Category: Nieuwe Muziek

Arctic Monkeys – Four Out Of Five

Alex Turner heeft zijn Arctic Monkeys op het nieuwe album van de band een andere richting opgeleid. In plaats van de bekende en gewaardeerde pittige powerpop staan er op het album songs, die meer lijken op wat Turner samen met Miles Kane maakt als The Last Shadow Puppets.

De grommende gitaren zijn vervangen door kabbelende keyboards, het tempo is zo’n beetje gehalveerd en waar Turner ooit bijna bijtend zongt, croont hij nu in zijn beste David Bowie imitatie. De reacties op de plaat zijn op zijn zachtst gezegd gemengd. Terwijl Turner’s bereidheid om van het pad af te wijken zeker wordt gewaardeerd, is men –de muziekpers- het er wel over eens dat de songs nogal mager zijn. De vorm heeft het gewonnen van de inhoud. De album titel, Tranquility Base Hotel & Casino geeft al aan dat de beste plek om de nieuwe muziek van Arctic Monkeys te consumeren liggend is of hangend in een lounge of aan een zwembad en niet zoals tot nu toe gebruikelijk in een club, op een festivalweide of op de dansvloer.De uitzondering -het enige nummer dat modern is en toch leuk-  is het op single verschenen Four Out Of Five.

Het is het aloude dilemma van de schoenmaker en zijn leest. Mogelijk heeft Turner het roer gewoon te laat omgegooid, pas na vijf albums die min of meer in elkaars verlengde liggen. Ook kan je stellen dat hij zijn andere ei niet met The Last Shadow Puppets had moeten leggen, maar met zijn eigen band. Desondanks is het zeker te waarderen dat Alex Turner een gok durft te nemen. ook al kleunt hij dus mis. De vraag is nu wat gaat Arctic Monkeys live doen? Een antwoord op die vraag krijgen we binnenkort als de band op Best Kept Secret staat.

LIVEDATUM: 8 juni Best Kept Secret.

 

The Frights – Crutch

The Frights is een stel sprokkelrockers uit San Diego. Nieuw kan je de band niet noemen, want ze bestaan sinds 2012 en hebben al twee albums op hun kerfstok. Tot nu toe is de faam van het trio echter beperkt gebleven tot de Amerikaanse westkust. In de loop van hun bestaan is The Frights echter zo goed geworden dat er geen houden meer aan is.

Geholpen door een nieuw label, het gerenommeerde Epitaph lijkt nu niets meer in de weg te staan van een mondiale zegetocht. Het eerste wapenfeit van The Frights heet Crutch. Het debuut voor Epitaph is een supersterke single die je zowel als punk, garage of surf zou kunnen bestempelen.

Volgens zanger Mickey Carnevale kwam het idee voor Crutch tot hem terwijl hij stond te douchen.  Met de shampoo nog in zijn haar rende hij de badkamer uit om de tekst op te schrijven. Crutch gaat over zijn ambivalente gevoelens voor de band, die hij tegelijkertijd ervaart als een bron van irritatie en het beste wat hem ooit is overkomen. Te vrezen valt dat beide gevoelens alleen maar zullen toenemen. No problem, zolang het maar topsongs oplevert als Crutch.

#305: TT

Theresa ‘TT’ Wayman, zangeres en gitariste van Warpaint heeft een soloalbum gemaakt. LoveLaws is de titel.

Fans van de band weten nu genoeg. Alle anderen willen we even uitleggen waarom dit goed nieuws is.

Met Warpaint zit Theresa in de kopgroep van het dreampop genre. Onder eigen regie maakt ze trip hop achtige muziek, zwoele, karaktervolle songs, veelal traag van tempo en elektronisch van aard. De belangrijkste overeenkomst met Warpaint is haar stem. Het grootste verschil is dat ze vrijwel geen gitaar speelt. Naast muzikale redenen om een soloalbum te maken zijn er ook persoonlijke. TT’s teksten zijn veelal autobiografisch. Ze zingt over haar leven en liefdes, haar moederschap en andere zaken die wellicht niet erg rock ‘n’ roll zijn, maar wel van belang.

