Category: Nieuwe Muziek

Courtney Barnett: “Ik heb daarmee een beetje geëxperimenteerd”

Met twee EP’s, een debuutalbum en een samenwerking met Kurt Vile op zak heeft de Australische Courtney Barnett de indierockscene al zo goed als om haar vinger gewonden. Het hierbij laten? Natuurlijk niet. Binnenkort komt ze naar Utrecht om het nieuwe album Tell Me How You Really Feel te laten horen. Wij spraken haar alvast in Amsterdam, waar de schuwe indierocker laat weten hoe je successen boekt als muzikant in Melbourne: uit pure verveling.

Tekst LiveGuide | Philip Schotte

Pfoe, diepe titel hoor. Is dat iets waar je mee worstelt, mensen vertellen hoe je je echt voelt?
“Ja.”

Lukt dat beter nu je zo vaak op het podium je gevoelens uit naar een publiek?
“Op het podium wel, maar daarbuiten is het eigenlijk hetzelfde gebleven. Die verlegenheid is een onderdeel van mij, dus ik geloof niet dat het volledig om te gooien is. Sommige dingen horen nu eenmaal bij wie je bent.”

De eerste single van het nieuwe album is Nameless, Faceless. Wens jij dat weleens te zijn?
“Om even niet gezien te worden? Nee, dat lijkt me dan weer niks. Mezelf terugtrekken doe ik al wanneer ik wil. Deze erkenning als muzikant zie ik als een groot privilege. Zo verlegen voel ik me namelijk ook weer niet op het podium. Door op te treden, zie ik die angst dus juist een beetje onder ogen.”

Is deze ultragevoelige plaat dan jouw persoonlijke dagboek?
“Mijn nummers gaan zeker over mijn eigen gedachtes, maar het is niet zo dat ik die woord voor woord opschrijf. Het gaat om het ontleden, verder doordenken en concreet maken van deze gedachten. Door ze in een muzikale vorm te gieten kan ik ze bestuderen. Het is daarom eerder een soort werkstuk.”

Hopefulessness, de hypnotische opener, sprong er voor mij heel erg uit. Het is heel erg tegenstrijdig met de rest van het album, dat juist klinkt als de energieke indierock die we van je gewend zijn. Was dit een experiment?
“Dat nummer heeft me even geduurd om bij elkaar te krijgen en ja, ik heb daarmee een beetje geëxperimenteerd. De intentie was om met zo weinig mogelijk muziek een zo lang mogelijk nummer te maken. Zowel het instrumentale gedeelte als de songtekst speelt in een soort loop, wat ik nooit eerder heb gedaan. Ik heb het een hele tijd laten liggen omdat ik er niet uitkwam. Het eindresultaat pakte inderdaad nogal hypnotisch uit.”

Je hebt tijdens eerdere interviews laten weten jezelf niet zo’n heel goede songwriter te vinden. Genoeg mensen zijn dat denk ik met je oneens. Kijk je daar zelf ook anders tegenaan na het schrijven van deze nieuwe nummers?
“Misschien een beetje. Ik zie mezelf in ieder geval niet per se als een slechte songwriter, maar ik realiseer me dat er geen rechte weg is naar het maken van een nummer. Je kunt veel verschillende paden nemen om bij het uiteindelijke nummer te komen. Er zijn geen regels. En daarom is het ook lastig om te stellen dat iemand goed of slecht is in nummers schrijven. Zo benader ik het ook voor mezelf. Anything goes.”

Nog even over in de spotlights staan: je hebt de laatste tijd opgetreden in de band van je vrouw, Jen Cloher. Is het fijn om dan even op de achtergrond te treden?
“Ja, maar ik zie het niet als binnen of buiten de spotlights staan. Of ik nu met mijn eigen band speel of met een andere artiest: ik voel toch wel de drang om mijn best te doen. Niet alleen om mezelf van mijn beste kant te laten zien, maar ook om de muziek eer aan te doen. Dat is voor mij het belangrijkste.”

Die drang om jezelf terug te trekken en weer even thuis te komen, neem je die mee als je met Jen speelt?
“Op een bepaalde manier wel, maar toch ook weer niet. We zijn dan samen voor een lange tijd, dus in dat opzicht is dat gevoel van ‘thuis’ nog steeds bij me. Maar om écht thuis te komen, in je eigen vertrouwde omgeving, zonder verplichtingen; dat gevoel gaat boven alles, toch?”

