Je hebt dreampop en je hebt dromerige pop. Dromeriger dan Holiday van Donna Blue is fysiek-psychedelisch niet mogelijk. Holiday heeft het tempo van een ronddobberend bootje in een blauwe baai en de sfeer van een lange lome zomeravond aan de Côte d’Azur.
Nu we toch aan het mijmeren zijn, het jaar is 1964. De zangeres ligt in haar itsy bitsy teenie weenie yellow polka dot bikini op het strand en droomt van die leuke jongen, die ze de avond daarvoor heeft ontmoet in de bar van Hotel Shangri-la. Ze wacht met smacht, waar blijft hij met zijn lachende ogen en ongekamde haar? Straks roept haar vader dat ze terug naar het hotel moet komen. Wordt vervolgd.
In minder liefdevolle handen dan die van Donna Blue‘s Danique van Kesteren en Bart van Dalen zou Holiday een pastiche geworden zijn, maar nu verraadt het nummer een grote kennis van en diepe affiniteit met muziek uit de eerste helft van de jaren zestig, toen in de V.S. teenagers als Carole King en Ellie Greenwich liedjes schreven voor meisjes zoals zij, naïef maar niet wereldvreemd en in Frankrijk slimme producers de Britse beat een Franse slag gaven en met yé yé girls een fenomeen schiepen dat tegen alle natuurwetten in de tand des tijds heeft weten te doorstaan.
Donna Blue speelt dit najaar in de Popronde, benieuwd hoe ze deze droom tot leven gaan wekken.
Beverwijk heeft niet alleen de grootste overdekte markt, maar met Young Art ook een van de interessantste festivals van Europa. Nou is interessant misschien niet het meest voor de hand liggende woord om een festival aan te prijzen, maar wat is er niet interessant aan een feestelijk evenement waar jonge kunstenaars in vrijwel alle disciplines hun beste beentje zullen voorzetten?
Pinguin Radio is een muziekzender en wij gaan dan ook in eerste instantie naar Young Art voor de muziek, maar tussen het dansen door zullen we zeker een kijkje nemen bij de exposities en installaties, doen we mee met de interactieve evenementen en leggen we ons oor te luisteren bij de dichters en auteurs. Ook zullen we geen nee zeggen tegen de smaakvolle en bijzondere versnaperingen die worden geserveerd en evenmin halen we onze neus op voor de heerlijke drankjes die worden geperst, gemixt en gebrouwen op Young Art.
Ons alibi om op 20 en 21juli af te reizen naar Park Westerhout in Beverwijk is en blijft echter de muziek. En die is er op het Young Art Festivalnet als alle andere artistieke uitingen in vele soorten en smaken.
De festivalnaam Young Art indachtig ligt het accent van het muziekprogramma op acts, die nog niet zo lang aan de weg timmeren, maar er staan ook een aantal bekendere namen op het programma. Waaronder die van de innemende softrocker Jeangu Macrooy, de intelligente oerrockband The Grand East, het taalvaardige Zwart Licht onder aanvoering van Akwasi en de even veelzijdige als goede zangeres-gitariste Nana Adjoa.
Minder bekend, maar zeker niet onbemind zijn turbopunkkwartet Jagd, paddopopgroep Morado, springindieband Tape Toy en Dirk., een losse pols rockcombo uit Gent.
En zo kunnen we nog wel even doorgaan, maar de kans dat de namen die we noemen een belletje laat rinkelen zal niet groot zijn. Young Art is immers een ontdekkingsfestival, waar je vandaag kennis kunt maken met de grote namen van morgen.
Voor blokkenschema’s, tijden en huisregels verwijzen we je graag naar www.youngartfestival.nl.
Uitzending: Young Art Special, 7/7 19.00 uur. Herhaling 12/7 22.00 uur.
