Category: Nieuwe Muziek

Indian Askin – For You

De Nederlandse rockscene heeft betere tijden gekend dan de huidige, maar zolang er nog bands als Indian Askin rondspoken is er nog hoop.

De band onder bevlogen leiding van Chino Ayala maakt songs met een hoge draaibaarheidsfactor en live een nog hogere opwindingsgraad. De meeste bands kunnen of het één of het ander, of de radioluisteraars bekoren of de bierdrinkers in beweging krijgen, Indians Askin is dus van beide markten thuis. Ook bijzonder is dat Indian Askin met Another Round een tweede album heeft afgeleverd dat beter is dan hun debuut. Ook dat is een prestatie die minder vaak voorkomt dan je zou denken.

Ons rest slechts verslag te doen van de avonturen van Chino, Jasja, Ferry en Bart. Dus als er een nieuwe single uitkomt van het kwartet gaan we hem draaien. De jongste release is For You, een sneaky song die toewerkt naar een onontkoombare climax van staccato drums en laagvliegende gitaren. Polderrock op zijn best.

LIVEDATA: 25 mei Klomppop, Overzande. 2 juni Best Kept Secret, Hilvarenbeek. 10 juni Pinkpop, Landgraaf. 15 juni Wantijpop, Dordrecht. 23 juni Loose Ends, Amsterdam. 19 juli Welcome To The Village, Leeuwarden. 20 juli Zwarte Cross, Lichtenvoorde.

Wand – Rio Grande

Cory Hanson is een van de pilaren van de punk/garage scene van L.A. Of beter was. De maat van Ty Segall speelde o.a. met Together PANGEA, Meatbodies en in de band van Mikal Cronin, maar sinds hij in 2013 Wand  begon verloor hij langzaam maar zeker zijn wilde haren.

Was het debuut van Wand nog puur punk, de nieuwe helemaal niet. Laughing Matter, plaat vijf van het vijftal uit L.A. klinkt als de plaat die Radiohead had kunnen maken als ze na Kid A rechtdoor waren gegaan i.p.v. links af te slaan.   

Rio Grande, de nieuwe single van Laughing Matter, en de opvolger van de Graadmeter-hit Scarecrow is rustig en gracieus met een balans tussen zang en gitaar die doorslaat in het voordeel van de laatste. Het is lang geleden dat gitaren zo veel speelruimte kregen en die ruimte zo goed benutten. In één woord prachtig. Als Wand, dat binnenkort in het land is, live ook zo goed voor de dag komt, gaan we nog veel plezier beleven van de voormalige punks.

LIVEDATUM: 1 juni Vera, Groningen. 8 juni Ekko, Utrecht.

Band Of Skulls – Love Is all You Love

Band Of Skulls goes hippie! Love Is All You Love is het titelnummer van alweer het vijfde album van het indie duo uit Southampton.

De band maakte naam met rock van het ruige soort, als nazaten van The Stones. De drie tot nu toe verschenen singles van het nieuwe album klinken echter een paar streepjes poppier dan we van ze zijn gewend. Niet alleen de titel doet aan het befaamde kwartet uit Liverpool denken, ook de sfeer en opbouw sluiten aan bij de Britpop traditie van strakke songs die met enig bravoure worden uitgevoerd. Met zijn glockenspiel, zwierige ritme en aanstekelijke refrein heeft Love Is All You Love iets episch, iets tijdloos, iets hit gevoeligs.

Het zou echter overdreven zijn te stellen dat Russel en Emma een knieval voor de commercie hebben gemaakt. Zie het als ontwikkeling, het verkennen van nieuwe paden. De verandering van stijl is mede het gevolg van het vertrek van drummer Matt Hayward, en de komst van popproducer/remixer Richard X die een staat van dienst heeft waarop namen prijken als Goldfrapp, New Order en Pet Shop Boys. En nu dus ook Band Of Skulls.

#336 Popronde

Volgende week wordt bekend gemaakt wie er is geselecteerd voor deelname aan de Popronde 2019. Voor ons is dat een mooie aanleiding om eens terug te blikken en te inventariseren welke acts in de loop der jaren -2019 wordt het 18e seizoen- de Popronde hebben weten te benutten als opstapje naar (inter) nationale roem.

Bij het opmaken van de balans hebben ons ‘beperkt’ tot acts van  indie en alternatieve aard, maar dan nog kregen we een lijst van hier tot Tokyo.

Omdat het plan is muziek te draaien van Popronde veteranen en onze playlist niet oneindig is zijn we tot de 30 gegaan. Nadat we een flink aantal ‘darlings’ de nek hebben omgedraaid kwamen we tot onderstaande lijst met klinkende namen.

