Nieuwe Muziek Archieven - Page 547 of 1021

Sure Sure – Warm Animal

Er zijn maar twee plekken op deze aardkloot waar Sure Sure vandaan kan kan komen, Californië of Frankrijk. Van de Amerikaans west-kust wegens hun zonovergoten sound, uit la douce France vanwege de finesse van hun producties.

Grof gezegd, Sure Sure klinkt als een kruising tussen The Beach Boys en Phoenix. Warm Animal is misschien wat gelikter dan je van ons bent gewend, maar man man man wat een lekker liedje. Sure Sure stamt dus uit het zonnige California, uit L.A. om precies te zijn. De grootste hit van de band tot dusver is een zomerse cover van This Must Be The Place van Talking Heads te vinden op hun vorig jaar verschenen debuutalbum.

Sure Sure maakt dus welluidende, gedetailleerde sunshine pop, maar waakt voor gladheid. Hun songs zijn eerder onder dan overgeproduceerd. Met zijn haperende ritme, West-Coast harmonieën en lekker close klinkende leadzang is Warm Animal -naar verluidt hun eerste liefdesliedje- een van hun sterkste songs tot nu toe. In mei volgt een EP.

The Grand East – Sweet Boy

Even een inhaalactie. The Grand East *is een van de niet weinige Nederlandse bier en bluesrock-bands, gestoeld op Amerikaanse leest. Dachten we.

Omdat dat soort bands beter gedijen in kroegen en clubs dan op de radio meenden we het tweede album van de band te kunnen overslaan. Foutje van de redactie hebben we ontdekt, want het ‘What A Man’ album van de oosterlingen laat een heel andere band horen. De sound is nog steeds bluesy en Amerikaans, maar waar de band op hun debuutalbum een betreden pad bewandelde, is de koers op album twee een stuk oorspronkelijker.

The Grand East rockt nog steeds als een stoomlocomotief op een bergroute, maar er is een nieuw gevonden balans tussen de heupen en de hersens. Een deel van de koersverandering zal zijn geïnspireerd door producer Simon Akkermans ( Bombay/Binkbeats/Kytopia), maar hij kan niet iets uit de band halen wat er al niet inzat. Nieuwe single Sweet Boy is representatief voor The Grand East anno nieuw, beheerst en bezeten, geconcentreerd en gedetailleerd. Meer De Staat dan DeWolff, maar vooral heel erg eigen.

LIVEDATA: 8 maart Neushoorn, Leeuwarden. 9 maart Metropool, Hengelo. Muziekcoöperatie, Meppel. 16 maart De Amer, Amen. 22 maart Burgerweeshuis, Deventer. 23 maart Victorie, Alkmaar. 29 maart Wilhelmina , Eindhoven. Voor meer optredens zie *

#330 Fokko

Onze nieuwe Stationschef heet Fokko Mellema, een vrij unieke naam zou je denken, maar dat valt dus mee. Of tegen. Er lopen namelijk diverse Fokko’s rond met de achternaam Mellema.

Onze Fokko is rocker van beroep en het moet raar lopen als hij een dezer dagen niet de bekendste Mellema van allemaal wordt. Fokko is al geruime tijd actief in de muziekwereld, maar lijkt nu eindelijk zijn draai te hebben gevonden. Niet voor niets heeft hij zijn nieuwe band simpelweg Fokko genoemd.

Even in het kort wat daar aan vooraf is gegaan. Fokko is zo iemand die wakker wordt met liedjes in zijn hoofd, eigen liedjes. Al op de basisschool vertrouwt hij zijn liedteksten aan het papier toe. Net puber af begint hij zijn eerste band, The Jeremy’s. Fokko is dan punk. Succes is een groot woord, maar erkenning is er zeker. The Jeremy’s staan o.a. op Lowlands en Zwarte Cross.