Jen komt ook uit Melbourne, net als veel andere indie-artiesten. Hoe komt het dat Melbourne zo’n bruisende indie-scene heeft?
“Het is natuurlijk een van de grootste steden van Australië en het stroomt er inderdaad over met indiemuzikanten. Vroeger dacht ik daar nooit zo over na, omdat het verschil natuurlijk pas opvalt als je buiten Melbourne komt. Maar mijn theorie is dat mensen daar gewoon niets anders te doen hebben. Melbourne is een hopeloos gedoe. Je moet dus wel die gitaar oppakken of naar een concert gaan om het er naar je zin te hebben. In Sydney en Brisbane heb je nog mooie stranden waar je heen kan.”

Hey, Melbourne heeft toch ook mooie stranden?
“Nee joh, die zien er niet uit.”

LIVEDATA 30/05 Ancienne Belgique, Brussel (BE) 31/05 TivoliVredenburg, Utrecht

Klinkt als: de mellow poppy indierock die je in de namiddag opzet om jezelf door een overweldigende kater te slepen

—

LiveGuide

Concert- en festivalkrant LiveGuide is toe aan de 41e editie! Daarin staat de maand mei in livemuziek centraal.

Elias Bender Rønnenfelt siert deze maand de cover van LiveGuide. De geniale tekstschrijver en zanger van Iceage vertelt in de krant samen met gitarist Johan Suurballe Wieth uitgebreid over het waanzinnig sterke nieuwe album Beyondless, waarom er vier jaar niks werd uitgebracht door de artpunkers en het opvallende gegeven dat zij het Deense koningshuis op Instagram volgen in de hoop een keer geridderd te worden.

Vrouwenblad
In het maandblad worden verder opvallend veel vrouwen gefeatured. Opvallend omdat het Buma/Stemra laatst juist was opgevallen dat het aandeel dames in de muziekindustrie aan de karige kant is. Daar valt in LiveGuide dus weinig van te merken, want daarin staan bijvoorbeeld interviews met Courtney Barnett, Superorganism en Blackbird. En o ja, ook eentje met de dwarse nu-jazz-meester Kamaal Williams, maar dat is dan weer een vent.

Staatsvijand
Verder wordt in LiveGuide #41 teruggeblikt op Paaspop, wordt staatsvijand nummer #1 Famke Louise opvallend fel verdedigd, delen de indieboys van The Brahms hun merkwaardige rider, doet EUT een heuse Thom Yorke-quiz, vertelt een Lily Allen-groupie over haar gig in Sugarfactory en wordt even uitgebreid als prettig verwarrend gesproken met de Tilburgse meesterabsurdisten Gummbah & Leonard Bedaux, die met hun voorstelling Sexboerderij Het Gouden Kalf op onder meer Donnerwetter Day en Zwarte Cross staan.

DeWolff – Big Talk

Het is niet iedere band gegeven de release van een nieuw album te vieren in een uitverkocht Paradiso. DeWolff dus wel. En het spreekwoordelijke dak ging er af. DeWolff is begonnen aan het elfde jaar van hun bestaan, maar vertoont nog geen enkel teken van slijtage. Thrust heet het nieuwe werkstuk, dat als DeWolff studioalbum nummer zes de boeken ingaat.

Pablo, Luka en Robin klinken op Thrust misschien nog wel gretiger dan ooit. De songs zijn compacter en lijken meer het resultaat van ambachtelijk componeren en arrangeren dan van jammen en kijken wat er uitkomt. Ook is er engagement geslopen in de songteksten. De plaat telt verschillende maatschappijkritische tracks, niet in de laatste plaats, nieuwe single Big Talk, waarin -zonder dat hij bij naam genoemd wordt- Geert Wilders een veeg uit de pan krijgt. Wat niet is veranderd is de bron waaraan de band zich laaft, die bevindt zich in het zuiden van de V.S, niet ver van de stad Macon in de staat Georgia.  Daar zetelde ooit het befaamde Capricorn label met een stal vol paradepaarden, waaronder Wet Willie, The Marshall Tucker Band en The Allman Brothers, die het traject uitstippelden dat DeWolff al weer ruim een decennium met succes volgt.

Lees hier ons interview met DeWolff.

