Category: Nieuwe Muziek

St. Solaire – Again (you=me)

you = me, spreek uit ‘you equals me’ is de titel van het debuutalbum van St. Solaire. Het is ook de subtitel van de single waarmee de Rotterdammers de laatste twijfelaars wil overhalen om naar hun album te luisteren. Again (you=me) is een prima paard om de kar te trekken, want bevat alle elementen die St. Solaire bijzonder maken en waarmee de band zich onderscheidt van de concullega’s.

Het kwartet uit de havenstad is actief sinds 2015. In die tijd heeft de band zich bekwaamd en geschaafd aan een sound die vrij uniek is in Nederland indie-land. St. Solaire zoekt zowel de verdieping alsmede een zekere stijl, niet stijl als in genre, maar stijl zoals bijvoorbeeld die Bryan Ferry heeft. Hun songs zijn verzorgd, goed gedoseerd en uitgedacht.

Ondanks de aandacht voor vorm draait het bij St. Solaire om emotie, die is direct en oprecht. Wie van mosh-pits en stagediven houdt is bij Geert van Emden c.s. aan het verkeerde adres, maar voor een schemeravond met een cocktail in de ene hand en die van je geliefde in de andere is er nauwelijks een betere band denkbaar dan St Solaire.

Money & The Man – Money no Time

Het is weer zo ver, Money & the Man gaat verder met hun werelddominantie en hun missie om hun fans ervan te overtuigen dat niet alles om geld en materialisme draait!

Het Hollandse Garage duo Money & The Man laat zien hoe muziek ooit bedoeld was. Ruw, oprecht, spannend, luid en smerig, naar je toe geworpen tijdens de intense live shows. Deze twee jonge gasten uit Zwolle zullen je verbazen met hun volwassen geluid, gevormd door blues, indie en rock ‘n’ roll. Denk aan Black Keys, Royal Blood en White Stripes.

De single die 25 juni uitkwam moet met zijn riffs en valse maatsoorten de boodschap brengen dat wie geld heeft, geen tijd heeft en wie tijd heeft geen geld. Dat het gevoel moet, nee mag, versterken van desoriëntatie en vreugdevolle overgave.

Alsof de duivel ze op de hielen zat, speelden de jongens meer dan 250 shows in 4 jaar. Festivals als Zwarte Cross en Bevrijdingsfestival, radio shows en optredens (Popronde, Eurosonic/Noorderslag, Grote Prijs van Nederland) bewijzen dat Money & the Man hard is neergedaald op de planeet.

De schokgolf blijft zich uitbreiden! Na het uitbrengen van 2 EP’s, 1 album en 2 singles in de afgelopen jaren komt nu dus een volgende single uit, welke onderdeel is van het gelijknamige album wat 1 oktober a.s. uit zal komen en de titel Money No Time, Time No Money zal dragen.

Magnetic Spacemen – PRA

Magnetic Spacemen laat op PRA hun innerlijke Ramones de vrije loop. Ondanks de beperkte tijdsduur van nog een twee minuten heeft PRA alles wat het hebben moet, een intro als een startschot, een primitief maar doeltreffend refrein en een gitaarsolo waar rook van af komt. Dit alles gespeeld met een snelheid waar Verstappen jaloers op zal zijn. De Zwolse rammelaars hebben het hem weer geflikt.

beabadoobee – Cologne

De populaire Britse singer-songwriter beabadoobee scoorde al hitjes met o.a. Last Day On Earth, Care en Worth It. En haar debuutalbum Fake It Flowers werd internationaal lovend ontvangen.

Op 23 juni verschijnt haar nieuwe Our Extended Play EP. Hiervoor is ze de samenwerking aangegaan met Matty Healy en George Daniel van The 1975. Haar nieuwste single heet Cologne, die ze zelf een ‘sexy love song’ noemt.

Je hoort Cologne op Pinguin Pop!

The Vaccines kondigen nieuw album ‘Back In Love City’ aan

Op 10 september brengen The Vaccines hun nieuwe album ‘Back In Love City’ uit. In navolging van de huidige single ‘Headphones Baby’ wordt vandaag de vijfde LP van de band aangekondigd met de release van het titelnummer.