Ietsje ouder geeft Fokko toe aan de drang om in zijn moerstaal te zingen en begint een NL-talige ‘collegerockband’, WantWant, met wie Fokko zijn grootste ‘claim to fame’ tot dusver scoort, de onvergankelijke culthit ‘Kip Paard Koe’.

Zijn bloed blijft echter kruipen en hij gaat solo verder. Fokko de minstreel reist met zijn akoestische gitaar van huiskamer tot huiskamer, maar ook dat spoor loopt dood. Fokko -ooit punk, altijd een beetje punk- mist zijn elektrische gitaar. En zo belanden we bij het hier en nu. Fokko rekruteert een ritmesectie, neemt een album op met 14 riant rockende welbespraakte Nederlandstalige songs en Kampen’s favoriete zoon is duidelijk in zijn element.

Niet geheel toevallig is Fokko Stationschef in de week dat hij ook de IJsbreker scoort met Goeroe, een nummer dat hij schreef met Aafke Romeijn.

Onze Bazz belde met de bandleider. Het gesprek dat zich toen ontvouwde, kan je met onderstaande songs beluisteren in de nieuwe aflevering van ‘Bazz op de Buzz’ (elke zaterdag om 19.00 en in herhaling op donderdagavond om 22.00 uur).

Frenzal Rhomb – Just Because It’s Soap Doesn’t Mean It’s Clean
They Might Be Giants –Don’t Let’s Start
Weezer – King Of The World
St. Plaster – Run To Your Shelters
The Presidents of the USA – Man (Opposable Thumb)
Aafke Romeijn – XOXO
Pixies – Debaser
Shins – Gone For Good
Skik – Cowboys & Indiaans
Mikal Cronin – Shout It Out
The Strokes – What Ever Happened
Adventures Of Jet – Home, Where I Always Lose
Cooper – The Key
De Raggende Manne – Bloedeloos
Jonathan Richman & The Modern Lovers – The Morning of Our Lives
Hugo Matthijssen – Blankenberge
Fountains Of Wayne – She’s Got A Problem
Deftones – My Own Summer (Shove It)
Tim Vantol – Till the End
The Bloodhound Gang – You’re Pretty When I’m Drunk
Travoltas – Do It Again
The Hives – Die, All Right
Nada Surf – Always Love
Eels – Flower
De Geweldigheid – Pruimen Zijn Gezond

Fews – More Than Ever

Fews is een Zweeds-Amerikaanse band met Londen als standplaats. De band kwam een kleine drie jaar geleden met een debuutalbum dat geruisloos aan ons voorbij is gegaan.

Dat dreigde ook te gebeuren met album twee, althans met de twee singles van die plaat, die eind vorig jaar zijn verschenen ware het niet dat onze vrienden van The Daily Indie aan Fews is gaan hangen.

Zij presenteerden het optreden van Fews in Amsterdam twee maanden geleden en sloegen de trom voor het inderdaad geweldige More Than Ever, single drie van het nieuwe Fews album. More Than Ever is Fews op zijn best, een onbehoorlijk rockende song met gelijke delen punk en glam en heerlijk achteloze zang van de zanger wiens naam we niet konden achterhalen. Wel weten we dat hij een eigen opvatting heeft wat betreft de uitspraak van de Engelse taal, want wat hij van de titel maakt is..eh..bijzonder. Net als het nummer dus. Album is uit op 1 maart.

LIVEDATA: 16 maart Vera, Groningen. 17 maart V11, Rotterdam.

Altitude -Attitude – Late

‘When two giants meet’. Want giants mag je Frank Bello en David Ellefson toch wel noemen. Voor wie moeite heeft om namen te onthouden, Frank is van Anthrax en David van Megadeth. Beiden zijn van de afdeling bas.

Late is een track van het net verschenen album dat de basbeesten samen maakten. ‘Get It Out’ is het langverwachte vervolg op de EP, die het koppel in 2014 uitbracht onder de naam Altitude -Attitude.

