Category: Nieuwe Muziek

#342 Mt. Atlas

50 jaar geleden vatten een stel Limburgse hippies het idee op om een festivalletje te organiseren met bands uit de buurt. Commercie was toen nog een vies woord dus de entree was een schijntje en het publiek werd aangemoedigd zelf drank en eetwaar mee te nemen. De naam van het festijn dat plaatsvond op 2e pinksterdag 1969 was Pinknick.

Een jaar later wordt de naam Pinknick veranderd in Pinkpop en begint de evolutie van het festival van lokaal feestje tot driedaags muziekfestijn met  internationale allure.

Twee dingen zijn in al die jaren het zelfde gebleven. Eén van de oorspronkelijke initiatiefnemers is nog steeds van de partij -we doelen natuurijk op Jan ‘mister Pinkpop’ Smeets’. En er staat nog altijd minstens één band uit de directe omgeving op de poster.

Vrijwel elke Nederlandse provincie heeft een bandcompetitie. Die van Limburg heet Nu of Nooit en heeft de mooiste hoofdprijs van allemaal. De winnaar mag namelijk Pinkpop openen. Enter Mt. Atlas.

Wie Mt. Atlas heeft zien zegevieren in de finale van Nu Of Nooit weet dat de band garant staat voor een waardig openingssalvo. De heren uit Heerlen produceren een explosieve mix van stoner & garagerock & grunge & nog diverse andere soorten edelmetaal.

Het is dan ook te hopen dat de festivalgangers voorzien zijn van oordoppen, de kampeerders de haringen stevig in de grond hebben geslagen en de seismografen paraat staan, want de officiële opening van de 50ste editie van Pinkpop zal in de verre omtrek worden gehoord.

Onze Bazz belde met Mt. Atlas-zanger Sven Vek om te checken hoe het gaat met de zenuwen en de voorbereidingen.  Bazz op de Buzz met Mt Atlas is te horen zaterdag 1 juni om 19.00 uur en in herhaling op donderdag 6 juni om 22.00 uur.

De tracks:

  1. Mastodon – Show Yourself
  2. Ghost – Rats
  3. Living Colour – Love Rears It’s Ugly Head
  4. Portugal. The Man – Atomic Man
  5. Tenacious D. – Tribute
  6. Eagles Of Death Metal – Complexity
  7. John Coffey – Broke Neck
  8. Queens of the Stone Age – Little Sister
  9. Rage Against The Machine – Killing In The Name
  10. Editors – Magazine
  11. Rival Sons – Open My Eyes
  12. Kyuss – Green Machine
  13. Cage the Elephant – Come A Little Closer
  14. alt-J – Something Good
  15. Danzig – Mother
  16. Elbow – The Loneliness Of A Tower Crane Driver
  17. Rammstein – Mein Herz Brennt
  18. Linkin Park – In The End
  19. The Prodigy – Out Of Space
  20. Bring Me The Horizon – Mantra
  21. Radiohead – Weird Fishes/Arpeggi
  22. System of a Down – Chop Suey
  23. Motorhead – Ace of Spades
  24. Biffy Clyro – Bubbles
  25. Graveyard – The Siren

Black Pistol Fire – Pick Your Poison

De wieg van Kevin McKeown en Eric Owen en daarmee van Black Pistol Fire stond in het Canadese Toronto. Nu kan Canada bogen op een rijke pophistorie en een actieve scene, maar voor vertegenwoordigers van het harde marktsegment is er weinig meer te zoeken sinds de hoogtijdagen van Bachman Turner Overdrive.

Dus trokken de heren hun rock ‘n roll schoenen aan en vertrokken ze naar het zuiden, naar Austin, Texas om precies te zijn waar de snaren nog steeds hard worden aangetrokken en bij pistoolvuur nauwelijks iemand opkijkt. Dat laatste is niet helemaal waar, want als Black Pistol Fire aanlegt en schiet spitsen de Texanen de oren, en inmiddels niet alleen meer zij. Het gaat vast niet snel genoeg voor Kevin en Eric, maar hun ster begint steeds feller te stralen. Dat kan ook bijna niet anders als ze zullen sterke salvo’s afvuren als Pick Your Own Poison.

