Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Date Night van Father John Misty, afkomstig van zijn nieuwe album God’s Favorite Customer. De clip is geregisseerd door labelgenoot (Sub Pop) en indieheld Chad VanGaalen.
LIVEDATA 01/11 De Roma, Antwerpen (BE) 02/11 Effenaar, Eindhoven 03/11 TakeRoot Festival, Groningen 05/11 Paradiso, Amsterdam
Tot voor kort was het een taboe voor artiesten om over hun geestgesteldheid te praten, laat staan om er over te zingen. Na ontboezemingen van o.a. Kanye West en Father John Misty over suïcidale gedachten lijkt het taboe doorbroken.
Meg Myers heeft nooit een geheim gemaakt van haar zielenroerselen. Integendeel, haar angsten en emoties zijn vanaf het begin haar belangrijkste thema’s geweest. Muziek als therapie. In mindere handen dan die Meg zouden zulke onderwerpen al snel te persoonlijk en te pijnlijk worden, maar zij heeft een vorm gevonden die haar privésituatie overstijgt en herkenbaar is voor iedereen die wel eens worstelt met donkere gedachten.
Het is dus niet moeilijk te raden waar Jealous Sea over gaat. De derde single van Meg’s nieuwe album (Take Me To The Disco 20/7) gaat over het onvermogen mensen te vertrouwen en de verlammende angst om verlaten te worden. De titel is meer dan een doorzichtige woordspeling. Meg gebruikt de golven van de zee als metafoor voor de emoties die haar soms overspoelen.
Ook muzikaal is Jealous Sea Meg Myers ten voeten uit, een spannende, duistere, verontrustende en overdonderende rocksong. Persoonlijk maar niet privé. In het verleden wilde Meg het nog wel eens letterlijk uitschreeuwen, op haar nieuwe nummers lijkt er sprake van berusting of controle. De intensiteit is er niet minder om. Het is en blijft ‘uneasy listening’ wat Meg maakt, maar ook bijzonder en waardevol.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Low van niemand minder dan Lenny Kravitz! Onlangs maakt Lenny indruk in de Ziggo Dome in Amsterdam.
Nieuwe muziek van Lenny Kravitz hoor je natuurlijk op Pinguin Pop.
‘Wat vind je ervan dat Iggy altijd in zijn blote bast optreedt?’, vroeg een journalist een paar jaar geleden aan Josh Homme toen de frontman van Queens Of The Stone Age op tournee was met de legendarische zanger.’ Ik ben allang blij dat hij zijn broek aanhoudt’, was zijn antwoord. De oude rocker mag dus graag naaktlopen. Al sinds de vroege jaren zeventig toen Iggy half naakt poseerde voor de hoes van Raw Power is zijn ontblote bovenlijf zijn handelsmerk. Toen was Iggy (71) nog een jonge god, nu ziet zijn torso eruit als het achterwerk van een olifant en is het misschien een idee om zijn shirt aan te houden. Dat lijkt het thema van Get Your Shirt, de nieuwe single Iggy Pop & Underworld.
Don’t Try Hard To Be A Flirt. Get Your Shirt /Cause Nobody Loves A Jerk. Get Your Shirt/It’s Getting So Much Harder To Be Me.
Get Your Shirt klinkt precies zoals je zou verwachten van een muzikaal samengaan van de punkveteraan en de oude housemeesters, een roes opwekkende rocksong met een big beat en synths i.p.v. gitaren. In stijl en sound is Get Your Shirt niet eens zo ver verwijderd van de muziek die David Bowie maakt tijdens diens Berlijnse periode. De samenwerking tussen Iggy en Underworld kwam tot stand na een meeting over de soundtrack van Trainspotting 2. In deel 1 van de legendarische film zaten zowel Iggy‘s Lust For Life als Born Slippy van Underworld. Beide songs hebben aan eeuwigheidswaarde gewonnen door hun prominente plek in de film en staan in een remix op de soundtrack van Trainspotting 2. Na het housy Bells & Circles en de spoken word track I’ll See Big is Get Your Shirt de derde track die uit is van de Teatime Dub Encounters EP van Iggy & Underworld, die volgt op 27 juli.