De krachtenbundeling van Bello en Ellefson is niet zo maar een tussendoortje, op het album staan songs die persoonlijk zijn, autobiografisch en om die reden moeilijk pasten tussen het duivelse geweld dat de heren produceren met werkgevers. Dat is wellicht ook de reden dat Altitude -Attitude iets milder klinkt dan we van beide heren zijn gewend, het was niet de bedoeling dat de tekst zou verzuipen in lagen van lawaai.

Single Late is solid rock, stevig, maar melodieus en gaat gepaard met een gitaarsolo, die uitdrukt wat moeilijk in woorden te vatten is.

Voor de opnamen van het debuutalbum van Altitude -Attitude hebben Bello en Ellefson de hulp ingeroepen en gekregen van een aantal heavy collega’s zoals daar zijn Ace Frehley van Kiss, Jeff Friedl van A Perfect Circle en Satchel van Steelpanther.

Fokko & Aafke Romeijn – Goeroe

Goeroe is pas de vierde Nederlandstalige IJsbreker in onze geschiedenis. Dat geeft wel aan hoe goed we de nieuwe single van Fokko –een gevleugelde samenwerking met Aafke Romeijn– vinden.

Muzikaal is Goeroe familie van Popular van Nada Surf, een grungy gitaarsong gebouwd op een uiterst solide riff. Tekstueel is Goeroe, uniek. Een extreem goed gebekte Aafke Romeijn veegt de vloer aan met een egotistisch manspersoon. Het idee voor de tekst kwam tijdens het kijken naar de Netflix serie Wild Wild Country over Baghwan. Luister, huiver en zorg ervoor dat je Aafke te allen tijde te vriend houdt.

Naamgever van de band is Fokko Mellema, die gepokt en gelouterd door zijn verleden als aanvoerder van o.a. The Jeremy’s en Want Want (Kip Paard Koe!) nu het punt heeft bereikt waarop zijn kunst en kunde in balans zijn. Goeroe is namelijk bij lange na niet het enige goede nummer van het debuutalbum van Fokko. Op ‘Stadaarnietzodoeiets’ staan maar liefst veertien slimme, grappige, scherpe en steevast stevig rockende nummers. De Nederlandse taal klinkt niet vaak zo natuurlijk in een pop/rocksetting als op dit debuut van Fokko. Met uitzondering van de platen van Aafke natuurlijk.

LIVEDATA 30/03 Splotz, Roelofarendsveen 18/05 The Box, Hilvarenbeek 28/06 Hedon, Zwolle

Pavlove – Anything but Cupid

Pavlove is an indie rock/psychedelic pop band from Belgium with Iranian roots.

The danceable indie rock/psychedelic pop song was mixed by Jorge Elbrecht (Ariel Pink, Wild Nothing, Japanese Breakfast, …) in the US. They made the video together with a young, talented crew (of friends) and the result is a contemporary, contrasting music video. Including a beautiful dance sequence.

The song’s about alienation, miscommunication and desperation. We know when we fall in love, but when do we fall out of it? There’s no black or white answer. It also begs the question whether or not love is self-defeating. When do we become a slave of it? Perhaps love resembles Cupid’s bow-and-arrow: the more you desperately try to pull someone towards you, the bigger the distance.

For the video they used symbolism to portray these emotions. It shows the relationship between a guy and his real doll. She’s a symbol for alienation, the lack of dialogue and being stuck. He’s not your stereotype real doll lover, but a stereotype portrayal of ‘masculinity’. Which breaks down as we follow their day in the life. The result is a haunting story that takes the viewer on an emotional rollercoaster. They didn’t want to make a typical happy-go-lucky indie video, and that’s what makes it so interesting. The arthouse look makes the emotional trip easier on the eye too.

For more info on the band, here’s their Facebook page to tickle your fancy.

