Category: Nieuwe Muziek

Rayland Baxter – Strange American Dream

We willen je graag voorstellen aan Rayland Baxter, een singer-songwriter uit Nashville. Wie een beetje muzikaal onderlegd is denkt bij Nashville gelijk aan country. Klopt. Baxter beweegt zich in country kringen, maar dan wel van het alternatieve soort. Je zult hem niet snel horen zingen over sixpacks, four wheel drives en pretty girls in tight fitting jeans. Er zit weliswaar een twang in zijn muziek, maar ook gitaarsolo’s, die rechtsreeks uit het arsenaal van Neil Young komen. Baxter is net zo country als Wilco, Band Of Horses en The Manchester Orchestra.

Rayland Baxter groeide op in een muzikaal nest. Zijn vader William ‘Bucky’ Baxter is een veelgevraagd steelgitarist die o.a. te horen is op platen van Bob Dylan, R.E.M en Ryan Adams.

Baxter junior was 9 toen hij zijn eerste gitaar kreeg. In 2010 vond hij zichzelf goed genoeg om in de voetsporen van senior te treden en professioneel muzikant te worden. Twee jaar later bracht hij zijn eerste album uit, een kritisch en commercieel succes. Het zelfde geldt voor zijn tweede langspeler. Inmiddels bereikt Baxter meer dan een miljoen luisteraars per maand. Zijn nieuwe album, Wide Awake is o.i. de beste van de drie, steviger en veelzijdiger dan de voorgangers.

Zoals een echte singer-songwriter betaamt is Rayland Baxter een gevoelig mens en maakt hij zich zorgen over de toestand van de wereld. Daar gaat zijn nieuwe single over. ‘Maybe I was Born Sick’ zingt hij in Strange American Dream. Het is de openingsregel van een zwaar overtuigende song over het verschil tussen hoe hij de wereld zag als kind, de harde werkelijkheid en de ongewisse toekomst. Naast de sterke tekst vallen vooral de gitaren op in Strange American Dream, die doen nog het meest denken aan het gitaarspel van George Harrison op Abbey Road. De productie van Butch Walker (Pink, Weezer en Frank Turner) is zowel bescheiden als meeslepend.

Rayland Baxter maakt dus niet het soort indie dat we normaal serveren, maar we menen in hem een ‘echte’ artiest te herkennen, een genre-overstijgend toptalent, waar we nog heel veel van gaan horen. Te beginnen hier bij Pinguin radio.

Miles Kane – Cry On My Guitar

Terwijl zijn maat Alex Turner met Arctic Monkeys is opgeschoven in de richting van de weelderige jetset rock, die ze hadden ontwikkeld voor The Last Shadow Puppets betreedt Kane solo het gebied dat Arctic Monkeys heeft verlaten, dat van de krokante indierock.

Cry On My Guitar heeft een eigentijdse sound, maar is gemarineerd in een stijl die de boeken is ingegaan als glamrock. We spreken van de vroege jaren zeventig toen Bowie als Ziggy uit de kast kwam en bands als the Sweet en Slade hun kans schoon zagen. Kane zingt zelfs over een Ballroom Blitz. Volgens de credits schreef hij het nummer samen met Jamie T, maar als er Marc ‘T Rex’ Bolan had gestaan hadden we het ook geloofd. Benieuwd of Kane in de clip met eyeliner, schoenen met plateauzolen en een nauwsluitend glitterpak zal verschijnen. Cry On My Guitar is single drie van soloalbum drie, dat rond tien augustus gaat uitkomen onder de titel Coup De Grace.

LIVEDATA 18/08 Lowlands, Biddinghuizen 01/10 Melkweg, Amsterdam 02/10 Botanique, Brussel (BE)

The Lemon Twigs – Small Victories

Sprokkelpop zo zou je de muziek van The Lemon Twigs kunnen noemen. Je ziet het zo voor je, de muzikale broertjes die grasduinen door de uitgebreide collectie platen die hun vader verzamelde vanaf de late jaren zestig tot ongeveer halverwege de seventies. D’addario senior vindt de belangstelling van zijn zoons niet alleen leuk, hij moedigt ze ook aan. Zelf droomde hij van van een loopbaan in de muziek, heeft zelfs platen gemaakt, maar helaas is zijn carrière nooit van de grond gekomen. Waarschijnlijk gaf hij midden jaren zeventig de moed op en stopte hij ook met verzamelen.

Hoe papa Twig klonk is onbekend, maar afgaande op zijn smaak die doorklinkt in de muziek van zijn kroost was het goed geproduceerde powerpop met als ijkpunten. Big Star, Badfinger en Todd Rundgren.