LIVEDATA 19/05 Poppodium Volt, Sittard 24/05 De Oosterpoort, Groningen 25/05 013, Tilburg 24/06 Parkpop, Den Haag 22/07 Kneistival, Knokke Heist (BE) 28/07 Bostheater Ommen, Ommen 03/08 Zeverrock Festival, Gent (BE) 04/08 Swingin’ Hulsen, Hulsen (BE) 18/08 Lowlands, Biddinghuizen 25/08 Once In A Blue Moon Festival, Amsterdam 17/11 Helldorado Festival, Eindhoven 29/12 TivoliVredenburg, Utrecht

Alice In Chains – The One You Know

Alice In Chains tart alle wetten van de natuur door met een uitstekende nieuwe single op de proppen te komen. Het is namelijk niet normaal dat een band die 31 jaar geleden voor het eerst van zich liet horen nog steeds relevante muziek maakt. Of weer eigenlijk, want de grungers hebben in een diep artistiek dal gezeten.

De reden van de wederopleving van Alice In Chains is tweeledig; de band grijpt met The One I Know terug op het befaamde en dus nog lang niet uitgewerkte recept van Dirt en gitarist Jerry Cantrell heeft weer de geest. Het zijn zijn snijdende gitaarpartijen die van The One You Know een feest maken. Cantrell’s inspiratie voor de nieuwe Alice single zal je misschien verbazen, maar ook herkennen. Dat was Fame van David Bowie. Na vijf jaar verschijnt er ook eindelijk weer een nieuw album van de mannen uit Seattle, maar aangezien de plaat nog niet af is, zijn er nog geen titel en releasedatum bekend. Dat zal ook nog wel even duren, want Alice In Chains is momenteel op tournee.

LIVEDATUM: 6/7 Rock Werchter, België

Johan – What A Scene

Ook het nieuwe album van Johan gaat er bij muziekminnend Nederland weer in als jenever in een ouderling. Al hebben we lange tijd – zo’n jaar of 8- niks van de band van Jacob De Greeuw vernomen, vergeten zijn we ze zeker niet. Johan vult met gemak de A-locaties van het clubcircuit en geen festival dat de band niet hebben wil.

Pull Up heet album Johan album nummer vijf dat vooraf werd gegaan door het niet zonder ironie getitelde About Time. De tweede officiële single van het album is What A Scene. What A Scene is Johan op zijn best, beheerst van tempo, subtiel van opbouw en vol prachtige details. En, niet op de laatste plaats; wonderlijk mooi gezongen. Het is geen geheim dat De Greeuw niet altijd even makkelijk in het leven staat, maar ook zonder die wetenschap voel je en hoor je dat hier een serieus artiest aan het werk is, schepper van tijdloze muziek. 

Als een band na 8 jaar stilte eindelijk weer eindelijk weer eens iets van zich laat horen, spreek je van een comeback. In geval van Johan is het gebruikelijk dat de band meerjarige witjes laat vallen. Semantisch gezien zijn dus alle Johan albums (op de eerste na dan) comeback-platen. Zo wordt het echter niet ervaren. Als er een nieuwe Johan album verschijnt lijkt het alsof de band nooit is weggeweest. Dat komt ook omdat de sound van Johan in al die jaren niet echt is veranderd. De ene keer heeft de producer wat meer invloed dan de andere, maar waar het om draait zijn de songs van De Greeuw. Die vallen onder de noemer powerpop, zijn zonder uitzondering fraai van melodie en melancholiek van toon. De Johan albums vormen zo’n coherent oeuvre dat et niet uitmaakt dat ze met lange tussenpozen verschijnen.

LIVEDATA: 18/5 Oosterpoort, Groningen. 29 & 30/5 Paradiso, Amsterdam. 1/6. Eiland Buitenvest, Hulst. 2/6 TivoliVredenburg, Utrecht.

#304 Dennis Sommeijer van Klomppop

In het laatste weekend van mei verandert het Zeeuwse Ovezande in Amorica, het dorpje van Asterix dat stand hield tegen de Romeinen. De Romeinen zijn in dit geval de festivalindustrie. Geheel tegen de tijdsgeest in is Klomppop een idealistisch festival zonder winstoogmerk, dat drijft op vrijwilligers die als enig doel hebben de festivalgangers een topweekend te bezorgen. Klomppop -dat bijna veertig jaar bestaat- heeft er voor bewust gekozen om klein te blijven. Het festivalterrein is niet veel groter dan een voetbalveld, maar omdat er een aantal activiteiten tegelijk plaatsvinden is dringen om een band te zien er niet bij.

Net als de boeken van Asterix is Klomppop voor de hele familie. Aan iedereen en alles is gedacht. Voor de meezingers en gezelligheidszoekers is er een feestpaleis, voor de rockers is er gelegenheid tot headbangen, voor de dansers zijn er dj’s, voor de denkers zijn er (zingende) dichters en ga zo maar door. Terecht ook krijgen bands uit de regio alle ruimte om zich te presenteren.

