Category: Nieuwe Muziek

Riki – Gold

Riki – Gold (Dais)

Het lijdt geen enkele twijfel dat Riki, het alter ego van de fascinerende Niff Nawor uit Los Angeles, Construction Time Again (‘83) in de kast heeft staan. Dat album van Depeche Mode waart sterk rond op Gold.

Haar tweede langspeler, want vorig jaar nog verscheen haar debuut, simpelweg Riki getiteld. Ook op die plaat hoorden we al dat de Amerikaanse zich niet alleen door het geluid van Depeche Mode aan het begin van de jaren ’80 heeft laten beïnvloeden. Wie goed luistert, hoort ook The Human League, Dead Can Dance, Eurythmics, Fever Ray, A-ha, Pet Shop Boys en zelfs Madonna in haar jonge jaren voorbij komen.

Riki vertoeft al jarenlang in de new wave-, postpunk- en gothhoek en maakt daar muzikaal gezien geen geheim van. Gold is net zo sfeervol als melancholiek als opwindend. Dat laatste niet in de laatste plaats door het zwoele, geregeld wulpse stemgeluid van Riki.

Ze schreef de negen songs zelf, terwijl ze de productie en eindmix overliet aan Joshua Leeds Eustis, die samenwerkte met Nine Inch Nails en wat intensiever nog met Maynard James Keenan van Tool, maar dan voor diens hobbyband Puscifer, waar het accent ook ligt op elektronica.

Gold is een avontuurlijke plaat geworden, met een dub-uitstapje (It’s No Secret), een Spaanstalige track (Porque Te Vas), waardoor je al weer hunkert naar de zomer en Florence & Selena, als de saxofoon van Charles Gorczynski zorgt voor hartverwarmende jazzy accenten. Riki heeft aan het eind van het jaar nog een kunststukje afgeleverd. Diepe buiging. Pieter Visscher

Penguin Showcases goes online on Streamsonic

Take your spot at Penguin Showcases on Streamsonic!
19 – 20 – 21 – 22 january | on your nearest internet device

The “Place to be” during ESNS is at the (Free) Penguin Showcases at Drie Gezusters, Grote Markt, Groningen. 250 bands, 7 stages, 3 days, tens of thousands of music hungry beasts.
That’s where the magic happens!

Breaking news:
“No” to live ESNS, 19-20-21-22 January.
“Yes” to Pinguinshowcases @ Streamsonic, 19-20-21-22 January.

Live music is the best. Until we can get sweaty, wet and dirty on stage again, we have to keep the spirit alive. Penguin Showcases found a good opportunity with our partner in crime, Streamsonic, as we did last year to handle the cancellation of our live showcase festival: A free showcase festival online where you can discover the future stars.

Streamsonic: 80.000 visitors last year, 800.000 streamstarts

In the past year, over 250 bands contributed their music and live videos. More than 80.000 visitors enjoyed 10 shows each! Big success!

Your act can be part of Penguinshowcases @ Streamsonic!

It’s easy! If you have your video ready, and you are completely sure it’s the best video ever, go to www.Penguinartists.com. Apply for Streamsonic! We will make the timetable, and you know exact when you will be visible during Streamsonic, 19-20-21-22 January! If you apply you will be broadcasted because you know yourself best what the world needs!

Three steps to world domination:

A: Go to www.penguinartists.com
B: Apply for Streamsonic (Maybe a refresh of your browser is needed for the new update to appear)
C: Take care all your fans will be there when you are broadcasted, 19-20-21 or 22 January!
D: Get used to being a rockstar!

Most important: Do it before the first of January!!!

Clipprimeur: GOSTO – What It Means

‘What It Means’ is de vierde single van de aankomende EP van GOSTO; dit nummer herinnert je aan de schoonheid van de de wereld buiten je digitale schermen. Het is een speels en organisch, warm en melodieus, groovy en dromerig, nostalgisch en gevoelig nummer met veel aandacht voor detail. Zijn succesvolle debuutalbum Memory Ivy (2016) bracht hem al van Duitsland naar Japan en van De Wereld Draait Door tot de voorprogramma’s van Jamie Lidell, Oscar en de Wolf en Thomas Dybdahl. Ook stond GOSTO een paar jaar geleden op ons podium in Groningen. Zijn vorige releases kregen al meer dan 5 miljoen streams. GOSTO’s nieuwe EP verschijnt begin 2022. Het concept voor de videoclip heeft hij zelf gedaan, en is geheel bij hem gefilmd.

