HAERTS – For The Sky ft. Ed Droste

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Ken je HAERTS nog? Het nummer Wings was in maart 2013 (!) IJsbreker op Pinguin Radio, daarna was het stil rondom het duo uit Brooklyn. In 2014 verscheen het debuutalbum, maar pas 4 jaar later ‘de moeilijke tweede’. En dat bleek inderdaad geen succes te zijn.

Maar nu in het coronajaar zijn Ben Gebert en Nini Fabi met haar herkenbare stem opeens terug. For The Sky is een sterke single waarop HAERTS samenwerkt met Ed Droste. Ed wie? Nee, geen chocolatier, maar niemand minder dan de voorman van Grizzly Bear. Interessant dus! En.. er is ook al een nieuwe single uit; It’s Too Late. Is het te laat voor HAERTS of toch niet?

shame – Water in the Well

Op 15 januari, drie jaar en drie dagen na hun debuutalbum verschijnt Drunk Tank Pink. Het nieuwe album van shame is onder compleet andere omstandigheden gemaakt dan Songs Of Praise.

Zoals alle bands met een (post)punk stempel is shame gebouwd voor de bühne. Toen er begin dit jaar een plots einde kwam aan het toeren zag de band uit Zuid Londen hun wereld ineen storten. Waar eerst drukte was, heerste nu de stilte. Die verandering vindt zijn weerslag op het nieuwe album. Tenminste dat zegt zanger Eddie Steen. Gitarist Sean Cole-Smith beaamt het, maar erg te horen is het niet. Tenminste niet op de twee singles die vooruit zijn geschoven.

Alphabet is shame zoals we ze kennen, dreigend en onstuimig. Ook Water In The Well zou op het eerste album niet heel erg uit de toon zijn gevallen. Single twee van Drunk Tank Pink heeft een punk funk ritme, de nodige breaks, stukjes voorgedragen tekst en de voor shame zo typerende losse koortjes. Zou best kunnen dat andere songs op het album breken met de mal. Cole-Smith heeft Afrikaanse high life muziek ontdekt, maar Water In Th Well is shame zoals we ze hebben leren kennen en waarderen.

Wolf & Moon – While We Ride

Een reis is zowel een fysieke als een spirituele ervaring. Het Duitse duo Wolf & Moon is zich daar nog nooit zo bewust van geweest als op hun nieuwe album, “Follow The Signs”. De band heeft al aardig wat tourervaring in de USA (waaronder SXSW), maar ook door Zweden en op ESNS.

Hoewel één camera misschien genoeg is om het buitenleven vast te leggen, vereist de innerlijke reis verschillende verfijnde instrumenten: gitaren, een effectieve selectie van synths, creatieve geesten die de verbeelding laten spreken met woorden en uiteindelijk expressieve vocalen om alles tot leven te brengen. Dit uiteraard aangevuld door een geweldige studioproductie om alles samen te brengen. Het is deze unieke combinatie die Wolf & Moon veel lof opleverde voor hun debuutalbum “Before It Gets Dark” uit 2019 – een avontuurlijk album voortkomend uit de chemie van geliefden, geproduceerd door van één van de grootheden uit de industrie, John Andersson, die ook nu tekent voor de productie van het tweede album.

“Follow The Signs” klinkt en voelt als een natuurlijke evolutie van het eerste album “Before It Gets Dark”. Hoewel de levensstijl van de vagebond voor altijd in het DNA van Wolf & Moon zal blijven, besloten Stefany en Dennis vorig jaar om samen een huis te bouwen. Ze zijn volwassen geworden, selectiever en spontaner, wat tot uiting komt in het nieuwe album “Follow The Signs”. Wolf & Moon nam zich voor om één nummer per dag op te nemen waardoor het album behoorlijk avontuurlijk klinkt. Een album dat zich live op tournee nog zal door ontwikkelen. Op de eerste twee singles, “The Road” en “A Tape Called Life” behouden Wolf & Moon de peinzende melancholie waar ze bekend en geliefd om zijn, terwijl ze tegelijkertijd een flinke dosis indierock toevoegen aan hun dromerige folkformule. Het voelt alsof er keer op keer meer lagen bijkomen die bij elke luisterbeurt iets nieuws onthullen.De teksten op “Follow The Signs” zijn ditmaal ondubbelzinnig persoonlijk. Wat niet is veranderd, is het oor van Stefanie en Dennis voor pakkende melodieën en als er iets extra is toegevoegd, dan is dat juist het moediger verkennen van nieuwe melodische routes. De momenten waarop hun stemmen zich hierbij in verschillende harmonieën scheiden, laten het hart dan ook steeds sneller kloppen.

