Op haar nieuwe single komt de Japans-Amerikaanse zangeres Mitsuki Laycock, roep en artiestennaam Mitski tot de conclusie dat het aan haar ligt. Al die break-ups en shake-ups zijn haar schuld. Zij is The Only Heartbreaker. Of ze daarmee zit kan je je afvragen. The Only Heartbreaker straalt een duivelsgenoegen uit dat wordt bevestigd door de clip waarin alles wat miss Mitski aanraakt in de fik schiet.
Het instrumentale coda van het van het door 80’s synthesizers voortgestuwde nummer is er zo een waarbij in andere tijden massaal de aanstekers de lucht in zouden gaan.
Het licht ontvlambare, The Only Heartbreaker vormt samen met mystiek melancholieke Working For The Knife de voorhoede van Mitki‘s nieuwe album dat begin volgend jaar het daglicht zal zien. Gebrek aan aandacht heeft Mitski nooit gehad, maar met haar zesde album zal ze zich definitief gaan nestelen als een van de grote indie-diva’s van de 21ste eeuw.
Frank Carter & the Rattlesnakes – Sticky (International Death Cult/Mattan)
Frank Carter is een punkrocker met een steevast enthousiasmerend voorkomen. Pure jongen. Om van te houden, met zijn volgetatoeëerde lichaam. Oké, misschien is hij daar een beetje in doorgeslagen. Maar Frank houdt ervan.
Muzikaal wederom geen aanmerkingen op de zanger die op zijn nieuwe plaat als vanouds vergezeld wordt door begeleidingsband The Rattlesnakes en er wordt bovendien het nodige gefeatured door allerhande collega’s. Wel zo gezellig.
Zo is de extravagante Lynks tweemaal van de partij. Zijn (of haar) stem doet wat denken aan die van hiphopper Dizzee Rascal. Hij/zij zorgt voor wat verstrooiing in de punkrockstamper Bang Bang. Aanstekelijk nummer, dat het zonder twijfel goed gaat doen op de festivalweides. Op die van Pinkpop 2022 bijvoorbeeld. Enkele jaren terug was Carter nog dé sensatie op Rock Werchter 2017. Beste act van het weekeinde.
Lynks doet ook mee op Go Get A Tattoo, dat klinkt alsof je het al duizend keer hebt gehoord, maar je weet alleen niet waar. Opnieuw een kraker voor het festivalseizoen aankomende zomer. Waar Joe Talbot, zanger van IDLES, ongetwijfeld ook naar verlangt. Hij doet mee met Carter in My Town, dat ook zo aanstekelijk is als wat. Talbot blijft duidelijk de mindere zanger van de twee, terwijl hij wel wat beter schreeuwt. Dat is ook wat waard.
Punk/metalrockster Cassyette doet mee in het agressieve Off With His Head, dat evenals het gros van de songs op het album zo’n tweeënhalve minuut duurt. Lekker fel en lekker kort. Wat in mindere mate geldt voor het afsluitende Original Sin, waarin Primal Scream-zanger Bobby Gillespie zorgt voor ingetogen, maar weergaloze vocale support voor Carter, waardoor de song naar grote hoogtes wordt getild. Met een fenomenale finale. Om in te lijsten. Ook al door die meer dan heerlijke saxofoon van Yasmin Ogilvie. Pieter Visscher
Cate Le Bon brengt op 4 februari 2022 haar zesde studioalbum Pompeii uit wat op Mexican Summer verschijnt. Pompeii is helemaal alleen gecomponeerd in een soort vacuüm en voornamelijk geschreven op basgitaar. Cate Le Bon bespeelt elk instrument, behalve drums en saxofoon, op het album zelf en nam het album grotendeels alleen op met haar vaste kompaan en co-producer Samur Khouja in Cardiff, Wales. De eerste single afkomstig van het album, getiteld Running Away is nu uit. Cate Le Bon zal in maart en april door Europa touren.
De nummers van Pompeii, de opvolger van het in 2019 verschenen Reward waar Cate Le Bon een Mercury Price nominatie voor ontving, voelen opgeschort in de tijd. Liedjes geschreven voor nu, ontkiemen op wonderbaarlijke wijze uit in Le Bon’s interesses in de oudheid, filosofie, architectuur en goddelijke modaliteit. Een wereldwijde pandemie plus klimaatcrisis; botsende eco-trauma’s beangstigen, dus “What would be your last gesture?” vraagt ze. Maar Pompeii reikt verder dan de huidige crises om in te haken op wat Le Bon ‘een economie van tijdsvervorming’ noemt, waar het leven kronkelt, borrelt, rimpelt, smelt, verhardt, en zich onvoorspelbaar herdefinieerd, zoals lava – of liever, geluid.
