Josephine Odhil – Fly On The Wall

Het is mogelijk dat je Josephine Odhil eerder hebt gehoord, als Odille of als frontvrouw van The Mysterons, het exotische zusje van Jungle By Night. Het is zo goed als onmogelijk dat je niet veel meer van haar gaat horen.

Haar debuut als Josehine Odhil is namelijk van een betoverende schoonheid. Iets dat ook al is opgevallen in diverse buitenlanden. Een Portugese site spreekt van ‘mystieke en charismatische stem. En een zorgvuldige een boeiende melodie’. Een Brits blog roemt de ‘tedere gitaar, de vluchtige synths die voor een ongelofelijke lichtheid zorgen’. En onze vrienden van 3v12 noemen Josephine in één adem met bands als Melody’s Echo Chamber en Beech House. We mogen dus wel stelen dat de release van Fly On The Wall niet onopgemerkt is gebleven.

illuminati hotties – MMMOOOAAAAAYAYA

Een nieuwe naam (voor ons dan) en wat voor een! illuminati hotties is een punkkwartet uit L.A. De dame en heren hebben al drie albums uitgebracht die niet niets hebben gedaan, maar ook weer niet zoveel dat ze onze kust hebben bereikt.

MMMOOOAAAAAYAYA lijkt een ander lot beschoren. Bij punk denk je al snel aan een beetje boze boys en girls die iets op hun lever hebben, maar de hotties zijn van de fun. Dat gold al voor oudere liedjes maar helemaal voor het aanstekelijke MMMOOOAAAAAYAYA. Nog even over de band en zijn naam. Het hotties (je schrijft de bandnaam in kleine letters) lijkt enigszins ironisch bedoeld, want als je de foto’s bekijkt zie je dat de bandleden het niet van hun uiterlijk moeten hebben. Niet dat ze lelijk zijn, verre van, maar hot is anders.

Het illuminati komt waarschijnlijk ook met een vette knipoog, want verwijst naar een van de oudere complottheorieen, dat een geheimgenootschap al sinds het einde van de 18e eeuw aan de onzichtbare touwtjes trekt. Een voorganger van QAnon dus.

Voor de muziekbeleving maakt dit allemaal dus niks uit. Als je niet vrolijk wordt van MMMOOOAAAAAYAYA moet je misschien eens bellen met een hulplijn.

Warpaint – Lilys

Indierockband Warpaint uit Los Angeles brak in 2010 door met het debuutalbum The Fool. Sinds het uitbrengen van hun derde studioalbum Heads Up in 2016, was de band volledig gefocust op het releasen van losse singles. Toen het viertal nét op het punt stond om aan een nieuw album te beginnen, sloeg de pandemie toe en raakten ze ver van elkaar verwijderd. Nu de opnamesessies weer zijn hervat, brengt de band de single Lilys uit. Het nummer werd gecoproduceerd en gemixt door Sam Petts-Davies (Radiohead, Frank Ocean). Lilys was al te horen in de nieuwe HBO tv-serie Made For Love, waar de band een cameo in heeft.

The Sore Losers – Yeah Yeah Yeah

De internationaal gevierde explosieve Belgische rockband The Sore Losers heeft zijn gloednieuwe (1e) single-video ‘Yeah, Yeah, Yeah’ online gezet, afkomstig van het nieuwe studio-album dat dit najaar via Suburban Records zal verschijnen.

Na maanden tussen vier muren, na de zoveelste “nee”, roepen The Sore Losers driewerf JA! Hun smerige rock snakt ernaar om uit te breken. Voor The Sore Losers betekent dat natuurlijk live spelen. Op hun nieuwe single ‘Yeah Yeah Yeah’ klinken ze gretig.

New York City, call on me!
Amsterdam, thank you m’am!
Berlin, let me in!
Paris, allons-y!

Een vreemde kracht roert zich, het heilige vuur laait weer op. De vrijheid brult en de ketens breken. Aan 171 beats per minuut scheuren elektrische gitaren weg voor een onstuitbare trip rond de wereld in 2 minuten en 45 seconden.

Sports Team – Happy (God’s Own Country)

Happy (God’s Own Country), het eerste nieuwe nummer van Sports Team in het inmiddels al niet meer zo nieuwe jaar is een kort, bondig en stevig rockend nummer over de hoop op een normale -dus lockdown vrije- zomer. We hopen met ze mee.