Wolf & Moon’s eerste album werd voor wat betreft de tekstuele en visuele esthetiek beïnvloed door gebieden net buiten de grote stad, op open velden, omgeven door uitgestrekte landschappen, ongerepte bergen, meren en oceanen. “Follow The Signs” gaat richting de stadslichten. Je krijgt een voorproefje van de meer technologische en verfijnde levensstijl van de moderne wereld, zonder het gevoel te verliezen voor wat het belangrijkst is: vrijheid en openstaan ​​voor de wijde wereld. Enfin… het beoordelen van een ‘sound’ van een album is misschien wel de meest subjectieve activiteit die een mens kan ondernemen, kortom; hoewel je zou kunnen zeggen dat Wolf & Moon je doet herinneren aan de vroege xx, Angus & Julia Stone, Feist, brengt de komst van “Follow the Sings” je net zo goed bij The War On Drugs.

Als er één thema is dat het leven van zowel Stefanie als Dennis heeft doorstaan, dan is het wel vertrouwen hebben in je eigen beslissingen. Ze zijn daarbij nooit bang geweest om alles achter zich te laten om samen te kiezen voor een doelgericht avontuur – zoals het zelf boeken van hun eerste Amerikaanse tour zonder toentertijd gezamenlijke nummers te hebben geschreven, of drie maanden naar Zweden te verhuizen om hun eerste album te produceren. Het duo is met succes ontsnapt aan de sleur, de 9-tot-5-cultus en de safety-first-mentaliteit. Alle standaardconcepten voor het leven lijken velen te hebben geaccepteerd als voorbeschikt. Bij Wolf & Moon is dat niet zo. Hun hele wezen schreeuwt avontuur, potentieel, vrijheid en dat geldt ook voor hun muziek. Het is een filosofie, een benadering van het leven. Hoe je het ook wilt noemen, waarschijnlijk het beste samengevat in “The Road”: “Hoe kan je echt weten wat je hebt, als je het nooit loslaat?” “Ben je een serieuze reiziger, dan ben je niet geïnteresseerd in het allround zorgeloze pakket. Je kiest een reis van 8 uur in een vervallen bus in plaats van een treinrit van 1 uur met airconditioning. Het is de snelste manier om het onbekende om te zetten in het bekende. Het is analoog aan onze innerlijke reis: we zijn bang om de diepten van onze ziel te verkennen, om in de afgrond te kijken, om het onbekende onder ogen te zien. Maar als je eenmaal je angst voor de schaduwen hebt verloren, zullen ze een aantrekkingskracht ontwikkelen. Want de grootste openbaringen wachten in het onbekende, hoe kan het anders? Het enige wat u hoeft te doen is “Follow The Signs”, aldus Wolf & Moon.

Wolf & Moon Live:

14 januari Ekko in Utrecht.

Babe Rainbow – Zeitgeist

Terwijl bij ons de zon zich nog maar zelden laat zien is het in Australië hartje zomer. Babe Rainbow doet met Zeitgeist een geslaagde poging on de zomer van 20/21 van een soundtrack te voorzien. Het belangrijkste middel dat de band inzet om een tropisch effect te bereiken is een Afrikaanse aandoend gitaartje (de lick heeft opvallend veel weg van die van Tacamun van Gabriela & Rodrigo, maar dat mag de pret niet drukken).

Zeitgeist is niet zo all-out psychedelisch als bijv. Peace Blossom Boogy, het nummer waarmee de boys uit Byron Baye zich in onze kijker speelde. Maar echt nuchter willen we Zeitgeist toch ook niet noemen. Veel gebeurt er niet in de ruim 4 minuten die Zeitgeist duurt. Het nummer kabbelt rustig voort op een enkele break na, waarin de beach bums laten horen (bijna) dat ze net zo fraai samen kunnen zingen als The Beach Boys. Zomerser dan dit wordt het niet deze winter.

Aarde aan Daan – Goed

Aarde aan Daan maakt filmische dagdroompop. De teksten getuigen van liefde voor poëtische diepgang, gezongen over kleurrijke indiepop. De liefde bracht Nederbelg Daan Hafkamp van Amsterdam naar Antwerpen. Toen de liefde stuk liep bleef Antwerpen. En ontstond Aarde aan Daan.

