Whitney is terug met een nieuw nummer; FTA. De doorstart van Smith Westerns heeft een modern classic op hun naam staan met het prachtige lied No Woman. Binnenkort verschijnt de leadsingle van het aanstaande nieuwe album.
LIVEDATA 16/08 Lowlands, Biddinghuizen 17/08 Pukkelpop, Hasselt 18/11 Paradiso, Amsterdam
Ruim een jaar geleden debuteerde het Zuid Afrikaanse Honeymoan met het aanstekelijke en slijtvaste WE, een dreampop track met een funky beat. De opvolger heeft lang op zich laten wachten, maar nu is hij er dan eindelijk. Low Blow klinkt op het eerste gehoor wat ‘gewoner’ dan WE, maar is ook weer niet te versmaden.
De beat is gebleven en zelfs een beetje opgevoerd, maar het dromerige is iets naar de achtergrond verschoven. De onderscheidende factor van Low Blow, een song over onbeantwoorde lust is, naast de altijd aangename stem van Allison Rachel een activistische fuzz-gitaar. Low Blow staat niet alleen. Eind deze maand volgt een EP met nog drie andere nieuwe songs. We kregen Low Blow overigens toegestuurd door een Nederlandse vertegenwoordiging van de band. Dat betekent dat men weet dat er hier fans zijn. Dus mocht Honeymoan plannen hebben voor een tournee buiten Kaapstad en omgeving, dan weten ze dat ze hier welkom zijn.
Foals vervolgt hun offensief met Sunday, single 3 van de eerste van twee albums, die de band voor dit jaar op de planning heeft staan.
Na drie voorproefjes van ‘Everything Saved Will Not Be Lost Pt. 1’ is wel duidelijk dat het een bont en veelzijdige album gaat worden. Sunday is, gezien de titel niet heel verassend een ballad. Ten minste voor drie kwart. Tegen het einde van de rit wordt er nog even flink op het gas getrapt. De tempowisseling doet echter geen afbreuk aan het -aanstekers in de lucht- karakter van Sunday, dat gemaakt lijkt met oog op shows van mega- formaat. Meer Ziggo dan Paradiso zeg maar.
Het is echter wel in het clubciruit waar Foals zich dit voorjaar gaat warmdraaien alvorens in de zomer de festivalweides te betreden. De verwachting is dat Foals na de zegetocht in festivalland groot genoeg zal zijn om domes en sportpaleizen te vullen. Reken er daarom maar op dat de band eind dit jaar weer in het land zal zijn. Beter neem je dan je verrekijker mee.
LIVEDATUM 5 juli Down The Rabbit Hole, Beuningen.
The Snuts is een jonge, luidruchtige band uit Schotland, die heel wat handen op elkaar en voetjes van de vloer zal krijgen met nieuwe single All Your Friends.
We hebben het allemaal al een keer eerder gehoord. All Your Friends klinkt als een Arctic Monkeys cover van een Oasis song geremixt door Kassabian. En het basloopje vertoont een meer dan toevallige gelijkenis met dat van Papa’s Got A Brand New Pigbag. Toch mag dit de pret niet drukken, want de flair waarmee All Your Friends wordt gebracht maakt het eigen en de opgewonden gitaarsolo maakt het af.
Na een handvol singles op een minuscule Schots label is The Snuts geadopteerd door een major label. De nieuwe platenbaas heeft de jonge honden gekoppeld aan Inflo, een producer die eerder hand en span diensten heeft verricht voor uiteenlopende acts als Karen O & Danger Mouse, Portugal the Man en Little Simz. All Your Friends laat horen dat band en producer elkaar hebben gevonden.
Als we zeggen dat ALASKALASKA een soort jazzpop maakt, ontnemen we je misschien de lust om verder te lezen, laat staat te luisteren naar wat het kwartet uit Londen uitspookt.
En dat zou zonde zijn, want het is een bijzondere band dat ALASKALASKA en dat is het. Tough Love is een van de lokkertjes voor het debuutalbum ‘The Dots’ dat vers van de pers is. De single is een van de meer poppy songs op de langspeler. Poppy in geval van ALASKALASKA wil niet zeggen simpel en hitgevoelig, maar wat eenvoudiger dan andere nummers die een wat avontuurlijker oor vergen.
In een song vol gekke geluidjes en vreemde wendingen houdt zangeres Lucinda Duerte-Holman het overzicht. Telkens als je denkt dat de band uit de bocht vliegt komt zij met het refrein en belanden beide benen weer op de grond. Onze term voor muziek als die van ALASKALASKA is Rivella-rock, beetje vreemd, maar erg lekker. ‘Who gives a shit’ zingt Lucinda. Wij dus.
50 jaar geleden vatten een stel Limburgse hippies het idee op om een festivalletje te organiseren met bands uit de buurt. Commercie was toen nog een vies woord dus de entree was een schijntje en het publiek werd aangemoedigd zelf drank en eetwaar mee te nemen. De naam van het festijn dat plaatsvond op 2e pinksterdag 1969 was Pinknick.
Een jaar later wordt de naam Pinknick veranderd in Pinkpop en begint de evolutie van het festival van lokaal feestje tot driedaags muziekfestijn met internationale allure.
Twee dingen zijn in al die jaren het zelfde gebleven. Eén van de oorspronkelijke initiatiefnemers is nog steeds van de partij -we doelen natuurijk op Jan ‘mister Pinkpop’ Smeets’. En er staat nog altijd minstens één band uit de directe omgeving op de poster.
Vrijwel elke Nederlandse provincie heeft een bandcompetitie. Die van Limburg heet Nu of Nooit en heeft de mooiste hoofdprijs van allemaal. De winnaar mag namelijk Pinkpop openen. Enter Mt. Atlas.