Een zwaluw maakt nog geen glamrevival, maar het zou zo maar kunnen dat The Struts andere bands helpt hun schroom te overwinnen en net als zij weer een beetje glamour in de hardrockwereld willen brengen. Boze mannen en stoere vrouwen genoeg, het is wel weer eens tijd voor een beetje glans en glitter. Aan beiden geen gebrek bij Luke, Adam, Jed en Gethin van The Struts en na negen jaar samen is er ook voldoende ervaring. Combineer dat met een fysiek, die zich leent voor strakke pakken en kekke kapsels plus een koffer vol hard rockende songs en je hebt je de voorwaarden voor een topband.
Vreemd genoeg hebben de Amerikanen dat eerder door dan de landgenoten van The Struts uit het oer Engelse Derby. Dat komt waarschijnlijk omdat ze in de VS minstens zoveel waarde hechten aan show als aan business. Ook het feit dat Dave Grohl Strutsfan is, heeft voor wind in de zeilen gezorgd. Dave roept tegen iedere die het maar horen wil dat The Struts de beste support act is waarmee hij ooit te maken heeft gehad. De relatie gaat verder dan voetballen voor de optredens. Dave heeft zanger Luke, die in zijn vrije tijd gitaren beschildert ook gevraagd een paar van zijn instrumenten op te pimpen. The Struts is net klaar met de opnamen van hun tweede album.
Body Talk is een uitstekende opwarmer voor het album dat The Struts ook voet aan de grond in Engeland en Europa moet brengen. Body Talk heeft swing en schwung en lijkt dankij de stem van frontman Luke Spiller meer dan een klein beetje op Queen. Het tempo is in bruikleen van Iggy’s Lust For Life en de koortjes roepen prime time Stones in herinnering. Wie niet de neiging krijgt bij het horen van Body Talk van The Struts om op te springen en te gaan dansen is hier aan het verkeerde adres.
Miles Kane‘s Cry On My Guitar heeft een weekje proefgedraaid. Dat gaf ons de kans om te horen dat de nieuwe single van de Britrocker meer is dan een lekker tussendoortje of een luxe advertentie van zijn nieuwe album.
Terwijl zijn maat Alex Turner met Arctic Monkeys is opgeschoven in de richting van de weelderige jetset rock, die ze hadden ontwikkeld voor The Last Shadow Puppets betreedt Kane solo het gebied dat Arctic Monkeys heeft verlaten, dat van de krokante indierock.
Cry On My Guitar heeft een eigentijdse sound, maar is gemarineerd in een stijl die de boeken is ingegaan als glamrock. We spreken van de vroege jaren zeventig toen Bowie als Ziggy uit de kast kwam en bands als the Sweet en Slade hun kans schoon zagen. Kane zingt zelfs over een Ballroom Blitz. Volgens de credits schreef hij het nummer samen met Jamie T, maar als er Marc ‘T Rex’ Bolan had gestaan hadden we het ook geloofd. Benieuwd of Kane in de clip met eyeliner, schoenen met plateauzolen en een nauwsluitend glitterpak zal verschijnen. Cry On My Guitar is single drie van soloalbum drie, dat rond tien augustus gaat uitkomen onder de titel Coup De Grace.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single 1UP van Oscar samen met Sarah Bonito, van de gekke Londense band Kero Kero Bonito. We volgen Oscar Scheller al een tijdje, in 2015 scoorde hij de IJsbreker met Breaking My Phone. Het was zo’n twee jaar stil rondom de jonge indiester, maar nu dan eindelijk weer nieuwe muziek. Het is wat meer pop en elektronischer, Japanser zou je kunnen zeggen. Duidelijk de invloeden van Kero Kero Bonito. De videoclip is geheel in stijl met verwijzingen naar Nintendo.
In de kwart eeuw van hun bestaan heeft het New Yorkse art-rock trio Blonde Redheadeen lange weg afgelegd. De eerste releases van de in Japan geboren zangeres Kazu Makino en de van oorsprong Italiaanse tweeling Armedeo en Simone Pace laten een noisy, experimentele band horen, opererend in de New Yorkse post punk/no wave traditie.
