Bishop Briggs – Can You Hear Me Now?

Miss Briggs debuteerde in 2016 onder de naam Bishop met het nummer River. Niet handig als je gevonden wil worden op Google. En gezocht werd ze, want River groeide uit tot een gigantische hit. 190 miljoen plays staan er nu op de teller. And counting.

Zo’n eerste klap is natuurlijk nooit te overtreffen. Het siert de Britse Sarah Grace McLaughlin dat ze het ook niet heeft geprobeerd. Tenminste ze is niet met River part 2, 3 etc gekomen, maar gewoon met andersoortig maar niet minder sterk werk. En dat heeft haar geen windeieren gelegd. Bishop Briggs heeft nu ruim een dozijn nummers op haar naam staan die luidkeels zullen worden meegezongen als ze volgende maand in zaal Max van de Melkweg staat. Het alles behalve geheime wapen van Bishop Briggs is haar stem, die is zo krachtig dat ze makkelijk onversterkt de achterste rijen van een volle Alpha tent zou kunnen bereiken. En omver blazen.

Die stem schittert ook op het gospelachtige Can You Hear Me Now, dat door een gebrek aan gitaren misschien aan a-typisch plaat is voor POTR. Daar staat tegenover dat Bishop Briggs in haar pink meer energie heeft dan menig metalband in de gelederen.

Met een volume als dat van miss Briggs is de vraag Can You Hear Me Now natuurlijk retorisch. Het nummer is terug te vinden op haar verse tweede album, Champion.

Concert; 12 december Max/Melkweg, Amsterdam.

Peach Pit – Feeling Low (Fuckboy Blues) 

De zanger van Peach Pit zit niet lekker in zijn vel. Maar in plaats van bij de pakken neer te zitten zingt hij zijn blues van zich af. Dat is in het kort de inhoud van Feeling Low (Fuckboy Blues).

De zanger heet Neil Smith en komt net als de rest van de band uit Vancouver, Canada dus. Er zijn vier Peach Pits. Hun zelf benoemde ‘chewed bubblegum pop’ ontstond tijdens een muziekproject voor de middelbare school. De reacties, met name op de optredens waren zo positief dat stoppen al snel geen optie meer was. Het in eigen beheer uitgebrachte ‘Being So Normal’ album (2017) ontplofte dankzij tracks als Tommy’s Party en Peach Pit en leidde tot een deal bij een major label. De bandleden konden hun baantjes vaarwel zeggen en full time gaan rocken.

De eerste single van het tweede Peach Pit album bevestigt de status van Peach Pop als een van de snelst groeiende bands van The Pacific North West, dat is inclusief het Amerikaanse deel. Met zijn contrast tussen tempo en sfeer, licht vervormde zang en puntige slotsolo is Feeling Low (Fuckboy Blues) ook een uitstekende eerste kennismaking met Peach Pit voor The  Atlantic North East, dat is dus inclusief Nederland.

The Driver Era – The Kiss

Ja de stem van Ross Lynch van The Driver Era lijkt opvallend veel op die van Robert Smith van The Cure. Is dat een probleem? Absoluut niet. 

The Driver Era is een duo bestaande uit Ross en zijn broer Rocky. Voor hun doorstart als The Driver Era vormden ze samen met broer Riker, zus Rydell en halfbroer Ellighton Ratliff de familieband R5. De Lynch clan komt uit California. Alle Lynch-jes acteren ook. Ross (23) tot nu toe met het meeste succes.  Zijn bekendste rol is die van het vriendje van Sabrina in de Netflix-serie Chilling Adventures Of Sabrina.

In juni kwam het debuutalbum uit van The Driver Era, X. Daarvan is The Kiss aangewezen als single. Door de stem van Ross doet The Kiss dus sterk aan The Cure denken, maar dan met een heleboel haast, een synthetische beat en een vleugje soul. De andere song op X zijn heel andere koek, een soort indie funk, maar eveneens te opgefokt en onrustig voor de mainstream.

Ross en Rocky willen als muzikant liever niet in een hokje worden gestopt. Ze zeggen dan ook genreloze muziek te maken. Genreloos, maar zeker niet klotenloos en al helemaal niet hopeloos.  

