Category: Nieuwe Muziek

Ryley Walker – Course In Fable

Ryley Walker – Course In Fable (Husky Pants/Konkurrent)

Toen ik Ryley Walker interviewde zes jaar geleden viel zijn puurheid meteen op. Niets was gemaakt aan de Amerikaan, met zijn ontwapenende lach. Oprecht geïnteresseerd in de interviewer, terwijl dat meestentijds louter andersom is bij artiesten. Tijd hè, want tijd is geld.

De weergaloze gitarist Ryley Walker (32) is in heel veel aspecten een vreemde eend in de bijt in de wereld van de showbusiness. In de muziekwereld vooral. Heeft onder andere te maken met zijn komaf. Opgegroeid in Chicago. De stad waar hard werken heel normaal is en het nog veel normaler is om zo veel mogelijk normaal te doen. Doe maar lekker gewoon joh, zeggen ze in Chicago. Blijf jezelf. Dat is al lastig genoeg op deze merkwaardige planeet.

Op die manier is Ryley Walker al tien jaar zeer productief met het uitbrengen van ep’s en albums. Zijn nieuwste worp, Course In Fable, telt slechts zeven songs, maar ze zijn lekker lang, uitgesponnen, en zo komen we tot zo’n 40 minuten kwalitatief hoogstaande singer-songwritermuziek. Niet slecht voor iemand die alleen nog met zijn rechteroor hoort, na een paar jaar terug te zijn aangereden door een “drunk motherfucker”.

Onwillekeurig leidde die ellende tot een verslaving aan alcohol, cocaïne en heroïne. Hij probeerde alle rotzooi achter zich te laten in 2019. Maar zijn  zelfmoordpoging mislukte. Walker is inmiddels clean en verkeert in de vorm van zijn leven. Je hoort dat aan alles. Zijn geluid is levendiger dan ooit, opgewekter, hoopgevender. Ryley heeft het lek weer boven. Het vijfenhalve minuut durende Clad With Bunk is misschien wel het fraaiste nummer dat hij schreef tot nu toe. Mooie tempowisselingen, verrassende wendingen. Nick Drake is nog altijd in de buurt.

Ook in Rang Dizzy, met de behaaglijke cello van Nancy Ives, die steeds wat pregnanter aanwezig is. Een song aangestuurd door levenslust. Met een tekst die het hele verhaal van de laatste jaren in een notendop voorbij laat komen: “I am wise. I am so fried. Rang dizzy inside. Fuck me, I’m alive..” Pieter Visscher

La Belle Époque – Sanity feat. Marien Dorleijn

La Belle Époque is een studioproject van Danny van Tiggele (o.a. Mister and Mississippi & TOUSCH). De plaat ‘La Belle Époque, Volume 1’ komt uit op 10 september. Nu verschijnt de eerste single ‘Sanity’.

‘La Belle Époque, Volume 1’ is een album zonder opsmuk waarbij de songs centraal staan. De enorme lijst gerenommeerde muzikanten uit het Nederlandse poplandschap bevat o.a. Judy Blank, Marien Dorleijn, Anne Soldaat, Blaudzun, Pablo van de Poel, Ruben Hein en Yorick van Norden.

Begin 2020 blies Danny het stof van enkele nummers die al enige tijd op de plank lagen. Hij besloot ze voor het eerst op te nemen. Danny: “En hoe geweldig zou het zijn als een aantal van mijn favoriete songwriters en muzikanten daadwerkelijk zouden meedoen aan deze nummers? Een jaar later is het album ‘La Belle Époque, Volume 1’ een feit. De 14 nummers zijn opgenomen met een ongelooflijk getalenteerde groep muzikanten waarvan een aantal ook heeft meegeschreven. Elke artiest had al ver voor dit project een plek in mijn platenkast veroverd. Het was een feest en een eer om met zoveel bevriende en toffe muzikanten deze plaat te maken.”

De titel ‘La Belle Époque’ is letterlijk te vertalen naar ‘Het Mooie Tijdperk’. Het verwijst naar de periode van culturele, technologische en wetenschappelijke vooruitgang die plaatsvond tussen het einde van de 19de eeuw en de eerste wereldoorlog. Een tijd vol optimisme en toenemende welvaart welke uiteindelijk werd overschaduwd door de somberheid en gruwel van de Eerste Wereldoorlog.

Het was de periode waarin de Europese cultuur (de Franse en Belgische in het bijzonder) floreerde; de geboorte van Art Nouveau/Jugendstil, de opening van de Eiffeltoren en het Moulin Rouge Cabaret, Haute Couture en de opkomst van de Parijse casino’s en operahuizen. Er ontstond een bruisende scene van kunstenaars, dichters, muzikanten en andere artistieke figuren die samen creëerden.