Savak – My Book Of Siblings

Als Holy Fuck, Rolling Teeth In A Horse’s Mouth en The Cops beroemde bands zouden zijn, was Savak een supergroep geweest. Helaas pindakaas. Dat we hier te maken hebben met een stel veteranen is wel duidelijk. De mannen zien er ook uit als brave burgervaders, maar dit  terzijde.

In My Book Of Siblings – dat best wel twee keer zo lang had mogen duren- is niets aan het toeval overgelaten. Er wordt kundig en met smaak gemusiceerd. De zang is prima, de overkoepelende gitaar geweldig. Ook heeft My Book Of Siblings genoeg energie om een dozijn Tesla’s op te laden.

Het zou terecht zijn als My Book Of Siblings Savak omhoog zou stoten in de vaart der post-punkbands, maar na vier goed ontvangen edoch matig presterende albums zou dat een wonder zijn. Aan ons ligt het niet.

The Bug Club – If My Mother Thinks I’m Happy

The Bug Club stal onze harten met het prettig naïef rockende My Baby Loves Rock & Roll Music. Daarin ontwaarden we de geest van Jonathan Richman. Die is zo goed als vervlogen op If My Mother Thinks I’m Happy, een song die wat Britser (Kevin Ayers iemand?) klinkt dan de voorganger.

Dit keer ook krijgt hoofdman Sam Willmett vocale bijstand van de bas spelende Tilly Harris. Zij mag tegen het einde even uitpakken op haar instrument onderwijl houden Sam en drummer Dan het tempo er goed in. Verder is My Mother in tegenstelling tot My Baby geheel solo-loos.

If My Mother Thinks I’m Happy lijkt te gaan over het groeiende gat dat gaapt tussen wat de moeder van ik figuur denkt en wat hij voelt. De song staat op het recent verschenen 9 nummers tellende mini-debuutalbum van het trio uit Zuid Wales, ‘Pure Particles’.

The KVB – Unbound

Op basis van de kwaliteit van hun songs zou The KVB veel bekender moeten zijn dan nu het geval is. Het duo uit London gaat alweer hun twaalfde jaar van bestaan in. The KVB wordt aan de m/v gebracht als een audio-visuele act, maar door noodgedwongen gebrek aan liveshows is het accent verschoven van beeld naar geluid.

Hadden ze misschien eerder moeten doen, denk je als je de nieuwe nummers hoort. Hun post-corona songs glinsteren nog feller dan de oude. Debet daaraan is de grotere rol die Kat Day zich heeft toebedeeld. Behalve het betasten der toetsen zingt ze nu ook, op Unbound unisono met de tot voor kort dominante Nicholas Wood.

Unbound, de titeltrack van het nieuwe album van The KVB maakt indruk met zijn dromerige zang, enerverende electronica en goed geplaatste gitaaruitbarstingen. De tweede helft is zelfs helemaal voor de gitaar. Zoals dat gaat bij echt goede nummers vliegen de drie en halve minuut die Unbound duurt voorbij.

Popwarmer: Goldband – Ik Haat Je

Op de rand van 2021 naar het nieuwe jaar willen we op Pinguin Pop Goldband nog even eren. Dat doen we met de enorme meezinger Ik Haat Je. Een geweldige tekst verpakt in een catchy synthlied met nogal wat funky, retro jaren ’80 invloeden als Toontje Later en Het Goede Doel. In augustus kwam het debuutalbum Betaalbare Romantiek van de Haagse groep uit, gelukkig kon dit Goldband dit jaar nog redelijk optreden want live gaat bij het trio het dak er he-le-maal af. Knallend richting 2022!

The Anix – Below

In de onvolprezen Beatles documentaire, Get Back zit een scene waarin Paul McCatney verzucht tegen Ringo, ‘and now there are only two’. Of woorden van die strekking. George Harrison heeft tijdelijk de band verlaten en Lennon is niet komen opdagen. De tranen schieten Paul in de ogen.