‘Back In Love City’ werd opgenomen in Sonic Ranch, El Paso, TX, met producer Daniel Ledinsky (Tove Lo, Zara Larson, TV on the Radio, Rihanna). Het is het meest euforische, intuïtieve en visionaire werk van The Vaccines tot nu toe. Het is een plaat waarop het vijftal zichzelf laat gelden als een van de meest vitale gitaarbands van Groot-Brittannië, met 13 nummers gebaseerd op de fictieve metropool van de titel van het album.

Love City is geïnspireerd door fictieve steden zoals Ridley Scott’s versie van LA in Blade Runner en Cowboy Beebop’s Fear City, maar ook door plaatsen als Las Vegas, Tijuana en Tokio. Het concept van Love City kreeg pas vorm toen frontman Justin Young een huisruil aanging in Los Angeles, wat zijn fascinatie aanwakkerde:“Ik heb letterlijk van leven geruild met een vreemde. Ik woonde in het huis en reed in zijn auto terwijl hij in de mijne woonde, maar we hadden elkaar nooit ontmoet en hadden geen eerdere connecties.”

Love City is een hedendaags pleziereiland – zowel utopie als dystopie – ontstaan ​​uit de fascinatie van de band voor emoties als handelswaar en de wanhoop naar menselijke connectie. “Op een aantal voor de hand liggende manieren zijn we meer verbonden dan ooit”, legt Young uit. “Maar we zijn ook meer gepolariseerd dan in 100 jaar en de wereld wordt kouder. Wat als er een plek was waar liefde en andere emoties waren opgedroogd – maar je zou naar Love City kunnen gaan om ze te krijgen?”

Als achtergrond voor de hyperbolische verhalen van het 21e-eeuwse escapisme op het album, liet de titulaire Love City Young’s songwriting bloeien als nooit tevoren. Hij stelde zich The Vaccines voor als de huisband in Love City, een plek waar liefde, veiligheid, troost en bevrediging wordt aangeboden, waar mentaal en fysiek genot te koop is en waar niemand alleen hoeft te zijn.

Het album werd begin 2020 afgemaakt en gemixt door Andrew Maury (Lizzo, Post Malone) met extra productie van Fryars (Pharrell Williams, Mark Ronson). Het is geen lockdown-record, maar het thema van escapisme in het moderne leven resoneert meer dan ooit in het pandemische tijdperk. Het is ook een enorme muzikale sprong voorwaarts voor de band, en hoewel de kenmerkende ‘surf-swagger’ en westerse bloei van het geluid van The Vaccines blijft, is ‘Back in Love City’ hun hardste plaat tot nu toe. Met de hits als ‘XCT’, ‘Wanderlust’ en ‘Bandit’ tot live fan favoriet ‘Jump Off The Top’ en de rock-‘n-roll-crash van ‘Headphones Baby’, het laat een band zien die zich op de top van haar creatieve piek bevindt.”

Queen’s Pleasure – Empty Occasion

Track nummer 7 van het Amsterdamse Queen’s Pleasure is misschien wel de meest melodieuze van het stel. Het zal de zomer zijn.

Empty Occasion begint met een gitaarlick die op zich al de moeite waard is, maar wat volgt is ook niet mis; een fijn met kopstem gezongen refrein, zomerse koortjes en genoeg tempowisseling om zowel de dansers als de luisteraars bij de les te houden. Kortom alweer een prima plaatje van de puikste powerpopband van polderland.

Chelsea Wolfe – Diana

Dark Night’s Death Metal is een serie stripboeken uit de koker van DC Comics, de uitgeverij van o.a. Batman, Superman en Wonder Woman. Filmcomponist Tyler Bates, voormalig gitarist van Marilyn Manson, maar vooral bekend als soundtrack producer van de John Wyck cyclus en The Guardians of the Galaxy serie heeft het plan opgevat en uitgevoerd om een soundtrack te maken bij de graphic novels.