In de loop der jaren is Blonde Redhead steeds toegankelijker geworden, maar niet minder experimenteel. Even leek het erop dat de band door het leven zou gaan als ‘artist’s artists’, geliefd bij de collega’s, maar geschuwd door het publiek. In 2000 echter lukte het de band om bovengronds te komen. Dat gebeurde met hun vijfde album Melody Of Certain Damaged Goods.
Sindsdien is Blonde Redhead één van de grote namen in het dreampop/shoegaze genre. Op het doorbraakalbum sijpelden invloeden door uit de klassieke muziek (de ‘hit’ van het album Damaged Goods Coda is gebaseerd op een nocturne van Chopin). Die invloed verdween op latere albums onder een laag van elektronica, maar dook vorig jaar weer op op een van de songs op de 3 O’Clock EP, Where Your Mind Wants To Go.
Dat nummer is nu opnieuw uitgebracht voorzien van een strijkersarrangement van Ludovico Einaudi. Voor wie de laatste jaren onder een steen heeft geleefd. Einaudi was de eerste en is om die reden verantwoordelijk voor de huidige hausse van impressionistische pianisten. Zijn solo pianostukken zijn immens populair en hij kent vele volgelingen. een van zijn discipelen, Joop Beving stond zelfs op Down The Rabbit Hole. Op zondagochtend uiteraard.
Einaudi‘s arrangement voor Where Your Mind Wants To Go is sfeervol en smaakvol en stilistisch verwant aan de minimal music van Philip Glass. Blonde Redhead heeft nu zo’n tien albums uit plus wat EP’s. Wat ontbreek is een mooi verzamelalbum. De Ludovico Einaudi versie van Where Your Mind Wants To Go zou daarop één van de pronkstukken zijn.
Triggerfinger wordt in 1998 opgericht en deze beste rock band van België bestaat nog steeds uit: Ruben Block (zang, gitaar), Paul van Bruystegem (basgitaar) en Mario Goossens (drums). Vorig jaar verscheen hun vijfde studioalbum getiteld Colossus en dat album klinkt als vanouds met veel afwisseling tussen de nummers. Ondertussen is het festivalseizoen weer begonnen en staat Triggerfinger ook weer op de line up voor Pinkpop. Voor hun optreden in de tent heb ik een gesprek met deze drie vriendelijke Vlaamse gasten.
Tekst Martien Koolen
Dit jaar bestaat Triggerfinger 20 jaar, proficiat, komt er nog een feestje of misschien een speciale plaat? Ruben: “Je moet eerst verjaren en dan pas kun je een feest geven, ha ha, volgend jaar dus; alleen weten we nog niet wat we gaan doen om het te vieren.”
Twintig jaar is best lang, noem eens een paar hoogtepunten uit jullie carrière tot nu toe. Ruben: “Alles is eigenlijk gewoon een hoogtepunt, zo lang je, je eigen ding kunt doen; muziek kan en mag maken op de manier die je zelf wil en kan maken, bedenken en opnemen, dat is toch een hoogtepunt. De kans hebben om jezelf te creëren en iets te creëren, dat is nog steeds heel fijn!”
Het voelt dus niet als een baan? Mario: “nee, nee, nee, het is bizar dat je zoiets een baan kunt noemen, dus nee!”
En dieptepunten in jullie carrière? Paul: “Net zoals het leven, er bestaat geen leven zonder hoogte en dieptepunten en die hoogte en dieptepunten zijn heel snel met de mantel der liefde bedekt, ha ha; alles wat je maar kunt bedenken is ook in die 20 jaar gebeurt!”
Dit is na 2005, 2010 en 2013 jullie vierde keer op Pinkpop? Weten jullie nog iets van die andere edities? Mario: “De eerste keer was inderdaad in 2005, o.a. samen met Golden Earring, als ik mij dat goed herinner…het was volgens mij qua bezoekersaantallen ook een van de mindere edities van Pinkpop, toch?”
