Laten we maar meteen verklappen dat die prachtige nieuwe single van Death Cab For Cutie geen eigen nummer is, maar een liedje van -hou je vast- Yoko Ono!
Het originee; staat op een album dat Mrs Lennon in 1973 uitbracht. In die tijd werd Yoko nog gezien als de talentloze splijtzwam die The Beatles ten val bracht. Gelukkig is dat beeld in de loop der tijd bijgesteld. Haar stem blijft wat de Engelsen noemen ‘an acquired taste’, je moet er dus van houden, maar dat ze wel degelijk iets in haar mars heeft daar twijfel nu bijna niemand meer aan.
Voor de hardnekkig sceptici hebben een aantal notabele fans een album opgenomen met nummers van Yoko. De plaat heet Ocean Child (= de betekenis van de naam Yoko in het Japans) waaronder David Byrne, Sharon van Etten en Japanese Breakfast. En Death Cab For Cutie dus. Yoko werd berucht door songs waar ze hard op schreeuwde, maar ze heeft ook ‘gewone’ popsongs gemaakt. Waiting For The Sunrise is daar een mooi voorbeeld van. De versie van Death Cab for Cutie zit ergens tussen een mantra en een kinderliedje in. Daardoor komt de positieve boodschap, na regen komt zonneschijn uitstekend uit de verf. Ocean Child is nu uit.
Het New Yorkse drietal Sunflower Bean oogstte veel succes met hun laatste album Twentytwo In Blue uit 2018. Ze scoorden hitjes met o.a. Twentytwo, Come For Me en Moment In The Sun.
Op 6 mei komt hun 3e album Headful Of Sugar uit en tegelijk met de aankondiging is de 1e single Who Put You Up To This verschenen.
Goed beschouwd is STONE een coverband met eigen nummers. Er is niks origineels en weinig authentieks aan nieuwe single Stupid. STONE klinkt als een kloon van alle bands die actief waren in het Manchester van de eerste helft van de jaren 90.
Helemaal niks nieuws onder de zon dus. Maar in geval van STONE treedt er een derde popwet in werking (na die van de originaliteit en authenticiteit), die van ‘beter goed gejat dan slecht zelf gedaan’. Stupid zit zo slim in elkaar dat niemand de band van plagiaat kan beschuldigen. Daarnaast doet het nummer wat het moet doen, opwinding veroorzaken.
De Madchester sound is een een wiel dat het verdiend om om de zoveel tijd opnieuw te worden uitgevonden. Je kunt STONE schaamteloos noemen, maar dat is nou juist wat veel Britpop zo leuk maakt, de branie. En dat heeft STONE in overvloed.
Bridie Monds-Watson, alias SOAK, heeft onlangs hun derde album If I Never Know You Like This Again aangekondigd. Het wordt uitgebracht door Rough Trade Records op 20 mei 2022. Luister naar een nieuwe track “last july” en bekijk de bijbehorende video die is gemaakt door Ellius Grace, met in de hoofdrol Bridie en hun partner. “If I Never…” is het vervolg op Grim Town uit 2019 en SOAK’s voor Mercury genomineerde debuutalbum uit 2015 Before We Forgot How to Dream.
Bridie Monds-Watson (hen/hun) van SOAK heeft hun leven vanaf jonge leeftijd onophoudelijk in foto’s en video vastgelegd. “Ik haat het idee om ouder te worden en te vergeten, of een gezin te hebben en niet in staat te zijn om een herinnering of een gevoel perfect uit te leggen. Ik wil me altijd precies herinneren hoe ik me op een bepaald moment voelde’, legt Bridie uit. Het is dan ook volkomen logisch dat If I Never Know You Like This Again bestaat uit wat Bridie ‘song-memories’ noemt. Na veel van het nieuwe album te hebben geschreven tijdens de pandemie, toen de tijd op zijn langzaamst voelde, maakte Bridie’s obsessieve behoefte om elk hoofdstuk van hun leven te documenteren als een wonder van het alledaagse.
Naast Tommy McLaughlin (hij/hem) die al lang samenwerkt met Bridie, schreven de twee het grootste deel van het album samen terwijl ze obsessief luisterden naar indiebands als Broken Social Scene en Pavement en het klassieke album The Bends van Radiohead. Ze werkten aan dit nieuwe, door riffs geleide geluid uit het midden van de jaren 90, “nerding out on guitars and pedals like moronic bros” voordat ze het met de rest van de band opnamen in Attica Studios in Donegal. Eerdere SOAK-albums waren ofwel op afstand opgenomen of door slechts twee mensen, maar “If I Never…” ziet alle leden van SOAK tegelijkertijd in de studio. Na het grootste deel van de pandemie van elkaar weg te zijn geweest, was het belangrijk om de plaat als band te maken, en de vreugdevolle energie om iedereen weer in dezelfde ruimte te hebben is voelbaar.
