Dune Rats geeft een draai aan een grap die al decennia meedraait. Het origineel is ‘als je je de jaren zestig kunt herinneren dan heb je ze niet meegemaakt’. De Australische funrockers maken er gisteravond van. Ze zijn zich toen zo te buiten gegaan aan de drank en de drugs en de rock & roll dat ze zich er niks meer van kunnen herinneren. Jammer van de seks.
What A Memorable Night, I Can’t Remember, Shiiiiiit! luidt het refrein. Het Lijflied van Festival Zomer 2022 is geboren.
Dehd is een powertrio uit Chicago met tweeënhalf album op de rails en een derde in productie. Als alles gaat volgens plan moet dat nog titelloze nieuwe album voor de definitieve doorbraak gaan zorgen. Dat denken de fans, hoopt de band en verwacht hun nieuwe label, Fat Possum; verspreiders van de top pop, rock en aanverwanten sinds 1992, en nogal succesvol met bands als The Districts, Wavves en Unknown Mortal Orchestra.
Wat er commercieel ook gaat gebeuren, muzikaal is Dehd een aanwinst. Het trio onder bezielde leiding van Emily Kempf -ja het is een zij die je hoort- maakt spannende variaties op het thema Amerikaanse indie-rock. Met zijn Phil Spector intro, felle gitaren en snotty klinkende American Girl op zang klinkt Bad Love als Tom Petty toen die nog geschaard werd onder het kopje new wave.
De band LIFE heb je wellicht al eens live gezien in Nederland tijdens hun support tour met IDLES, of in de Casbah op BKS, of tijdens het Rotterdamse Left of the Dial festival. Nu is het tijd om met een nieuw album op zak, “North East Coastal Town”, dat uitkomt bij The Liquid Label op 10 juni 2022, de wereld buiten dat kustplaatsje in het Verenigd Koninkrijk te gaan veroveren. Volgend op de single “Friends Without Names”, deelt de band vandaag samen met de aankondiging het tweede van de plaat, “Big Moon Lake”.
‘Big Moon Lake’ speelt zich af rond de studio van de band aan de rivier de Humber. De video, geregisseerd door vriend Luke Hallett, is een eerbetoon aan de Top of The Pop’s uit de jaren 80 en verwijst in het bijzonder naar de output van de collega-Hull-cultband The Red Guitars. De band zegt over de nieuwste single: “We wilden dat Big Moon Lake het lyrische sociale commentaar zou erkennen dat in onze eerste twee platen was verspreid, terwijl we het experimentele en persoonlijke geluid dat je op de nieuwe plaat zult horen uitbreidt. De track is speels en plaagt alledaagse thema’s als missen, gevoelloosheid, drinken, roken en slecht eten en over het algemeen meer voor jezelf willen in het leven. Het besluit is dat in-hindsight alles voor je ligt als je de deur uit stapt en in dit geval was dat het wonderbaarlijke graafschap Yorkshire.”
LIFE is stevig verankerd in hun geboorteplaats; de geografie, geschiedenis en gemeenschap zijn altijd de inspiratie geweest achter hun creativiteit en op hun derde LP brengt de band een eerbetoon aan Hull en haar inwoners. North East Coastal Town is volwassen; het vindt de band op het hoogtepunt van hun kunnen, alsof ze een breedbeeld, broeierige oeuvre uitsnijden dat doordrenkt is van een gevoel van verbondenheid en reflectie, maar nog steeds op indrukwekkende wijze hun kenmerkende branie en oor voor popgevoeligheden en gitaarhaken handhaaft.
“Hull en omgeving zit in ons DNA en heeft ons gevormd, doorstaan, kracht gegeven, omarmd en heeft ons het gevoel gegeven geaccepteerd te worden.North East Coastal Town is onze liefdesbrief aan de stad.
Het album is een ode aan verwantschap en relatie met de muzikale en lyrische ruggengraat die thema’s als liefde, verlangen, schoonheid, horror, chaos, trots en vooral het gevoel erbij te horen uitpikt.
Bij het schrijven en opnemen van dit album was het belangrijk voor ons dat dit gevoel van verbondenheid ook tot uiting kwam in het ambacht van het album en daarom gebruikten we lokale studio’s, apparatuur, uitrusting en de gemeenschap om ons heen om vast te stellen wat het betekent om in een Noordelijke oostkuststad te behoren.”
Het enige verassende aan White Lies na zeven albums is hoe verassend goed en solide de band nog steeds is. Neem nieuwe single Blue Drift, alweer de vierde single van hun nieuwe, As I Try Not To Fall Apart album. We hebben het allemaal eerder gehoord, maar niet op deze manier. White Lies doet wat het al vijftien jaar doet en nog geen eens zelf heeft bedacht. Maar ze doen het nu beter dan ooit, meer flair, meer urgentie en zelfvertrouwen. Meer lol ook misschien wel.