“Pompeii was written and recorded in a quagmire of unease. Solo. In a time warp. In a house I had a life in 15 years ago. I grappled with existence, resignation and faith. I felt culpable for the mess but it smacked hard of the collective guilt imposed by religion and original sin.
The subtitle is: You will be forever connected to everything. Which, depending on the time of day, is as comforting as it is terrifying. The sense of finality has always been here. It seems strangely hopeful. Someone is playing with the focus lens. The world is on fire but the bins must go out on a Tuesday night. Political dissonance meets beauty regimes. I put a groove behind it for something to hold on to. The grief is in the saxophones.” – Cate Le Bon
Tim Presley’s schilderij hing aan de muur in de studio als een meditatief beeld voor Le Bon en werd gereproduceerd als een portret van haar voor de albumhoes. Hoe maak je muziek die klinkt als een schilderij? vroeg Le Bon zich af. Het resulteerde in verschillende lagen van synths met baslijnen geïnspireerd door Japanse stadspop uit de jaren ’80 – ontworpen om vrolijkheid en verlatenheid te brengen, Stella Mozgawa’s jazz-georiënteerde percussie gepatcht vanuit Australië, vocale arrangementen en Khouja’s bemoedigende aanwezigheid. Het is een kenmerkende sound voor Pompeii.
De eerste single is Running Away. Een verhaal prachtig van aard maar met een bitter randje (‘The fountain that empties the world / Too beautiful to hold’), escapisme leeft als een folie voor de buitenwereld. Een eerbetoon aan herinnering, medeleven en sterfelijkheid voor altijd. De video werd geregisseerd door Casey Raymond en is opgenomen in The Factory in Porth, Wales. Le Bon speelt er samen met saxofonist Euan Hinshelwood. Bekijk de video hieronder.
Cate Le Bon tourt in het voorjaar door Europa:
11 april – AB, Brussel
12 april – Paradiso, Amsterdam
Animal Collective is het experiment nooit uit de weg laten gegaan, ook al ging dat ten kosten van zaken als melodie, structuur en toegankelijkheid. Het begrip hitpotentie is voor de Amerikanen net zo vreemd als sneeuwstorm voor de inwoners van Amazonia. Desondanks heeft de band zich een aanzienlijke schare fans om zich heen verzameld. Hun nummer My Girls is zelfs een bona fide indie-classic.
Het voordeel van de experimentele insteek van Animal Collective is dat het nooit saai is wat de mannen brouwen, en bij vlagen ook heel goed en bijzonder. Nieuwe single Prester John valt in die laatste categorie. Met zijn lengte van 6 minuut 34 heeft Prester John bepaald geen poplengte, maar verder valt het nummer goed te behappen. De zang is sfeervol en meerstemmig, we horen veel ingehouden percussie en de song telt een mooie instrumentale breek. De herhaling van de songtitel aan het eind zou je zelfs als een refrein kunnen bestempelen. Veel conventioneler dan dit hebben we het collectief zelden eerder gehoord. Veel beter ook niet. Dat belooft dus wat voor het nieuwe album, Time Skiffs dat voor 4 februari staat.
Het in Londen gevestigde, pan-continentale vrouwelijke instrumentale viertal, Los Bitchos, kondigt de release aan van hun langverwachte debuutalbum, Let The Festivities Begin!, op 4 februari 2022 uit via City Slang Records. Het album werd geproduceerd door Alex Kapranos van Franz Ferdinand in Gallery Studios, Londen – de opnameruimte die eigendom is van Phil Manzanera van Roxy Music.
Samen met de album details deelt de band hun nieuwe single en video, “Las Panteras”, een disco-funk insluiper die klinkt alsof hij vanaf een andere planeet wordt binnengestraald. Wassingen van synth en uitzinnige gitaarlijnen worden onderbroken door de stuwkracht van stonewashed jaren 80 rock, bongo’s, cowbells en cabasa. Inspiratie voor de video is een cocktail van Kill Bill, Scooby Doo, Wannabe van de Spice Girls afgetopt met Bram Stoker’s gevecht in Dracula.
Los Bitchos is misschien wel je nieuwe favoriete feestband, met instrumentale reizen die scènes oproepen van iemand met veel swagger in een saloonbar in de woestijn en het in brand steken van een rij vlammende sambuca’s, of een Tarantino-heldin die kunst weet te brengen met een jachtgeweer, of het vieren van het feest van je leven onder een gigantische piñata met al je vrienden. Ze zijn de girl gang waarbij je zeker weet dat het geen straf is met ze vast te zitten in een tourbus.
