Category: Nieuwe Muziek

Ava De Bara – Fame

Als je Fame hoort, de debuutsingle van Ava De Bara weet je dat dit niet het werk van een debutante kan zijn. Daar is het nummer gewoon te goed voor. Van de transcendentale promopraat op de socials wordt je niet veel wijzer, dus is enig googelen geboden.

Zo ontdekten we dat de zo mooi zwoel zingende zangeres Wynnm Murphy heet en nog niet zo heel lang geleden ter wereld kwam ergens in de Amerikaanse woestijnstaat Arizona. Ze woont en werkt alweer een tijd in Amsterdam. En Wynnm is inderdaad geen beginneling. Onder eigen voornaam heeft ze al een flink aantal redelijk succesvolle singles uitgebracht. 

Haar solocarrière is even op een laag pitje gezet nu ze in Marc Graveland en Mario Davidson twee vrij ideale partners heeft gevonden. Helaas hebben we over hen niet veel kunnen vinden. Mario zou de fotograaf en muziekliefhebber kunnen zijn die muziekproducties verzorgt voor modeshows. De naam van co-componist Marc Graveland brengt vooral veel info naar boven over Marc’s uit het gelijknamige dorpje nabij Hilversum. Nergens zie je hun namen in dezelfde zin als die van Wynnm. Behalve dan bij de credits op Spotify.

Hopelijk gaat het trio, dat tekent voor het introverte, zacht swingende Fame (Norah Jones x Air) een samenwerkingsverband aan voor langere tijd. Dan leren we ze vanzelf beter kennen.  

girl in red kondigt debuutalbum aan

Girl in red stond al in de BBC Sound of 2021-lijst en werd getipt door smaakmakers als NME, The New York Times, Vogue, Dazed & DIY. Vandaag kondigt de Noorse artiest eindelijk haar langverwachte debuutalbum getiteld ‘if i could make it go quiet’ aan.

Marie Ulven, a.k.a. girl in red, vertelt zelf over haar debuutalbum: “if i could make it go quiet is an attempt to learn what it’s like to be human; to deal with the scariest parts of myself; to live with the pain of knowing i’m only flesh and bones; to be angry, broken and unforgiving yet still able to wear my heart on my sleeve; i’m shedding light on the darkest parts of my mind and i’m letting everyone in; if i could make it go quiet is me simply trying to understand what the fuck is going on.”

Tegelijkertijd verschijnt vandaag ook haar nieuwe single: ’Serotonin’, geproduceerd door GRAMMY-winnende producer FINNEAS samen met Matias Tellez. Een karakteristiek rauw en openhartig nummer, met een scherpe, begeleidende beat.

‘if i could make it go quiet’ verschijnt 30 april via AWAL.

Sinds ze in 2018 met haar doorbraaksingle ‘I Wanna Be Your Girlfriend’ in The New York Times’ Top 10 Tracks of the Year belandde, heeft de 22-jarige Noorse artiest met haar indiepop anthems al meer dan een miljard streams weten te behalen. Girl in red wordt inmiddels ook gezien als een van de vooraanstaande queer iconen van generatie Z, maar weet ook zeker de interesse te wekken bij de oudere generaties.

Met het album ‘if i could make it go quiet’, is girl in red klaar om haar plek veilig te stellen tussen de veelbelovendste artiesten in de alternatieve popmuziek. Ze is bijzonder goed in staat haar ervaringen en die van de moderne jeugd te verwoorden en weet daarmee een zeer diverse doelgroep aan te spreken.

EUT – What Gives You The Kicks

Op 19 februari bracht de Amsterdamse indie popband EUT hun nieuwste album ‘Party Time’ uit. Daarnaast deelt de band ook de video van de nieuwe single ‘What Gives You The Kicks’.

Op ‘Party Time’ draait allemaal om lust, seks en eenzaamheid; over dansen op een lege dansvloer en als je eindelijk plat op je gezicht valt, is het misschien het beste om gewoon te blijven liggen. In tien vlekkeloze popsongs neemt EUT je mee in een verhaal vol hartzeer, extase en tegen de stroom in gaan. ‘Party Time’ herbergt een rauwe energie, gefocust als een vlijmscherpe laser en bevestigt dat EUT een dynamische kracht is, die alleen maar aan momentum wint.

Naast de release van het album bracht de band ook een nieuwe video voor de single ‘What Gives You The Kicks’ uit.

De nieuwste single ‘What Gives You The Kicks’ gaat over de klappen opvangen en jezelf ontwarren uit een web van leugens die je zelf hebt gebouwd. Iemand verleiden door hem te geven wat hij wil is makkelijk, maar vroeg of laat wordt het meer dan een spel, je begint jezelf erin te verliezen, wordt neergeslagen en kan niet meer opstaan.

The Weather Station – Parking Lot

Het regent momenteel sterren in het leven van The Weather Station. Er is dit jaar nog geen album uitgekomen dat zo unaniem lovend is ontvangen als ‘Ignorence’, het vijfde album van The Weather Station a.k.a. Tamara Lindeman uit Toronto, Canada. Men prijst haar stem, haar songs, de arrangementen, maar vooral haar teksten. ‘Ignorence’ is een ‘break-up’ album. Het knappe en bijzondere is dat de gefnuikte liefde die Tamara bezingt een half verborgen metafoor is voor de verwoestende manier waarop wij met onze planeet omgaan. Zoals het tussen haar en haar ex noot meer goed lijkt te komen zo dreigt het ook met ons en onze aarde te gaan.

Als Tamara er geen doekjes om had gewonden en zich de mantel van een onheilsprofeet had aangemeten, had waarschijnlijk niemand naar haar geluisterd. Nu ze haar waarschuwing heeft verpakt in intrigerende luisterliedjes in een folky soms jazzy stijl die aan die van landgenote Joni Mitchell doen denken, heeft ze plots een mondiaal publiek dat hopelijk haar boodschap ter harte neemt en verder verspreidt.

