De Belgische band Intergalactic Lovers brengt op 18 februari hun nieuwe album Liquid Love uit. Hierop laten ze een frisse met elektronische invloeden verrijkte indiepop vol aanstekelijk melodieën en natuurlijk de prachtige stem van frontvrouw Lara Chedraoi horen. Na de singles Bobbi en Crushing is nu de track Lost uit. En die is de Popwarmer op Pinguin Pop deze week!
In maart staat er een Nederlandse clubtour gepland. Ze zijn o.a. te zien in Paradiso, Tivoli De Helling, Rotown en Doornroosje.
Met nieuwe single SEX DOPE GOLD wil het Australische Ocean Grove ons graag wijzen op de gevaren van het materialisme, de consumptiemaatschappij en waarschuwen dat een mens echt niet gelukkig wordt van seks, drugs en/of geldelijk gewin.
Zo nu de boodschap uit de weg is kunnen we ons concentreren op de muziek. En die is weer geweldig. Het trio trekt alle registers open en mengt diverse volumineuze stijlen als rawk, grunge, funk, old & nu metal tot een dampend geheel. Om genoemde boodschap goed verteerbaar te maken wordt SEX DOPE GOLD geserveerd in een lichte popcoating.
Met SEX DOPE GOLD kondigt Ocean Grove de komst aan van alweer hun vierde langspeler. Up In The Air Forever is uit op 22 april.
Fontaines DC verrast met hun eerste echte ballad, een onvervalst liefdelied met de niet mis te verstane titel I Love You. Tenminste zo lijkt het. Het object van verlangen van zanger Grian Chatten is echter niet van vleesch en bloed. Hij verklaart zijn liefde aan zijn vaderland of moederland of thuisland, of wat de politiek correcte benaming ook is.
I Love You is een liefdesverklaring aan Ierland vanuit het perspectief van een expat. Fontaines DC is van Dublin naar Londen verkast om dichter bij het muziekindustriële vuur te zitten. Heimwee speelt dus een rol, maar ook schuldgevoel. Chatten woont nu in het land dat verantwoordelijk is voor veel van wat er is misgegaan in de geschiedenis van Ierland, en nu met de Brexit voor nieuwe ellende en verdeeldheid zorgt. Gemengde gevoelens dus.
I Love You is net als Jackie Down The Line afkomstig van het Skinta Fia album dat op 22 april moet gaan uitkomen.
Wie had ooit gedacht dat de beste plaat van de 9e week van het 22ste jaar van de 21ste eeuw van een band zou zijn die 8 jaar heeft plat gelegen en daarvoor muziek maakte die je op zijn best interessant zou kunnen noemen. Maar Pink Mountaintops heeft het hem geflikt!
Opwindend is het woord voor Lights Of The City dat zo boordevol gitaren zit dat er geen een meer bij kan. Een ander woord dat opborrelt bij het luisteren van de comebacksingle van Pink Mountainstops is ouderwets, lekker ouderwets, riff, sound en uitvoering grijpen terug op de pre punk seventies.
Pink Mountaintops is de bijband van Stephen McBean, een muzikant uit de regio Vancouver. Zijn dagelijkse band, zeg maar, heet Black Mountain. Daarmee produceert hij duistere, bij tijd en wijle tegen de metal aanleunende rock. Pink Mountaintops klinkt doorgaans wat lichter, folkier misschien. Maar dus niet op Light Of The City dat rockt als een boemeltrein op een bergspoor.
Light Of The City is vooruitgestuurd om aandacht te vragen voor de release van het nieuwe, vijfde album van Pink Mountaintops, Peacock Pools. Daarop zijn naast McBean en leden van Black Mountain ook invalkrachten te horen uit de directe omgeving van Destroyer, The Melvins en Ty Segall. Een releasedatum volgt nog.
De nieuwste single van Ciao Lucifer genaamd Too Late to Die Young is nu overal te beluisteren. Dit nummer is een vervolg op hun eerste single Trip die zij eerder dit jaar uitbrachten. Too Late to Die Young gaat over de jeugd van de twee middelbare schoolvrienden. Als je jong bent kan je wel eens een hele korte bocht nemen en vrienden uit het oog verliezen die eigenlijk heel belangrijk zijn. We streven succes na, maar waar gaat het eigenlijk om in het leven? “When you run in a pack. Ain’t no time to look back.”
