Stella is de naam van de band en niet van de zangeres (die heet Tosca). Dat kun je overigens ook horen. De ritmesectie is alles behalve bescheiden en de gitarist (Jasmine, de zus van Tosca) steelt net niet de show.
Happiness Is Liquid, pas de tweede single van de Amsterdammers is een broeierige bijna ballad waarvan de scherpe randjes ongemoeid zijn gelaten. Het nummer gaat over een tegenvallend feest. De opties zijn weggaan of dronken worden. De band kiest voor het laatste. Een verstandige beslissing blijkt nu, want ze hebben er een sterke song aan over gehouden.
Het in Londen gevestigde achtkoppige caroline is verheugd om aan te kondigen dat hun gelijknamige debuutalbum, gemixt door John ‘Spud’ Murphy (black midi, Lankum), op 25 februari 2022 zal worden uitgebracht via Rough Trade Records!
caroline begon begin 2017, voortkomend uit wekelijkse improvisatiesessies. Bandleden brachten hun gedeelde invloeden samen, waaronder emo uit het Midwesten, Appalachian folk, minimalistisch klassiek en verschillende vormen van elektronische muziek, en breidden langzaam hun gelederen uit naarmate de nummers zich ontwikkelden. Rough Trade bracht hun debuutsingle “Dark blue” uit in maart 2020, en het achttal werd genomineerd als Ones To Watch bij de 2020 AIM Awards, waar ze nipt werden verslagen door Arlo Parks. Een tweede single ‘Skydiving on the library roof’ volgde in mei 2021.
Aangekomen bij de derde single ‘IWR’, krijgen we er een prachtige zelf-geregiseerde video bij. Mike O’Malley legt de gedachte achter de nieuwe single ‘IWR’ uit: “Jasper was sending a lot of home-recorded nylon guitar and singing ideas, and one just stuck because it was just a really beautiful vocal melody. We had an initial guitar-based idea, then we decided that on a certain chord this wall of violins should come in.” They experimented with an idea of “extreme closeness,” recording the guitar as quiet as possible, with the microphone placed right next to it and the gain turned up to the maximum.”
Een versie van ‘Dark blue’, de sublieme eerste single van caroline opent het album, geschreven op de dag dat Casper Hughes, Jasper Llewellyn en Mike O’Malley een half decennium geleden voor het eerst samen begonnen te spelen. Llewellyn en Hughes ontmoetten elkaar op de universiteit in Manchester, en toen ze naar Londen verhuisden, nodigden ze Llewellyns oude vriend Mike O’Malley uit om een groep te vormen, die repeteerde in de zolder van een pub in Zuid-Londen. Maar terwijl ze die hypnotiserende ‘Dark blue’ riff bleven spelen, werd het duidelijk dat er iets heel diepers aan het ontstaan was. “Once ‘Dark blue’ got more structured we thought a sultry violin would be good”, zegt O’Malley. Om daarin te voorzien, rekruteerden ze Oliver Hamilton. Naarmate het geluid van de band bleef groeien, groeide ook hun line-up, en uiteindelijk werd het een achtkoppige band, aangevuld met trompettist en bassist Freddy Wordsworth, een andere violiste Magdalena McLean, percussionist Hugh Aynsley en fluit, klarinet en saxofonist Alex McKenzie. Tegen de tijd dat de cast zich tegen het einde van 2019 vestigde, waren de nummers tot uitgebreide en emotionele stukken geschreven, hun rijke palet putte uit een mix van koorzang, Midwest-emo en O’Malley en Llewellyn’s roots in Appalachian folk.
Op ‘caroline’ kunnen liedjes als een lawine cascaderen met de volle kracht van al die instrumenten, gierend en rommelend op de rand van een totale ineenstorting. Op andere momenten glijden ze terug naar onmogelijk breekbare momenten van stilte – een simpele baslijn of een geratel van een snare als het enige geluid te midden van een donkere zee van stilte. caroline weet precies de juiste balans tussen terughoudendheid en loslaten. “Sometimes things sound much better when there’s empty space,” zegt Llewellyn. “Sometimes you might populate [a song] with too many things and forget that an element on its own is enough.”
caroline is – Jasper Llewellyn – akoestische gitaar, cello, drums, zang. Mike O’Malley – elektrische gitaar, zang. Casper Hughes – elektrische gitaar, zang. Oliver Hamilton – viool. Magdalena McLean – viool. Freddy Wordsworth – trompet, bas. Alex McKenzie – klarinet, fluit, saxofoon. Hugh Aynsley – drums, percussie.