Met één single op zak viel Aarde aan Daan op tijdens Theater Aan Zee en in de halve finale van Humo’s Rock Rally 2020. Hij speelde samen met Mooneye een
livesessie in Wonderland op Radio 1. In Nederland werd hij geselecteerd voor Popronde en het concours van de Grote Prijs Van Nederland. Sinds 2020 opereert Aarde aan Daan als band met gitariste Helena Mayorga-Paredes (Pavlove), bassiste Hanne Vandekerckhove (Jacle Bow) & drummer Robbe Van Ael (Oproer). Nu is er eindelijk de nieuwe single Goed.

In ‘Goed’ bezingt Aarde aan Daan de aantrekkelijkheid van een destructieve liefde. Inspiratie waren rendez-vous met een stukgelopen liefde. Fantastisch en verschrikkelijk tegelijk. Kurt & Courtney. Dido & Aeneas. Grote liefdes, gedoemd om na een wilde tocht op de klippen te lopen. Daan produceerde het nummer met Mathijs Steels, bekend van Shht en Lip Service. Beide zijn grote fan van
filmcomponist Ennio Morricone en dat hoor je aan de epische trompetten en filmische sounds.

Videoclip
Begin augustus stond er een crew van 40 mensen te popelen om de nieuwe videoclip voor Aarde aan Daans nieuwe single Goed te schieten. De figuren in beeld zouden feesten en van de ene intimiteit in de andere getrokken worden. Het coronavirus zag dit idee compleet zitten. Antwerpse gouverneur Cathy Berckx niet. Ze kondigde een samenscholingsverbod aan en de plannen
belandden in de prullenbak. Antwerpse regisseuse KyKy Kong Kong, die eerder al clips maakte voor onder andere Dimitri Vegas & Like Mike en Dolly Bing Bing,
besloot om een nieuw script te schrijven voor een zo klein mogelijke crew.
Daarvoor ging ze terug naar de essentie van Goed. De aantrekking van destructieve liefde. Eros en Thanatos. Liefde en dood. Inspiratie voor dit bloederige liefdesepos kwam van moordfilms als Natural Born Killers en Death
Becomes Her. En ook een beetje van koppels met giftige relaties uit de naaste omgeving.

In de clip zien we een koppel dat elkaar doodgraag ziet. En graag dood ziet.
Scènes werden grotendeels gefilmd bij de ei- gen bubbels thuis. Actrice en dichteres Chloé de Nil en Daan Hafkamp werden de enige acteurs. Chloé deed
ook meteen de complete styling. Head of D.O.P. Glenn Schellekens deed ook gelijk de belichting. Kim-Lien Van Brabant en Tina Verstraeten deden Chloé’s make-up, en regisseuse KyKy die van Daan. Een vriend van een vriend kwam kort langs om zijn Tesla uit te lenen. En zo werd de clip in totaal met 7 mensen gedraaid. Ondanks de kleine crew bleven de filmische ambities overeind en zien we een
video met een cinematische knipoog van een koppel dat elkaar de hersenen wel kan inslaan. En dat ook doet.

Baio – Endless Me, Endlessly

Waar kennen we Baio ook alweer van? Van de indie-evergreen Sister Of Pearl o.a. Maar ook als voormalig bassist van Vampire Weekend waarvan hij mede-oprichter is. Chris Baio mag dan officieel de band hebben verlaten, Ezra Koenig doet nog regelmatig een beroep op hem.

Onder eigen (achternaam) brengt Baio sinds 2013 muziek uit, veelal poppy songs met een tropisch tintje. De oogst bestaat inmiddels uit drie albums en een tiental singles. Dat is inclusief de nieuwe. Endless Me, Endlessly laat horen dat ook Baio de Britse new (romantics) wave heeft (her)ontdekt als bron van lering en de vermaeck. Baio‘s compositie roept herinneringen op aan bands als ABC en Heaven 17. Als je ze naast elkaar legt zijn de verschillen groter dan de overeenkomsten, maar Baio zang en de compositie zijn typisch des eighties.

Dat er op technisch gebied sindsdien nogal wat veranderd is maakt Endless Me ook duidelijk. Verkeerde een band als ABC letterlijk weken in de studio met producer Trevor Horn, Baio heeft de uitstekend klinkende en smaakvol geproduceerde single thuis opgenomen, zo goed als in zijn uppie. Endless Me, Endlessly komt van het nog te verschijnen album Dead Hand Control.  