Serra Petale (gitaar), Agustina Ruiz (keytar), Josefine Jonsson (bas) en Nic Crawshaw (drums) komen uit verschillende delen van de wereld, maar leerden elkaar kennen via huisfeestjes die de hele nacht door gaan. Hun unieke geluid bindt ze samen, met een retro-futuristische mix van Peruaanse chicha, Argentijnse cumbia, Turkse psych en surfgitaren. Het doet denken aan hun spirituele neven (en tevens Los Bitchos fans) van Khruangbin, met wie ze mooie herinnering delen van een te lange nacht met goedkope mezcal bij het legendarische Shacklewell Arms.
“Ik wilde klinken als Van Halen en Cocteau Twins – maar dan uit Turkije”, zegt multi-instrumentalist Serra, die zelf in West-Australië is geboren en veel inspiratie haalt uit de rockplaten van haar moeder uit de jaren 70. De rest van de band brengt ook invloeden uit hun opvoeding mee. Agustina komt uit Uruguay en de groep werd verliefd op haar Latijns-Amerikaanse muziekcollectie (net als Madonna’s ‘La Isla Bonita’-periode). Dan is er Josefine uit Zweden – “die een vleugje ongecontroleerde pop brengt”, grappen haar bandleden – en Nic uit Zuid-Londen, die in verschillende punkbands drumde voordat ze toe trad tot Los Bitchos. “Omdat we uit al deze verschillende plaatsen komen”, zegt Serra, “betekent dit dat we niet vastzitten in één genre en dat we het rulebook een beetje kunnen verscheuren als het gaat om onze invloeden.”
Let The Festivities Begin! is een maximale Technicolor-stijl van een album met hallucinerende surf-exotica, en een feestelijke titel, een uitspraak om te doen terwijl je proost met je borrelglaasje en we het einde van het pandemische tijdperk met wilde overgave inluiden. “Het gaat om samen zijn en een hele leuke tijd hebben”, zegt Los Bitchos. Let The Festivities Begin!
Of Hana Vu heeft haar draai nog niet gevonden of ze weigert zit vast te pinnen op één stijl. De zangeres uit L.A. liet afgelopen week haar debuutalbum verschijnen, een verzameling genre-bending songs die één ding gemeen hebben, ze zijn somber. Okay twee dingen, over Hana’s zang zit een dikke laag galm.
Die verscheidenheid van stijlen typeerde ook de diverse EP’s en singles die Hana eerder heeft uitbracht. Goed nog een derde ding dan. Haar muzikaliteit. Alle songs hebben sterke melodieën, fantasievolle arrangementen en worden met smaak en stijl door de schrijfster gezongen. Dat haar nieuwe liedjes beter klinken dan de oudere heeft te maken met opnamebudget, maar ook met ervaring. Hana was 14 toen ze als supportact de baan op ging met bands als Wet en Soccer Mommy.
Een muzikale kameleon als miss Vu heeft geen songs die representatief zijn, maar wel nummers die wel of niet in ons kraampje van pas komen. Gutter is daar een duidelijk voorbeeld van. Met zijn dromerige tempo, grungy gitaartapijten en fuzzy zang is Gutter wat onze oosterburen ‘gefundenes fressen’ noemen, vrij vertaald spekkie voor ons bekkie. En zo staan er nog wel een paar pareltjes voor Pinguïns op haar Public Storage album.
De nieuwe videoclip van MINKA voor de single SSEXM is uit! Ingrediënten: 1 verfroller, 135 liter roze verf, een hond vernoemd naar de Motörhead frontman; Lemmy én 1 busje roze poedersuiker.
In de clip strijd een knalroze set (als wolk vol creativiteit) tegen het grijze decor van de sleur, routine en saaiheid. En laat dat nou ook net het thema van de song SSEXM zijn. SSEXM is een afkorting van het refrein; Speed, Speed, Exstacy, Mdma. Maar gaat de song nu alleen over drugs? Of maakt de sleur soms nog meer kapot dan je lief is?
Het is weer tijd voor een nieuwe verhaaltje van Yard Act. Het is alweer een paar maanden geleden dat James Smith zijn licht liet schijnen op het wat excentriekere deel van de Britse samenleving.