De derde single single van het tweede album van Brian en Michael is hun meest ambitieuze productie to nu toe, meer een medley of mini-opera dan een conventionele popsong. In zijn veelzijdigheid, oog voor detail en complexiteit doet Small Victories aan de vroege 10cc denken, dat in hun tijd weer met The Beach Boys werd vergeleken. Small Victories is een gedurfde productie, een weerspiegeling van de snelle ontwikkeling, die de band van de broers doormaakt.

Het aanstaande album van The Lemon Twigs gaat Go To School heten en is een 15 tracks tellend conceptalbum over een chimpansee die -inderdaad- naar school gaat. Afgaande op het zonnige en optimistische karakter van Small Victories -en de songtitel- heeft het verhaal een happy end.         Release 24 augustus.

The Glücks oftewel de Belgische ‘Bonnie & Clyde’ van de garagerock

“Het is rauw met triestesse”, vertelt Alek over Oostende, de Belgische plaats waar het garage duo The Glücks vandaan komt. De twee zijn de afgelopen tijd niet veel te vinden geweest in hun melancholische doch inspiratievolle woonplaats. De ‘Bonnie & Clyde’ van de Belgische garage speelden show na show, waaronder in Nederland. Wie zijn deze twee rockende figuren uit ons buurland? En waarom Bonnie & Clyde?

Tekst Nadieh Bindels Foto’s Jos van den Broek

“We zijn constant met z’n tweeën op de weg, net als die twee opgehemelde cultfiguren en ons leven vertoont veel gelijkenissen. Maar het is niet zo dat we onszelf zo hebben genoemd hoor”, vertelt gitarist Alek. Tina: “De naam werd ons ooit in een interview toegewezen en werd meerdere keren overgenomen. Het is grappig dat het zo snel is gegaan en nu iedere keer weer naar voren komt.

The Glucks
The Glucks

Ex drummer
De band The Glücks begon zo’n zes jaar geleden in de Belgische kustplaats Oostende. Eigenlijk waren ze met z’n drieën, maar al gauw bleven gitarist Alek en drumster Tina met z’n tweeën over. Tina: “We hadden een show, maar de drummer kon niet. Toen zei Alek ‘kom op, ga jij drummen’. Ik had nog nooit gedrumd, maar ik heb het gedaan en dat ging eigenlijk best goed.” Alek: “Iedereen was enthousiast en riep ‘keep the drummer’. Sindsdien zijn we met z’n tweeën.”

Wie de film Ex Drummer over een band in Oostende heeft gezien, zal een vrij melancholisch beeld hebben bij de Belgische badplaats en volgens het garage duo klopt dat beeld ook wel. Alek: “Je vindt er de onderbuik van de maatschappij en komt er daar wel achter hoe en wat de samenleving echt is. Het is er rauw en er is veel armoede.” Tina: “Ja, en veel geweld en drugsgebruik, maar het is er ook wel mooi hoor. Oostende heeft een bepaalde charme die uniek is en waar wij van houden.”

No bullshit
De rauwheid uit hun woonplaats komt ook terug in de muziek van de twee en dan niet alleen in het geluid. Alek: “Je woonplaats kan je beïnvloeden in de manier waarop je over het leven denkt. We zingen over wat we tegen komen, ook de nare dingen, the no bullshit. We staan redelijk achter bepaalde zaken, zoals gelijke rechten, groene toekomst, geen elite, en dat komt ook terug in onze muziek. Zingen over whiskey is ook cool hoor, maar het is niets voor ons.”

Het ‘no bullshit’-idee gaat verder dan alleen de teksten en het gevoel. De band wil in het hele proces van muziek maken en uitgeven ook ‘no bullshit’. Ze doen dan ook zo veel mogelijk zelf. Alek: “We willen het zelf in handen houden en willen niet dat onze muziek in handen valt van anderen of bedrijven.” Tina: “Onze muziek is een soort van ons kindje en dan is het niks als iemand anders gaat vertellen hoe dingen moeten. We doen de financiering, bedenken het art-work. We willen de eigenheid bewaren.” Om dat voor elkaar te krijgen, heeft de band toen ze de eerste plaat maakte een eigen labeltje ‘Suck My Goo Records’ opgericht. Maar soms kan het niet anders en kom je handen en tijd tekort. Daarom is de tweede plaat Run Amok, die afgelopen maart uitkwam, uitgebracht door Drunkabilly. De band drukte vijfhonderd platen, waar er trouwens nog een paar van over zijn.