De nieuwe single van Black Pistol Fire is een mid-tempo rocker met dezelfde ingrediënten die classic rock bands als Creedence en The Stones in hun beste songs verwerkten, te weten gruizige intro’s, stoomfluitkoortjes en lekker snauwende zang. Pick Your Poison is afkomstig van een nieuwe EP van het duo, bedoeld voor de Amerikaanse markt, maar dus wereldwijd te streamen. Doe er je voordeel mee.

Silversun Pickups – Freakazoid

Freakazoid is de tweede uithangbord voor het nieuwe album van Silversun Pickups.

‘It Doesn’t Matter Why’, single 1 van ‘Widow Weeds’ liet al horen dat de band voor hun vijfde langspeler heeft gekozen voor een strak en gelikt geluid. De architect van de glanzende productie is Butch Vig, de man achter Nevermind en een van de drijvende krachten van Garbage.

Freakazoid klinkt als een stereo-testplaat, alles is in balans en de mix speelt een spelletje met je oren, maar wat Freakazoid echt bijzonder maakt is de drive waarmee het nummer wordt uitgevoerd. Alsof Butch Vig -net als Phil Spector ooit deed tijdens een sessie met The Ramones- de band onder schot hield net zolang to ze deden wat hij zei.

Het zesde album van Silversun Pickups, hun eerste in vier jaar verschijnt op 7 juni.

Angie McMahon – Pasta

Voor de IJsbreker van deze week reizen we af naar Australië. In ‘the land down under’ woont en werkt Angie McMahon. Het eerste wat opvalt als je haar nieuwe single Pasta hoort, is haar stem. De midtwintiger is gezegend met het soort zangvermogen waarvoor de uitdrukking een dijk van een stem lijkt te zijn bedacht.

Met zo’n stemgeluid is het logisch dat ze werd gevraagd om in een soulband te komen zingen. Dat heeft ze ook een tijd gedaan, maar in haar lijf klopt het hart van zelfstandige singer-songwriter. Twee jaar geleden ging ze solo. Nu is Angie een wat in vaktermen heet, ‘breakout artist’ met carrièremogelijkheden tot ver buiten Australië.  

Miss McMahon hanteert het less is more principe. Het enige wat je hoort op nieuwe single Pasta zijn drums, een elektrische gitaar en die volumineuze Stem met zijn rookkleurig timbre en bijna Keltische vibrato. Pasta begint met een basale gitaarriff uit het Lou Reed Songbook en mondt uit in een eigentijdse variant van de Riot Grrl sound van rond de eeuwwisseling.

We zijn er vroeg bij dit keer. Angie McMahon heeft nog maar vier eigen songs on line plus een cover van Neil Young’s Helpless. Een debuutalbum is in de maak en zal hopelijk nog dit jaar verschijnen.

NEMSIS – Pornstar

NEMSIS is een nieuwe band uit het Haarlemse, die er vorig jaar met de Rob Acda Award vandoor ging. Met Haarlem in de pocket richt het twee vrouw en drie man sterke orkest nu zijn oog op de rest van de wereld. Nieuwe single Pornstar is een sterk wapen in de strijd om aandacht. 

De Pornstar van NEMSIS is stevig gebouwd, maar blijft aan de vriendelijk kant van de metal. Pornstar is ook psychedelisch en dankzij de soms oriëntaalse intonatie van de frontvrouw zelfs een tikkeltje exotisch.  Pornstar zal in de smaak vallen bij beide seksen en is zelfs geschikt voor jonge luisteraars.

En er is meer waar Pornstar vandaan komt. Dat meer heeft de vorm van een EP, die de band op 7 juni feestelijk zal lanceren middels een optreden in Bitterzoet in Amsterdam. In het najaar rijdt NEMSIS mee in de Popronde.

LIVEDATA: 20 juli Young Art Festival, Beverwijk.

King Gizzard & The Lizard Wizard – Self-Immolate

King Gizzard & The Lizard Wizard is niet alleen een van de betere bands van de jaren tien, maar ook een van de productiefste. Brachten de Australiërs in 2017 maar liefst vijf albums uit, dit jaar is koud drie maanden oud en we hebben al weer twee nieuwe singles te pakken.

En nu alweer een nieuw nummer en die staat niet eens op het album. King Gizzard zet zich letterlijk en figuurlijk in de fik!

LIVEDATUM 6/10 TivoliVredenburg, Utrecht.