Al heeft de band de afgelopen periode benut om songs voor een nieuw album te schrijven, zal het nog wel even duren voordat we de opvolger van Deep Down Happy in onze (virtuele) handen hebben. Eerst komt er nog een verzameling met B-kantjes en andere los spul dat ze tussen 2016 en nu hebben opgenomen, maar nog niet fatsoenlijk uitgebracht. Het plan is een vinyl-album dat alleen bij speciaalzaken te koop zal zijn. 

Eind dit jaar pikt de band de tour-draad weer op in de hoop dat ze volgend jaar weer op de festivalweides te zien zullen zijn.

Cheekface – We Need A Bigger Dumpster

Uit ervaring weten we dat niet iedereen geporteerd is van Cheekface. Bij het slacker trio uit L.A. gaat het namelijk vooral om de tekst. De muziek is ook prima, maar als je niet naar de woorden luistert mis je veel.

We Need A Bigger Dumpster gaat over verveling, paniekaanvallen, enge ziektes en Fritos. ‘Allemaal zaken die ons dagelijks bezighouden’. Vooral Fritos” (maïschips) licht zanger-tekstschrijver Greg Katz toe.

Onder het laagje absurdistische humor schuilt een serieuze song. ‘Everything Is Fine’ luidt het refrein, ‘Until It Isn’t’ hoor je hem erbij denken. Rockers zullen waarschijnlijk passen, maar de psychologen, cultuurfilosofen en letterkundigen onder u zullen smullen.

Phoebe Green – IDK

De stijlvolle indie diva Phoebe Green wordt al enige tijd getipt als ‘Manchester’s next big thing’ en in de gaten gehouden als ‘een van de meest opwindende nieuwkomers’ in Engeland. Haar debuut EP I Can’t Cry For You (eind 2020) kreeg al de nodige lof, en dankzij haar recente SXSW showcase zijn de blikken nog meer op dit aanstormende indiepop talent gericht. Haar nieuwste single heet IDK.

The Surfing Magazines – Sports Bar

In Engeland wordt The Surfing Magazines gezien als supergroep, want bestaande uit leden van (bij ons sterk ondergewaardeerde) Slow Club en The Wave Pictures. Hier is de eerste een beetje en de tweede nauwelijks bekend niet waardoor de voorsprong die ze thuis hebben vervalt.

Het is zelfs niet uit te sluiten dat de bijband de hoofdbands voorbij gaat streven qua populariteit in de lage landen. Het plezier waarmee de muzikanten Sports Bar hebben gemaakt spat er vanaf. Dat is ook het grootste verschil met de songs op het vier jaar geleden verschenen debuutalbum van The Surfing Magazines. Daarop hoorde je weliswaar dezelfde mix van garagerock met surf en sax, maar de songs waren niet half zo uitbundig en goed gemutst als Sports Bar. De lol zit ook in de tekst over werken in een sports bar en rijden in een sports car.

Het onlangs aangekondige nieuwe album van The Surfing Magazines gaat Badgers Of Wymeswold heten en volgt 30 juli.

Orla Gartland – Zombie!

Ierse indie-diva in spe, Orla Gartland volgt haar Pinguin hit, Pretending op met een song die in eerste instantie wat luchtig overkomt, maar zich ontpopt als oorwurm eerste klasse.

Zombie! gaat over het onderdrukken van emoties, of beter het niet in staat zijn je emoties te uiten. Dit onvermogen ontwaart Orla vooral bij het mannelijke geslacht. Waarschijnlijk is er wel een ex die zich aangesproken zou kunnen voelen.

Muzikaal is Zombie! een springerig nummer met een repetitief, meerstemmig refrein en een opgewonden eind met mooie uithalen van Oral en de gitarist. Subtiel verweven in dit al zit een riedeltje dat je naar je telefoon doet grijpen. Maar het zit dus in de plaat zit.

Orla’s eerste album wordt later dit jaar verwacht.

Popwarmer: Komodo – Easy Prey

Na de koudste april in jaren even wat warme klanken op Pinguin Pop met Popwarmer Easy Prey van Komodo! Komodo (de band rondom Tommy Ebben en Gino Bombrini) is een Nederlandse retroband die je misschien nog kent van hun Pinguinhit Bengali Crown uit 2018. In 2019 verscheen het debuutalbum, maar stiekem leek Komodo een eendagsvlieg te worden. Maar nu is Komodo helemaal terug met Easy Prey, swingend en nog steeds heerlijke poppy, exotische surfsound.