Concert: 2 juni Paradiso Noord, Amsterdam.

Clipprimeur: LÖNA – I Never Wanna See You Again

LÖNA brengt nieuwe single ‘I Never Wanna See You Again’ met videoclip uit. Alle liefde clichés komen erin terug, alleen is het alles behalve romantisch. De gemene tekst en extreme beelden laten je aan het einde afvragen of het juist sexy of angstaanjagend was.

 

De video speelt zich af op het toneel van een theater waar niemand meer mag komen. Met een glas rode wijn, een badkuip, een tondeuse en mindfucks in een spiegel proberen de tweelingzussen het kleine beetje publiek in de zaal te overtuigen. Woede is hierbij het wapen. Terwijl een verliefd stelletje alleen maar oog heeft voor elkaar, kan een ander uit het publiek juist zijn ogen niet van het podium afhouden. Ook zit een recensent in de zaal die het allemaal wel best vindt en een overenthousiast meisje die hoogstwaarschijnlijk in dezelfde liefdesverdriet fase verkeert en daardoor luidkeels meezingt.

 

De tekst begint met de zin “Watch your back or I’ll stab a knife in it.”. Daarmee is de toon gelijk gezet. Lief is de tekst niet, maar dat hoeft ook niet volgens LÖNA’s tekstschrijfster Madelon wanneer iemand je onrecht aandoet. “Natuurlijk is dit een fase die bij gekwetst worden hoort. Alleen is er niets lekkerder dan deze tekst voluit te schreeuwen. Toevallig hadden wij een optreden waar de jongen, waar het nummer op gebaseerd is, bij was. Het was erg bevredigend om deze tekst op die manier aan hem te kunnen brengen. Of hij het zelf weet, dat weet ik niet en zal ik ook nooit weten, aangezien ik hem toch nooit meer hoef te zien.”.

 

Het duo, die uit Haarlemse eeneiige tweelingzussen Madelon en Danielle Bruinhof bestaat, bracht eerder debuutsingle ‘Stars Align’ uit. Deze single kwam met videoclip die was opgenomen in het bewonderenswaardige IJsland. Dit nummer werd opgepakt door Spotify playlists, waardoor het nu de 15.000 streams aantikt.

Eefje de Visser – Bitterzoet

Eefje de Visser is de Grande Dame van de Nederlandstalige indie. Als geen ander verstaat zij de kunst onze weerbarstige taal soepel en natuurlijk te laten klinken in popsongs met internationale allure.

Dat Eefje’s ontwikkeling er een was van inspiratie en transpiratie laten haar drie tot nu toe verschenen albums horen. Elke plaat was weer een stap richting de perfectie die ze op haar laatste album, Nachtlicht bereikte. Niemand zou het Eefje kwalijk nemen als ze een pas op de artistieke plaats zou maken, maar met de nieuwe nummers Zwarte Zon en Bitterzoet maakt ze duidelijk dat stilstaan geen optie is.

FEET – English Weather

FEET loopt zich al een tijdje warm om zich van local heroes te upgraden tot internationale attractie. Een song als English Weather zal daar zeker bij helpen.

FEET rockt retro. De invloeden verschillen per nummer op hun debuutalbum, ‘What’s Inside Is More Than Just Ham’, maar zijn uitzondering Brits. Het vijftal bundelde hun krachten op de universiteit van Coventry waar ze klaarblijkelijk ook popgeschiedenis hebben gestudeerd. Je hoort echo’s van bands als The Beatles, XTC en Blur of zoals op de single English Weather van de bands die rond 1990 Manchester op stelten zetten met een mix van rock en pillen. Denk Stone Roses en Happy Mondays. Waarschijnlijk heeft FEET niet de hedonistische levensstijl van die bands overgenomen. De bandleden hebben namelijk eerst netjes hun studie afgemaakt alvorens zich in het rock ‘n’ roll leven te storten. Dus mocht het rocken niet lukken dan hebben ze altijd nog een diploma achter de hand. Vooralsnog is er echter geen reden om aan te nemen dat FEET zal falen. Integendeel, songs als English Weather en debuutsingle ‘Pretty Thieving’ duiden op een grote potentie.   

