Category: Nieuwe Muziek

Gravy Groover: The Burroughs – Baby Get Down

Sweaty Soul Music. Funky as hell. The Burroughs, negen man sterk, uit de USA hebben hun blazers heerlijk aan het werk gezet. Ze blazen alle zorgen uit je hoofd. Wij zeggen: volume op 10 en achteraf een fles wijn voor de buren. Met in de lyrics een knipoog naar Bootsy Collins. In Denver opgenomen.

Lead singer Johnny Burroughs: “I wrote this song after an unforgettable night of dancing to the classic funk band ‘ZAPP’ at the Moxi theater in Greeley. The groove was heavy, people were sweating, my girl was beside me and we spent the night getting lost in the music together.” Perfecte zomertrack. Shake your ‘rumpadumps’!

Prince of Lilies – The Year I Broke

Prince Of Lilies laat (g)ouden tijden herleven met The Year I Broke. Gooi de hele grunge scene op een hoop, doe er wat Thin Lizzy en Hüsker Dü en voor de goede orde iets moderners als Kings Of Leon bij en je krijgt The Year I Broke.

Niemand minder dan Steve Albini liet de meters in het rood lopen en zag dat het goed was. Steve wie? Horen we de jongere lezers vragen. Mister Albini is een Amerikaanse filmmaker/producer uit de VS, die een punk ethiek nastreeft in geluid en gedrag. Op zijn staat van dienst prijken namen als Pixies, Nirvana, PJ Harvey maar vooral heel veel minder bekende goden, want Albini hekelt de muziekindustrie. Kortom de perfecte producer voor een partij bevlogen gitaarlawaai als The Year I Broke. (dat niet niet lijkt op Hunger Strike).

The Year I Broke is single 3 van Prince Of Lilies. Later dit jaar verschijnt Vent, het debuutalbum van The Prinsjes dat ze in slechts twee dagen op analoge tape hebben geslingerd.

The KVB – World On Fire  

De vraag die zich opwerpt bij het luisteren van de nieuwe single van The KVB is; wat is er gebeurd met Nicholas Woods en Kat Day? Zijn ze verhuisd van donker Manchester naar een zonnig oord, zijn ze van hun geloof gevallen, hebben ze het geluk gevonden? We kennen The KVB als fabrikanten van duistere electro, een vervolg op de industriële synthipop zoals die in de late jaren zeventig met name in Noord industrie Engelse steden werd geproduceerd.

Coldwave was de term voor de warmteloze muziek van Nick en Kat. Niet meer dus. Beweren dat World On Fire menig feestje zal opluisteren is overdreven, maar vergeleken bij ouder werk is de nieuwe single van The KVB bijna gezellig.

Als we World On Fire determineren constateren we dat het refrein nogal doet denken aan dat van I Predict A Riot van Kaiser Chiefs en de gitaarpartij lijkt op die van She’s A Woman van The Beatles. Heel andere koek dus dan Joy Division en Dead Can Dance, maar minstens zo lekker.

Nick Cave & Warren Ellis – Carnage

Nick Cave & Warren Ellis – Carnage (Goliath Records/V2)

Waarschijnlijk is het vanwege marketingdoeleinden of verkoopdoeleinden dat een nieuw album van een artiest soms in eerste instantie alleen digitaal verkrijgbaar is via diverse streamingdiensten. Het gebeurt in elk geval zo nu en dan. Zo ook met de laatste worp van Nick Cave, ditmaal tezamen met Warren Ellis. Sinds kort dus ook op cd en vinyl verkrijgbaar. Heerlijk.

Die Warren Ellis zit in The Bad Seeds. De twee kennen elkaar door en door. Ellis speelt viool en neemt zo nu en dan een fluit in de mond. Terwijl hij ook bekend is met gitaar, piano, harmonium, synthesizers, drumcomputers, een  metallofoon en de harp. Daarnaast wil Ellis nog weleens wat backingvocals voor zijn rekening nemen. Op Carnage doet-ie het zelfs allemaal. En hij steekt ook nog eens in een ongelooflijke bloedvorm. Net als Nick Cave zelf, die, in tegenstelling tot het gros van de artiesten op onze aardkloot met het jaar beter is geworden. Veel beter zelfs.

Of dat te maken heeft met wat meer rust in het lijf, meer wijsheid, meer eelt op de ziel, schade en schande; meer referentiemateriaal? Vast. Maar Cave is ook vocaal gegroeid. Alles wat hij de laatste jaren aanraakt, verandert in goud. Zoals ook dit Carnage weer van voor naar achter weet te boeien. Met teksten poëtisch als altijd. En vrijwel te allen tijde die continue dreiging in de songs. Die zo verslavend is.

Arrangementen zijn op Carnage her en der wat overvloediger dan we van ‘m gewend zijn, en wat zijn muziek ook behoeft, en toch luister je daar moeiteloos doorheen. Alleen in White Elephant loopt het uit de hand. Het ingezette koor – gelukkig pas na ruim drie wonderschone minuten ingezet – is te klef. Vre-se-lijk klef. Cave vergaloppeert zich. Maar hé, mag de man eens!