Land Of The Blind gaat over ‘the art of illusion’ zegt Smith, de kunst van het oplichten kan je ook zeggen, van balletje balletje spelers tot en met bedenkers van zogenaamde Ponzi schema’s. In het Engels heet iemand die anderen probeert op te lichten met mooie praatjes een ‘con man’. Het zijn meestal mannen die onnozele types een arm uitdraaien. De con komt van confidence, vertrouwen.
Smith is niet zonder bewondering voor een goede oplichter, vandaar dat hij het heeft over The Art Of. Instrumentaal wordt Yard Act steeds wat minder post-punkerig, wat melodieuzer zeg maar. Land Of The Blind heeft zelfs een pa-pa-pa refreintje. Verder toont Yard Act met hun nieuwe single zich weer een waardig opvolger van Ian Dury al komt de band niet uit Londen maar uit Leeds.
Debuutalbum ‘The Overload’ komt uit op 7 januari. Op 22 februari staat Yard Act in de Paradiso.
Placebo kondigt vandaag het nieuws aan van hun langverwachte 8e studioalbum. Negen jaar na de release van hun laatste album (Loud Like Love), is Never Let Me Go bevestigd voor release op 25 maart 2022. Ook werd vandaag een nieuwe track van het album, ‘Surrounded By Spies’ aangekondigd. De band staat op 24 oktober 2022 in de Ziggo Dome.
In september ontwaakte Placebo uit een lange winterslaap om na vijf jaar hun eerste single ‘Beautiful James’ van het nieuwe album uit te brengen. Frontman Brian Molko destijds over de release van ‘Beautiful James’: “Als deze single een middel wordt om bekrompen en kortzichtige geesten te irriteren, dan moet het maar zo zijn.”
De unieke manier waarop Placebo de grenzen van zowel de gebreken als de schoonheid van het ‘mens zijn’ heeft verkend, maakt van hun muziek een veilige haven voor hen die zich verstikt voelen door de traditionele normen en waarden in de maatschappij. Wanneer de band in 2021 uit de pandemie kruipt, in een landschap van intolerantie en een dreigende eco-catastrofe, voelt het voor hen belangrijker dan ooit om hun stem te laten horen. Verwacht op de nieuwe track ‘Surrounded By Spies’ geen grote vocale uithalen maar een krachtige levering van een songtekst door Brian Molko die gepaard gaat met een sluipend gevoel van claustrofobie.
“Ik begon de songtekst te schrijven toen ik ontdekte dat mijn buren mij bespioneerden. Toen begon ik na te denken over de talloze manieren waarop onze privacy is uitgehold en weggenomen sinds de introductie van beveiligingscamera’s die nu gebruikmaken van racistische gezichtsherkenningstechnologieën; de opkomst van internet en de mobiele telefoon, die praktisch elke gebruiker in een paparazzo en toeschouwers in hun eigen leven heeft veranderd, en hoe we doorgaans allemaal persoonlijke informatie hebben aangeboden aan enorme multinationals die alleen maar tot doel hebben ons uit te buiten.
Ik gebruikte de cut-up-techniek, ooit uitgevonden door William S Burroughs en populair geworden door songs van David Bowie. Het is een waargebeurd verhaal verteld door een lens van paranoia, complete afkeer van de waarden van de moderne samenleving en de vergoddelijking van het surveillancekapitalisme. De verteller is ten einde raad, hopeloos en bang, volledig in strijd met onze hernieuwde vooruitgang en de god van het geld,” aldus Brian Molko.
De Ierse singer-songwriter en dichteres Sinead O’Brien is aan een heuse opmars bezig. Niet zo verwonderlijk misschien, want door het samenvoegen van poëzie, spoken word en postpunk, kan rustig gesproken worden van een unieke sound, die enthousiast omarmt wordt door toonaangevende media.
Ook haar optredens zijn een indrukwekkende beleving. Zo werd haar show op de online editie van SXSW eerder dit jaar als een van de hoogtepunten beschouwd en pronkte ze hier bijv. op #1 in 3voor12’s SXSW 2021 Top 21.
Na haar goed ontvangen debuut EP Drowning In Blessings uit 2020, bracht ze een paar maanden terug haar single Kid Stuff uit waarmee ze ook in Nederland op radio airplay kon rekenen.
Nu is er de nieuwe én een wederom intrigerende single GIRLKIND, waarmee alvast een voorproefje wordt gegeven op haar nog aan te kondigen debuutalbum.
Op 19 november is ze te zien in De Nijverheid in Utrecht.
Frank Carter & the Rattlesnakes – Sticky (International Death Cult/Mattan)