Madrugada zanger Sivert Høyem deelt in nieuwe clip persoonlijke beelden uit de studio

‘Run Away’ is de nieuwe single van Sivert Høyem (Madrugada). In de videoclip zien we Sivert met zijn band aan het werk in de studio. De emoties die horen bij het schrijven en opnemen van nieuwe muziek zijn bijna voelbaar in deze persoonlijke video.

De Noorse zanger vertelt over het opnameproces: “We hebben ‘Run Away’ in september opgenomen tijdens een intensieve week in de studio met mijn begeleidingsband. We namen het liedje in twee of drie takes samen op, en hebben daarna maar een paar dingetjes toegevoegd. Ik geloof in het zoveel mogelijk behouden van de rauwe en directe sfeer in de muziek, en er niet te lang aan te schaven”. Hij vervolgt: “Het is vijf jaar geleden dat we voor het laatst samen in de studio waren, en de afgelopen maanden waren we natuurlijk meer geïsoleerd dan ooit tevoren. Het was geweldig om weer samen muziek te kunnen maken.”

‘Run Away’ is de eerste single van de nieuwe EP ‘Roses of Neurosis’ die uitkomt op 12 februari 2021. Na het album ‘Sleepwalking Man’ uit 2016 en de live registratie ‘Live At Acropolis’ uit 2017 is dit het eerste nieuwe solomateriaal van Sivert Høyem.

Høyem staat bekend om zijn opmerkelijke stem en meeslepende optredens, als soloartiest en als frontman van Madrugada. Tijdloze hits als ‘Prisoner Of The Road’, ‘Sleepwalking Man’, ‘Moon Landing’, ‘Into The Sea’ en de Madrugada klassieker ’Majesty’, hebben hem een ​​groot publiek opgeleverd, zowel in als buiten zijn thuisland Noorwegen.

Django Django – Glowing In The Dark

In Glowing In The Dark weet Django Django met minimale middelen een maximaal effect te sorteren. Je hoort niet veel meer dan een up-tempo drumbeat of een upbeat drumtempo, een synthesizer-lijntje, en een stem. Die stem daar draai het om. Die is door een toverdoosje gehaald zodat hij verdubbelt, verdrievoudigd, vervormt en verleidt. Zelden heeft de kunt van het weglaten zo swingend geklonken.

De Django’s zijn blijkbaar zelf ook in hun sas met Glowing In The Dark, want ze hebben er de titelsong van hun nieuwe album van gemaakt. 12 februari is de releasedatum.  

Tiña – Golden Rope

Je moet er van houden, maar dat geldt voor bijna alle bands die een eigen geluid produceren. Maar Tiña zou wel eens een van de belangrijkste nieuwkomers van dit jaar kunnen blijken.

We hebben eerder een nummer van ze gedraaid (Dip), maar dat werd een beetje weggehoond. Veel luisteraars bleken niet bestand tegen de falsetstem van Joshua Loftin. In Golden Rope zing hij in zijn ‘normale’ stem. Hopelijk wekt die geen irritatie op zodat de kracht van zijn songs en de power van zijn band op waarde kan worden geschat.

Loftin zit in de naweeën van een zenuwinzinking. Naast gesprekken is het schrijven van songs is deel van zijn therapie. Om die reden heeft hij het debuutalbum van zijn band ‘Positive Mental Health Music’ genoemd. Zo’n titel doet een zwaarmoedig album vermoeden, maar dat is maar schijn. Loftin verwerkt thema’s als eenzaamheid, faalangst en depressie in sprankelende, speelse songs, die met zorg, liefde en hoorbaar plezier zijn gemaakt. De therapie lijkt dus te werken.

Tiña maakt rudimentaire rock, gitaarmuziek zonder veel franje. Snuifje Smiths, mespuntje Velvet Underground. De zang staat centraal, want de teksten zijn belangrijk. Golden Rope is representatief voor het debuutalbum van de band uit Zuid Londen inclusief het chaotische slot dat suggereert dat het soms nog wel kan spoken in Loftin’s hoofd.

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek week 49 2020

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Foto: Connor Clerx

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Dry Cleaning – Scratchcard Lanyard (IJsbreker)
  2. Baio – Endless Me, Endlessly
  3. Babe Rainbow – Zeitgeist
  4. shame – Water in the Well
  5. King Hannah – Bill Tench
  6. Gerry Cinnamon – Ghost
  7. Walden – 5 Years (NL)