Op dit album komt Rubens veelzijdigheid en talent als songwriter meer naar voren dan ooit.
Ruben Hein gaf de wereld al wat voorproefjes van zijn nieuwe project middels meerdere singles en een documentaire, maar vanaf vandaag kan iedereen luisteren naar zijn nieuwe album OCEANS. Voor OCEANS combineerde Ruben zijn twee grootste liefdes; muziek en natuur. Begin 2020, vlak voordat de pandemie uitbreekt, bevindt Ruben zich op een boot op de Zuidpool, omgeven door eindeloze zeespiegels, pinguïnkoloniën, walvissen en verlaten nederzettingen. Tijdens deze Artist In Residency legt hij in een ministudio -in zijn cabine op het schip- de eerste ideeën vast voor zijn nieuwe project: OCEANS.
Tijdens het creatieve proces van zijn vorige album Groundwork Rising herontdekte Ruben zijn andere liefde: de natuur – en in het bijzonder de vogels die hij vroeger met zijn moeder bewonderde, verrekijker binnen handbereik. “Ik vraag me voor lange tijd af waarom ik het eigenlijk zo leuk vind. Het tapt op een bepaalde manier in op mijn diepste gevoelens. Ik krijg dezelfde energie van muziek als wanneer ik met mijn verrekijker naar vogels kijk. Als ik op het podium sta of als ik een liedje schrijf: ik krijg het gevoel dat ik iets gevonden heb. Het eureka-gevoel.” aldus Ruben over zijn passie.
Gelijktijdig vroeg hij zich af of er een manier bestaat om zijn twee diep gekoesterde interesses -natuur en muziek- met elkaar te kunnen combineren. Zijn expeditie naar de Zuidpool -aan boord van het zeeschip de Hondius- leverde bijzondere ervaringen op die intrinsiek werden verweven in de nieuwe muziek van Ruben. De natuur biedt hem naast inspiratie voor de songs, vooral stof tot nadenken. Zo is Guard Down bijvoorbeeld geïnspireerd op de beladen tijd aan het uiteinde van de wereld. Ruben’s verwondering ging gepaard met een besef: hoe overweldigend de natuur ook is, het is tegelijkertijd een fragiele levenscyclus die eenvoudig verstoord kan worden, met desastreuze gevolgen.
Om met dit project daad bij woord te zetten is Ruben een samenwerking met Natuurmonumenten aangegaan, waarbij voor elk verkocht album een boom zal worden geplant. Uiteindelijk zal dit resulteren in een heus nieuw bos ter compensatie van de CO2 uitstoot. Ook is de buitenhoes van de LP gemaakt van plantbaar growing paper, waarmee de luisteraars worden aangemoedigd hun eigen omgeving op te fleuren met de bij- en vlinderlokkende bloemen die uit het papier groeien. Naar aanleiding van het album onderneemt Ruben ook een clubtour, samen met de band waarmee hij het album opnam. Geheel in de trant van de boodschap die hij met dit album wil verspreiden gebeurt dit op de meest CO2 vrije manier mogelijk. Op deze manier wil Ruben laten zien dat zowel met grote als kleine gebaren kan worden bijgedragen aan natuurbehoud.
Ruben heeft met OCEANS zijn liefde voor de natuur en muziek weten te combineren. De teksten benadrukken dat het tijd is om zelf actie te ondernemen zoals in I Don’t Deserve It. Niet alleen voor het behoud van grootschalige natuurgebieden zoals de Zuidpool, maar zeker ook van de natuur in je eigen omgeving. Tijdens het opnameproces van het album omarmde Ruben de troost en de verwondering van het altijd onderweg zijn, de constante intuïtieve beweging. In plaats van een specifiek muzikaal kader uit te snijden, volgt hij de impuls die natuurlijkerwijs opwelt in het bijzijn van producer Ferdy van der Singel en vaste band bestaande Wessel Herbschleb, Julian du Perron en Nicky Hustinx.