Ja, slechts 20,000 bezoekers, helaas… Ruben: “Kijk, daar hebben dan een echt dieptepunt in onze carrière, ha ha ha…”
Hebben jullie trouwens een speciale festival set list? Ruben: “Wel een beetje, eigenlijk, want je speelt niet zo lang op een festival, dus dan moet je wel iets aanpassen. We bepalen eigenlijk alle drie samen de set list; we proberen bepaalde dingen en na zoveel optredens denk je dan: dat kan nog beter, dus dan veranderen we ook iets, in overleg natuurlijk!”
Paul: “Het wordt wel bij elke plaat moeilijker, toch? Mario is daar goed in, de nummers zijn gelinieerd naar tempo, je moet een mooie flow in je set list proberen te krijgen. Dat is best wel een uitdaging om dat goed te doen.”
Mario: “Ik kijk/luister meestal gewoon naar de tempo’s van de nummers en dan hop, hop; de beste song als laatste, dat is sowieso belangrijk, ha ha….”
Triggerfinger
Hebben jullie zogenaamde ‘verplichte’ nummers? Ruben: “Ja, je hebt altijd wel favoriete songs waarvan je voelt/weet dat je die moet spelen, want die doen het goed bij het publiek. Bij de Stones verwachten de mensen ook dat ze Satisfaction spelen; dus, allee, bij ons ook, he; maar het blijft moeilijk. Hoe meer platen dat je maakt hoe moeilijker het wordt om daar eer aan te doen. En als je dan maar een uur mag spelen – of zoals gisteren in London maar een half uur – dan is dat vaak te kort en problematisch. Sommige dingen in de show houden lang stand, zoals de drumsolo van Mario, maar niet alle nummers moeten eeuwig gespeeld worden. Een concert is meer dan een aaneenschakeling van hits, want wij hebben niet zo veel hits, ha ha….. Het concept is veel belangrijker, muziek spelen is niet per se van confettikanon naar confettikanon moment gaan of zo. Dat is ook leuk hoor, de Flaming Lips bijvoorbeeld hebben een orgastisch begin van hun concert, maar ja, er is meer in het leven dan hits; gelukkig, ha ha….”
Zijn hits voor jullie dan niet belangrijk? Ruben: “Nee, helemaal niet. Muziek is belangrijk; neem bijvoorbeeld ons nummer My Baby’s Got A Gun, dat is eigenlijk gewoon een anti-hit. Daar kun je niets mee op de radio, niemand gaat dat nummer omarmen. Natuurlijk hebben we er niets op tegen om dat nummer op de radio te horen, maar dat is een ander verhaal! Live heeft My Baby’s Got A Gun wel gewoon een fantastisch leven en veel impact; mensen vinden het heel fijn om dat nummer te horen.”
Zijn er misschien nog nummers die jullie nog nooit live gespeeld hebben? Mario: “Zeker, ja, er is dan nog geen tijd en plaats voor geweest. Je wilt mensen een gevarieerde set aanbieden en we kunnen het niet maken om bijvoorbeeld heel veel songs van het nieuwe album te spelen. Er moet een goede balans zijn tussen liedjes uit onze beginperiode en het heden.”
Colossal is alweer een jaar oud, zijn er al nieuwe songs en/of ideeën? Ruben: “We zijn eigenlijk altijd wel een beetje aan nieuwe songs aan het werken en tijdens het toeren krijgen we ook wel vaker song ideeën. Maar als je een nieuwe plaat gaat maken, dan moet je daar ook echt de tijd voor nemen om die plaat zo goed mogelijk te maken.”
De reacties op Colossal waren positief? Paul: “Iedereen wordt ouder en het verwachtingspatroon van sommige mensen is misschien te hoog. Sommige fans zijn misschien teleurgesteld in ‘Colossal’, want die zijn blijven houden van de plaat ervoor; ze zijn niet mee geëvolueerd.”
Ruben: “Mensen zeggen altijd: “maar jullie vorige plaat was beter…”.
Paul: “Pas als je een heel oeuvre hebt, zoals Led Zeppelin bijvoorbeeld, dan pas kun je ook favoriete albums benoemen; zover zijn wij dus nog lang niet, ha ha…”.