“Proud to be an American? Currently not.” New Yorker én rocker ineen, Andrew Savage, heeft nog wel een appeltje te schillen met zijn vaderland en diens regerende orang-oetan. Reden te meer voor Parquet Courts’ gitarist en zanger om zijn hart te luchten op de kersverse langspeler Wide Awake!, geproduceerd door niemand minder dan Brian Burton a.k.a. Danger Mouse. “Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit van hem had gehoord.” Juist.
Tekst LiveGuide | Kees Braam Foto Ebru Yildiz
Een lichtelijk norse blik werpt Andrew ons toe, als we op de zolder van een Amsterdams café bij hem aanschuiven. “Austin [Brown, de man met wie hij het frontmanschap deelt] en ik zijn in Europa voor interviews, dus we spelen momenteel niet.” Dat zal de blik verklaren. Welke muzikant gaat er nou op tour zonder een noot te spelen?
Maar Parquet Courts heeft met het extreem diverse, dwarse en dansbare nieuwe album Wide Awake! ook alle reden voor een louter promotioneel uitstapje. Al is het maar om de Verenigde Staten heel even te ontvluchten, zo blijkt later. Net als dat achter Andrews blik toch echt een bijzonder vriendelijk en openhartig persoon schuilt.
“Waarschijnlijk kun jij me meer vertellen over Danger Mouse dan ik”, lacht de muzikant. Goed, een klein stukje Wikipedia dan. De producer − immer stijlvol gewapend met afro en zonnebril − verwierf zijn faam verwierf als helft van succesvolle pop- en hiphopduo’s Gnarls Barkley, DANGERDOOM en Broken Bells. Later produceerde hij platen voor onder meer The Black Keys, Beck en Gorillaz.
Giga-ruzies
Volgens Andrew legde de samenwerking met Danger Mouse − toch een zwaargewicht in de muziekwereld − totaal geen druk op het schrijfproces. “Hij probeerde ons als band niet te veranderen en daar ben ik blij om. Onze vorige albums produceerden we allemaal zelf en het baarde ons wel zorgen om voor het eerst met een externe producer samen te werken.”
Maar de eerlijkheid en objectiviteit van Danger Mouse bespaarde de band uiteindelijk een hoop tijd en ellende. “We hebben in het verleden gigantische ruzies gehad over welke liedjes er wel en niet op het album moesten belanden. Brian stak daar een stokje voor door gewoon rechtdoorzee te zeggen welke nummers het beste werkten.”
Werken doen hagelnieuwe songs als Total Football, Almost Had To Start a Fight en Wide Awake! zeker. Dat is dan nog zacht uitgedrukt, want in feite slaan ze in als een bom. En dat is niet in de laatste plaats omdat Andrew de teksten van een prettig scherpe politiek-kritische lading voorzag. En dus komt ook het onvermijdelijke onderwerp Donald Trump op tafel. “Pff… Waar moet ik beginnen? Trump is een verschrikking. En jullie hebben in Nederland die witharige. Die is net zo erg.”
Plicht
“De geschiedenis lijkt zich te herhalen”, vervolgt de indierocker met punkattitude, die opgroeide in Texas, het thuisland van George W. Bush. “Doordat de mensen die de Eerste en Tweede Wereldoorlog bewust hebben meegemaakt langzaam uitsterven, lijken we steeds minder gevoelig te worden voor de gevaren die kleven aan de gekken die nu opstaan. In de vorige eeuw stonden mensen niet op tegen Hitler of Stalin. Nu hebben we de kans om te laten zien dat we hebben geleerd van de geschiedenis, en dat lijkt ook het geval te zijn.”
Wide Awake!, de voltreffende opvolger van Human Performance (2016), is dan ook één en al opstand. “Songs als Violence en Normalization zijn onze manier om mensen wakker te schudden. Ik zie het als mijn plicht om me uit te spreken.”
In het New York van nu ondervindt Andrew de maatschappelijke veranderingen aan den lijve. Hij en zijn bandmaten wonen (op bassist Sean Yeaton na) allemaal in de Big Apple. “En het is gewoon ongezond om de negatieve maatschappelijke ontwikkelingen te negeren. Als mensen in de toekomst terugkijken op deze tijd, wil ik dat ze weten aan welke kant Parquet Courts stond.”