Uit de lijst kan je opmaken dat de Popronde sinds de eerste bescheiden muzikale rondrit begin deze eeuw is uitgegroeid tot het belangrijkste lanceerplatform van muziektalent in de Nederlanden. De genoemde nummers hoor je de komende week als onderdeel van onze dagelijkse programmering, en geclusterd in een twee uur durend Popronde extravaganza tijdens Bazz op de Buzz, onze wekelijkse duik in de diepte op de zaterdagavond om 19.00 uur.

Dertig in het verleden behaalde resultaten van de Popronde:

  1. EUT – Supplies
  2. PAUW – Shambhala
  3. TAPE TOY – Crazy Bae
  4. De Staat – The Fantastic Journey of the Underground Man
  5. Go Back To The Zoo – Electric
  6. John Coffey – Featherless Redheads
  7. Blaudzun – Quiet German Girls
  8. Mister and Mississippi – Northern Sky
  9. Lucky Fonz III – Ik Heb Een Meisje
  10. Pip Blom – Taxi Driver
  11. Bombay Show Pig – Sancho Panza
  12. Sue the Night – Top of Mind
  13. Pitou – Debt Of A Lover
  14. MOOON – Mary You Wanna
  15. Indian Askin – Answer
  16. Donna Blue – Baby
  17. Van Common – This Afternoon
  18. Dakota – Icon
  19. Dawn Brothers – Vampire
  20. The Visual – No One Knows
  21. Thijs Boontjes – IJskoude Vrouw
  22. Iguana Death Cult – Sirens
  23. Midas – Where Are We Now
  24. The Homesick – St. Boniface
  25. IX – Difference
  26. My Baby – Seeing Red
  27. Yorick van Norden – Divide and Rule
  28. Lucas Hamming – Never Let You Down
  29. Mozes and the Firstborn – Skinny Girl
  30. Birth of Joy – Three Day Road

The Dangerous Summer – Way Down

Way Down, de nieuwe single van neo grunge band The Dangerous Summer begint met een keiharde drumknal die geen misverstanden laat bestaan over de intenties van het trio. Hier gaat gerockt worden en hard ook!

Maar The Dangerous Summer zou The Dangerous Summer niet zijn als er onder de stoere façade geen tekst schuil zou gaan over de perikelen des levens. In geval van Way Down is dat zware tegenslag en zelfmedelijden. Het ene is onvermijdelijk het andere niet. Wie wat dieper in The Dangerous Summer duikt heeft geen psychische hulp nodig.

Maar ook als je de tekst links laat liggen, is Way Down een prima nummer om je overtollige energie te lozen, de zorgen uit je head te bangen of gewoon eens lekker leip te doen. Meer van dit moois volgt over niet al te lange tijd (14 juni) in de vorm van een vijfde album dat Mother Nature gaat heten.

Cage The Elephant – Goodbye

Om nou te zeggen dat de gebroeders Schultz, het koningskoppel van Cage The Elephant voor galg en rad dreigden op te groeien is misschien wat overdreven, maar rooskleurig zag de toekomst er niet uit voor Matt en Brad. Na high school ging Matt in de bouw werken en belandde Brad in een broodjeswinkel.

Gelukkig rommelden ze ook nog wat in bandjes in hun woonplaats Bowling Green in de Amerikaanse staat Kentucky. Geduld, geluk en talent -de bekende drie-eenheid- zorgden er uiteindelijk voor dat het toch nog goed is gekomen met de Schultzjes, want Cage The Elephant is uitgegroeid tot een van de succesvolste indie-bands van de jaren tien.

Eerlijk gezegd waren we dat een beetje vergeten. Dat komt omdat Cage The Elephant een paar jaar pauze heeft genomen, vier jaar om precies te zijn, een eeuwigheid in de popmuziek. Wat blijkt, is dat Matt tijd nodig had om zijn scheiding te verwerken. Hij is er uiteindelijk weer bovenop gekomen door zijn liefdesverdriet van zich af te zingen.

De eerste nieuwe Cage release na het hiaat was Ready To let Go, een buitengewoon sterke comeback single. Toen daarna het korte, maar zeer krachtige House Of Glass volgde, wisten we het zeker, Cage The Elephant is weer onder de mensen.

Dat daar nog niet iedereen van overtuigd was, mag je afleiden uit het feit dat de band geboekt werd in de kleine zaal van de Melkweg. Die fout is inmiddels herstelt. Nu staat Cage in de veel grotere Max, maar ook die zaal is te klein, want inmiddels stijf uitverkocht. Mocht je de band willen zien, zal je naar Pinkpop moeten begin juni. 

