Ooit stond Nick Cave te boek als The Wild Man of Punk. Tegenwoordig wordt hij wel de Frank Sinatra van de punkgeneratie genoemd. Nieuwe single We Are Not Alone laat horen waarom.
Een kerstlied kan je het niet noemen, We Are Not Alone is gespeend van rinkelbelletjes en het woord Christmas komt er niet in voor, maar als er dit jaar één nummer is uitgekomen dat geknipt is voor de donkere dagen voor kerst dan is het wel de prachtballad die Cave en zijn bebaarde compagnon Warren Ellis schreven voor ‘Les Pantheres Des Neiges’, een documentaire over het wildleven op de hoogvlaktes van Tibet. De regisseur vroeg de partners om één song, het werd de complete soundtrack. Zo onder de indruk waren ze van de beelden.
De soundtrack komt op 17 december uit. Of en wanneer de film in Nederland gaat draaien is nog niet bekend. Check de clip voor een sfeerimpressie.
Verlangen naar een tijd die je zelf niet hebt meegemaakt, kan dat? Ja dat kan. Vraag maar aan de mannen achter Les Robots. Zij maken minutieuze replica’s van instrumentals uit een periode die wel The Space Age werd genoemd, zo’n zestig jaar geleden toen de eerste satellieten de ruimte in werden geschoten.
Replica’s is niet helemaal het juiste woord, want dat zou betekenen dat Les Robots bestaande nummers coveren. Dat doen ze niet. Ze vervaardigen tracks die klinken alsof ze zijn opgedoken tijdens een car boot sale, voor een schijntje aangeboden door een verre verwant van een half vergeten producer als Joe Meek (pionier op gebied van elektronische muziek), Jack Nitsche (orkestrale surf) of Les Baxter (exotica). Zo authentiek klinkt een track als Don’t Ask Me Love. Maar als je kijkt wie het heeft geschreven staat er Arjan Spies en Dave Von Varen. En die kennen we van The Kik!
Les Robots heeft al twee albums op hun naam staan met muziek die ooit razend populair was bij Playboy lezers, cocktaildrinkers en op vrijgezellenfeestjes. Don’t Ask Me Love komt van een binnenkort te verschijnen 3e album, ’12 Favorites From Planet Earth’. Het hoeft geen betoog dat de platen van Les Robots uit zijn/komen op vinyl.
Cat Power, the singer/songwriter/producer Chan Marshall, has shared “Pa Pa Power,” a new preview of her forthcoming album Covers (January 14th/Domino). Along with the music video for “Pa Pa Power” – Marshall’s rendition of the Dead Man’s Bones song – she has announced an extensive tour of North America. These live dates join her previously announced European shows next year. Utrecht June 12th 2022.
On deciding to record “Pa Pa Power,” Marshall says: “I started playing this solo in 2012 (originally more dissonant and trance-y), when the Occupy Wall street protests were going on. Occupy was bunkering down and saying, ‘This shit’s fucking fucked up.’ And helping citizens be a voice in their local government. They got a lot of good things done, but the American media killed the movement. I felt like this song was relative to that. The American media has always penalized any sort of social progressiveness and is always the first to express conservative rhetoric against something that is beneficial to the nation. I’d open with this song on the 2013 China tour. ‘Burn the streets, burn the cars.’”
Produced in its entirety by Marshall, Covers also features reimaginings of recordings by Nick Cave, Iggy Pop, The Replacements, Billie Holiday, Lana Del Rey and more, plus an updated rendition of the Cat Power song “Hate” from The Greatest (2006), retitled “Unhate” for the album.
Marshall’s work as Cat Power has defied genre and convention, her legacy rippling through the work of a wide range of contemporary musical luminaries ranging from Lana Del Rey and Angel Olsen, to Clairo and Phoebe Bridgers. Covers have long defined Chan’s work and she makes each of them her own. Her most recent record Wanderer (2018) even featured a cover of Rihanna’s “Stay” which she distilled to its most devastating lines.
Nog eentje dan en dan houden we het recente album van Public Service Broadcasting voor gezien/gehoord. Voor inspiratie trok de Britse band dit keer naar Berlijn, een stad met een uitgaanscultuur die terug gaat tot de eerste decennia van de vorige eeuw. Een geslaagde excursie want het leverde de band solide Graadmeter hits op als Blue Heaven en People Let’s Dance.
Der Rhytmus der Maschinen is zowel het meest Duitse nummer op het album en het nummer dat het meest doet denken aan de oude Public Service Broadcasting. Der Rhytmus der Maschinen heeft dezelfde machinale drive die de band tentoonspreidde op de eerste twee albums, die met Spitfire over de Blitzkrieg en die met Sputnik over de ruimtevaartrace.
Strikt genomen is Der Rhytmus der Maschinen meer Dortmund dan Berlijn, want geënt op de Krautrock die in de jaren zeventig in Dortmund tot wasdom kwam. Tekst en voordracht zijn van Blixa Bargeld, ex Einsturzende Neubauten en voormalig lid van Nick Cave’s Bad Seeds.