Witte rook! Op 25 maart komt dan toch eindelijk album acht uit van Placebo. Ook gaat de band weer spelen. Op 24 oktober staat Placebo in de Ziggo. Wie niet zo lang kan of wil wachten kan op 24 juni terecht op TW Classics in België. Dat festival waarop ook Nick Cave te zien zal zijn kan beter worden omgedoopt in TW Tijdloos, maar dit terzijde.
Bovenstaand nieuws kwam tegelijk met een tweede single van het nieuwe album dat ‘Never Let Me Go’ is gedoopt. Nog meer dan bij ‘comeback’ single ‘Beautiful James’ leunen Molko & co zwaar op de synthesizers. Verder is Surrounded By Spies weer een klassiek klinkend Placebo nummer; spannende opbouw, sterk refrein en een geïnspireerde frontman.
Corridor is terug met een nieuwe single “Et Hop”! Geschreven tijdens de sessies voor Corridor’s tweede LP, Supermercado, was “Et Hop” een juweel dat stof vergaarde in de muzikale kluis van de band. Maar toen CISM, het door studenten gerunde radiostation aan de Universiteit van Montreal, de band vroeg of ze een nummer wilden uitbrengen ter gelegenheid van het 30-jarig jubileum van het radiostation, wisten ze precies wat ze te bieden hadden.
Corridor is een gitaar-slingerende, anthem-zingende band uit Montreal. Het zijn doe-het-zelvers met serieuze variëteit: het soort dat graag hun eigen merch ontwerpt en geestverruimende geanimeerde muziekvideo’s maakt voor hun pakkende, boeiende deuntjes. Ze zijn ook de eerste Franstalige act die ooit bij Sub Pop getekend heeft.
Junior, de derde full-length van de band en de eerste voor Sub Pop, heeft een speciaal soort “je ne sais quoi?” De leden van Corridor – Jonathan Robert (gitaar en zang), Dominic Berthiaume (bas), Julian Perreault (gitaar) en Julien Bakvis (drums) – hebben met Junior een plaat afgeleverd die gedefinieerd wordt door intimiteit en directheid. Is het kosmische muziek? Is het indierock? Is het postpunk? Het zijn al die dingen en meer. Het is Corridor.
Met de nieuwe sluitingstijden voor de horeca heeft het begrip afterparty’s een hele nieuwe betekenis gekregen. Helaas laten de huiskamers van de meeste feestgangers geen optredens toe, of anders schieten de buren wel in de stress. Maar plaatjes draaien kan natuurlijk altijd.
Als je Running Around van Afterpartees opzet wordt het gegarandeerd gezellig. De nieuwe single van de Limburgers is geen feeststamper, maar een bijna ballad met tijdige gitaarinterrupties en een meezing deel dat beter wordt naarmate er meer bier vloeit.
Running Around is single twee van album drie, Family Names dat begin volgend jaar moet gaan verschijnen.
Rotterdam – Indie-pop artiest Beryl Anne uit Rotterdam brengt op 12 november haar nieuwe single ‘Twice’ uit. Een stoere track waarin ze niet over zich heen laat lopen.
Beryl Anne maakt elektronische Indie-pop met een krokant randje. Gelaagde synthesizers, heldere meerstemmige zang en vette drums, geïnspireerd door de 80’s en artiesten als Emily King en HAIM.
In 2019 verscheen haar debuut EP ‘’Land of Mine’’ die ze onthulde met een uitverkochte releaseshow in Roodkapje, Rotterdam. Beryl Anne won de Elevator Pitch bij 3FM, speelde live op de radio en toerde in het najaar met de Popronde. Recent bracht ze de singles Thirty-Three Times en Burden uit. In februari 2022 verschijnt haar nieuwe EP ‘’Paper Walls’’.
Twice is in samenwerking met producer Benjamin Rheinlander opgenomen in zijn studio te Amsterdam.
Frans Verburg (producer van de eerder uitgebrachte single Thirty-Three Times) zorgde voor de gelaagde synthesizers. Ocker Gevaerts (o.a. Goldkimono) voegde hier gitaar aan toe en Nicky Hustinx (o.a. Weval en Fink) maakte de track compleet met zijn onmiskenbare drums.