Concert: 3 december Paradiso, Amsterdam.

Desert Sessions – Crucifire

Na 16 jaar heeft Josh Homme eindelijk weer eens een feestje gegeven in zijn studio in de Joshua Tree woestijn. Vorige bijeenkomsten van de QUOTSA voorman en zijn muzikale vrienden leverden vreemde tot fijne albums op met als voorlopig hoogtepunt ‘Desert Sessions Vols 7 & 8′.

Maar, de nieuwe Sessions Vols 11 & 12 mogen er ook zijn. Rond het virtuele kampvuur van de Rancho De La Luna studio treffen we deze keer o.a. Billy Gibbons van ZZ Top, Les Claypool van Primus, Stella Mozgawa van Warpaint en Mike Kerr van Royal Blood. De laatste zingt het als single afgevaardigde Crucifire. Vergeleken met tracks van Royal Blood en zeker Queens Of the Stone Age klinkt Crucifire wat ruw en gehaast, maar dat is juist de charme van de sessies onder de sterrenhemel.

Wel jammer is dat de track na één en driekwart minuut al weer is afgelopen. Het hele album duurt niet veel langer dan een half uur. Maar beter iets dan nooit en er staan nog meer geslaagde -losse polsrock met woestijnzand tussen je tenen- tracks op het album. Nu maar hopen dat we niet weer negen jaar moeten wachten op het volgende feestje tussen de cactussen. Homme’s 50ste verjaardag in 2023 zou een mooie aangelegenheid kunnen zijn. Eerder mag natuurlijk ook. 

Ierse post-punkers The Murder Capital naar Amsterdam

Uit het niets verscheen begin dit jaar de Ierse band The Murder Capital ten tonele. Met toen nog slechts 1 single op zak (Feeling Fades) werd al snel duidelijk dat een nieuwe favoriet zich in het post-rock genre had aangediend.

Afgelopen januari waren ze één van de verrassingen op Eurosonic. Nu het jaar bijna om is, kan gerust worden gesteld dat het vijftal de hype ruimschoots heeft waargemaakt. Dit dankzij hun explosieve en opwindende shows, zeer urgente post-rock en een debuutplaat die internationaal is onthaald als één van de beste albums van 2019, overdonderend en sensationeel.

Met een ijzersterk en memorabel optreden op het London Calling Festival vorige week, hebben ze laten zien met speels gemak en gedrevenheid de grote zaal van Paradiso te imponeren en dagen later nog the talk of the town te zijn.

Inmiddels is het volgende concert aangekondigd. Op 8 februari komen ze namelijk terug naar Amsterdam voor een headline show in de Melkweg. De kaartverkoop is reeds gestart. Kaarten zijn via deze link te bestellen.

Luister hier naar het album When I Have Fears.

Live: 8 februari, Amsterdam, Melkweg

Black Marble – Private Show

Private Show komt van Bigger Than Live, het derde en -als we de recensies mogen geloven beste album van Black Marble.

De band -inmiddels gereduceerd tot een eenmanszaak- maakt het soort synth-pop dat wel coldwave wordt genoemd. Dat betekent dat mensen die niet van bands houden als New Order, The Cure en Depeche Mode niet verder hoeven te lezen.

Mister Black Marble, Chris Stewart ambieert dus (g)oude tijden te laten herleven. Maar waar het voor de pioniers behelpen was met logge apparaten, die vaak nog monofoon waren ook hoeft Stewart alleen maar zijn laptop te openen. Bij wijze van spreken dan. Techniek kan geen gebrek aan talent verhullen. En talent heeft Black Marble zeker. Al is het maar voor het maken van tracks waar OMD toendertijd een moord voor zou hebben gegaan.

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Foto: Connor Clerx

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Orville Peck – Dead of Night (IJsbreker)
  2. Highly Suspect – Canals
  3. Mondo Cozmo – Come On
  4. The Driver Era – A Kiss
  5. Desert Sessions – Crucifire
  6. FEET – English Weather
  7. Tame Impala – It Might Be Time