In de huidige toestand van de wereld zien we een weerspiegeling van La Belle Époque. We voelen dat onze samenleving verandert: we leven in ongekende welvaart met miljoenen mensen op de vlucht, gemeenschappen zijn nog niet eerder zo gepolariseerd geweest en er heerst een pandemie die de wereld tot stilstand heeft gebracht. Een kunstenaar kan in deze tijd maar één ding doen: samenwerken en creëren. Zo is Danny‘s eigen interpretatie van ‘La Belle Époque’ tot stand gekomen.

Briston Maroney – Bottle Rocket

Sinds 2018 slingert Briston Maroney om de paar maanden een liedje de ether in. En niet zonder gevolgen. Ruim 2 miljoen maandelijkse luisteraars trekt hij inmiddels. Zijn doorbraakhit verscheen vorig jaar en heet Freaking Out On The Interstate.

Opvallend is dat dat nummer niet op zijn net verschenen debuutalbum staat. Briston heeft duidelijk geen gebrek aan songs, wat een van de tekenen is waaraan je een ‘echte’ artiest kunt herkennen. Een andere is een constante output. Ook dat vakje is aangekruist bij mister Maroney. Een laatste teken van talent is veelzijdigheid en ook dat zit wel snor bij hem. Wat overigens niet wil zeggen dat hij geen eigenstijl heeft. Alleen al door zijn nasale stemgeluid onderscheid Briston zich van zijn collegae.

Onze man uit Knoxville, Tennessee rockt indie op zijn Amerikaans van Tom Petty-aanse heartland rock tot The Districs-achtige garage rock. Zijn songs getuigen van een puur pop-instict wat zijn populariteit verklaart. Voor wie Briston nog niet kent is Bottle Rocket een prima opstappunt. Je hoort 90’s gitaren, een 80’s drumsound en 60’s geluidseffecten op de zang. Classic rock op zijn millennials dus. Wordt vervolgd.

Wolf Alice – Smile

Wolf Alice brengt op 11 juni hun langverwachte derde studio-album Blue Weekend uit. Het is de opvolger van het ‘Gouden’ debuut My Love Is Cool uit 2015 en Visions of Life uit 2018 waarmee ze de Mercury Prize wonnen. Na de prachtige ballad The Last Man On Earth, brengt de band de tweede single Smile uit. Hiermee grijpen ze terug naar het rockgeluid wat we van het Londense viertal kennen.

Andy Stott – Hard To Tell feat. Alison Skidmore

Zoals meer dance-producers in deze clubloze tijden heeft Andy Stott zijn dansschoenen voorlopig even in het vet gezet en maakt hij nu muziek voor de thuissituatie. Dat hij van meerdere markten thuis is bleek al uit zijn inmiddels 7 titels omspannende albumcollectie. Daarop hopt Scott ook van hot naar her, maar er was altijd wel een dansvloer vriendelijke (techno-dub) beat te ontwarren.

Zijn nieuwe langspeler, Never The Right Time is zeker niet geheel gespeend van dansbare ritmes, maar de tracks zijn meer naar binnen gericht, op kamermaat gemaakt voor thuisdansers. Het mooiste nummer heeft de Britse producer voor het laatst bewaard. Hard To Tell klinkt alsof het is opgenomen in een grot.  Zangeres Alison Skidmore maakt hier haar platendebuut. Ze is Andy’s pianolerares. Ze blijkt de juiste vrouw op de juiste plek. Als een weemoedige fee zweeft ze door het stereobeeld.

We hopen dat we de lockdown snel achter ons kunnen laten en Scott en zijn laptop weer hun nachtelijke escapades kunnen gaan plannen. Maar we hopen ook de thuisblijvers niet vergeet.

Money & The Man – La Balada Del Hombre

De lente lijkt toch langzaam door te breken. Tijd dus voor een nieuw fijn potje R&R met een Zuid Amerikaans tintje. Enter…de nieuwe single van het Zwolse duo Money & The Man. Van hun nieuwe album, welke in oktober het levenslicht zal zien. Single nummer 2; La Balada Del Hombre. Pak je sombrero en schenk je zelf alvast een tequilla in en tune in.