Daarvoor heeft hij een beroep gedaan op een aantal eigentijdse herrieschoppers waaronder Manchester Orchestra, HEALTH, Mastodon en Chelsea Wolfe. Manchester Orch. draaien we al, vanaf nu staat Miss Wolfe’s Diana ook op de playlist.

Uit elementen als folk, blues, metal en gothic brouwt miss Wolfe een genre dat je heksenrock zou kunnen noemen. In haar wereld winnen de boze stiefmoeders, komen verdwaalde kinderen nooit weerom en breken de glazen muiltjes. Qua sfeer, sound en onderwerpen is Chelsea  meer POTR en Aardschok dan PI, maar op zijn tijd een stukje onheilspellende herrie is best welkom toch?

En onheilspellend is Diana zeker. Het nummer klinkt alsof het is opgenomen in de kerkers van een spookkasteel en gemixt in een betonmolen. Tegen dat duistere decor speelt Chelsea de vermoorde onschuld.

Popwarmer: KALEO – Hey Gringo

De Popwarmer van deze week op Pinguin Pop gedijt goed bij hitte. Het liefst in de Amerikaanse woestijn, terwijl de band KALEO uit het kille IJsland komt. Waan je in Texas met de geur van uitlaatgassen op Hey Gringo. De term gringo gebruiken latino’s voor de (blanke) inwoners van de USA. KALEO brak door met de donkere powerpopsong Way Down We Go, nu laten de IJslanders dus meer zonneschijn toe. Het nieuwe album Surface Sounds is uit en Hey Gringo is wat Pinguin Pop betreft het prijsnummer met de vieze bluesy gitaarlick, de catchy rauwe stem die af en toe verleidelijk de hoogte in gaat en de mix van mondharmonica, trompet, hoorn en saxofoon.

Joywave – The Inversion

Zoals een bekend filosoof ooit opmerkte heeft alle nadeel zijn voordeel. Zo ook dat Corona gedoe. Het voordeel daarvan is dat muzikanten plotseling een hoop vrije tijd hadden, want geen optredens. De blessuretijd konden ze besteden aan het schrijven en opnemen van nieuwe liedjes. Zo komt Joywave nu al met een nieuwe EP terwijl de band normaal gesproken gaten van meerdere jaren laat vallen tussen twee releases. De Every Window Is A Mirror EP komt dus uit terwijl het vorige album nog warm is. Bij wijze van spreken.

En hoe klinken de All American boys ten tijde van Corona? Op de eerste drie songs van de EP als vanouds speels en poppy. Op het sluitstuk, The Inversion gaan alle sluizen open en ontvouwt zich een nummer van Olympische proporties. Zanger Dan Armbruster zingt op orkaankracht en de rest van de band doet niet veel voor hem onder. Stadion rock in optima forma. Laat die tour maar beginnen.

Slothrust – Once More For The Ocean

Once More For The Ocean is een cadeautje van de oceaan, de Atlantische aan Leah Wellbaum, de zangeres, gitariste en songschrijver van Slothrust. Leah zat niet zo lang geleden of haar favoriete plekje aan de kust van New Hampshire in Massachusetts naar de zee te staren toen het nummer haar vrij letterlijk kwam aan waaien, eerst de baspartij, daarna de melodie en zo goed als tegelijkertijd de tekst. De gitaarsolo’s heeft ze er later bij verzonnen. Hoezo inspiratie?

De uitvoering van Once More For The Ocean weerspiegelt het gemak waarmee het nummer is ontstaan. Er is helemaal niets gekunsteld aan de opwindende drieënhalve minuut durende powerpopsong die aanvangt en eindigt met een gesmeerde gitaarsolo. Er zullen vast wel mensen zijn die moeite hebben met het effect op Leah’s stem, maar dat is gewoon even wennen.

Slothrust schuurt al vijf albums tegen een definitieve doorbraak aan. Het zou mooi zijn en verdiend als Once More For The Ocean voor laatste duwtje zorgt. Album 6, Parallel Time komt op 26 juli uit.