Category: Nieuwe Muziek

la loye – To Live Under Water

Het is dat de Popronde geen wedstrijd is anders was la loye als winnaar uit de bus gekomen. Dat mag bijzonder heten, want de band rond Lieke Heusinkveld maakt introverte luisterliedjes, muziek van het soort dat al snel verdwijnt in het geroezemoes van een kroeg of het rumoer van een club.

la loye wist vrijwel elk lokaal stil te krijgen. Ze had totaal geen last van wat wel de Dutch disease wordt genoemd, het gelul tijdens concerten. Zelf hoefde ze nooit om stilte te vragen, dat deed het publiek wel. la loye heeft een klein uur aan prachtsongs. Helaas staat er maar één online. Het waren er ooit meer maar die zijn om de een of andere reden verdwenen. Maar een mens moet het doen met wat hij/zij krijgen kan en in geval van la loye is dat helemaal geen straf.

To Live Under Water is een weergaloos mooi gezongen, zacht golvende dream popsong met fluisterende gitaren en de sfeer van een lome zomeravond met de zon weerspiegelend op het water. En zolang To Live Under Water wees is klikken we gewoon op repeat.

Hinds – Riding Solo

Hinds is een damesband uit Spanje die vooral live veel fans wist te winnen met hun heerlijk rammelende enthousiast gespeelde garage-rock. Een groot deel van de charme zat hem in het amateurisme van de meiden.

Niet gehinderd door formele kennis of veel meer dan een basisbeheersing van hun instrumenten deden ze maar wat. De oorspronkelijke garage-rockers waren ook amateur muzikanten, die door de weeks gewoon naar school gingen en in het weekend de auto van pa de oprit opduwden om in de garage lekker lawaai te gaan maken. Als je dat maar lang genoeg doet dan krijg je vanzelf meer instrumentbeheersing en grip op de materie. Dat is precies was er is gebeurd met Hinds.

Riding Solo, de eerste single van het derde album van de signorita’s  heeft nog steeds die nonchalante charme, maar is ondertussen wel gewoon een strakke rocksong (die sterk aan M.I.A.’s paper Planes doet denken) met sterke zang, een duidelijke melodie en een refrein dat je na een paar keer luisteren niet meer loslaat. Kortom Hinds is volwassen geworden en zou nog wel eens veel groter kunnen gaan groeien.

Charly Bliss – Supermoon

Charly Bliss is een band uit Brooklyn van het punky soort. Het waren bands als Weezer en Killers die zangeres Eva Hendricks en gitarist Spencer Fox op ideeën brachten. Te horen is dat niet echt. Dat komt omdat Eva een stem heeft die vrij uniek is.

De kracht van Charly Bliss is het contrast tussen het kleine meisjes stemmetje van de frontvrouw en de muur van gitaren die Fox optrekt daarbij gedekt door een straffe ritmesectie bestaande uit Eva’s broer Sam Hendricks op drums en Dan Shure op bas.

In de U.S.of A gaat het voorspoedig met Charly Bliss. In de oude wereld moet het zendingswerk nog beginnen. Supermoon is een prima startpunt. Het titelnummer van de nieuwe EP van de New Yorkers is een sneeuwbal van een song die al rollende aan tempo, volume en opwinding wint.

De songs op de Supermoon EP zijn tegelijk opgenomen met de nummers van het eerder dit jaar verschenen tweede album van Charly Bliss. In feite hebben we het dus over  opnamen die in eerste instantie waren afgekeurd. Zo zie je maar dat bands lang niet altijd zelf weten wat goed is en wat niet. Gelukkig was er toch nog iemand in het Charly Bliss kamp die wel verstand van zaken heeft en de songs van de vergetelheid heeft gered.

 

 .

HMLTD – Why?

Having returned this Autumn to announce the upcoming release of long-awaited debut album West of Eden, alongside the explosive comeback singles ‘LOADED’ and ‘The West is Dead’, London based five-piece HMLTD today share the stunning animated video for new track ‘Why?’.

 

The story for the video was written by guitarist James, with its visuals created by Collectif 99°, an artist-led collective and organisation founded by 10 graduates of the Atelier Supérieur d’Animation in Paris.

 

Of the track (streaming here), front-man Henry Spychalski says: “A further mirror to the modern world we live in – via exploring the paradoxical loneliness that defines modern, urban life.  Set in Tokyo, the world’s largest metropolitan city and with the verse written in Japanese the song talks about being surrounded by people but an ever increased alienation and detachment from surrounding, neighbours and relationships. As the song progresses, the chorus sounds like Japanese but in fact is gibberish – mimicking the vertigo of detachment. Even when one does communicate. Is anybody really listening, understanding or trying to understand?”