Blue Drift grijpt je direct bij de lurven met een sterk synth-intro en laat je pas bijna vijf minuten later los. In de tussentijd heb je met je vuisten gezwaaid, een paar danspasjes gewaagd en uit volle borst meegezongen.
Youth Sector is een strakke gitaarband uit het Britse Brighton. Hun songs zijn compact en kordaat en worden gebracht zonder onnodige versierselen. Verre voorgangers lijken The Buzzcocks, een band die ook een sterk ontwikkeld popgevoel koppelde aan een punky attitude. En Talking Heads met wie ze een zekere nervositeit delen.
Naast een ruime voorraad knisperend songs als Alway Always Always beschikt Youth Sector in de persoon van Nick Thomas een fijn zingende frontman, die indien nodig ook flink kan uithalen.
De Staat is feitelijk een schizofrene band, met een dark side en een lichte kant. Of zoals ze het zelf zien, een blauwe en een gele kant. Blauw is De Staat op standje romantisch, geel is De Staat op standje streng. Maar zelfs als bandbaas Torre in the mood for love, is is hij vaak nog serieus. Luister maar naar One Day, een somber liefdeslied dat hij schreef met Tess Douwstra alias Luwten.
Dat One Day toch onder het blauwe label verschijnt is omdat het een mooie, elegante ballad is met de zanger in de rol van lover. Er is ook een nieuw geel nummer uit, Who’s The Goat dat klinkt als een strafexpeditie. Het Pinguin volk geeft, gelukkig de voorkeur aan de melodieuze Staat. Misschien wel omdat Torre op de blauwe tracks laat horen dat hij echt ontzettend goed kan zingen.
Na een zo goed als onopgemerkt debuutalbum in 2016 wist Porridge Radio vorig jaar te imponeren met een sterke plaat vol uitgebalanceerde songs met een hoofdrol voor de emotioneel geladen stem frontpersoon, Dana Margolin.
Dana heeft een stem, of een manier van zingen die niet iedereen zal aanspreken. Vaak klinkt ze alsof het huilen haar nader staat dan het lachen. Incidentele boosheid en gevoelens van frustratie lijken haar ook niet vreemd. Geen feestband dus dat Porridge Radio, maar wel een band met een verhaal. Het gestaag opbouwende Back To The Radio gaat over angst en eenzaamheid en de behoefte daaraan te willen ontsnappen. De ambitie is om het nieuwe album episch te laten klinken, ‘like Coldplay’, zegt Dana. Dat eerste is gelukt, dat tweede (gelukkig) niet.
Sinead O’Brien is een Ierse dichteres/schrijfster, kunstenares en singer-songwriter. Zoomen we in op het muzikale aspect van deze multi-disciplinaire artiest, dan kan haar geluid worden omschreven als poëzie meets spoken word meets postpunk.
Met haar unieke sound trekt ze al geruime tijd de aandacht van veel internationale toonaangevende media. Op 10 juni verschijnt haar debuutalbum Time Bend And Break Bower. De nieuwe single Holy Country is hiervan afkomstig.
In september is O’Brien te zien in Nederland:
17 september: Rotterdam, Rotown
18 september: Amsterdam, Paradiso Noord
Bodega had het leuke idee om hun nieuwe single in negen talen uit te brengen, waaronder het Nederlands. Vermoedelijk hebben ze geen tolken in de hand genomen, maar Google Translate zijn ding laten doen. Console is in de meeste talen gewoon console gebleven, zo’n ding waarmee je gamet. Alleen in het Duits is het Stehtisch geworden, zeg maar bijtafeltje, de oorspronkelijk betekenis van console.
Bodega is een vrij succesvolle post-punkband uit NYC, maar in geval van Standbeeldje Op De Console volgen ze het gepatenteerde punkpatroon zoals ooit uitgestippeld door The Sex Pistols et al. De meeste songs op de tot nu twee verschenen albums van Bodega worden gezongen door Ben Hozie, Standbeeldje mocht Nikki Belfligio zingen. Voor de goede orde. De andere versies van Statuette On The Console zijn naast Engels, Duits en NL in het Frans, Grieks, Italiaans, Spaans, Oekraïens en Portugees.
Het Afrique Victime album van Mdou Moctar heeft zo goed gelopen dat er een super de luxe heruitgave is uitgekomen met maar liefst negen bonustracks. Bedoeling is nieuwe zieltjes winnen en reeds beleerde fans te bewegen tot het aanschaffen van het fysieke album.
Wie nog niet bekend is met de woestijnklanken van meestergitarist Mdou Moctar weet na het horen van Nakanegh Dich genoeg. Als dit nummer je niet over de streep trekt zal dat waarschijnlijk wel nooit gebeuren. Het nummer heeft alles wat onze man uit Niger zo bijzonder maakt, en gewild in het westen; een geweldige drive, exotische zang en spetterend gitaarspel in de beste Hendrix traditie (inclusief wah wah pedaal), maar dan dus op zijn Afrikaans, of eigenlijk Toearegs.