Meg Myers – Any Way You Wanna Love

Twee jaar na het uitbrengen van Meg Myers’ tweede album Take Me To The Disco, met daarop de Pinguinhits Numb en Jealous Sea, keerde de Amerikaanse rockzangeres in november 2020 terug met een EP; Thank U 4 Taking Me 2 The Disco. Een EP met behoorlijk wat disco, Meg laat een pop geluid horen. De energieke single Any Way You Wanna Love heeft nu ook een videoclip.

Major Murphy – In The Meantime

Nieuwe Major Murphy single In The Meantime is een schoolvoorbeeld van een groeidiamant. Grote kans dat het nummer je nauwelijks zal opvallen als je het voor het eerst hoort langs komen, maar bij de tweede, derde en zeker de vierde keer zal je gegarandeerd even de oren spitsen en checken wie of wat je hoort, ‘want dit is toch wel erg goed’.

Dat dit is een onderkoelde rocktrack met een half verstopte klasse-riff, synchrone leadzang en een onontkoombare drive. Er zit geen enkel rustpunt in In The Meantime, toch zou je het nummer eerder als ‘laid back’ dan opgefokt willen omschrijven.

Major Murphy komt uit Grand Rapids, een stad in de Amerikaanse staat Michigan waar ooit zoveel Nederlanders naar toe zijn geëmigreerd dat ons koninklijke echtpaar er een paar jaar geleden speciaal op bezoek is geweest. In de voornaam van bandbaas Jacob Bullard klinken de Hollandse roots van zijn voorouders nog door. Wie de Murphy uit de bandnaam is konden we niet zo 123 vinden. Misschien dat we daar meer over komen te weten als Major Murphy wat bekender is geworden. We schatten zo rond de zomer.

The Avalanches – Gold Sky (feat. Kurt Vile)

Het Australische dj-duo The Avalanches heeft in in hun ruim twintig jarige bestaan maar drie albums uitgegeven. Dat komt niet door gebrek aan inspiratie, maar door hun superstrenge kwaliteitscontrole. In geval van twijfel niet uitbrengen lijkt het devies.

Wat door de beugel kan, is dan ook altijd heel erg goed. Niet altijd ons kopje thee, maar op de kwaliteit valt helemaal niks af te dingen. Op het recentelijk verschenen 3e album van Robbie Chater en Tony Di Blasi staat een track die een beetje buiten hun gebruikelijke dance en hip hop boot valt, want niet echt dansbaar. Ook de gastartiest op Gold Sky, Kurt Vile is niet iemand die je verwacht op een dj album. Toch werkt de combi van gesamplede beats en indie-zanger hier uitstekend. Zingen doet Kurt overigens niet echt, hij declameert zijn trippy tekst tegen een achtergrond van bubbelende geluiden en zachte, woordeloze soulzang. Het gaat om de sfeer en dat heeft Gold Sky in overvloed.

Working Men’s Club – Valleys

Working Men’s Club klinkt alsof het nog steeds 1979 is. Valleys had niet misstaan op een plaat van The Normal, Human League, New Order of een van de andere synhti-poppioniers. Hun productie klinkt iets voller, maar dat zal komen omdat de band waarschijnlijk werkt met plug-ins op hun laptop ipv van de oorspronkelijke, analoge synthesizers.

De new wave ontstond in een donkere periode in de Britse historie. Een tijd met veel werkeloosheid, stakingen en de dreiging van een atoomoorlog. De synthesizer bleek bij uitstek het instrument om de tijdsgeest te vangen. Er is sindsdien veel veranderd en verbeterd, maar met Corona aerosolen in de lucht, een snel opwarmende aarde en de opkomst van autoritaire regimes is er ook nu genoeg om je zorgen over te maken.

Blijkbaar vinden de millennials van Working Men’s Club dat er nog steeds geen geluid is dat beter past bij onzekere tijden dan dat van de goede oude synth. Je krijgt er zin van om te dansen, we kunnen niet wachten.

Rose City Band – Lonely Places

Je kunt het je nu niet meer voorstellen, maar er was een tijd dat The Eagles en countryrock net zo hip waren als Nirvana en grunge in de jaren 90 en The War On Drugs en indierock nu.

Countryrock is langzaam op gegaan in de eenheidsworst die sinds jaar en dag in Nashville wordt gedraaid. De laatste tijd echter lijkt er sprake van een opleving. Jason Isbell verricht goed werk, de onvermoeibare Drive By Truckers trekken weer bekijks en ook James White’s ontdekking Silver Synthetic laat de gitaren weer twangen. Ook de muziek van ‘nieuwkomer’ Rose City Band roept beelden op van wijde vlaktes, verre heuvels en afgelegen ranches.

Als je nieuwe single, Lonely Places hoort, zou je zweren dat het ‘t werk is van een stel muzikanten dat is opgegroeid in staten als Texas, Wyoming of Montana en niet van een oude hippie uit San Francisco. Rose City Band is het speeltje van Ripley Johnson, die we kennen als mannelijke helft van Moon Duo en aanvoerder van Wooden Shjips, twee acts waar de hallucinogenen van afdruipen.

Johnson’s verandering van stijl is misschien verrassend maar niet uniek. Hij volgt het voorbeeld van Gram Parsons die The Byrds verliet om The Flying Burrito Brothers te beginnen, om nog maar te zwijgen van The Grateful Dead die zich omturnde van oerhippie orkest tot psychedelische countryband. Waarschijnlijk is Lonely Places een voorbode van een nieuw album van Rose City Band, dat zal dan de derde worden.