Category: Nieuwe Muziek

The Orchestra (For Now) – Deplore You/Farmers Market

We volgen The Orchestra (For Now) al een tijdje, maar de vonk wilde maar niet overslaan. Misschien zijn we zolangzamerhand gewend aan de barokke en gelaagde art-rock van de Britse band.

Of heeft Deplore You/Farmers Market iets dat we eerder niet hoorden. Hoe het ook zij, de nieuwe single raakt waar eerdere nummers net misten. Deplore You/Farmers Market heeft niet voor niets een dubbele titel. Het zijn feitelijk twee aparte songs. Deplore You is een intense pianoballade met cellobegeleiding, beetje Thom Yorke achtig misschien wel. Niet echt radiomuziek, maar wel echt mooi. Dan wordt het na 4 minuten even stil, nou ja even, ruim 10 seconden -een eeuwigheid op de radio- en dan volgt een muzikale woedeuitbarsting van het het hele orkest. Check ook die clip!

Popwarmer: U.S. Girls – Running Errands (Today)

Iedere dag weer iets leren, het doet mij altijd wel goed. Zeker als het betekent dat er werelden nog te ontdekken zijn. Zo het leermoment dat mijn kennismaking met U.S. Girls haar 5e album was ‘Half Free’ (toegegeven, het was de doorbraak, dus niet heel raar qua kennismaking), en dat dat… 10 jaar geleden is. Nu is dat concept van tijd iets wat ik beter in de gaten zou kunnen houden, maar dat er nog meer albums te ontdekken zijn, dat is winst.

Meer winst is dat Meg Remy dit 10-jarig jubileum viert met nieuwe muziek. En wel met een muzikaal expiriment: het geen waarmee ze expirmenteerde 10 jaar geleden en nu – het nieuwe album is ‘Scratch It’ (2025). Zelfde liedje van een andere kant. En oeh, wat is het interessant en goed; loops en laagjes aan de ene kant, Nashvilleband aan de andere.

Duik de U.S. Girl catalogue in. Begin vandaag!

En morgen is gisteren:

Foo Fighters – Asking For A Friend

Een nieuwe Foo Fighters! Da’s altijd goed nieuws. Zeker als-tie zo ouderwets goed is als Asking For A Friend.

De band beleefde stormachtige tijden met gedoe rond drummers en een akkefietje op amoureus gebied van bandbaas Dave Grohl. Maar de lucht lijkt geklaard en de Foo’s pakken de draad weer op met een nieuwe single en waarschijnlijk ook wel een nieuw album. Hoewel Dave daar nog vaag over doet (many songs to come). Ook staat er een nieuwe tournee op stapel, samen met Queens Of The Stone Age! Dat laatste vooralsnog alleen in de V.S. en pas in augustus en september volgend jaar. Maar wat niet is kan komen.

Nusantara Beat – Ke Masa Lalu

We hebben een paar singles van Nusantara Beat overgeslagen, want net iets exotisch. Ke Masa Lalu heeft echter weer genoeg westerse pop & rock elementen om ook bij ons aan te kunnen slaan.

Dat zijn om te beginnen de mooie zang van frontvrouw Megan de K en niet op de laatste plaats een fraaie surfgitaarsolo van Jordy S. Als je weet dat Ke Masa Lalu ‘naar het verleden’ betekent, spreekt het voor zich dat de nieuwe single van de Neder-Indoband een weemoedige klank heeft. De coverfase heeft Nusantara Beat inmiddels achter zich gelaten. Ke Masa Lalu is een eigen nummer. En een van hun beste!

Ga ze zien:

22/11 Paard/Den Haag. 27/11 Effenaar/Eindhoven. 28/11 Simplon/Groningen. 4/12 Doornroosje/Nijmegen. 6/12 Rotown/Rotterdam, 7/12 TivoliVredenburg/Utrecht.23/12 Paradiso/Amsterdam. 27/1 Ancien Belgique/Brussel..

They Are Gutting a Body Of Water – baeside k 

De shoegazers in Europa houden zich relatief rustig. Maar de V.S. worden momenteel overspoeld door bands met ondoordringbare muren van gitaar waarachter een vocalist (M/V) schuil gaat.

Een van de koplopers, smaakmakers en aanvoerders van het slijtvaste genre is They Are Gutting a Body Of Water. Als je het overdonderende nieuwe (4e) album* hoort van de band uit Philadelphia kan je je nauwelijks voorstellen dat dit allemaal is begonnen op het zolderkamertje van zanger-gitarist Douglas Dulgarian.

