She Drew The Gun is de band van Louisa Roach, een zangeres-gitariste uit Liverpool, die drie jaar geleden de band van Fink verliet om voor zichzelf te beginnen. Haar start werd een vliegende toen ze uit 5000 gegadigden werd gekozen tot ‘aanstormend talent’ in een door het Glastonbury festival georganiseerde competitie. Vorig jaar bracht ze haar debuutalbum uit, tot genoegen van velen.
She Drew The Gun maakt elektrische tekstrock, waarin de kenner invloeden kan horen van o.a. PJ Harvey en Patti Smith. Waren de meeste songs op het debuutalbum low en mid-tempo luisterliedjes, afgaande op nieuwe single Resister heeft Louisa het energieniveau op haar nieuwe album flink opgevoerd. Ook de albumtitel, Revolution Of The Mind voedt het vermoeden dat het nieuwe She Drew The Gun album alles behalve vrijblijvend wordt.
Op Resister (wat je kunt vertalen als verzetster) betuigt Louisa over een opgevoerde sequencer beat haar steun aan mensen, die vertoeven aan de rand van de maatschappij. Een vervormde gitaarsolo geeft wat lucht, maar niet veel. Revolution Of The Mind verschijnt op 5 oktober en is geproduceerd door James Skelly van The Coral.
Left Of The Dial is een nummer van The Replacements, we mogen wel zeggen de legendarische Replacements, want de band uit Minneapolis is postuum één van de belangrijkste bronnen van inspiratie geworden van al die eigentijdse acts, die durven te rammelen en er geen been in zien om de randen van de rock ‘n’ roll op te zoeken. Precies het kaliber bands dus, dat op 19 en 20 oktober Rotterdam onveilig komt maken. En welke vlag dekt de lading van het tweedaagse rockfestijn beter dan de titel van de Replacements classic? Precies.
Left Of The Dial -dat dit jaar voor de eerste keer wordt georganiseerd- is een showcasefestival. Dat betekent dat alleen familie, freaks en early adapters bekend zijn met namen als Bad Breeding uit Engeland, Teen Creeps uit België of het uit eigen land stammende JC Thomas & The Missing Slippers. Namen, die boekdelen spreken.
In totaal zullen er een kleine 50 herrieorkesten uit binnen -en buitenland ten tonele verschijnen op 6 verschillende podia in het kloppend hart van Rotterdam. Aanstichter van dit muzikale kruitvat is natuurlijk Rotown, sinds jaar en dag het prominentste poppodium van de havenstad.
Voor antwoord op eventuele andere vragen luister je zaterdagavond om 7 uur (of op 20/9 om 22.00 uur) naar onze Left of The Dial Special met daarin een gesprek van onze Bazz met mede-plichtige Stephan Maaskant en natuurlijk veel muziek van de deelnemende partijen.
Nonpoint is een 20 jaar oud metal fenomeen, waar ondanks de gevorderde leeftijd nog geen randje roest aanzit. De band uit Florida onderscheidt zich van het metalpeleton door hun songs te serveren met een stevige groove. Regelmatig ook -zoals in Chaos and Earthquake– toont frontman Elias Soriaro zich een rapper, die goed van de tongriem gesneden is.
Net als oerraprockband RATM maakt ook Nonpoint linksdraaiende muziek. Het moddervette Chaos and Earthquake, de eerste single van het vers verschenen X (inderdaad het tiende album van Nonpoint) gaat over corruptie en verval en zal zeker geïnspireerd zijn door de huidige bewoner van het witte huis. Behalve de oprechte woede van Soriaro, die bijna je speakers uitspringt met zijn tirade tegen de schuldige partij is ook het bevlogen gitaarwerk van zijn kwade broeders Racheed Thomas en BC Kochmit een reden om opgewonden te raken. Helemaal mooi zijn hun dubbele gitaarpartijen, momenten waarop de band klinkt als een kruising tussen Slayer, Public Enemy en Lynyrd Skynyrd.
Met een naam als Sam Fender kan je bijna niet anders dan gitaar gaan spelen. Fender is de fabrikant van een van de meest iconische gitaren uit de pophistorie, de Stratocaster, het wapen van keuze van Hendrix t/m Harrison en van Ty Segall t/m Khruangbin.
Eerlijk gezegd weten we niet op wat voor gitaar Sam speelt. Erg belangrijk is dat ook niet, want zijn gitaarspel is niet de reden om naar hem te gaan luisteren. Het is de combinatie van stem, sound en teksten, die van Sam Fender een belangrijke nieuwkomer maken. Hij was een van de ontdekkingen van LL18.
De elektrische gitaar is wel sfeerbepalend voor zijn muziek. Sam is een singer-songwriter, die inplugt en meestal met een ritmesectie werkt. Dat geeft zijn songs meer body dan die van de collega’s, die solo en akoestisch spelen.