Verder vrijwel niets dan schoonheid in meanderende nummers in lage tempi, die Cave zijn toevertrouwd. Hij zingt over elanden, onder andere: By the side of the road is a thing with horns/That steps back into the trees, and a child is born (Old Time) en laat hetzelfde (of een ander) rendier terugkomen in de titelsong. Caves haat-liefdeverhouding met religies komt andermaal tot uiting in zowel subversieve als stichtelijke tekstuele creaties. Hij neemt het geloof op de korrel. De fascinatie voor ‘s mans handel en wandel neemt met het jaar toe. Nick Cave (bijna 64) verkeert in de vorm van z’n leven. Pieter Visscher

 

Honeymoan – False Idols

Onze Zuid-Afrikaanse vrienden van Honeymoan komen verassend en sterk uit de hoek met het speels en funky False Idols. Daarmee laat de band -wellicht ten overvloede- horen dat ze niet voor een gat te vangen zijn. Steeds meer bands weigeren om zich vast te pinnen op één bepaalde stijl of sound. En dat is een goede ontwikkeling.

Funky als in dansbaar is de band rond Allison Stewart altijd al geweest, maar False Idols is wat venijniger, wat plageriger dan bijvoorbeeld ‘We’ en/of ‘Sweating Gold’. Spannender ook met zijn oververhitte gitaren, spacy effecten en een Allison die bijna buiten adem klinkt.

False Idols komt van Honeymoan EP 3, die ze Palace hebben genoemd. 18 augustus komt hij uit.

Big Red Machine – Phoenix (feat. Fleet Foxes & Anaïs Mitchell)

Voordat het tweede album van Big Red Machine, How Long Do You Think It’s Gonna Last?, op 27 augustus uit komt, deelt het steeds veranderende project van Aaron Dessner met Bon Iver’s Justin Vernon, het vierde voorproefje. Een album dat voor 2/3 uit samenwerkingen bestaat, komt nu met “Phoenix”, de track van Dressner, Vernon, Anaïs Mitchell én Fleet Foxes’ Robin Pecknold!

De genereuze geest en het verlangen om muziek vooruit te stuwen is nog nooit zo diep geworteld als op Big Red Machine’s “How Long Do You Think It’s Gonna Last?”, het tweede album van Aaron Dessners steeds veranderende project met Bon Iver’s Justin Vernon.

Bewonderingswaardige collega’s en vrienden verschijnen op het album en zetten de wederzijdse uitwisseling van ideeën voort die hun creatieve gemeenschap hebben bepaald. Nummers bevatten gastvocalen en schrijfbijdragen van bevriende artiesten, waaronder Fleet Foxes’ Robin Pecknold (“Phoenix”); Ben Howard en This Is The Kit (“June’s a River”); Naeem (“Easy to Sabotage’); Sharon Van Etten, Lisa Hannigan en My Brightest Diamond’s Shara Nova (“Hutch”); Taylor Swift (“Birch” and “Renegade”). Swift’s albums “folklore” en “evermore” werden mede geproduceerd door Dessner en haar aanmoediging hielp Dessner te beseffen “how connected this Big Red Machine music was to everything else I was doing, and that I was always supposed to be chasing these ideas.”

“That’s what makes it special,” zegt Dessner. “With everyone that’s on this record, there’s an openness, a creative generosity and an emotional quality that connects it all together.”

Regressive Left – Cream Militia

Electro punks worden ze genoemd de dame en twee heren van Regressive Left. Dat punk is wat vergezocht, of maak daar post punk van, maar dat van die electro klopt als een bus.

Dat maar vooral de zang van Simon Tyrie maakt dat Cream Militia ontzettend 80’s klinkt, denk Soft Cell, Bauhaus, Heaven 17. De ‘dark side’, zeg maar van de eerste golf new wave bands.  Cream Militia –pas hun derde single- komt met een onweerstaanbare beat en een urgentie die maakt dat je oplet zodra de eerste klanken te horen zijn.

Uiteraard struikelt de Brits pers bijkans over zichzelf met het roepen van superlatieven, maar er broeit iets in Regressive Left dat wel eens zou kunnen uitgroeien tot een uitslaande brand. 

James Blake – Say What You Will

Afgelopen donderdag is de nieuwe single Say what You Will van de Britse muzikant/producer James Blake uitgekomen. Het is het startschot van zijn vijfde album Friends That Break Your Heart dat op 10 september uitkomt. Het nieuwe nummer is alles wat je van James Blake verwacht en wil; veel sfeer en mysterieuze synths. James heeft ontzettend veel fans, maar ook uit de muziek zoals Finneas O’Connel, de broer van Billie Eilish die ook al haar beats maakt en bedenkt. Finneas is te zien in deze geestige videoclip, vandaag Clip van de Dag.