LIVEDATA 01/09 Epop Festival, Epe 08/09 Girls Go Boom: The Loud Edition @ Roodkapje Rotterdam

In het najaar gaat de band op tour door Europa met The Sonics, daarover vind je hier meer.

Rolling Blackouts Coastal Fever – Time In Common

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de videoclip bij single Time In Common van Rolling Blackouts Coastal Fever.

Na twee ontzettend smaakvolle ep’s was het wachten op het debuutalbum van Rolling Blackouts Coastal Fever. De band heeft laten horen excellente indierockliedjes op plaat te kunnen zetten en doet op het album Hope Downs niets anders. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, maar dat is natuurlijk niet zo.

LIVEDATA 11/08 Haldern Pop, Rees-Haldern 17/08 Lowlands, Biddinghuizen 18/08 Pukkelpop, Kiewit 01/11 Trix, Antwerpen 03/11 Paradiso-Noord, Amsterdam 04/11 Doornroosje, Nijmegen

Metric – Dark Saturday

Het Canadese Metric kondigt hun nieuwe album uit met Dark Saturdays. Een duister synthi-popliedje met een new waverandje. Het is de eerste nieuwe muziek van de band van Emily Haines in drie jaar.

De release van het zevende album van Metric markeert het twintigjarige bestaan van de band. Een handvol albums in twee decennia klinkt niet veel, maar als je weet dat miss Haines ook actief lid is van Broken Social Scene en vorig jaar een soort van soloplaat maakte met The Soft Skeleton valt het wel weer mee.

Producer van het nieuwe werkstuk van de band die wereldfaam verwierf met indie-evergreens als Help I’m Alive en Black Sheep is Justin Meldal Johnsen bekend van zijn bemoeienissen met o.a.s Nine Inch Nails, Beck en M83. Een titel heeft het nieuwe album van Metric nog niet wel een releasedatum, 21 september.

LIVEDATUM: 15/11 TivoliVredenburg, Utrecht.

Gizmo Varillas – Dreaming of Better Days

Deze singersongwriter komt uit London, maar heeft Spaanse roots en dat hoor je goed terug op het merendeel van de nummers op zijn tweede album “Dreaming of better days”. Ritmisch (flamenco-achtig) handgeklap op “Losing you” bijvoorbeeld, een eerste single die al een tijd op Pluche draait. De tekst verhaalt over de verschrikkelijke schietpartij in de nachtclub in Orlando. En vanaf nu hoor je op Pluche ook “Camino al amor”, met een Spaans aandoend gitaartje en castagnetten. Maar ook andere invloeden zijn er in Gizmo’s muziek terug te vinden. In “Through the hourglass” hoor je Caribische steeldrums en een Afrikaans ritme. Verder ontdek je na vaker luisteren een didgeridoo, een Peruviaans fluitje, een marimba – voldoende exotische instrumenten dus voor een heel afwisselend album. Toch zou ik het niet het predicaat “zomers” of “exotisch” mee willen geven, daarvoor zijn de thema’s die hij aanboort te ernstig. Alhoewel  de algemene boodschap er toch eentje is van optimisme: Dreaming of better days.

Cullen Omori – A Real You

New Misery heet het eerste soloalbum van Cullen Omori, die enige vorm van faam verwierf als lid van Smith-Westerns. De albumtitel bleek profetisch, want Omiro heeft sindsdien heel wat verse ellende over zich uitgestort gekregen waaronder een ongeluk met de bandbus en een stukgelopen relatie. Maar zolang je erg geen al te grote trauma’s aan overhoudt is een beetje lijden een pre voor een artiest, een bron van inspiratie.

En geïnspireerd klinkt Omori zeker op de tweede single van zijn nieuwe album. De opvolger van Four Years is een mid tempo powerpopsong met kamvuurkwaliteit. Meezingbaar dus en qua compositie sterk genoeg om alleen met gitaar te worden uitgevoerd. Omori heeft echter gekozen voor een barokke productie met blazers, achtergrondkoor en lekker veel galm. Beatelesque zou je kunnen zeggen maar dan meer a la George Harrison dan Lennon of McCartney. Cullen Omori langspeler #2 volgt half augustus en heet The Diet. Nu maar hopen dat hij na release geen eetproblemen krijgt.

ZHU & Tame Impala – My Life

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de videoclip bij single My Life van de samenwerking tussen ZHU en Tame Impala. Tame Impala heeft geen introductie nodig, maar ZHU misschien wel. ZHU is een Amerikaanse houseproducer, maar eigenlijk is er weinig over de dj bekend. Hij verschijnt nooit in de media. My Life is een zomerse clubtrack, in de video zien we Willow Smith, de dochter van acteur Will Smith.