Single voor single wint Loupe aan zeggingskracht. We hebben nu vijf nummers, die hoewel flink verschillend in mood en tempo toch duidelijk het signatuur van Loupe dragen; een in lichte galm gedrenkte gitaarsound, een elegante ritmesectie en een zangeres die kan verleiden en maar ook schrik aanjagen.
Too Soon is de eerste single van Loupe na hun overwinningsoptreden op ESNS begin dit jaar. Het voetlicht lijkt de jonge vrouwen zelfvertrouwen te hebben gegeven, want zo trefzeker als op deze toch best wel ingewikkelde track klonken ze nog niet eerder. Hopelijk kan Loupe, dat vlak voor de corona-pauze op gang kwam deze zomer lekker veel spelen, en dan in de herfst aan hun debuutalbum gaan werken. Dan wordt 2023 het jaar van de wolf.
Vandaag onthult Sharon Van Etten haar tweede single/video-release van 2022, ‘Used To It’ nadat we vorige maand het krachtige ‘Porta’ te horen kregen. Terwijl “Porta” opzwepend en percussief is, “een stalen uitdrijving van haar angsten” volgens Pitchfork, ontvouwt “Used To It” zich met een weerkaatsende beat en duistere synth, waardoor Van Ettens rokerige intonatie wordt verheven.
Van Etten schreef dit nummer oorspronkelijk toen ze gevraagd werd om te helpen bij het maken van een score voor Baby God, een HBO-documentaire over een vruchtbaarheidsspecialist die het op zich neemt om vrouwen te bevruchten met zijn eigen sperma. “Uiteindelijk veranderde het filmteam hun muzikale richting, maar ik voelde me welkom uitgedaagd om een lied te schrijven over het concept van familie, verbinding door bloed, natuur versus opvoeding, terwijl ik probeerde ideeën over liefde en de complexiteit van wetenschap en technologie”, legt Van Etten uit. “Ik ben dankbaar dat dit lied een nieuw leven kan leiden, meer betrekking heeft op de tijd die we allemaal hebben meegemaakt en de betekenis van dit lied herdefinieert door te focussen op de positieve kanten van het zoeken naar verbinding en begrijpen wat familie voor het individu betekent.”
De video is gemaakt door Van Ettens muzikaal leider en bandlid Charley Damski, en toont de danser en choreograaf Hayden J Frederick. Van Etten vult aan: “Samen hebben ze me geholpen om de gevoelens van innerlijke strijd over te brengen, ruimte voor jezelf vinden terwijl de pijn omarmen om verder te gaan.”
Dune Rats geeft een draai aan een grap die al decennia meedraait. Het origineel is ‘als je je de jaren zestig kunt herinneren dan heb je ze niet meegemaakt’. De Australische funrockers maken er gisteravond van. Ze zijn zich toen zo te buiten gegaan aan de drank en de drugs en de rock & roll dat ze zich er niks meer van kunnen herinneren. Jammer van de seks.
What A Memorable Night, I Can’t Remember, Shiiiiiit! luidt het refrein. Het Lijflied van Festival Zomer 2022 is geboren.
Dehdis een powertrio uit Chicago met tweeënhalf album op de rails en een derde in productie. Als alles gaat volgens plan moet dat nog titelloze nieuwe album voor de definitieve doorbraak gaan zorgen. Dat denken de fans, hoopt de band en verwacht hun nieuwe label, Fat Possum; verspreiders van de top pop, rock en aanverwanten sinds 1992, en nogal succesvol met bands als The Districts, Wavves en Unknown Mortal Orchestra.
Wat er commercieel ook gaat gebeuren, muzikaal is Dehd een aanwinst. Het trio onder bezielde leiding van Emily Kempf -ja het is een zij die je hoort- maakt spannende variaties op het thema Amerikaanse indie-rock. Met zijn Phil Spector intro, felle gitaren en snotty klinkende American Girl op zang klinkt Bad Love als Tom Petty toen die nog geschaard werd onder het kopje new wave.
De band LIFE heb je wellicht al eens live gezien in Nederland tijdens hun support tour met IDLES, of in de Casbah op BKS, of tijdens het Rotterdamse Left of the Dial festival. Nu is het tijd om met een nieuw album op zak, “North East Coastal Town”, dat uitkomt bij The Liquid Label op 10 juni 2022, de wereld buiten dat kustplaatsje in het Verenigd Koninkrijk te gaan veroveren. Volgend op de single “Friends Without Names”, deelt de band vandaag samen met de aankondiging het tweede van de plaat, “Big Moon Lake”.
‘Big Moon Lake’ speelt zich af rond de studio van de band aan de rivier de Humber. De video, geregisseerd door vriend Luke Hallett, is een eerbetoon aan de Top of The Pop’s uit de jaren 80 en verwijst in het bijzonder naar de output van de collega-Hull-cultband The Red Guitars. De band zegt over de nieuwste single: “We wilden dat Big Moon Lake het lyrische sociale commentaar zou erkennen dat in onze eerste twee platen was verspreid, terwijl we het experimentele en persoonlijke geluid dat je op de nieuwe plaat zult horen uitbreidt. De track is speels en plaagt alledaagse thema’s als missen, gevoelloosheid, drinken, roken en slecht eten en over het algemeen meer voor jezelf willen in het leven. Het besluit is dat in-hindsight alles voor je ligt als je de deur uit stapt en in dit geval was dat het wonderbaarlijke graafschap Yorkshire.”