Flyte – Under the Skin

Namen die opduiken in de bio van Flyte zijn o.a. The Lemon Twigs en Lord Huron. Met hen heeft de band uit Londen getoerd. Ook Angel Olson, Father John Misty en Big Thief worden genoemd. Met hun producers (Justin Raisen, Dave Cerminara en Andrew Sarlo) heeft Flyte hun nieuwe album opgenomen. Verder vallen de namen van de Britse schrijver Evelyn Waugh en The Sunday Times. Van de eerste hebben ze de bandnaam (Sebastian Flyte is een personage uit Waugh’s Brideshead Revisited) de tweede noemde hun debuutalbum, The Best British Debut of The Year’. Dat was in 2017.

Uit al dat ‘name dropping’ kunnen we een paar dingen opmaken. De bandleden zijn belezen (de schrijver), ze hebben connecties (de krant), ze hebben een kapitaal krachtig label achter zich (de big time producers) en ze hebben smaak (alle genoemden).

Flyte beoefent een genre dat powerpop heet, Beatlesque rock gespeeld in de basisopstelling van bas, drums en twee gitaren. Met hier en daar een toeter en een bel. De eerder uitgebrachte singles van het nieuwe album zijn goed maar niet erg bijzonder. Under The Skin is dat wel.

De meest recente voortrekker van het lang verwachte tweede album van Flyte – This Is Really Going To Hurt – is neurotisch op een aangename manier. Het begin is spannend, maar neutraal, maar. naarmate het nummer vordert duiken er steeds meer dissonante tonen op van keyboards en gitaar. De zanger zingt onverstoorbaar door, maar om hem heen breekt de chaos uit. Dit alles ter illustratie van het onderwerp van Under The Skin, een relatie die ten einde loopt zonder dat iemand er iets aan kan of wil doen. De tekst is auto-bio. Zanger Will Taylor hoopt nooit meer zoiets te willen meemaken, zei hij in een interview. Terwijl we hem het allerbeste toewensen hopen wij toch dat………

Crumb – BNR

Na maar liefst drie singles gelost te hebben in de afgelopen tijd, zal de oplettende luisteraar het vermoeden bevestigd krijgen…. Crumb kondigt hun tweede album Ice Melt aan dat zal uitkomen op hun eigen label Crumb Records! Heel lang wachten hoeft niet, het album ligt over twee weekjes in de betere platenzaken.

Crumb kwam samen in Los Angeles om samen te werken met producer Jonathan Rado en maakte gebruik van sfeercreatie als nooit tevoren, door experimentele composities te bouwen die op zijn beurt hoofdknikkend en surrealistisch, energiek en euforisch zijn. Ramani typeert het album als een “return back down to earth,” a deeply felt examination of “real substances and beings that live on this planet.”

De cultivatie van road-worn muzikanten die gloednieuwe geluiden, toolsets en thematische concepten verkennen, de band ziet zichzelf op Ice Melt richting een terrein duwen dat ze vijf jaar geleden nooit hadden kunnen voorzien. Toen de pandemie begon en de manier waarop we met elkaar en met de wereld omgaan veranderde, was Crumb halverwege met het opnemen van het project. De ernst van lockdown verleende een onmiskenbaar en onherroepelijk gewicht aan de thematische draden die door Ice Melt gaan – thema’s van ontkoppeling en ontwrichting, van vormverandering en het ervaren van nieuwe zijnstoestanden. Ondanks alles is er ook vrede – diepe, prachtige opluchting – de onuitsprekelijke euforie van veiligheid, een stap vooruit doen en weten dat de grond je zal vangen. Hoe droog, hard, begrast, modderig of brak die grond is gaan we meemaken.

Ice Melt is de opvolger van Crumbs veelgeprezen debuut Jinx, Ice Melt is de opvolger van “Trophy”, “Balloon” & “BNR” die er natuurlijk gewoon op staan.

Bull – Shiny Bowl

Het debuutalbum van Bull is het beste bewaarde geheim van 2021 tot nu toe. Het Engelse kwartet koppelt het beste van grunge -de gitaarsound- aan het mooiste van  Britpop -de melodieën- en voegt daar een eigengereidheid aan toe. Daarnaast wordt er op hoog niveau gemusiceerd en heeft de zanger een ontzettend fijne stem. Om met onze voormalige EU partners te spreken, ‘what’s not to like’?

Om Bull de aandacht te geven die ze verdienen hebben we een derde track aan onze playlist toegevoegd, Na Eugene en Bonzo Please hebben we nu onze keus laten vallen op Shiny Bowl, een nummer dat Bull op zijn best laat horen; rijk aan gitaar, zomers van karakter en een refrein waar The Kinks een beloning voor hadden uitgeloofd. Dat plus een gitaarsolo om je vingers bij af te likken.

En dan te bedenken dat er op het Discover Effortless Living album van Bull nog 12 van dit soort juweeltjes staan.