Category: Nieuwe Muziek

Chubby & The Gang – I Hate Radio

Chubby & The Gang klinken op nieuwe single, I Hate Radio als een The Ramones single op 33 toeren, traag dus. Maar niet minder punk! De Britse bende zou nu ongeveer beroemd zijn geweest als de corona niet was uit gebroken.

De meeste radiostations halen hun neus op voor de maatschappelijk bewogen oerpunk van bands als Chubby & The Gang, die moeten het dus hebben van live-optredens. Dat is nu even een probleem. Om die reden is Chubby nu extra actief op het platenfront.

I Hate Radio is de tweede single van het tweede album in twee jaar van de Chubby’s. Een releasedatum hebben we nog niet, maar al wel een titel, The Mutt’s Nuts. Een mutt kan zowel straathond (vuilnisbakkenras) of mafkees betekenen. Waar nuts voor staat kan je zelf bedenken.

I Hate Radio is meest radiovriendelijke nummer van The Gang to nu toe. De vraag werpt zich echter op; ‘vanwaar die haat van ons geliefde medium?’. Het blijkt dat je de titel met een korreltje zout moet nemen. I Hate Radio gaat over iemand wiens verkering uit is en nu de ene na de andere lovesong hoort op de radio, nummers die hem doen denken aan hoe het had kunnen zijn. Daar baalt hij van en dus niet van de radio. 

Tropical Fuck Storm – New Romeo Agent

Het eigenzinnige Australische Tropical Fuck Storm komt binnenkort met een derde album. Dat dat net als de twee vorige weer spekkie voor het bekkie van liefhebbers van muzikale vrijdenkers wordt, wordt al snel duidelijk bij het horen van New Romeo Agent.

De nieuwe single is een ballade over de twee enige onderwerpen die er echt toe doen; liefde en dood. Voor de verandering neemt Erica Dunn de vocale honneurs waar. Haar zang is minder neurotisch dan die van Gareth Liddiard, maar dat weerhoudt de band er niet van om de grenzen van de (a)tonaliteit op te zoeken.

Het ‘grote’ publiek zal Tropical Fuck Storm ook dit keer niet bereiken. Met zo’n bandnaam (op FB heten ze TFS) is dat sowieso niet eenvoudig, maar de fans zullen weer smullen. En wie weet winnen ze er ook wat zieltjes bij. 

Popwarmer: Emotional Oranges – Body & Soul (feat. Biig Piig)

De nieuwe Popwarmer op Pinguin Pop is er weer eentje in het rijtje frisse, zomerse tunes. Emotional Oranges is een frisse take it easy, take a sisi band uit het zonnige L.A. Het schijnt een duo te zijn, maar wie er achter zitten is niet helemaal bekend. In ieder geval een geluidstechnicus van Drake en een stemcoach van Adele. Emotional Oranges is sinds 2017 bezig en maakt muziek in het verlengde van The Weeknd.

Dit jaar verscheen het album The Juicebox met heel veel toffe r&b tunes, noem het neo-soul. Interessante samenwerkingen met Vince Staples, THEY., Channel Tres en wat ons betreft is de boeiendste feat. die met Biig Piig (momenteel in de Graadmeter met Lavender) alias van Jessica Smyth. Een Ierse indie hiphopalternativesingersongwriter, snap je? De Ierse heeft in Spanje gewoond dus die samenwerkingen met oranges snappen we wel. Emotional Oranges laat zich beinvloeden door The xx. Biig Piig heeft dan ook veel weg van Jamie en Romy. De titel Body & Soul zegt al genoeg toch!

Amyl & The Sniffers – Security

De laatste plek waar je Amyl and the Sniffers verwacht tegen te komen is wel de hitparade. Toch, met het radiovriendelijke Security komen de Australische herrieschoppers ineens akelig in de buurt.