Een goede twintig jaar terug bracht Radiohead vlak na elkaar twee albums uit die een een behoorlijke stijlbreuk betekenden met hun voorgaande repertoire, omdat de elektronica definitief de overhand nam. Ook wat betreft het vervolg van de muzikale worpen van de Britten. Om een en ander luister bij te zetten zijn Kid A en Amnesiac opnieuw uitgebracht. In één verpakking ditmaal, samen met alle interessante B-kantjes, alternatieve versies van nummers en de zogenaamde outtakes, wat deze uitgave sowieso erg interessant maakt. Past zó in de schoen!
Kid A en Amnesiac verschenen acht maanden na elkander en werden tegelijkertijd op plaat gezet. Waardoor de albums duidelijk zijn versmolten met elkaar. Het zou een dubbelalbum kunnen zijn geworden, ware het niet dat de band daar geen zin in had. Waarom niet is onbekend. Mogelijk om geldtechnische redenen. Wie weet.
De albums verschenen in een periode waarin Thom Yorke niet al te best in zijn vel zat. Hij had het gevoel geleefd te worden. Mogelijk leidde zijn geestelijke instabiliteit tot nieuwe muzikale inzichten. Zoals we weten, de mooiste bloemen bloeien op de mestvaalt.
Kid A en Amnesiac zijn inmiddels klassieke Radioheadalbums geworden en het is een raadsel waarom een song als If You Say The Word, een prachtige ingetogen, gedragen track, nu pas wordt uitgebracht. Maar goed dat het alsnog is gebeurd.
Onlangs heeft JJ Shurbet, die muziek opneemt als Scruffpuppie, het debuutalbum “letters to nobody” aangekondigd, op 28 januari 2022 via Saddest Factory Records. Samen met het albumnieuws heeft de 20-jarige ook een nieuw nummer van het album uitgebracht, “wondering how”.
Over het nieuwe nummer zegt JJ: “‘wondering how’ heeft een combinatie van beide elementen van alle nummers op deze plaat, waarbij wordt overgeschakeld van zacht en mooi, zoals ‘paint’, om dan meer naar een rockballad gaan, zoals “assignment song.” Dit nummer vertelt veel over de nasleep van mijn verslaving, en de ontzagwekkende toestand waarin ik terechtkwam toen ik clean werd. Hoe ben ik zo ver gekomen? Een jaar geleden zat ik in slaap te vallen terwijl ik achter mijn gitaar zat en probeerde hem correct te stemmen, en nu ben ik in Los Angeles en neem ik een aantal van de meest verbazingwekkende kunst op die ik ooit heb gemaakt. “wondering how” is een perfect voorbeeld van de hoop die ik in mijn schrijven ben begonnen op te nemen.” “wondering how” volgt op de eerste twee singles, “assignment song” en “paint”, die eerder dit jaar werden uitgebracht.
letters to nobody begint bij het einde. JJ Shurbet’s debuutstudio-album als Scruffpuppie – en eerst voor Phoebe Bridgers’ Saddest Factory Records – is een album van terugwinning, recreatie, herdefinitie, heropleving, wedergeboorte, rehabilitatie, totale revitalisatie – maar er moet iets gebeuren om al die re- woorden. “I don’t have time to just give up,” zingt JJ op “the morning where I woke and rode again”, de caleidoscopische, dromerige opener van “letters to nobody” “Ik ging zoveel stappen terug.” Het is een lied over een breekpunt in het leven van JJ: de dag dat ze, na jaren van drugsgebruik, wakker werd en besefte dat er iets in haar leven moest veranderen. “Ik kwam huilend bij mijn ouders, gewoon in de war waarom ik niet kon stoppen [met gebruiken], omdat mensen me erom hadden gevraagd”, herinnert ze zich. Haar leven zat op dat moment gevangen tussen zoveel werelden – verbonden door verslaving, op de drempel van een soort ondergrondse roem – en de ene dreigde de andere geheel te verteren. “Ik was op dat moment gewoon moe: moe van mezelf en mijn relaties met mensen om wie ik gaf te vernietigen.”
Zo is “letters to nobody” begonnen: een verslag van vastberadenheid en zelfbeschikking, van zwaarbevochten vertrouwen en berouw, van een heldere geest en een overvloedige geest. Het album, geproduceerd door welbekent Phoebe Bridgers-samenwerker Marshall Vore, is net zo veel gebaseerd op emo uit het middenwesten als Elliott Smith, klassieke indie en hyperpop. wiens enige leidende licht haar eigen waarheid is. Scruffpuppie zoekt houvast, “letters to nobody” is dan ook iets om aan vast te houden: een bijgesneden, gedetailleerd portret van een turbulente adolescentie, dat zeker, maar ook een reddingsboei – een boei in hoog water en een broodnodig icoon van helderheid.