Sam Fender schrijft geëngageerde teksten. Hem een protestzanger noemen gaat misschien wat ver, maar voor liedjes over de liefde hoef je bij hem niet aan te kloppen.
Nieuwe single Dead Boys gaat bijvoorbeeld over de zelfmoordepidemie onder Britse mannen. Gemiddeld beroven zo’n 84 mannen per week zich van het leven in Engeland. Sam verbaast/ergert zich er over dat dit gruwelijke feit nauwelijks aandacht krijgt in Engeland. Dead Boys is zijn zevende single, een album ligt nog in het verschiet, net als een glanzende toekomst voor de 22-jarige Brit.
“Western swing” wordt de muziek van deze band uit Texas genoemd. Wat dat is? Volgens Ray Benson, de leider en al 48 jaar de constante factor van de groep is het “jazz with a cowboy hat”.
Voor Nederlandse oren is het vooral muziek die fans van bijvoorbeeld De Dijk of Gregory Page zullen waarderen. En zangeres Katie Shore klinkt op “Call it a day tonight” een beetje als Norah Jones.
Voor een deel schrijven ze hun eigen songs, en voor de covers kijken ze zowel heel ver terug – “Jack I’m mellow” is een lied uit de jaren ’30 – als wat dichterbij – een rockende uitvoering van “Pencil full of lead” van Paolo Nutini. Overeenkomst is dat alle nummers lekker in het gehoor liggen. Het album eindigt met een grappige ode aan Willie Nelson, een goede vriend van Ray Benson.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de gloednieuwe single I Shall Love 2 van Julia Holter, bekend van de fijne modern classics Feel You en Sea Calls Me Home. De Amerikaanse artpop zangeres komt op 26 oktober met haar nieuwe album Aviary.
Liefhebbers van Julia Holter luisteren natuurlijk ook naar Pinguin Pluche.
LIVEDATA 24/11 Explore The North Festival, Leeuwarden 26/11 Paradiso Noord, Amsterdam 28/11 De Roma, Antwerpen (BE)
Ook de tweede single van het nieuwe Villagersalbum stelt niet teleur. Fool is een bitterzoete ballad door Connor O’ Brien gezongen met net de juiste mengeling van hoop en verdriet.
De kracht van Villagers is tijdloze songs eigentijds te laten klinken. De band van de sympathieke en zoetgevooisde O’Brien is een product van de lange en rijke Ierse folktraditie, maar zijn songs lenen zich niet voor de haak maar in en brul maar mee manier waarop die traditie leeft in Ierse pubs. Eenzaam op de rand van je bed is een betere omgeving om de muziek van Villagers te ondergaan met een glas Ierse whiskey i.p.v. een pint Guinness.
Meer van dit moois vanaf 21 september op het album The Art Of Prfetending To Swim. Die week ook is Connor O’Brien onze Stationschef!
De naam Nashville duikt steeds vaker op in het Nederlandse muzieklandschap. Nederlandse singer-songwriters met een hart voor country of americana reizen steeds vaker af naar het mekka van de country om daar aan hun muziek te schrijven. Wij spraken met JW Roy, die inmiddels wel de aartsvader van de Nederlandse americana genoemd mag worden, en met Judy Blank, hét grote Nederlandse talent dat met haar nieuwe plaat – Morning Sun – een parel heeft afgeleverd die garant moet staan voor internationaal succes. Wat is Nashville en wat betekent het voor deze artiesten?
Volgens Judy Blank is het het ‘Disneyland voor muzikanten’ en JW Roy beaamt dat; “Wat LA is voor film, is Nashville voor de muziek.” Nagenoeg iedereen in Nashville is eigenlijk singer-songwriter, volgens de beide muzikanten die er regelmatig naar toe op reis gaan om daar aan hun muziek te werken.
Judy Blank verwierf voor het eerst bekendheid met haar deelname aan De Beste Singer-Songwriter Van Nederland, waarbij ze uiteindelijk tweede werd. Daarna bracht ze haar album When The Storm Hits uit in 2014, om vervolgens te toeren. In 2016 speelde ze op de Popronde, waarbij ze de piano al grootendeels had omgeruild voor de gitaar. Met een piano ben je heel gebonden aan een vaste plaats op het podium, maar met de gitaar kun je echt een connectie met je publiek maken, aldus Judy. Hierna raakte ze een beetje in een writer’s block.
Toen Judy voor het eerst naar Nashville trok leerde ze er al snel goede singer-songwriters en muzikanten kennen en ontstonden er spontaan mooie samenwerkingen. Zo is ze ook terecht gekomen bij producer Chris Taylor, die zelfs een band geregeld heeft om mee te spelen op haar nieuwe plaat Morning Sun. Deze spontaniteit die je in Nashville bij veel muzikanten terug vindt, is ook te horen op haar plaat in Who’ve You Been Loving Lately, waar de band spontaan doorspeelt terwijl de song al klaar is, om vervolgens tot een echt hoogtepunt te komen, wat de song nog veel sterker maakt, concluderen Judy en ik samen.