Security is luidruchtig en compromisloos, precies zoals we Amyl en haar Sniffers hebben leren kennen en waarderen. Maar Security heeft ook een killer refrein, een heerlijke drive en Amyl gaat dit keer geen enkele keer in het rood. Dat is wel eens anders geweest. Live is dat geen probleem, integendeel zelfs, maar op plaat heeft haar zangstijl bij veel mensen het zelfde effect als krassende nagels op een schoolbord. Denk echter niet dat Amyl consessies doet of lijdt aan ouderdomsverschijnselen. No way, Jose!

Security is de tweede single van het nieuwe Sniffers album. De eerste hebben we om boven geschetste reden maar even overgeslagen. Comfort To Me staat voor 9 september.

Turnstile – BLACKOUT

Turnstile is een stevig rockende band uit het roemruchte Baltimore (VICE!). De band maakt indruk, en vrienden met een zelf gekweekte vorm van pop/punk/metal. Het energieke BLACKOUT is een overtuigend staaltje van hun handelswaar.

Voor wie wat meer houvast wil hebben, stel je een mix voor van Back Sabbath en Cheap Trick. Van de eerste hebben ze de loodzware riffs, van de tweede de speelse songs en ‘lichte’ zang. Wat Turnstile zelf inbrengt is de gave om oude rockclichés een nieuwe glans te geven. Ook is de band niet bang om buiten hun oevers te treden. Op het iets eerder verschenen en evenmin te versmaden ALIEN LOVE CALL is Blood Orange te horen, een Engels r&b artiest (met een punk verleden ;).

BLACKOUT is de openingstrack en naamgever van een nieuwe EP en zal eind deze maand ook een plekje krijgen op het nieuwe, vierde Turnstile album, Glow On.

Public Service Broadcasting – Blue Heaven

Feitelijk zijn het een soort podcasts die Public Service Broadcasting maakt,  swingende geschiedenislessen, inclusief historische quotes en mooie muziekjes.

Eerder behandelden de Britten al de Blitzkrieg behandeld, Russische ruimtevaartpioniers, de beklimming van Mount Everest en zelfs ‘onze’ Elfstedentocht’. Op hun nieuwe album, Bright Eyes duiken J Willgoose Esq. en de zijnen in de geschiedenis van Berlijn, specifiek de periode tussen de twee wereldoorlogen, het zogeheten interbellum. Het hedonisme vierde hoogtij in het Berlijn van de jaren dertig. Zelfs anders geaarden werden er getolereerd, een unicum in de geschiedenis. Het bezorgde Berlijn wel het imago van poel des verderfs.

Een van de aanstootgeefsters werd na de tweede wereldoorlog een internationale ster, Marlene Dietrich. Over haar gaat Blue Heaven. Het blue in de titel verwijst naar een roemruchte film van La Dietrich, Der Blauwer Engel (1930).

Tot voor kort vorste PSB naar samples in audio-visuele archieven van publieke omroepen en mediabedrijven. Op hun nieuwe album breken ze met die werkwijze en gebruiken ze ‘levende’ stemmen.  Op Blue Heaven hoor je de stem van de uit de Berlijnse band Gurr afkomstige Andreya Casablanca.

Al zijn de geluidsfragmenten verdwenen, toch kinkt Blue Heaven  meer als de oude PSB dan op ‘People Let’s Dance’, de vorige single. Dat komt vooral door het stevig stuwende gitaarwerk dat ook van songs als Go, Spitfire en Spunik een feest voor de geest en de benen maakte.  

Bright Magic verschijnt op 24 sept

 

 

Bright Magic verschijnt op 24 september

Durand Jones & The Indications – Private Space

Durand Jones & The Indications – Private Space (Dead Oceans/Konkurrent)

Aan het eind van de dag wil ik er gewoon voor zorgen dat mensen hun ogen dichtdoen en vergeten waar ze zijn. Net zoals een Stevie Wonder-album dat voor míj kan doen. Was getekend: Durand Jones, die tezamen met zijn band The Indications een derde plaat heeft gemaakt. De fraaiste van het vijftal muzikanten uit New York City.