TT is dan wel solo, maar niet alleen. Haar Warpaint collega’s doen gewoon mee op LoveLaws. Het leeuwendeel van de instrumenten speelt ze echter zelf. Produceren deed ze met hulp van haar broer Ivan Wayman, de Brit Dan Carey (Bat For Lashes, Pumarosa) en Money Mark van The Beastie Boys.

Warpaint fans hoeven overigens niet te vrezen voor de toekomst van hun heldinnen. Tijdens TT’s solo-activiteiten draait band gewoon door.

Onze Bazz belde met TT en sprak met haar over muziek en meer. Je hoort het interview op zaterdagavond (19/5) om 19.00 uur en/of in de herhaling op donderdagavond (24/5) vanaf 22.00 uur.

TT’s favoriete songs:

  1. TT “Take One”
  2. Warpaint “The Stall”
  3. Lizzy Mercier Descloux “Hard-Boiled Babe”
  4. Tina Turner “I Can’t Stand The Rain”
  5. TT “Too Sweet”
  6. Cyndi Lauper “Iko Iko”
  7. The Slits “Instant Hit”
  8. Warpaint “By Your Side”
  9. Eurythmics “Love Is A Stranger”
  10. The Knife “Got 2 Let U”
  11. Sade “By Your Side”
  12. Angel Olsen “High & Wild”
  13. Bjork “Come To Me”
  14. Portishead “The Rip”
  15. Mazzy Star “Five String Serenade”
  16. Cocteau Twins “Cherry-coloured Funk”
  17. The Raincots “Off Duty Trip”
  18. Goat Girl “Throw Me A Bone”
  19. Kate Tempest “The Beigeness”
  20. Savages “Evil”
  21. Jennylee “long lonely winter”
  22. Dorothy Ashby “Soul Vibrations”
  23. TT “I’ve Been Fine”

Parquet Courts – Mardi Gras Beads

Het wordt tijd om Parquet Courts niet meer als (post)punkband te presenteren, want het is nu wel duidelijk dat het New Yorkse kwartet wel meer noten op hun zang heeft.

Was vorige single Wide Awake een funky, new wave achtige song met Talking Heads trekjes, Mardi Gras Beads is een halve ballad met losse koortjes, een bak keyboards, waaier gitaren, en zelfs een gitaarsolo! Wat natuurlijk niet echt punk is.

Het nieuwe Parquet Courts album, Wide Awake is dus een veelzijdige plaat geworden. Daar zal producer Danger Mouse zeker een hand in hebben gehad. Met zijn staat van dienst kan dat ook moeilijk anders. Brian ‘Danger Mouse” Burton komt uit de hip hop, maar heeft onder heel veel meer producties gedaan voor o.a. Gorillaz, The Black Keys, de Peppers en zelfs Adele. Wide Awake is het zesde album van de voormalige punkband uit New York, het zevende als je hun door Jack White opgenomen livealbum, meerekent.

LIVEDATUM: 6/7 Vera, Groningen. 14-20/7 Valkhof Festival, Nijmegen.

Mitski – Geyser

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de gloednieuwe single Geyser van de 27-jarige Japans/Amerikaans muzikante Mitski. In augustus verschijnt alweer haar vijfde studioalbum Be the Cowboy. Geyser is alvast een opwarmertje. Net zoals een echte geiser lekker rustig kan borrelen op het begin, spuit Mitski op het eind ook alles er uit.

LIVEDATA 29/09 TRIX, Antwerpen 02/10 Paradiso Noord, Amsterdam

Beach House – Black Car

Nog eentje dan en dan houden we er mee op. Misschien. Black Car is de derde single van het nieuwe Beach House album die we draaien binnen relatief korte tijd. De reden is tweeledig, Black Car is wederom een toptrack van een topband en hij is essentieel anders dan Lemon Glow en Dive.

De Black Car van Beach House rijdt op elektriciteit. Waar eerdere singles van het 7 album synthesizers combineerden met analoge instrumenten komt op Black Car zo goed als alles uit een doosje. Ook wat sfeer betreft biedt Black Car een andere smaak, de clou zit hem in het woord black.