Neem dan je aansteker of je zaklamp mee, want nu al staat vast dat één van de hoogtepunten van de Cage concerten de nieuwe single zal zijn. Goodbye is een diep gevoelde en zeer gevoelige ballad waarin Matt definitief afscheid neemt van zijn geliefde. Je voelt je bijna een voyeur zo intiem en oprecht is het nummer. Je kunt je bijna niet anders voorstellen dan dat als zijn ex Goodbye hoort ze met hangende pootjes terugkomt.

LIVEDATA: 8 juni Pinkpop, Landgraaf. 12 juni Melkweg/Max, Amsterdam (uitverkocht)

Iceage – Pain Killer (feat. Sky Ferreira)

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag op Goede Vrijdag, een goede samenwerking. En een bijzondere, tussen twee niet makkelijk te vangen artiesten; de Deense punkband Iceage samen met de Amerikaanse artpop zangeres Sky Ferreira.

De single is vorig jaar al uitgebracht en staat op het vierde album Beyondless van Iceage, maar nu is er pas een video van verschenen. De video laat de ellende van een verslaving zien.

Amyl And The Sniffers – I Got You

Amyl en haar snuffelaars kwamen, zagen en braken de boel af tijdens hun Nederlandse toernee vorig jaar. Everybody happy, en de bende ging terug naar Australië met het verzoek om z.s.m. terug te komen. Aan dat verzoek gaven ze graag gehoord en binnenkort is het weer bal. Zie onder voor de dates.

Het kwartet o.l.v. Amyl of Amy Taylor zoals er in haar paspoort staat, komt terug gewapend met een set nieuwe songs. De verzameling verschijnt op 24 mei en zal de boeken ingaan als het officiële debuutalbum van de band.

I Got You mag de kar trekken en doet dat met allure. Amyl praat/zingt als een dochter van Iggy Pop, zo ziet ze er ook uit, terwijl The Sniffers rocken als een wielrenner op de kasseien van Vlaanderen. Amyl And The Sniffers koppelen de bar-rock van hun vaderland aan de oerpunk, zoals die in de jaren zeventig in de VS tot wasdom kwam. We noemen namen: AC/DC, The Saints, New York Dolls en The Runaways. Goed voorbeeld doet goed volgen mis ze niet als ze binnenkort bij jou in de buurt komen.

LIVEDATA: 19 april, Motel Mozaïque, Rotterdam. 14 juni De Nijverheid, Utrecht. 21 juni Vera, Groningen. 22 juni Doornroosje, Nijmegen.

Courtney Barnett – Everybody Here Hates You

Slacker rock zou je kunnen vertalen als sloffen-rock, als in op je sloffen. Het kenmerk van het genre is namelijk dat alles wat lekker lui klinkt, zowel de productie als de compositie en de uitvoering.

Marktleiders in het van oorsprong Amerikaanse genre zijn Mac DeMarco en Kurt Vile, plus de uit Australië afkomstige Courtney Barnett. Onze Pip Blom is het bewijs dat de stijl school maakt.

Qua sound is Courtney een typische sloffenrocker, wat werklust betreft helemaal niet. Ze heeft in zes jaar vier albums gemaakt en een flink aantal EP’s. Ze schrijft zelfs meer dan ze kwijt kan op haar albums. Everybody Here Hates You is een nummer, dat eigenlijk op haar meest recente album had moeten komen, maar om de een of andere reden is afgevallen.

Aan de kwaliteit kan het niet hebben gelegen. Everybody Here Hates You is puur Courtney Barnett, een losjes gespeeld en laconiek gezongen mid tempo sloffen-rocksong. Dat de titel op één woord hetzelfde is als die van Everybody Here Wants You van Jeff Buckley is overigens geen toeval. 

LIVEDATUM 24/8 Once In A Blue Moon Festival, Amstelveen

Cut Glass Kings – Dream In The Dark

Cut Glass Kings is een ruig rockend duo (+ drummer) uit Birmingham. De band is onder de hoede genomen door leden van The Coral met wie ze onlangs door Engeland hebben getoerd.

De muzikale verwantschap tussen The Coral en Cut Glass Kings is echter miniem. The Coral kennen we als een Beatle-esque band, met hun uit de klei getrokken bluesrock schuurt Cut Glass Kings veel dichter tegen The Stones aan.

Nieuwe single Dream In the Dark klinkt als The Black Keys die T. Rex coveren met Jack White als producer. Als een nummer dus waarvoor Triggerfinger een misdaad zou begaan. Het is nog vroeg dag voor Cut Glass Kings, de oogst is nog maar 6 nummers, maar dat we het laatste van de band nog niet hebben gehoord, is wel duidelijk.