Durand Jones (vocalen), Aaron Frazer (drums/vocalen), Blake Rhein (gitaar), Steve Okonski (keyboards) en Mike Montgomery (bas) is zo’n kwintet uit duizenden. In alles proef je de oprechte liefde voor muziek en de liefde voor elkaar. Een vriendschap die er niet om liegt en die andermaal wordt omgezet in fantastische soulnummers. Waar funk en disco extra slingers zijn op een toch al feestelijk aangeklede partij.

De blijdschap, de spelvreugde en sublieme stem- en instrumentbeheersing maken van Private Space een vlekkeloze ode aan de liefde, die niet alleen muzikaal tot uiting komt. Titels als Love Will Work It Out, Sexy Thing en Sea Of Love spreken boekdelen.

Private Space is een sensueel album geworden, dat elke nacht sowieso laat zweten. Waarop bovendien vloervullers te vinden zijn, zoals de heerlijke ode aan de disco Witchoo (met die geweldige falset van Frazer) en het tijdloze The Way That I Do, dat stilzitten ook al zo verrekte lastig maakt. Private Space is retevet geproduceerd en gelijktijdig een album dat ook in de jaren 60 van de vorige eeuw gemaakt had kunnen worden. Een ode aan dat tijdperk is het sowieso. Briljante plaat! Pieter Visscher

Dummy – Daffodils

Los Angeles band Dummy weigert het rustig aan te doen. Na het uitbrengen van twee cassette-EP’s in 2020 (op Popwig en Born Yesterday), arriveert Dummy’s volledige debuutalbum via Chicago’s Trouble in Mind Records. Gebruikmakend van dreunende gitaren en een hemelse sfeer in één adem, vouwt de band een groot aantal referentiepunten in hun drone-pop-origami van een stijl. Invloed van melodicisme uit de jaren 60 en UK noise pop uit de jaren 90 is verweven met inspiratie uit spirituele jazz, Japanse new age en Italiaans minimalisme.

Dummy ontwijkt de broeierige, donkere, dramatische stijlfiguren van hedendaagse ‘artistieke’ muziek die vaak te vinden is in punk, experimenteel en elektronisch, in plaats daarvan dringt de band aan op vrolijke en euforische sonische paletten. Nummers als “Daffodils” en “Fissured Ceramics” bevatten meedogenloze doordrijvende energie en veel psychedelische ruis. Elders compenseert Dummy de agressie met meditatieve synthscapes gericht op geluidsontwerp en studio-experimenten, zoals op “X-Static Blanket”. Deze twee polen smelten samen op album-evenaar “H.V.A.C.” en slotnummer “Atonal Poem”, welke de avontuurlijkste reizen door onbekend geluidsgebied bieden.

In tegenstelling tot de zalige instrumentatie, onderzoekt Dummy’s sardonische lyriek “the burden of modern life, consumerism, environmental collapse, alienation, and other anxieties born out of living in this absurd moment in history”. Interieurontwerp, zeevervuiling, de psychologie van commerciële architectuur en kernproeven zijn allemaal onderwerpen die aan bod komen. Dummy’s rusteloze creativiteit zorgt ervoor dat ze altijd vooruit gaan, zichzelf voortdurend uitdagen en hun geluid naar opwindende en opwindende plaatsen duwen. Dit is – zoals de albumtitel suggereert – “Mandatory Enjoyment”.

Dry Cleaning – Bug Eggs

Het is niet altijd duidelijk waarom het ene nummer wel en het ander nummer op het uiteindelijke album belandt. Neem Bug Eggs van Dry Cleaning. De song had makkelijk op het New Long Leg album gepast, er staan tenslotte maar 10 liedjes op en ook qua stijl past het prima. Wat tekst betreft kan het niet buiten de Dry Cleaning boot vallen, want voor Florence Shaw is geen onderwerp te dol.

Het goede nieuws is dat Bug Eggs niet in een virtuele la is verdwenen, maar apart als single is uitgekomen. Florence behandelt een niet onbekend thema -de voor en nadelen van volwassen worden- op de haar gebruikelijke onorthodoxe wijze. De gitaarsolo laat ook niets te wensen over. Kortom niets wat ons belet om Insecteneitjes van Stomerij een tijdje te laten meedraaien op onze speellijst.