Baeside k is de opvolger van ‘trainer’, een nummer dat we grijs hebben gedraaid. De nieuwe single is een van de zwaarste – als in heavy – nummers van het nieuwe album: een muzikale kernexplosie in slow motion. Ga ze zien in de Tolhuistuin op woensdag 18 feb. en neem je oordoppen mee. Voor de zekerheid.

*Album LOTTO is nu uit.

Sorry – Today Might Be The Hit

We hebben het al eerder gezegd en we zullen het nog wel vaker zeggen. Sorry is een van de beste Britse bands van de jaren twintig.

Op 7 november komt het derde en waarschijnlijk meest overtuigende bewijs tot nu toe uit van die stelling. Nieuwe single Today Might Be The Hit is de vijfde vooruitgestuurde single van het Cosplay album en de meest speelse van het stel. Energiek ook en ongrijpbaar, maar dat laatste zijn bijna alle liedjes van Sorry.

Sorry maakt deel uit van de nieuwe lichting Britse bands die in geen enkel vakje passen. Bands als Black Country, New Road, Divorce en Westside Cowboy. Bands ook die uit zowel mannen als meisjes bestaan en vaak uitbundige, eigenzinnige en ook intellectuele muziek maken.  Dat er meer zoals zij mogen volgen.

The Bobby Lees – Napoleon

The Bobby Lees scoorden twee jaar geleden een IJsbreker met Dig Your Lips en een flinke hit in de Graadmeter met Ma Likes To Drink.

De punkband uit Woodstock pikt nu de draad weer op met het prettig opgefokte Napoleon, een song die half gerapt half gezongen wordt door frontpersoon Sam Quartin. Zonder breaks stormt het nummer door tot na iets meer dan twee minuten de finish is bereikt. De Napoleon uit de titel is niet De Napoleon, maar Napoleon Hill, een politiek filosoof die een wet voor succes formuleerde. Sam staat open voor elke suggestie om van de puinhoop die haar leven nu is iets beters te maken. Dat klinkt vrij hopeloos, maar er zijn ook dingen die wel goed gaat. Zo is Napoleon de eerste release van The Bobby Lees op het legendarische punklabel Epitaph. Daarop zal begin volgend jaar ook het nieuwe album van het punktrio verschijnen.

Midlake – The Calling

Single 3 van het 6e Midlake album is weer anders dan zijn voorgangers.

Op The Calling horen we de band uit Texas strak en gedisciplineerd en krijgen ze halverwege versterking van een blazerssectie. Wat minder soft dan Days Gone By en wat aardser dan The Ghouls laat The Calling horen dat Midlake a) ook na een kwart eeuw nog voldoende noten op zijn zang heeft en b) dat ‘A Bridge To Far’ (7/11) weer een gevarieerd en c) sterk album gaat worden.

Concert: 10 feb. Paradiso.

Bleech 9:3 – Ceiling

Er zitten twee broers in Bleech 9:3, Barry en James Quinlan. En de band komt uit Dublin.

Veel meer weten we nog niet te vertellen over Bleech 9:3, dat meer dan overtuigend debuteert met het intense Ceiling, een song die we op het neo-grunge spectrum zouden willen plaatsen. Heel lang zal Bleech 9:3 niet onbekend blijven. Als de band live net zo goed is als de eerste single suggereert, zullen ze zeker opvallen op het Left Of The Dial Festival, waar ze op donderdag drieëntwintig tien te zien zullen zijn om half twaalf in Waterfront. In Rotjeknor dus.

Moving Into Tucson – Please Don’t Go

Moving Into Tucson is een duo dat bestaat uit  twee veteranen met diepe wortels in de Amsterdamse indie-scene.

Eelco B speelde o.a. in Union Carbide en Erwin W met Fatal Flowers. Daarnaast is Erwin actief lid van The Hengels en Eelco uitbater van een platenbedrijf. Moving Into Tucson heeft al het een en ander uit, maar zo goed als op Please Don’t Go klonken ze nog niet eerder is onze onbescheiden mening. De nieuwe single heeft een drive die nergens verslapt, sfeervolle unisono zang van beide heren en een riff die uit hetzelfde hout is gesneden als die van Bowie’s Heroes. Dat dus, plus een refrein dat lang blijft hangen. Waarom twee Amsterdammers hun band noemen naar Tucson, Arizona is nog even een raadsel. Winslow okay, maar Tucson? Maar er zal vast een reden voor zijn.