LIVEDATA 16/07 Valkhof Festival, Nijmegen 24/08 Doornroosje, Nijmegen
Klinkt als: indierockers die op tribale wijze totaalvoetbal spelen met klaarwakkere artpunk
—
De zomereditie van LiveGuide is nu overal in het land verkrijgbaar. De krant heeft hierin de festivalzomer van 2018 centraal staan en presenteert een imposante fictieve line-up van de 150 tofste acts die de komende maanden naar Nederland komen.
Het gratis blad heeft de line-up onderverdeeld in tien categorieën, zoals hiphop, elektronica, headliners, Nederlandse acts en het zwaardere gitaarwerk. Het heeft geleid tot een zeer diverse lijst namen met alleen acts die deze zomer naar de Nederlandse festivals komen. Van Pinkpop tot Best Kept Secret en van Vestrock via Down the Rabbit Hole en North Sea Jazz naar Zwarte Cross en Lowlands: allen zijn ze goed vertegenwoordigd.
In de 42e uitgave van LiveGuide zijn verder interviews te lezen met de opstandige artpunkers van Parquet Courts, de culty hardrockgiganten van Ghost, de Franse indierockact Theo Lawrence & The Hearts en het Duitse duo Âme, dat na vijftien jaar opereren aan de frontlinie van de dance plotseling een debuutalbum met een ook nog eens zeer verrassende sound uitbrengt.
Verder deelt het Smèrrig-duo Nixus & MC Jordan hun veeleisende tourrider (o.a. een Volkswagen Polo uit 2005 met Katja Schuurman en Kim Holland erin…), durft het Brabantse Bear’s Den-bandlid Christof van der Ven het aan quizvragen over Beyoncé te beantwoorden en tipt PR & Marketing-dame Laetitia Abbenes van het Into the Grave-festival de beste metalalbums van het moment.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de zwoele disco poptrack High Horse van Kacey Musgraves. Kacey is bekend geworden als countryzangeres, maar maakt met haar nieuwe singles een flinke crossover naar pop met een randje. Eigenlijk volgt ze het voorbeeld als Taylor Swift. In de clip schittert ze in een wereld voor glitter en glamour.
Kacey Musgraves hoor je natuurlijk op Pinguin Pop.
Big Red Machine is de naam van het samenwerkingsverbond van Justin Vernon a.k.a. Bon Iver en Aaron Dessner van The National. Het duo bracht eerder dit jaar een kwartet songs uit die alleen te streamen waren op www.p-e-o-p-l-e.com, een initiatief van Vernon en de Dessner broers met als doel om jonge kunstenaars een platform te geven. De nummers zijn nu ook te beluisteren op de reguliere streamingsdiensten.
Onze favoriet is het statige Hymnostic. Hymnostic is direct herkenbaar als het werk van Justin Vernon. Hij zingt met zijn gepatenteerde, licht geautotunede falsetstem. De titel Hymnostic verwijst naar het hymne-achtige karakter van de song en het beoogde effect. Om echt onder hypnose te komen is Hymnosic net even te kort, gelukkig brengt de repeatknop uitkomst.
Vernon en Dessner hebben eerder samen muziek uitgebracht. Op Dark Was The Night (2009), een benefietalbum voor de Red Hot Organisation staat een nummer dat Big Red Machine heet, een titel die nu dus deinst doet als bandnaam.
De People site draait nu nog in een betaversie. In augustus wordt de site officieel gelanceerd tijdens een non-profit festival in Berlijn dat wordt gecureerd door Vernon, de twee Dessner broers en National zanger Matt Berninger. Misschien is Sufjan Stevens ook van de partij, want ook hij is betrokken bij de organisatie.
De beste festivals zijn die waar niet alleen het publiek maar ook de artiesten graag komen. Een mooi voorbeeld van een muziekfestijn waar de bands het liefst lang blijven hangen is Welcome To The Village. De naam zegt het al, je voelt je er meer dan welkom en het festival heeft de sfeer en intimiteit van een klein dorpje.
Welcome To the Village vindt jaarlijks plaats onder de rook van Leeuwarden in recreatiegebied De Groene Ster, en zou zo maar eens een van de redenen kunnen zijn dat de Friese stad is verkozen tot culturele hoofdstad van Europa. Maar laten we ons concentreren op zaken die we wel zeker weten. En dat is dat het zeer is aan te raden om je tent in te pakken of een kamer te boeken en op 19 juli naar het noorden af te reizen voor een verblijf van vier dagen in het mooiste en muzikaalste dorp van Nederland. Je zult je omringt weten door mensen zoals jij met een brede belangstelling en goede smaak. Er komen kunstenaars, schrijvers, dansers, wetenschappers, theatermakers enz. De culinaire wensen worden vervuld door lokale cateraars en boeren uit de buurt. En dit alles in het soort bos en waterrijke omgeving, die je alleen in Friesland treft.