Beryl Anne over Twice: ‘’Wanneer iemand je pijn doet en diep kwetst, in hoeverre accepteer je dit en geef je de ander nog een kans? Twice gaat over de beslissing niet meer over me heen te laten lopen. Liefde maakt soms blind wat tot gevolg heeft dat je meer pikt van de ander dan je lief is. In Twice besef ik dit en besluit de ander geen tweede kans te geven en een streep te zetten door de relatie met alle gevolgen van dien.’’
Twice werd mede mogelijk gemaakt door Sena Performers Productie fonds en Popunie Rotterdam.
De Rotterdamse allesspeler en lekkerzelfdoener VVARD (voorheen WARD, er was al een Ward vandaar de naamsverandering ) wordt per nummer beter lijkt wel. In I Saw Your Face, haar 13e song combineert ze een fantasierijke productie met een emotionele performance. Dat klinkt wat formeel, maar hoe moet je anders een nummer omschrijven met Beach Boys koortjes, een zacht funky beat en een introvert refrein? Plus een handvol tempowisselingen.
Wie Verena Ward al een tijdje volgt zal niet verbaasd zij over de grote stappen die ze maakt. Sinds haar eerste voorzichtige schreden op het artiestenpad heeft ze een succesvolle popronde gelopen, de GP van Rotterdam in de categorie singer-songwriter en meer in de wacht gesleept. Vanwege externe omstandigheden (lees Corona) gaat het allemaal niet zoals VVARD had gehoopt en gepland, maar zoals I Saw Your Face laat horen gaat wat er gaat heel goed.
De hitmachine van The Weeknd is niet te stoppen. Sowieso solo natuurlijk, maar de laatste weken ook steeds helemaal raak in de vorm van feat. Onlangs Popwarmer met de Swedish House Mafia en deze week de spannende r&b track One Right Now met de Amerikaanse rapper/zanger Post Malone. Beiden zijn helemaal herkenbaar in de track, zwoel en catchy. Vooral opvallend zijn weer de 80’s synths en vette bassen.
Als ze hadden gezegd dat Elephant uit L.A. zou komen hadden we het gelijk geloofd. De bio beweert echter dat de band afkomstig is uit de ‘outskirts of Rotterdam’. Het is vaak wat overdreven van Nederlandse bands om in het Engels te communiceren zeker als je weet dan hun fans in Utrecht, Amsterdam en Den Haag zitten. Maar in geval van Elephant is het vooruitzien, anticiperen op de toekomst.
De country annex softrock die het viertal maakt is van een grenzeloze kwaliteit. De band bewees eerder dit jaar zijn waarde met een EP waarop we invloeden herkenden van Fleetwood Mac en Wilco. Nieuwe single Calling combineert de close harmonie van America (de band niet het land) met de scherpe gitaarsound van Poco. Anderen zullen er vroege Eagles of late Byrds in herkennen. Iedereen heeft gelijk! Deze Elephant is dus redelijk retro, maar nooit oubollig.
Calling is vooruitgestuurd als wegbereider voor de release van het debuutalbum van Elephant, The Big Thing dat net als de EP is opgenomen door en Pablo van de Poel in de analoge studio van diens band DeWolff. Een releasedatum moet nog bekend worden gemaakt door label Excelsior.
Met ingehouden woede zegt/zingt Louisa Rogan alias She Drew The Gun dat ze het niet langer pikt. Dat het is een lange lijst met politieke en persoonlijk problemen. Eindelijk zijn de schellen van haar ogen gevallen, ‘Now I See The Bars Of My Cage’, zingt/zegt ze.
Louisa houdt haar verhaal met ingehouden woede, wetende dat wie schreeuwt vaak niet wordt gehoord. Dat geldt ook voor de muziek. She Drew The Gun maakt heldere popmuziek, hitgevoelig zelfs, maar wel met een bite. (I Will Not) Behave Myself heeft onheilspellende synthesizers en een venijnige gitaarsolo, maar ook een radiovriendelijk refrein een een vlotte (90’s) beat: een protestsongs in schaapskleren.
Behave Myself is de titeltrack van album 3 van She Drew The Gun uit Liverpool die veel meer aandacht verdient dan ze tot nu toe krijgt.