Al met al mogen we vaststellen dat ook de zevende langspeler van Victoria Legrand en Alex Scally weer zeer de moeite waard is. Het duurt nog even, maar op vrijdag 12 oktober kan je heerlijk wegdromen bij Beach House in TivoliVredenburg.

LIVEDATUM: 12 oktober TivoliVredenburg, Utrecht.

Gaz Coombes – Walk The Walk

In de Britse krant The Guardian stonden onlangs een aantal tips voor oudere muzikanten hoe ze (een deel van) hun fans kunnen behouden. Veel rockers op leeftijd hebben ooit triomfen gevierd in beroemde bands, maar zijn nu om welke reden dan ook veroordeeld om solo verder te gaan. Met meestal een fractie van het ooit genoten succes. Denk aan Johnny Marr, de gebroeders Gallagher etc. Een van de tips is ‘probeer niet te concurreren met jongere acts’. Een ander is ‘blijf bij de stijl waarmee je naam hebt gemaakt’.

Als voorbeeld van hoe wel het moet wordt Gaz Coombes opgevoerd, de voormalige voorman van Supergrass. De nu 42 jarige Coombes trok in 2010 na 17 jaar de stekker uit zijn band. De reden? De gebruikelijke muzikale meningsverschillen. Twee jaar later debuteerde hij als solo-artiest. Eerder dit jaar bracht hij zijn derde solo-album uit.

In Engeland is Gaz Coombes, dankzij zijn verleden nog steeds een gerespecteerd artiest. Hier hoor je niemand meer over hem. Een beetje jammer is dat wel, want de man maakt, zoals The Guardian opmerkte fatsoenlijke muziek, die past bij zijn leeftijd en zijn erfenis geen geweld aandoet. Walk The Walk is een mooi voorbeeld van Coombes‘ kunst, een sfeervolle mid tempo track met speelse koortjes, een fijne beat en smaakvolle gitaren. Een hit gaat het hier nooit worden, maar Walk The Walk is goed genoeg om een paar weken mee te draaien.

San Mei – Wonder

San Mei is de artiestennaam van Emily Hamilton, een nieuwkomer die vorig jaar in thuisland Australië een uitstekende eerste indruk maakte met haar debuut EP. Nieuwe single Wonder maakt duidelijk dat San Mei niet alleen een aardige voorraad sterke liedjes heeft, maar ook een eigen insteek.

In haar songs, met Wonder als mooiste voorbeeld tot nu toe contrasteert miss Mei zware gitaren met een lieve, naïeve meisjes stem. Dat levert muziek  op die met een been in de garage staat en met de ander in de meisjeskamer. Met haar stem en voorkomen zit het er dik in dat meisje Mei een popidool wordt en verloren raakt voor de goede zaak, maar vooralsnog is ze meer dan welkom in indie-land.

Sofie Winterson – Remember

Sofie ‘Winterson‘ van Dijck komt uit een uiterst muzikaal nest. Broer Joost en zus Cato vormen twee derde van My Baby, terwijl zus Floor fraai lawaai produceert met de band Blue Crime. Zelf maakte Sofie als Sofie Winterson een aantal zeer goed ontvangen EP’s en een album in de dreampop stijl. Dat Sofie tekst als een integraal onderdeel van haar muziek beschouwd, mag je concluderen uit het feit dat ze zich voor haar artiestennaam heeft laten inspireren door de befaamde Britse dichteres Jeanette Winterson.

Sofie’s laatste release stamt alweer uit 2016. Hoog tijd dus voor iets nieuws. Haar eerste release voor Excelsior Records is aardser (lees analoger) dan we van haar zijn gewend, maar niet minder gelaagd of geslaagd. Wilde ze in eerdere producties nog wel eens in het muzikale decor verdwijnen – wat haar muziek niet minder mooi, maar wel wat minder persoonlijk maakte- in Remember schittert ze in de hoofdrol. Hoofdstuk twee in de Sofie Winterson story (of drie als je The Souldiers meerekent, de band die ze had met Joost en Cato) begint dus zeer veelbelovend. Een album, Sofia Eletric volgt in het najaar.