In Nashville loop je ook eenvoudig hele goede collega’s tegen het lijf. Zo ontmoette Judy haar helden van The Wood Brothers, en JW Roy heeft gewerkt met Marc Beeson, een songsmid die minstens tien nummer 1 hits heeft geschreven. Een andere collega van JW is Femke Wijdema, een Nederlandse dame die hier nagenoeg onbekend is, maar in Amerika de ene na de andere hit schrijft.
Judy Blank gaat later dit jaar als special guest mee op tournee met JW Roy en ziet hem een beetje als haar muzikale vader. Volgens JW klikte het meteen heel goed tussen beiden en heeft Judy op haar 23-jarige leeftijd al zo veel meer kwaliteit in zich dan hijzelf. Ik proef hier een beetje jaloezie! JW Roy: “Judy heeft het in zich om het écht te maken in Amerika. Iets wat je vaak hoort over artiesten, maar zij heeft het écht.” Een groter compliment kun je bijna niet krijgen, toch?
‘Southern Ground easing my southern soul’, is een regel uit een liedje dat JW en Judy samen geschreven hebben. Southern Ground is een regio in Nashville en tevens de studio waar Judy haar nieuwe plaat opnam met Chris Taylor (eveneens de engineer/producer bij haar helden van The Wood Brothers). Opnemen in Nashville is voor JW Roy ook nog een onvervulde wens.
Welke platen uit Nashville moet iedereen kennen en waarom? Judy Blank: “Het album van The Wood Brothers – The Muse betekend heel erg veel voor mij. Toen ik dat hoorde wist ik meteen dat dat de muziek is die ik wil maken. Pure en eerlijke americana.”
JW Roy: “Het nieuwste album van John Prine, The Tree Of Forgiveness is een meesterwerk. John vult het gat dat Guy Clark en Townes van Zandt achter lieten met het grootste gemak op.”
JUDY BLANK LIVE IN DE PLATO WINKELS:
15 sep Concerto Amsterdamdam (16:00 uur)
22 sep Plato Deventer (14.30 uur)
22 sep Plato Apeldoorn (16.30 uur)
30 sep Groningen Plato Planet festival
De 23-jarige singer-songwriter Phoebe Bridgers uit L.A. brak dit jaar door met de ex-IJsbreker Motion Sickness. Met fans en vrienden als Ryan Adams en Conor Oberst heeft Phoebe een streepje voor, maar dat is niet de reden dat ze momenteel gaat als een komeet. Dat komt simpelweg omdat ze prachtige songs schrijft, die ze ook nog eens overtuigend weet te brengen. En van de favorieten van de fans is het nummer Scott Street en die heeft nu ook een officiële videoclip. Inmiddels staat ze ook op de playlist met het vrouwencollectief Boygenius.
Na wat losse liedjes bracht Phoebe in september vorig jaar haar debuutalbum uit, Stranger In The Alps. Centraal in alle songs staat Phoebe’s stem, die ze regelmatig dubbel (double track) heeft opgenomen, een effect dat de nummers body en soul geeft.
Maar er is meer. Minsten zo sterk als haar zang en melodieën zijn haar teksten. Haar meeste nummers zijn (semi) autobiografisch, maar soms laat ze ook haar fantasie de vrije loop en duiken er figuren op in haar songs als David Bowie en Lemmy. What’s not to like? Met zijn prominente gitaarriff is Motion Sickness overigens een van de ‘zwaardere’ songs op het Strangers In The Alps album.
In de V.S. is er flink wat ophef over Phoebe Bridges, wat ons betreft is dat helemaal terecht.
Wie TheWombats op LL18 heeft gezien weet dat de band van Matthew Murphy (weer) de geest heeft.
In het verleden deed het trio uit Liverpool toch al gauw een jaar of vier over een nieuw album. Het eerder dit jaar verschenen Beautiful People Will Ruin Your Life is echter nog warm terwijl er nu al weer een nieuwe single voor handen is. Nieuw als in op geen enkel album.
Het kan zijn dat Bee-Sting een overblijfsel is van Wombats album 4, maar zo klinkt het niet. Bee-Sting is Wombats op zijn best, een energieke, enthousiasmerende Britpopsong met een sterke spanningsopbouw, een plakkend refrein en een ton gitaren. Bee-Sting is een van de drie nieuwe tracks, die deel uitmaken van de luxe rerelease van het Beautiful People Will Ruin Your Life album, die begin november moet gaan uitkomen.