LIFE is stevig verankerd in hun geboorteplaats; de geografie, geschiedenis en gemeenschap zijn altijd de inspiratie geweest achter hun creativiteit en op hun derde LP brengt de band een eerbetoon aan Hull en haar inwoners. North East Coastal Town is volwassen; het vindt de band op het hoogtepunt van hun kunnen, alsof ze een breedbeeld, broeierige oeuvre uitsnijden dat doordrenkt is van een gevoel van verbondenheid en reflectie, maar nog steeds op indrukwekkende wijze hun kenmerkende branie en oor voor popgevoeligheden en gitaarhaken handhaaft.
“Hull en omgeving zit in ons DNA en heeft ons gevormd, doorstaan, kracht gegeven, omarmd en heeft ons het gevoel gegeven geaccepteerd te worden.North East Coastal Town is onze liefdesbrief aan de stad.
Het album is een ode aan verwantschap en relatie met de muzikale en lyrische ruggengraat die thema’s als liefde, verlangen, schoonheid, horror, chaos, trots en vooral het gevoel erbij te horen uitpikt.
Bij het schrijven en opnemen van dit album was het belangrijk voor ons dat dit gevoel van verbondenheid ook tot uiting kwam in het ambacht van het album en daarom gebruikten we lokale studio’s, apparatuur, uitrusting en de gemeenschap om ons heen om vast te stellen wat het betekent om in een Noordelijke oostkuststad te behoren.”
Het enige verassende aan White Lies na zeven albums is hoe verassend goed en solide de band nog steeds is. Neem nieuwe single Blue Drift, alweer de vierde single van hun nieuwe, As I Try Not To Fall Apart album. We hebben het allemaal eerder gehoord, maar niet op deze manier. White Lies doet wat het al vijftien jaar doet en nog geen eens zelf heeft bedacht. Maar ze doen het nu beter dan ooit, meer flair, meer urgentie en zelfvertrouwen. Meer lol ook misschien wel.
Blue Drift grijpt je direct bij de lurven met een sterk synth-intro en laat je pas bijna vijf minuten later los. In de tussentijd heb je met je vuisten gezwaaid, een paar danspasjes gewaagd en uit volle borst meegezongen.
Youth Sector is een strakke gitaarband uit het Britse Brighton. Hun songs zijn compact en kordaat en worden gebracht zonder onnodige versierselen. Verre voorgangers lijken The Buzzcocks, een band die ook een sterk ontwikkeld popgevoel koppelde aan een punky attitude. En Talking Heads met wie ze een zekere nervositeit delen.
Naast een ruime voorraad knisperend songs als Alway Always Always beschikt Youth Sector in de persoon van Nick Thomas een fijn zingende frontman, die indien nodig ook flink kan uithalen.
De Staat is feitelijk een schizofrene band, met een dark side en een lichte kant. Of zoals ze het zelf zien, een blauwe en een gele kant. Blauw is De Staat op standje romantisch, geel is De Staat op standje streng. Maar zelfs als bandbaas Torre in the mood for love, is is hij vaak nog serieus. Luister maar naar One Day, een somber liefdeslied dat hij schreef met Tess Douwstra alias Luwten.
Dat One Day toch onder het blauwe label verschijnt is omdat het een mooie, elegante ballad is met de zanger in de rol van lover. Er is ook een nieuw geel nummer uit, Who’s The Goat dat klinkt als een strafexpeditie. Het Pinguin volk geeft, gelukkig de voorkeur aan de melodieuze Staat. Misschien wel omdat Torre op de blauwe tracks laat horen dat hij echt ontzettend goed kan zingen.
Na een zo goed als onopgemerkt debuutalbum in 2016 wist Porridge Radio vorig jaar te imponeren met een sterke plaat vol uitgebalanceerde songs met een hoofdrol voor de emotioneel geladen stem frontpersoon, Dana Margolin.
Dana heeft een stem, of een manier van zingen die niet iedereen zal aanspreken. Vaak klinkt ze alsof het huilen haar nader staat dan het lachen. Incidentele boosheid en gevoelens van frustratie lijken haar ook niet vreemd. Geen feestband dus dat Porridge Radio, maar wel een band met een verhaal. Het gestaag opbouwende Back To The Radio gaat over angst en eenzaamheid en de behoefte daaraan te willen ontsnappen. De ambitie is om het nieuwe album episch te laten klinken, ‘like Coldplay’, zegt Dana. Dat eerste is gelukt, dat tweede (gelukkig) niet.
Sinead O’Brien is een Ierse dichteres/schrijfster, kunstenares en singer-songwriter. Zoomen we in op het muzikale aspect van deze multi-disciplinaire artiest, dan kan haar geluid worden omschreven als poëzie meets spoken word meets postpunk.
Met haar unieke sound trekt ze al geruime tijd de aandacht van veel internationale toonaangevende media. Op 10 juni verschijnt haar debuutalbum Time Bend And Break Bower. De nieuwe single Holy Country is hiervan afkomstig.
