Category: Nieuwe Muziek

beabadoobee – Talk

De Britse singer-songwriter beabadobee is het veelgeprezen bekroonde Gen Z-icoon die met haar internationaal lovend ontvangen debuutalbum Fake It Flowers uit 2020 meteen hoge ogen gooide en veel succes oogstte. Ook scoorde ze hits met o.a. Last Day On Earth, Care, She Plays Bass en Worth It.

Op 15 juli komt haar tweede full length Beatopia uit, waarop ze teruggrijpt naar haar heel persoonlijke belevingswereld als 7-jarige. De eerste kennismaking met Beatopia is de energieke single Talk die gaat over het toch doen van dingen die misschien niet goed of gezond zijn, maar die je wel een voldaan gevoel geven.

Working Men’s Club – Widow

Op Widow viert Working Men’s Club feest alsof het 1979 is. Waren op het debuutalbum van de arbeidersvereniging nog wel muzikanten van vleesch en bloed te horen, op Widow heersen de machines.

Toen acts als Gary Numan, Human League en Soft Cell met synthesizers in de weer waren produceerden ze het geluid van de toekomst. Nu zijn die zelfde synths zo retro als een telefoon met draaischijf. Maar daar houdt het erelid van Working Men’s Club, Sydney Minsky Sargeant dus van. hij is niet alleen.

Popwarmer: Diplo & Miguel – Don’t Forget My Love

Het is lente en daar hoort een frisse tune bij. En wat ons betreft is de beste daarvoor de nieuwe single Don’t Forget My Love van Diplo & Miguel. Diplo is een grote naam als producer van allerlei artiesten en samenwerkingen. Zo je ken hem als onderdeel van Major Lazer, Silk City en LSD en werkte hij o.a. met Skrillex, Santigold, Aluna en M.I.A. Miguel (Jontel Pimentel) is een Amerikaanse r&b-zanger met een enorme staat van dienst. Samen moet dat dus wel een sterke track opleveren. En dat is zeker gelukt. Diplo eerste soloalbum sinds 2014 kwam begin deze maand uit en telt ook samenwerkingen met interessante artiesten als RY X, Jungle, Leon Bridges en Elderbrook. Op de credits van Don’t Forget My Love vinden we trouwens twee Nederlandse namen; Bas van Daalen en Jasper Helderman. Inderdaad, twee Nederlandse songwriters. Zo zie je maar weer hoe goed we in NL zijn in dance.

Soccer Mommy – Shotgun

Soccer Mommy brengt binnenkort het nieuwe album Sometimes, Forever uit. De plaat bevestigt de status van Sophie Allison als een van de meest begaafde songwriters in de hedendaagse rockmuziek. Sophie Allison grijpt opnieuw terug naar het millenniumgevoel waar ze bekend om staat. Ze brengt haar eigen geluidswereld voorbij het heden en naar de toekomst met een experimentele productie, een uitgebreid moodboard van vintage toetsen en enkele van haar meest verfijnde composities tot nu toe. Vandaag doet ze ons alvast een stukje van dat album cadeau, met het nummer Shotgun en de bijhorende videoclip.

The Smile – Skrting On The Surface

Skrting On The Surface (Skrting schrijf je zonder i) is een al wat ouder nummer, ooit geschreven voor, maar nooit opgepakt door Radiohead. Ten tijde van het In Rainbow album. Wel is de song een paar keer live gespeeld door Yorke’s andere bijband, Atoms For Peace.

Zonder afbreuk te willen doen aan (nou ja een beetje dan) Never Work in TV Again en The Smoke kunnen we vaststellen dat de derde single van The Smile de beste is, om de simpele reden dat Skrting met zijn zacht schuifelende beat, mooi mijmerend zingende York en smaakvolle instrumentatie het meest op vintage Radiohead lijkt. Verschil tussen hoofdband en bijband is dat de productie wat bescheidener is; logisch want The Smile is maar met zijn drieën (plus voor deze gelegenheid een paar blazers). Over die hoofdband gesproken, nu The Smile zich aan Radiohead songs waagt is de kans op een reünie nu waarschijnlijk nog kleiner geworden. 

Arcade Fire – The Lightning I, II

Om de een of andere reden heeft Arcade Fire hun nieuw single gesplitst in twee delen. Bij elkaar duren part I en II vijf en halve minuut, niet bijzonder lang dus. En II gaat verder waar I ophoudt. Aan de andere kant is het niet voor het eerst dat de band in delen denkt, denk aan het vierdelige The Neighbourhood van het debuutalbum, of Sprawl 1 & 2 van The Suburbs. Het maakt verder ook niks uit, want wij hebben de losse delen gewoon aan elkaar geplakt. 