En dan is er nog de muziek. Het is de Village boekers wederom gelukt om een programma samen te stellen dat net zo bont is als boeiend, net zo breed als bijzonder. Namen die in het oog springen zijn die van Mark Lanegan, Tune-Yards, Joan As A Police Woman, Wende, Ryley Walker, Warhaus en Johan, maar Welcome To The Village is ook een festival waar je nieuwe muzikale liefdes opdoet. We tippen de aanstormende Britse souldiva Hannah Williams, de Californische zomerse soulband Con Brio, sfeerpianist Martin Kohlstedt en het Amsterdams/Caribisch multi-percussie combo Kuenta Tambu. Maar eigenlijk is er teveel om op te noemen en ga je beter even kijken op www.welcometothevillage.nl. Of luisteren naar Bazz op de Buzz met een special over Friesland’s finest festival, met naast heel veel muziek van bezoekende bands ook een interview met Michelle Mollema, de communicatie manager van Welcome To the Village. Dit laatste onder enig voorbehoud, want druk druk druk.
Bazz op de Buzz met de Welcome To The Village festival Special zenden we uit op zaterdag vanaf 19.00 uur en herhalen we donderdag a.s. om 2200 uur.
Het Californische Thrice viert zijn 20ste verjaardag met een switch naar een nieuw label, het befaamde Epitaph Records, de thuisbasis van tal van punk en hardcore bands als Pennywise, The Offspring, NOFX en natuurlijk Bad Religion.
Betekent de labelmove van Thrice naar een punklabel dat de band van stijl verandert? Ja en nee. Het is eerder zo dat Epitaph zijn actieradius uitbreidt. Punk is altijd al een van de basiselementen geweest van Thrice, net als emo, industrial, grunge, art rock, hard rock en alles waar post voor staat of core achter. Kortom Thrice heeft zich nooit laten ringeloren, heeft altijd zijn eigen weg gebaand.
De rode lijn van de binnenkort tien Thrice albums is volume, een enorme hoeveelheid decibellen. Nieuwe single The Grey is anders en herkenbaar tegelijk, een potige mid tempo rocksong vol hortende drums, stotende bassen en gemene gitaren. Frontman Dustin Kensrue houdt de boel maar net bij elkaar met zijn machtige stem. Het duidelijk naar meer smakende The Grey is een voorgerecht, de hoofdschotel verschijnt op 14 september onder de naam Psalm.
Het is (gelukkig) niet meer te horen, maar Foxing begon ooit als emo-band. Dat was in 2013. Nu bijna 3 albums verder is er geen hokje meer waarin de band zich laat duwen. Foxing anno 2018 is artistiek, maar niet gekunsteld. Amerikaans, maar niet typisch. Complex, maar meeslepend.
Foxing is de band van Conor Murphy, maar een dictator is hij zeker niet. Murphy gelooft zelfs zoveel in het harmoniemodel dat hij zijn bandleden alle ruimte biedt voor inspraak. Zozeer zelfs dat er als kop boven een oud interview stond; ‘Foxing can’t agree on anything’. De rol van producer is dus belangrijk. De muzikale mediator die het opnameproces van Nearer My God, het nieuwe album van de band uit St Louis in goede banen leidde, was Chris Walla, die tot voor kort deel uitmaakte van Death Cab For Cutie. De albumtitel betekent overigens niet dat de band in den Here is. Nearer My God To Thee is de titel van het laatste nummer dat het orkest speelde op de Titanic voordat het schip onder de golven verdween.
De song die de weg van de release van het nieuwe Foxing album moet effenen is Slapstick. De single is gebaseerd op de gelijknamige roman van Kurt Vonnegut. Slapstick is een intrigerende ballad, die wel aan Radiohead doet denken, met dit verschil dat Conor Murphy anders dan Thom Yorke zingt alsof zijn leven er vanaf hangt. Het Nearer To God album verschijnt op 19 augustus.