Op deze verzameling liedjes komt Rubens veelzijdigheid en talent als songwriter meer naar voren dan ooit: het is een een volledige overgave aan de roes van ideeën en richtingen. Ruben Hein laat zijn nieuwsgierigheid voor het leven aan het roer.
Luister hier naar OCEANS op jouw favoriete streamingsdienst.
The Afghan Whigs verbreken een stilte, die zo’n jaar of vijf heeft geduurd met misschien wel hun vuigste, hardste en ruigste nummer. Het lijkt wel of Greg Dulli (die in 2020 nog wel met een goed soloalbum kwam) wil laten horen dat 56 ook maar een nummer is. Ze zijn er dus weer, 32 jaar nu hun albumdebuut laat The Afghan Whigs horen dat er nog volop leven in de band zit! Bijzonder ook wel dat the Whigs juist net deze week met een nieuwe single komen in de week dat Gregs goede muzikale vriend Mark Lanegan is overleden.
Vooralsnog is I’ll Make You See God een losstaand liedje, bedoeld om een nieuwe tournee aan te kondigen en dus geen nieuw album. Aangezien de mannen de baan op gaan zal dat nog wel even op zich laten wachten.
I’ll Make You See God is het eerste nummer van de Whigs zonder gitarist Dave Rosser, die in 1997 is overleden. Wie zijn vervanger is weten we niet, maar zo te horen zijn het er minstens twee. Aan I’ll Make You See God gaat de band overigens een leuk zakcentje overhouden. Het nummer zit namelijk in de game Gran Turismo 7.
Nick Mulvey kondigt vandaag zijn nieuw album New Mythology aan. Het derde studioalbum van de Britse artiest en songwriter verschijnt op 10/06. Bij de aankondiging van het album deelt Nick Mulvey ook de single Star Nation en een bijhorende video met ons. De clip is een ode aan zorgeloos opgroeien op een eiland.
Het opwindende L’objectif uit Leeds brengt hun gloednieuwe single (en video) uit genaamd ‘Same Thing’. L’objectif zijn klasgenoten Saul Kane (zang, gitaar) en Louis Bullock (drums) – die op 12-jarige leeftijd voor het eerst een band vormden – Ezra Glennon (bas) en Dan Richardson (gitaar). ‘Same Thing’ laat een nieuwe, robuuste kant zien van L’objectif. De jonge vrienden – geen van allen ouder dan 18 jaar – hebben een gedeelde liefde voor jazz, funk, hiphop, punk, postpunk, en bijna alles daartussenin. De band krijgt in de UK al veel support van o.a. The Sunday Times (Breaking Act), The Observer (as a One to watch), BBC Radio 1 Next Wave, NME First On en diverse radio dj’s.
Laten we maar meteen verklappen dat die prachtige nieuwe single van Death Cab For Cutie geen eigen nummer is, maar een liedje van -hou je vast- Yoko Ono!
Het originee; staat op een album dat Mrs Lennon in 1973 uitbracht. In die tijd werd Yoko nog gezien als de talentloze splijtzwam die The Beatles ten val bracht. Gelukkig is dat beeld in de loop der tijd bijgesteld. Haar stem blijft wat de Engelsen noemen ‘an acquired taste’, je moet er dus van houden, maar dat ze wel degelijk iets in haar mars heeft daar twijfel nu bijna niemand meer aan.
Voor de hardnekkig sceptici hebben een aantal notabele fans een album opgenomen met nummers van Yoko. De plaat heet Ocean Child (= de betekenis van de naam Yoko in het Japans) waaronder David Byrne, Sharon van Etten en Japanese Breakfast. En Death Cab For Cutie dus. Yoko werd berucht door songs waar ze hard op schreeuwde, maar ze heeft ook ‘gewone’ popsongs gemaakt. Waiting For The Sunrise is daar een mooi voorbeeld van. De versie van Death Cab for Cutie zit ergens tussen een mantra en een kinderliedje in. Daardoor komt de positieve boodschap, na regen komt zonneschijn uitstekend uit de verf. Ocean Child is nu uit.