Op If I Never… worden de briljante melodieën van SOAK volledig in de schijnwerper gezet. De lead single ‘last juli’ bevat een meesterlijk afwijkende vocale set tegen bezwijmende gitaren, waardoor een weelderig popnummer ontstaat dat niet zou misstaan in de aftiteling van een coming-of-age-film uit de jaren 90. Tekstueel slaagt Bridie erin zowel speels als zelfbewust te zijn. Het idee van identiteit staat centraal in de plaat en Bridie’s teksten zijn even persoonlijk als universeel. “Dit album is het meest accurate beeld van mij. Ik voelde helemaal geen druk, het was bijna alsof ik aan het razen was terwijl ik aan het schrijven was. Toen ik naar het verleden keek, was het alsof ik een grote bingomolen had van al mijn recente herinneringen, de willekeurige selectie die daar uit kwam rollen, zou ik oppakken. Het heeft me geholpen om mijn verleden te verwerken.” Door gebruik te maken van hun specifieke ervaringen, is het resultaat een plaat die diep herkenbaar en sprankelend is, terwijl het de ups en downs van hun reis doorkruist om een volledig gerealiseerd persoon te worden.
Up tempo liedjes met down tempo onderwerpen, Tape Toy heeft zich er zo’n beetje in gespecialiseerd. Ook nieuwe single The One Who Got Away klinkt lekker vrolijk. Op het eerste gehoor dan, onder de oppervlakte broeit het.
De goede verstaander hoort ook aan de stem van de zangeres, en de toon van de gitaar dat ‘all is not well’ in Tape Toy land. Er is liefde in het spel, maar die lijkt van een kant te komen.
En zo staan er nog 11 andere onbeantwoorde liefdesliedjes op het debuutalbum van Tape Toy dat de toepasselijke titel ‘Honey,WTF!’ heeft meegekregen.
Enkel en alleen op basis van de EP ‘Global Suicide’ die in het najaar van 2020 verscheen, stonden platenlabels en boekingskantoren in de rij om de melodieuze (post) metalcore band Fixation uit Noorwegen in te lijven. De vier muzikanten hielden echter het hoofd Scandinavisch koel en tekenden bij het internationaal gevierde Noorse platenlabel Indie Recordings. Het debuutalbum van Fixation verschijnt in 2022, maar vandaag zet de band alvast de 1e single-video ‘Stay Awake’ online.
De tekst van ‘Stay Awake’ ontstond na de bestorming van het Congres in Amerika vorig jaar, waarna Fixation de behoefte voelde om zijn mening hierover te uiten. De song vraagt om op te komen tegen onwetendheid, haat en onrecht, en wil aandacht vragen voor dubbele standaarden die bijdragen aan een onveilige en verdeelde wereld. Frontman Jonas Hansen: “’Stay Awake’ speaks up against the hypocritical way some people view today’s society. A lot of people choose to be blind to situations they don’t want to face. While turning away from injustice, they focus instead on what’s most beneficial for themselves. It also brings up how a lot of people fight a revolution that they really don’t know what’s about.”
Gitarist Martin Selen voegt daar aan toe: “The song is dark and mysterious with tons of energy and rage, but at the same time it has a longing and melancholy character.“
Fixation combineert elektronische elementen vrijelijk met stadionrock en metal. Aanstekelijke riffs, dynamische melodieuze synthesizers, zware bas en drum ritmes vormen een achtbaan van melancholische agressie. Met serieuze teksten en een verfrissende kijk op maatschappijkritiek duidt de band de actualiteit. De band wijkt zowel visueel als muzikaal (als qua lyrics) af van hetgeen gangbaar is in het metalcore genre. Voor frontman Jonas Hansen is Fixation de ideale uitlaatklep voor zijn psychische demonen waartegen hij al een tijd (openlijk) strijdt, waaronder claustrofobie.
Calexico’s Joey Burns en John Convertino keren in 2022 terug met hun lumineuze tiende studioalbum, El Mirador; een hoopvol, caleidoscopisch baken van rock, bluesy overpeinzingen en Latijns-Amerikaanse klanken, dat op 8 april via City Slang wordt uitgebracht. De band deelt de eerste single en titeltrack van de plaat, samen met een geanimeerde video van regisseur Elefanto en MERO ESTUDIO.
Het album schommelt tussen beklijvende woestijnnoirs en uitbundige impulsen van cumbia en Cubaanse hints. Het is doordrongen van verlangen, hypnotiserende baslijnen en zorgvuldig opgebouwde percussie zorgen voor een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Het titelnummer “El Mirador” roept beelden op van een vuurtoren, die in de nacht naar verloren zielen wenkt, zoals je in de video terug ziet.