Wat is de grootste uitdaging voor Triggerfinger? Ruben: “Platen maken; de beste plaat uit onze carrière maken; dat zal de geschiedenis dan moeten uitwijzen! Neem nou Lust For Life van Iggy Pop, toen dat album in 1977 uitkwam, vonden de media het maar niks en nu is het een rock klassieker, een cool album. Je drijfveer moet zijn: je zelf verrijken en mooie muziek maken, wat dat dan ook moge zijn.”
Hoe belangrijk zijn teksten voor jullie? Ruben: “Euh, poeff, dat is moeilijk. Heel belangrijk en ook niet; uiteindelijk werken heel normale dingen soms wel en andere niet; het is een dubbeltje op zijn kant en het is vaak een hele dunne lijn. Hoe langer we bezig zijn als band, hoe belangrijker de teksten worden, ook al is dat alleen maar voor mijzelf. Uiteindelijk weet je nooit zeker of je tekst wel of geen lading heeft, maar het is belangrijk om een bepaald gevoel over te brengen via je teksten, dat is evident!”
Hebben jullie nog ambities? Ruben: “Zeker en vast, dit blijven doen. Over de jaren is er niet veel veranderd in onze ambitie; we doen wat we graag doen en niet iedereen krijgt die kans. We zullen nooit een band worden die een plaat maakt alleen om nog een plaat te maken; dan kunnen we beter ophouden; het komt, of niet, ha ha…..”
Was de nieuwe platenmaatschappij Mascot een bewuste keuze? Mario: “Eigenlijk wel, we waren op zoek naar een platenmaatschappij die meer internationaal georiënteerd is en een goede structuur heeft en dat was Mascot. Bovendien heeft Mascot een goed internationaal netwerk, maar of het ook echt een goede keuze is, dat moet nog blijken.”
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Sylvia Says van de Franse zangeres en actrice Charlotte Gainsbourg. De track is afkomstig van haar nieuwste album Rest waarmee ze ook al indruk maakte in Paradiso. Lees hier onze recensie van het boeiende album.
Dilly Dally is een band uit Toronto, die we al enige tijd in het vizier hebben. De band maakt punky powerpop, die een extra kick krijgt door de lekker snauwerig leadzang van de bazin van de band, Katie Monks. I Feel Free is de opmaat naar een nieuw Dilly Dally album. Het nummer begint voorzichtig maar eindigt heerlijk onstuimig met een lang uithalende Katie, die net als de gitarist neigt naar hysterie, maar de boel nog net in de hand weet te houden. Het effect is -de titel indachtig- verlossend.
Het album waarvoor I Feel Free de aandacht vraagt heet Heaven en zal in september verschijnen. Het wordt de opvolger van het alweer drie jaar oude de debuutalbum, Sore, waarvan we het nummer Desire hebben gedraaid. Producer van Heaven is Rob Schnapf, die ook een vinger in de pap heeft gehad bij Beck, Elliott Smith en Fidlar. Voorwaar geen kleintje dus, daarom en op basis van I Feel Free dichten we Dilly Dally een hoopvolle toekomst toe.
Welcome to The Village vindt op 19, 20, 21 en 22 juli 2018 plaats in recreatiegebied de Groene Ster, vlakbij Leeuwarden. De headliners van de zesde editie zijn Mark Lanegan Band, Warhaus, Motorpsycho en Joan As Police Woman. Naast (podium)kunst is er ook dit jaar ruim aandacht voor innovatie in het innovatielab DORP, wordt er met 18 maatschappelijke partners aan het handgemaakte festival gewerkt en is lekker én logisch eten prioriteit. Welcome to The Village wordt onder andere mogelijk gemaakt door Leeuwarden-Fryslân 2018, Grolsch, Fonds Podiumkunsten, Prins Bernhard Cultuurfonds, Provincie Fryslân, Het Nieuwe Stads Weeshuis, Gemeente Leeuwarden.
PLAYLIST WELCOME TO THE VILLAGE RADIO #1 – WOENSDAG 4 JULI:
De reacties op Colossal waren positief?