West of Eden, the expansive, labyrinthine debut album out 7th February 2020 via Lucky Number, has been several years in the making; a daring collection of songs created to incite conversation about proposed new visions of masculinity, the decadence of western capitalism and the violence of insecurity and repression. Across its 15 tracks, the band’s artistic vision is realised in full technicolour, with all shades of their sonic palette used to create an album that is equal parts lush and abrasive.

 

In addition, HMLTD have announced an album-release in-store show on February 10th at Rough Trade East and the band will also officially open Lafayette, a new venue located alongside Central St Martins in London’s King Cross.  See below for all dates.

 

Feb 10th | London, UK @ Rough Trade East

Feb 13th | Liverpool, UK @ Arts Club

Feb 14th | Glasgow, UK @ Nice N Sleazy

Feb 15th | Edinburgh, UK @ Opium

Feb 16th | Birmingham, UK @ Sunflower Lounge

Feb 18th | Dublin, IE @ The Sound House

Feb 19th | Manchester, UK @ YES

Feb 20th | London, UK @ Lafayette

Feb 21st | Bristol, UK @ The Exchange

Feb 24th | Paris, France @ Badaboum

Feb 25th | Brussels, Belgium @ Botanique

Feb 27th | Amsterdam, Netherlands @ Paradiso

Feb 28th | Berlin, Germany @ Urban Spree

Feb 29th | Hamburg, Germany @ Slot

Habibi – Come My Habibi

Habibi is een meidenband uit New York die 60′ girlgroup pop mixt met garage rock en … Arabische muziek. Voordat je de dames beschuldigt van culturele toe-eigening, het uit winstbejag jatten van niet westerse cultuurelementen. De zangeres van de band, Rahill Jamalifard is van Perzische komaf.

Habibi, Arabisch voor geliefde of gewoon schatje bracht in 2014 een eerste album uit in 2018 gevolgd door een EP. Op 14 februari komt het langverwachte tweede album uit. ‘Anywhere But Here’ is de titel. Daarvan is Come My Habibi een eerste proeve.

De nieuwe single klinkt zeer intrigerend. De gitaren domineren in een hypnotische song die wordt gezongen in drie talen, Engels, Farsi en Arabisch. En alsof de track niet exotisch genoeg is duiken er tegen het einde vrouwenstemmen op die ululeren. Dat is die typische trillende klank die je hoort tijdens huwelijken en begrafenissen in het Midden-Oosten. Om het heel kort door de bocht te formuleren, Come My Habibi klinkt als een kruising tussen Altin Gün en Khruangbin. Interessant toch?

Tame Impala – Posthumous Forgiveness

Posthumous Forgiveness, de nieuwe single van Tame Impala gaat over de relatie die Kevin Parker had met zijn overleden vader, of eigenlijk niet had.

Na de scheiding van zijn ouders heeft Parker geen contact meer gehad met zijn vader. In het zeer persoonlijke nummer richt hij het woord aan zijn pa en gooit hij er uit wat hij altijd had willen zeggen.

Het zes minuten durende epos valt uiteen in twee delen. In part 1 komen de verwijten, ‘And while you still had time, you stil had a chance, but you decided to take all your sorrys to your grave’. De sfeer is introvert en introspectief, de instrumentatie elektronisch. Mensen die niet van auto-tune houden zullen moeite hebben met Parker’s zang. Maar zoals Kanye West ooit liet horen op zijn 808 Heartbreak album verdiept juist gebruik van het apparaat de  melancholieke klank van een stem.

Part 2 is lichter van toon en staat in het teken van forgiveness. Parker noemt de dingen die hij zijn vader had willen vertellen, de dingen waar hij vast trots op zou zijn geweest, ‘Wanna Yell You ’bout the time in Abbey Road or the time I had Mick Jagger on the phone’. ‘Wanna play you all my songs and hear your voice sing along’. Het heeft niet zo moge zijn. Hoe diep het verdriet zit begrijp je pas als je weet dat Jerry Parker al tien jaar geleden is overleden. Het nieuwe album van Tame Impala, wederom door Kevin Parker zelf geschreven, gespeeld en geproduceerd heet The Slow Rush en verschijnt op 14 februari. 

documentairemaker Danny Clinch

Danny Clinch is fotograaf en documentairemaker en heeft gewerkt met o.a. Bruce Springsteen, Pearl Jam en maakte een portretreeks van artiesten op de Grammy’s. Check zijn website: dannyclinch.com.

Zijn nieuwe film en de reden dat hij deze week onze Stationschef is, heet All I Can Say en gaat over Shannon Hoon, de voorman van Blind Melon, die in 1995 overleed aan een overdosis drugs. Hoon was 28 toen hij stierf en derhalve net te oud voor de roemruchte club van 27.

Dat heeft de legendevorming rond zijn persoon niet in de weg gestaan. Of hij zijn voortijdige dood voorzag of niet, feit is dat Hoon zijn leven uitvoerig heeft gedocumenteerd. Hij liet zijn vriendin en hun pasgeboren dochtertje een enorme hoeveelheid videomateriaal achter.