Niemand minder dan Iggy Pop leent zijn sonore stemgeluid aan I Moron, een recente single van The Lovely Eggs. De wie zegt U?
The Lovely Eggs is een psychedelisch punkduo uit het Engelse Lancaster, dat als sinds het begin van dit decennium cartooneske semi primitieve rockabillysongs afscheidt. Waarschijnlijk hadden Holly Cross en Davi Blackwell als teenager posters aan de muur hangen van The Cramps, The Gun Club en The Stooges.
Iggy doet overigens niet veel meer dan gedurende de lengte van het nummer (3:16) het woord Moron (imbeciel) kreunen. Hopelijk helpt het kontje van Iggy en houdt The Lovely Eggs er wat meer erkenning en optredens aan over.
Single 3 van album 14 is net even anders dan we van Eels zijn gewend. The Magic is voor Eels‘ doen een opvallend tekstarm nummer. In plaats van het gebruikelijke nasale zelfbeklag horen we Mark ‘E’ Everett in een vrij vrolijke bui.
Tenminste als we hem horen. De hele tekst van The Magic past op een half A4tje. E is zo kort van stof omdat hij verliefd is, blijkbaar schieten woorden hem te kort om dat magische gevoel te omschrijven. In plaats van veel E horen we fuzzy gitaren en vintage keyboards. Ook E’s stem is door een mangel gehaald. De som der delen is een lekker morsig garage rockliedje.
Nu maar hopen dat de liefde wederzijds is. Of niet natuurlijk, Eels’ beste werk stamt uit de perioden dat het leven E niet toe maar uitlacht. Mocht de liefde beklijven zou Eels album 15 best wel eens helemaal instrumentaal kunnen zijn.
Vraag artiesten in de alternatieve muziek als Aidan Moffat (Arab Strap), Jarvis Cocker en John Grant naar hun liefde voor de muziek van ABBA en ze raken niet uitgesproken. Ze lopen leeg. Aan ABBA ontkom je niet. Wie kent überhaupt iemand die een hekel aan de band heeft?
ABBA, een van de meest succesvolle popgroepen aller tijden, blijft muziekgeschiedenis schrijven, want Agnetha, Björn, Benny en Anni-Frid zijn teruggekeerd naar de top van de wereldwijde hitlijsten met de release van Voyage, hun eerste studioalbum in bijna 40 jaar. Voyage kwam binnen op nummer 1 in albumlijsten in 18 landen en brak wereldwijd meerdere verkoop- en hitparaderecords. Het album behaalde in de eerste week al een wereldwijde verkoop van meer dan 1 miljoen exemplaren en heeft tot nu toe meer dan 250 miljoen gecombineerde streams ontvangen.
Over het vroege succes van Voyage: “We zijn zo blij dat onze fans net zoveel van ons nieuwe album hebben genoten als wij van het maken ervan. We zijn helemaal in de wolken om weer een album bovenaan de hitparade te hebben”, laat de band weten.
Voyage is ABBA’s eerste studioalbum sinds The Visitors, dat op 30 november 1981 werd uitgebracht en de nummer 1 plek bereikte in het VK, Zweden en vijf andere landen. Het komt ook bijna vijf decennia na het debuutalbum van de band, Ring Ring, uitgebracht in 1973.
De komst van Voyage in de wereldwijde hitlijsten zorgde ook voor een toename van het duiken in de ABBA-catalogus, waarbij verschillende albums terugkeerden naar de hitlijsten omdat fans zich opnieuw bezighielden met hun tijdloze catalogus. ABBA, je ontkomt er domweg niet aan.
Met nieuwe single, Jeff Goldblum begeeftMattielzich in het goede gezelschap van o.a. Gorillaz, Lady Gaga, Madness en tig anderen acts die een liedje hebben gewijd aan een beroemde filmster.
Spelen in blockbuster films is overigens maar een van de activiteiten van Jeff Goldblum. Hij is onder veel meer ook nog regisseur, baas van een jazzband en presentator van een eigen show op Disney+ waar hij zijn licht laat schijnen over zaken van belang als Tattoos, koffie en vuurwerk. Kortom een man die een ode verdient.
Alleen gaat Jeff Goldblum van Mattiel niet over de man zelf, maar over een lookalike. Ingeklemd tussen twee gitaarmuurtjes zingt Mattiel Brown hoe ze als een blok viel voor een gast die er uitzag als een jongere Jeff Goldblum. Het lekker gruizige rockliedje is de eerste single van het derde album van het duo. De plaat gaat Georgia Gothics heten. De albumtitel is ook een soort van ode, aan muziekscene van de home state van Mattiel, die tal van acts heeft voortgebracht waaraan een soort positieve gekte kleeft, denk aan R.E.M., Outkast of van recenter datum The Black Lips, en Mattiel natuurlijk.