Waltzburg – Eyes Shut

Op nieuwe single Eyes Shut tapt Waltzburg uit een ander vaatje dan we van de band zijn gewend. Waar ouder werk veelal happy en shiny was, is Eyes Shut meeslepend en serieus.

Het intro van Eyes Shut is aarzelend, maar dat is schijn want zodra Menno Krivokutya begint te zingen, valt iedereen in het gelid en ontspint zich een song van epische proporties. Stel je Bowie’s Heroes voor, maar dan op halve snelheid en gezongen door Iggy Pop. Zo iets, maar dan anders.

Wat Eyes Shut helemaal bijzonder maakt is de achtergrond zang, een aanzwellend koor en een goed getimede gil tillen het nummer naar een hoger plan. Al met al is Eyes Shut een reden om aan te nemen dat het officiële albumdebuut van het Nijmeegse Waltzburg een vier sterren plaat gaat worden. ‘Cut The Wire’ verschijnt na de zomer en is opgenomen in de Kytopia studio onder artistieke leiding van Simon Akkermans (Bombay/Binkbeats). 

LIVEDATA: 13 juni Mañana Mañana, Vorden. 15 juni Soccer Rocker, Amsterdam. 12 juli Big Rivers Festival, Dordrecht.

The Murlocs – What if?

The Murlocs is een side-project van twee leden van King Gizzard and the Lizard Wizard, een band die bekend staat om zijn grote productiviteit met als voorlopig record 5 albums in één jaar!  Daarnaast is het Australische collectief constant on tour.

Dat Ambrose Kenny Smith (toesten) en Cook Craig (gitaar) überhaupt nog tijd en energie hebben voor een bijband mag dus wonder heten. Maar klagen hoor je ons niet.

The Murlocs brouwen hun eigen soort psych-rock, wat rafeliger, wat compacter, maar ook weer prettig gestoord. In geval van What if?, een nummer van Manic Candid Episode, het onlangs uitgekomen vierde album van The Murlocs, betekent dat een nummer met een hinkel ritme, een bluesy mondharmonica, een plotselinge stroomversnelling en -wat in vaktermen heet- een staande fade. Gek maar goed.

Methyl Ethyl – Real Tight (live)

Methyl Ethyl is in het zelfde vat met toverdrank gevallen als land en stadsgenoten Tame Impala, de toonaangevende band in de wereld van geestverruimende rock.

De muziek van Methyl Ethyl heeft altijd al een psychedelisch tintje gehad, of twee, maar op Real Tight gaat de band nog een stapje higher. Op de nieuwe single klinkt alles licht desoriënterend, van de ongrijpbare compositie via de intense leadzang tot de zweverige instrumentatie. Toch is Real Tight een strakke song en zeker niet zonder hitpotentie.  Enige ruimdenkendheid van de luisteraar wordt echter wel verwacht. Wie Tame Impala hoog heeft zitten en MGMT een warm hart toedraagt moet zeker intekenen.

Nu heeft de zanger van de band Jake Webb een bijzondere live home studio versie de wereld ingeslingerd.

LIVEDATA 28/05 Le Botanique, Brussel 29/05 Paradiso, Amsterdam

Call Me Karizma – Recycled Youth

Call Me Karizma is het alias van Morgan Parriott uit New Prague, een stadje onder de rook van Minneapolis (Prince city!). We hebben eerder een nummer van hem opgepikt, dat werd ons niet door iedereen in dank afgenomen.

Call Me Karizma maakt namelijk muziek die een hybride is van rock en rap. En rap vreten de meeste indie-liefhebbers niet. Maar zet je vooroordeel eens opzij en luister naar wat Morgan te vertellen heeft. ‘I speak for the kids I help with my music’ zegt hij tegen het einde van Recycled Youth, een song over het gevaar dezelfde fouten te maken als je ouders en net als hen te eindigen, mokkend in een buitenwijk. Kortom, ontdek je zelf.

Zijn rake observaties zouden aan ons voorbij gaan als zijn muziek niet zo sterk zou zijn. Call Me Karizma rapt weliswaar maar hij giet zijn levenslessen in strakke tracks met de structuur van een rocksong, inclusief riffs en refreinen. In een tijd dat bijna alles onder het kopje entertainment valt produceert Call Me Karizma een fris geluid met een boodschap die het  verdient te worden gehoord.