Hoon begon zichzelf met een Hi8-camera te filmen in 1990, vlak voor de vorming van Blind Melon en twee jaar voor hun doorbraak met het nummer No Rain, waarvan de videoclip een hit werd op MTV.

De soms experimentele en heel persoonlijke beelden uit Hoons uitgebreide videoarchief zijn door Clinch min of meer chronologisch gemonteerd tot een verhaal over de mooie en duistere kanten van roem. All I Can Say geeft een beeld van Hoons leven en worstelingen, van de opkomst van Blind Melon en de alternatieve muziekscene in Amerika in de jaren 90 en, dankzij televisie- en concertfragmenten en MTV-clips, ook van een tijdsgewricht.

Onze Bazz sprak met Danny Clinch op IDFA (waar de documentaire één van de hoogtepunten was) over zijn nieuwe film, de relativiteit van roem en zijn favoriete muziek.

De uitzending hoor je zaterdag 7/12 om van 19:00 tot 21:00 uur en in de herhaling op donderdagavond 12/12 vanaf 22:00 uur.

Inclusief deze songs de hele week op de playlist:

  1. Pearl Jam – Black
  2. Bruce Springsteen – Used Cars
  3. Neil Young – Long May You Run
  4. Bob Seger – Ramblin Gamblin Man
  5. Little Walter – My Babe
  6. Howling Wolf – Spoonful
  7. Bob Marley – Three Little Birds
  8. Tom Waits – Hoist that rag
  9. Muddy Waters – You can’t lose what you ain’t never had
  10. Junior Wells – Messin with the kid
  11. Lucinda Williams – Joy
  12. Patti Smith – Because the night
  13. Willie Nelson – Still is Still Moving To Me
  14. Johnny Cash – Folsom Prison Blues
  15. Warren Zevon – Keep me in your heart for a while
  16. Brandi Carlile – the joke
  17. Dr John – I walk on guided splinters
  18. My Morning Jacket – Im Amazed
  19. Alabama Shakes – Don’t wanna fight
  20. Blind Melon – Change
  21. Buffalo Springfield – For what its worth
  22. Bob Dylan – Love Sick
  23. Tom Petty – Hey Spike
  24. Van Morrison – Whenever God Shines His light
  25. The Who – Baba O’Riley

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Foto: Connor Clerx

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Khruangbin & Leon Bridges – Texas Sun (IJsbreker)
  2. Tame Impala – Posthumous Forgiveness
  3. Deerhunter – Timebends (edit)
  4. Charly Bliss – Supermoon
  5. Habibi – Come My Habibi
  6. la loye – To Live Underwater (NL)
  7. Hinds – Riding Solo

Billy Talent – Forgiveness I+II

Het Canadese Billy Talent verbreekt een stilte van drie jaar met een nieuwe single die een speelduur heeft van een dikke zes minuten en waarop de band definitief afrekent met hun punkverleden.  

Vanwege de grote klimaatverschillen tussen de eerste en tweede helft heeft men het nummer verdeeld in een part I en part II. Deel I is heldhaftige rock in de Britse stijl met redelijk gecompliceerde rif, een galopperend ritme en een zanger die overal bovenuit torent met zijn heldentenor.  

In deel II gaat het tempo drastisch omlaag, duiken er synthesizers op en zelfs blazers! Een saxofoonsolo in een metaltrack wie had dat gedacht!? Part II van Forgiveness is dan ook nauwelijks metal te noemen. Maar mooi is het wel. En geslaagd! Kortom een gewaagde re-entry van Billy Talent, en een zeer intrigerende lokroep voor wat hun zesde album moet gaan worden.

Khruangbin & Leon Bridges – Texas Sun

Khruangbin stond afgelopen week twee keer in een afgeladen Paradiso. Het tekent de populariteit van het Texaanse trio en hun exotische mix van Aziatische psychedelica, Westerse rock een Italiaanse filmmuziek.

Met de release van hun nieuwe single Texas Sun is er een smaakje bij gekomen, onvervalste soul. Texas Sun is het titelnummer van een nieuwe EP die Khruangbin heeft opgenomen met Leon Bridges. Bridges is een hoog gewaardeerde neo-soul zanger die doorgaans muziek maakt die beter past op ons funky neefje Pinguin Grooves dan hier op indie. Maar een cowboyhoed staat hem uitstekend en opent nieuwe deuren.  

Texas Sun is een zorgeloos nummer dat maakt dat je je ergens op de veranda van een ranch in Texas waant, niet ver van de Rio Grande. Het Mexicaanse bier staat koud. De zon gaat onder en de geur van BBQ vult de lucht. Wat wil een hombre nog meer?

Kortom Texas Sun is precies wat je nodig hebt om deze donkere dagen voor kerst door te komen.