Zoiets is ook Brandon Smith overkomen. The Anix begon als trio breidde uit en kromp weer in, en nu is alleen Smith nog over. Te horen is dat niet. Wie heeft een band nodig als je een goed geoutilleerde studio tot je beschikking hebt? En welke muzikant heeft er tegenwoordig geen goede studio thuis?

Sinds The Anix in 2004 zijn eerste kik gaf, zijn er negen albums verschenen, de nieuwste kwam deze week uit. Below is het openings- tevens titelnummer van het album. The Anix bewandelt een middenweg tussen electro en metal. Binnen die grenzen varieert Smith er lustig op los. Wat de songs bindt is een gevoel van verlatenheid. Ook het schurende Below heeft een droeve afdronk. Wie wil weten in welke hoek je The Anix moet plaatsen? Denk richting Nine Inch Nails en Rammstein, maar dan wat minder neurotisch dan de eerste en wat minder bombastisch dan de tweede. 

The Brkn Record – Break The Chains.

Een instrumentale protestsong kan dat? En heeft dat zin? Ja en nee, zou ik zeggen. Ja want het bestaat, heet Break The Chains en is van The Brkn Record. En nee, want niemand die het nummer hoort en de context niet kent, weet wat de bedoeling is.

Break The Chains is het enige instrumentale nummer op het Architecture of Opression, het debuutalbum van The Brkn Record. Andere titels zijn o.a. Witness The Whiteness, A Police Service Not A Police Force en Reperations. Wie de (Amerikaanse) politiek volgt herkent hier in een aantal agendapunten van de Black Lives Matter beweging. 

The Brkn Record is een nieuw project van Jake Ferguson, de bassist van het Britse ‘deep’ jazz ensemble Heliocentrics. Alle songs op het album zijn gezongen of gerapt, op een na dus.   

Het album van The Brkn Record grijpt stilistisch terug naar het tijdsgewricht 1965/1975, de tijd van Black Awareness toen artiesten als James Brown, Marvin Gaye en Miles de emancipatieboodschap van o.a. Martin Luther King en The Black Panthers verder uitdroegen in hun muziek. Uit die tijd ook stammen de zogenaamde blaxploitation films, met Zwarte acteurs, Zwarte regisseurs en componisten. Daaraan refereert Break The Chains, dat niet had misstaan op een (soundtrack)album van Isaac Hayes, Curtis Mayfield of Bobby Womack. 

Daisy The Great – Glitter 

Glitter is onze eerste kennismaking met Daisy The Great, een band die tussen de twee en zes leden telt. Wie altijd van de partij zijn, zijn Kelley Dugan en Mina Walker. Alles draait namelijk om hun samenzang. Die is niets minder dan indrukwekkend. Al komt de een uit New York en de ander uit New Orleans, ze klinken als zusjes. ‘Men’ zegt wel dat de mooiste harmonieën uit de keeltjes komen van familieleden. Daisy The Great vormt de uitzondering op deze regel.

Het duo leerde elkaar kennen op de acteursafdeling van de Tisch School Of Art in NYC. Dat was in 2016. Een jaar later volgde de debuutsingle, The Record Player Song, inmiddels goed voor ruim 16 miljoen plays.  Inmiddels hebben de Daisies een EP, een album en een handvol singles op hun naam staan. Om een indicatie te geven in welke hoek je het moet zoeken. Inspiratie putten de meiden uit de muziek van o.a. The Dirty Projectors en Fleet Foxes, maar vooral van The Roches, drie zingende zusjes uit New York, die in een rechtvaardiger wereld wereldberoemd zouden zijn geweest. Wie harmonie zingt kan natuurlijk ook niet om Simon & Garfunkel heen. Van hen hebben ze Scarborough Fair gecoverd.

Veel is er nog niet te vinden over Daisy The Great. We weten daarom niet of Glitter de voorbode is van een album. We kunnen het alleen maar hopen. Maar het moet wel raar lopen wil deze deze eerste kennismaking niet uitmonden in een lange relatie.