De band zal dit voorjaar voor het eerst sinds 2018 door Europa touren, op 3 mei treffen we Calexico in Nijmegen bij Doornroosje, op 10 mei bij Paradiso in Amsterdam, het nieuwe album op zak. El Mirador kwam samen in de thuisstudio van oud bandlid Sergio Mendoza in Tucson, Arizona, en werd opgenomen in de zomer van 2021. Het blijkt een van hun meest meeslepende en grillige producties tot nu toe te zijn geworden.
Burns en Convertino treden al meer dan 30 jaar samen op, delen een diepe liefde voor jazz en bouwen meestal nummers op bas en drums. Zoals we van Calexico gewend zijn, benadrukt de band de unieke sociale en taalkundige kruispunten aan de grens tussen de VS en Mexico en de prachtige mogelijkheden van een grenzeloze wereld. Maar al die jaren later bewandelt Calexico nog steeds nieuwe wegen. El Mirador laat een zonniger kant van de band zien en snijdt door twee jaar pandemische mist met een explosie van dansbaar optimisme. Het album, dat samen met Sergio Mendoza (toetsen, accordeon, percussie) is geschreven en opgenomen, borduurt voort op langlopende invloeden van cumbia, mariachi, ranchera’s, corridos en de overvloed aan diaspora-geluiden die in het zuidwesten floreren.
“Ik speel al ongeveer 15 jaar met Calexico en ik bewonder de constante zoektocht van Joey en John naar nieuwe geluiden”, zegt Mendoza, wiens nieuw gebouwde thuisstudio een toevluchtsoord voor de band werd. “Na zoveel albums,” voegt hij eraan toe, “ben ik echt trots dat we samen iets zo fris hebben kunnen bereiken.”
De rijke mengelmoes van invloeden, met complementerende bijdragen van dichter Pieta Brown en achtergrondzang door Sam Beam van Iron & Wine, voeren de luisteraar op El Mirador mee naar een met papel picado versierd achtertuinfeest, vertelt een universeel verhaal van veerkracht. El Mirador is zowel een uitkijkpunt als een baken in het donker; een kans om te reflecteren, na te denken over onze verbindingen met de aarde en haar mensen, en hopelijk een pad voorwaarts te verlichten. Na tientallen jaren onderweg is Calexico’s muziek grenzeloos en romantisch, nog steeds starend naar de horizon op zoek naar hun volgende avontuur.
“El Mirador is toegewijd aan familie, vrienden en de gemeenschap”, zegt Burns; zanger, multi-instrumentalist en medeoprichter van Calexico. “De pandemie benadrukte alle manieren waarop we elkaar nodig hebben, en muziek is mijn manier om bruggen te bouwen en inclusiviteit en positiviteit aan te moedigen. Dat gaat gepaard met verdriet en melancholie, maar muziek zorgt voor verandering en beweging.”
Afterparteesis gespecialiseerd in gitaarliedjes die op het eerste gehoor losjes en luchtig lijken, maar die na herhaaldelijk blootstelling wel degelijk body (en soul) blijken te hebben.
Family Names is weer een sterk staaltje van de kunst en de kracht van de Limburgers. Het nummer gaat eerst het ene oor in, maar na een paar keer komt hij het andere oor niet meer uit, want genesteld in je geheugen. Op dat moment ga je ook naar de tekst luisteren en die blijkt dan ook ergens over te gaan. Die van Family Names roept diverse vragen op. Hoe zit het bijvoorbeeld tussen de zanger en zijn vader? En waarom zeggen familienamen hem zo weinig, en waarom is Family Names het titelnummer van de nieuwe EP? En waarom schreeuwt hij het uit aan het slot?
De internationale, Rotterdamse (met Iraanse roots) artpop zangeres komt heel binnenkort (25 februari) met haar nieuwe EP Raving Dahlia. De single daarvan is de sterke song High Alone. En weer een bijzonder nummer, zoals we haar kennen van haar intrigerende videoclips, markante verschijning en hoe we Sevdaliza vorig jaar beter leerden kennen in het tv-programma Zomergasten. High Alone baseert zich op een elektronische beat, bijna triphop-achtig, die zeer verslavend werkt.
Je bent (eindelijk weer) aan het stappen, maar zit er doorheen. Het is 2 A.M. Eigenlijk wil je naar huis, maar je bent je vrienden kwijt. Foals trekt dit niet onbekende probleem breder en maakt er een filosofische betoog van over alleen zijn en zoekende. Wie wil kan hier eens goed over nadenken.
Wie daar geen zin in heeft kan lekker dansen op de onweerstaanbare beat of meezingen met het fijne refrein. Single twee van het nieuwe Foals album bevestigt het idee dat de plaat in ieder geval op het eerste niveau vlot en feestelijk gaat worden. De eerste single, Wake Me Up had ook al zo’n opgewekte beat. Maar Foals zou Foals niet zijn als er onder het glanzende oppervlakte geen sombere gedachten op de loer zouden liggen.
Het zevende album van Foals heet Life Is Yours, een releasedatum is nog niet bekend.