Wie Mt. Atlas heeft zien zegevieren in de finale van Nu Of Nooit weet dat de band garant staat voor een waardig openingssalvo. De heren uit Heerlen produceren een explosieve mix van stoner & garagerock & grunge & nog diverse andere soorten edelmetaal.
Het is dan ook te hopen dat de festivalgangers voorzien zijn van oordoppen, de kampeerders de haringen stevig in de grond hebben geslagen en de seismografen paraat staan, want de officiële opening van de 50ste editie van Pinkpop zal in de verre omtrek worden gehoord.
Onze Bazz belde met Mt. Atlas-zanger Sven Vek om te checken hoe het gaat met de zenuwen en de voorbereidingen. Bazz op de Buzz met Mt Atlas is te horen zaterdag 1 juni om 19.00 uur en in herhaling op donderdag 6 juni om 22.00 uur.
De tracks:
De wieg van Kevin McKeown en Eric Owen en daarmee van Black Pistol Fire stond in het Canadese Toronto. Nu kan Canada bogen op een rijke pophistorie en een actieve scene, maar voor vertegenwoordigers van het harde marktsegment is er weinig meer te zoeken sinds de hoogtijdagen van Bachman Turner Overdrive.
Dus trokken de heren hun rock ‘n roll schoenen aan en vertrokken ze naar het zuiden, naar Austin, Texas om precies te zijn waar de snaren nog steeds hard worden aangetrokken en bij pistoolvuur nauwelijks iemand opkijkt. Dat laatste is niet helemaal waar, want als Black Pistol Fire aanlegt en schiet spitsen de Texanen de oren, en inmiddels niet alleen meer zij. Het gaat vast niet snel genoeg voor Kevin en Eric, maar hun ster begint steeds feller te stralen. Dat kan ook bijna niet anders als ze zullen sterke salvo’s afvuren als Pick Your Own Poison.
De nieuwe single van Black Pistol Fire is een mid-tempo rocker met dezelfde ingrediënten die classic rock bands als Creedence en The Stones in hun beste songs verwerkten, te weten gruizige intro’s, stoomfluitkoortjes en lekker snauwende zang. Pick Your Poison is afkomstig van een nieuwe EP van het duo, bedoeld voor de Amerikaanse markt, maar dus wereldwijd te streamen. Doe er je voordeel mee.
Freakazoid is de tweede uithangbord voor het nieuwe album van Silversun Pickups.
‘It Doesn’t Matter Why’, single 1 van ‘Widow Weeds’ liet al horen dat de band voor hun vijfde langspeler heeft gekozen voor een strak en gelikt geluid. De architect van de glanzende productie is Butch Vig, de man achter Nevermind en een van de drijvende krachten van Garbage.
Freakazoid klinkt als een stereo-testplaat, alles is in balans en de mix speelt een spelletje met je oren, maar wat Freakazoid echt bijzonder maakt is de drive waarmee het nummer wordt uitgevoerd. Alsof Butch Vig -net als Phil Spector ooit deed tijdens een sessie met The Ramones- de band onder schot hield net zolang to ze deden wat hij zei.
Het zesde album van Silversun Pickups, hun eerste in vier jaar verschijnt op 7 juni.
Voor de IJsbreker van deze week reizen we af naar Australië. In ‘the land down under’ woont en werkt Angie McMahon. Het eerste wat opvalt als je haar nieuwe single Pasta hoort, is haar stem. De midtwintiger is gezegend met het soort zangvermogen waarvoor de uitdrukking een dijk van een stem lijkt te zijn bedacht.
Met zo’n stemgeluid is het logisch dat ze werd gevraagd om in een soulband te komen zingen. Dat heeft ze ook een tijd gedaan, maar in haar lijf klopt het hart van zelfstandige singer-songwriter. Twee jaar geleden ging ze solo. Nu is Angie een wat in vaktermen heet, ‘breakout artist’ met carrièremogelijkheden tot ver buiten Australië.
Miss McMahon hanteert het less is more principe. Het enige wat je hoort op nieuwe single Pasta zijn drums, een elektrische gitaar en die volumineuze Stem met zijn rookkleurig timbre en bijna Keltische vibrato. Pasta begint met een basale gitaarriff uit het Lou Reed Songbook en mondt uit in een eigentijdse variant van de Riot Grrl sound van rond de eeuwwisseling.
We zijn er vroeg bij dit keer. Angie McMahon heeft nog maar vier eigen songs on line plus een cover van Neil Young’s Helpless. Een debuutalbum is in de maak en zal hopelijk nog dit jaar verschijnen.
NEMSIS is een nieuwe band uit het Haarlemse, die er vorig jaar met de Rob Acda Award vandoor ging. Met Haarlem in de pocket richt het twee vrouw en drie man sterke orkest nu zijn oog op de rest van de wereld. Nieuwe single Pornstar is een sterk wapen in de strijd om aandacht.
De Pornstar van NEMSIS is stevig gebouwd, maar blijft aan de vriendelijk kant van de metal. Pornstar is ook psychedelisch en dankzij de soms oriëntaalse intonatie van de frontvrouw zelfs een tikkeltje exotisch. Pornstar zal in de smaak vallen bij beide seksen en is zelfs geschikt voor jonge luisteraars.
En er is meer waar Pornstar vandaan komt. Dat meer heeft de vorm van een EP, die de band op 7 juni feestelijk zal lanceren middels een optreden in Bitterzoet in Amsterdam. In het najaar rijdt NEMSIS mee in de Popronde.
LIVEDATA: 20 juli Young Art Festival, Beverwijk.