Foxygen – Livin’ A Lie

Na elke release en tour van Foxygen volgt steevast het bericht dat de band er nu echt mee kapt. Tot nu toe bleek het steeds loos alarm en gingen ze onvervaard verder. Op nieuwe single Livin’ A Lie hebben we geen eens zo lang hoeven te wachten, een jaar of twee maar. Zo te horen ontdekt het duo steeds weer nieuwe seventies platen, die hen inspireren om elkaar toch maar weer op te zoeken en de studio in te duiken.

Livin’ A Lie had een song kunnen zijn van blue eyed soul-acts als Todd Rundgren/Hall & Oates/Big Star, maar dan zonder de vernislaag, die kenmerkend was voor veel seventies producties. De nieuwe single staat niet alleen, binnenkort volgt alweer album zes van Sam France en Jonathan Rado. Het album heet ‘Seeing Other People’. Op de plaat is o.a. Jim Keltner te horen, de drukst bezette sessie drummer van de jaren zeventig en tachtig. Hij speelt op platen van o.a. John Lennon, Bob Dylan en Brian Wilson.

Het thema van de nieuwe langspeler van Foxygen is afscheid nemen, van de wilde haren, van de wilde jaren. In een persbericht schrijft France, die regelmatig zo uit de band sprong dat voor zijn leven en dat van Foxygen moest worden gevreesd dat hij nu hij de dertig is gepasseerd definitief vaarwel zegt tegen drank en drugs en wilde feesten. We gaan het zien. Of niet.

Vampire Weekend – Harmony Hall

Even wennen de nieuwe single van Vampire Weekend. Niet omdat de band het roer heeft omgegooid, maar juist omdat Harmony Hall klinkt alsof er geen gat van zes jaar gaapt tussen de nieuwe single en de laatste release van de band van Ezra Koening.

Erg vernieuwend is Harmony Hall dus niet, maar wel weer oorstrelend en bij nader gehoor ook flink vernuftig met zijn schuivende tempo, plotselinge pianobreak en smaakvolle combi van akoestische en elektrische snaarinstrumenten. Vijf minuten duurt de ankeiler van het langverwachte vierde album van Vampire Weekend, een plaat die zo vaak is aangekondigd dat niemand er nog echt in geloofde.

Een releasedatum is er nog steeds niet, wel een titel FOTB, wat zou staan voor Father Of The Bride. Koenig is overigens getrouwd met een dochter van Quicy Jones. De opvolger van Modern Vampires Of The City zou 18 tracks tellen en verschillende samenwerkingen, waaronder met ex VW lid Rostam en Huaromi Hosono van het legendarische Japanse synthipoptrio Yellow Magic Orchestra.

Vampire Weekend is geboekt door diverse festivals. Normaal gesproken zou dat betekenen dat het nieuwe album voor die tijd uit zou moeten zijn, maar in geval van Koenig & co is het een kwestie van eerst horen dan geloven.

LIVEDATUM 5/7 Down The Rabbit Hole, Ewijk.

Good Cop Bad Cop – Silk & Leather

In navolging van Alex Turner is nu ook Arctic Monkeys drummer Matt Helders een bijband begonnen, Good Cop Bad Cop. Zijn partner in crime is Joe Carnell van de band Milburn.

Carnell speelt de hoofdrol in Good Cop Bad Cop, hij zingt en is de schrijver-componist van Silk & Leather. Helders heeft plaatsgenomen op de producers-stoel. Niet voor het eerst overigens. Matt was o.a. ook betrokken bij productie van Post Pop Depression van Iggy Pop en Josh Homme.

De debuutsingle van Good Cop Bad Cop is een midtempo synthi-popsong met een drummachine als aandrijving en dikke lagen keyboards als decor. Een beetje 80’s wel. Carnell zingt Silk & Leather met een prettig nasale Britpop stem.

Er is meer waar Silk & Leather vandaan komt. Op 29 maart volgt een compleet album van Good Cop Bad Cop. Aan die naam moet ze nog wel wat doen, er zijn namelijk twee andere acts die zo heten. Voorlopig nog even zoeken op titel dus.