Dit gezegd hebbende, de eerste nieuwe track van de Canadese geweldenaars is puur Arcade Fire; gedreven, ambitieus en vol gas. Plus een tekst met religieuze referenties. The Lightning doet wel aan The Who denken. Win’s stem heeft hier iets weg van die van Roger Daltrey, en het zal zeker niet verbazen als Arcade Fire ooit nog een keer met een rockopera komt aanzetten. Misschien wordt ‘We’ dat wel, het nieuwe album dat op 6 mei uit moet komen.

Oceanator – Stuck

Net als Billie E. maakt Elise Okusami muziek met haar broer, maar daarmee houden alle vergelijkingen meteen op. Elise is een genrebending alleskunner; sportvrouw, wetenschapper, labelbaas, drummer in zes bands en waarschijnlijk nog wel een aantal dingen waar wij geen weet van hebben.

Tegelijk in zes bands zitten vond ook zij wat overdreven, dus heeft Elise daar een streep onder gezet. Nu kan ze zich volledig te werpen op haar eigen muzikale avontuur als Oceanator. Onder die naam bracht ze twee jaar geleden een eerste album uit dat op 8 april een vervolg krijgt met ‘Nothing’s Ever Fine’. Daarvan is Stuck de tweede single.

Was de eerste single, Bad Brian Day een fuzzy punksong met een saxsolo, met zijn loodzware gitaarriff en dystopische slot klinkt Stuck als een onlangs ontdekte outtake van Black Sabbath. Tussen de explosies door zingt Elise ijzig en lijzig een tekst over het ophopen van trauma’s en teleurstellingen. We mogen blij zijn dat ze muziek heeft als uitlaatklep anders waren er vast ongelukken gebeurd.

Kurt Vile – Hey Like A Child

Hey Like A Child is een tweede hoofdstuk van het persoonlijke nieuwe album, (watch my moves) (15 april) van Kurt Vile waarop hij de strijd aangaat met zijn zijn angsten en demonen. Net als op ‘Exploding Like Stones’ heeft Kurt weinig moeite gedaan om de song mooier te maken dan hij is. Het losjes rammelende Hey Like A Child klinkt een beetje als Lou Reed op de country tour.

Kurt’s nieuwe album wordt zijn eerste voor het befaamde Verve label dat vooral in jazzkringen hoog aanzien geniet. Dat maakt Kurt (postuum) labelgenoot van o.a. Billie Holiday, Ella Fitzgerald en Nina Simone.

Shinedown – The Saints of Violence and Innuendo

Amokmakers eerste klasse, Shinedown uit Jacksonville, Florida viert z’n 21ste verjaardag met een moppie fraai lawaai waar de honden wel pap van lusten. Shinedown maakte naam met een soort voor ‘elck wat wils’ rock; beetje grunge, toefje metal, flinke dosis klassieke hard rock en een handvol alt. gemixt in een betonmolen en geserveerd met een flinke portie ballen. Noem het ouderwets wat de mannen brouwen, wij zeggen tijdloos.

Vijf albums al weet de band de spanning er in te houden. Aan niets is te horen dat de klok tikt of de jaren tellen. Shinedown heeft niet stilgezeten tijden de Coronacrisis en al helemaal niet met de handen in het haar. Maar liefst 20 tracks komen er op hun nieuwe album, ‘Planet Zero’ waaronder uiteraard het zinderende The Saints of Violence and Innuendo. Releasedatum 22 april 2022. Live gespeeld wordt er ook weer o.a. op 16 juni in de Tivoli in Utrecht en op 18 juni op de Graspop Metal meeting in België!

Oso Oso – computer exploder  

Hoewel al vier albums oud is Oso Oso voor ons een nieuwe naam. Beter laat dan nooit enzo. Afgezien daarvan heeft de band ook niet heel erg zijn best gedaan om beroemd te worden. Inmiddels zijn ze echter zo goed geworden dat onbekend en onbemind blijven geen optie meer is.

We schrijven band, maar feitelijk is er maar één iemand die de dienst uitmaakt, Jade Lilitri een ingezetene van Long Beach, een kustplaats onder de rook van New York City. Jade is een echte sprokkelrocker. Afhankelijk van je smaak en kennis herken je van alles en iedereen in zijn songs. Eels, Beach Boys, Beck en The Beatles zijn namen die bij ons opkomen. Dat plus karakteristieken als emo en psychedelisch.

Dat wil niet zeggen dat Oso Oso’s ‘gooi het maar in mijn pet rock’ geen eigen signatuur heeft. De combi van stijlen en sfeer en de urgentie waarmee Jade zijn songs zingt, zijn persoonsgebonden. Ook typisch des Oso’s is het spelen met verwachtingen. Op ongeveer een minuut in computer explorer zit een break waarvan je denkt ‘hierna breekt de pleuris uit’, maar het blijkt vals alarm. En zo heeft het nummer nog wel meer momenten die je op het verkeerde been zetten. Knap en goed!