Klomppop 2018 heeft een line-up waar je U tegen zegt. Een (kleine) greep uit het programma van zaterdag; de misschien wel beste garagerock band van de lage landen, Canshaker Pi, de serieus leuke postpopband EUT, het opzwepende hiphop orkest The Cool Quest, de opwindende danssensatie Fata Boom en -wederom- ga zo maar door. Speciale vermelding verdient het nationaal vermaarde Moss dat min of meer een thuiswedstrijd speelt, want oorspronkelijk afkomstig uit Middelburg.

Alsof de vrijdag en zaterdag al niet leuk genoeg zijn, neemt Klompop op zondag ook nog eens het mooie middeleeuwse Ovezande over met straattheater, een kindermarkt, een big band, een coverband en -het wordt saai- ga zomaar door.

Voor informatie verwijzen we je graag naar www.klomppop.nl. Daar zal je zien dat parkeren gratis is, het bier maar 1 muntje kost (a 2,20) dat er een camping is en de prijs van een weekend ticket maar 26,50!

Passepartouts winnen voor Klomppop doe je hier!

Een van de drijvende krachten achter Klomppop is Dennis Sommeijer. Onze Bazz belde met de mede-organisator en booker en vroeg hem o.a. wat het geheim is van het succes van Klomppop. Het interview plus de door Dennis uitgezochte plaatjes hoor je zaterdag (12/5) tussen 19.00 en 21.00 uur, en/of in de herhaling op donderdag vanaf 22.00 uur.

Klomppop 2018:
1. Moss – The Promise
2. Moss – My Decision
3. The Cool Quest – Storm
4. Canshaker Pi – No Sack, No way
5. EUT – Bad Sweet Pony
6. FATA BOOM – Double Rum Cola
7. Treehook – Sun Sets Too Soon
8. Dirk. – Fuckup
9. RONDÉ – Naturally
10. Hausmagger – Dacht Het Wel
11. Kraantje Pappie – Best Wel Een Ding
12 .Charades – Undress

Klomppop historie:
13. Band Of Skulls – I Know What I Am
14. John Coffey – Romans
15. It It Anita – G-Round
16. The Charm The Fury – Echoes
17. Indian Askin – Really Wanna Tell You
18. Compact Disk Dummies – The Reeling
19. Birth Of Joy – Make Things Happen
20. Flying Horseman – City
21. DeWolff – Don’t You Go Up The Sky
22. The Deaf – 1973

Persoonlijk:
23. Preoccupations – Espionage
24. And So I Watched You From Afar – Set Guitars To Kill
25. LCD Soundsystem – Dance Yrself Clean

Blossoms – There’s A Reason Why (I Never Return Your Calls)

Het Britse Blossoms neemt de horde van ‘het moeilijke tweede’ album met een gemak waar heel wat collega’s jaloers op zullen zijn. Zonder al te grote veranderingen in te voeren, is er op Cool Like You wel degelijk sprake van ontwikkeling. Op het naar de band vernoemde debuutalbum was de 90’s Britpop de voornaamste bron van inspiratie. Op de nieuwe plaat gaat de band iets verder terug in de tijd en komen ze uit in de jaren 80 voor ideeën en inspiratie. (Denk Tears For Fears, maar ook Prince en Duran Duran). Een beetje retro dus, maar niet hinderlijk. Daarvoor heeft Blossoms te veel flair en mede dankzij zanger Tom Ogden een onmiskenbaar eigen geluid.

There’s A Reason Why (I Never Return Your Calls) is de opvolger van I Can’t Stand It, een van de grotere Britse indie-hits van 2018 tot dusver. De nieuwe single begint met een keyboard-riedel, die opereert op het snijvlak van kunst en kitsch. Wat volgt is een uitbundige song met licht droevige nasmaak. Dat donkere randje past bij de tekst, die gaat over een gebroken relatie. Het antwoord op de in de titel gestelde vraag is dat de zanger bang is dat als hij opneemt duidelijk wordt dat hij nog steeds verliefd is. De video van There’s A Reason Why (I Never Return Your Calls) is verwijzing naar de film A Hard Days Night van de band, zonder wie er waarschijnlijk nooit een Britse muziekscene geweest zou zijn.

LIVEDATUM 04/10 Melkweg, Amsterdam

Skeggs – Up In The Cloud

Up In The Cloud is een prima punky popsingle van het Australische Skeggs, dat nog niet zo heel lang geleden het zweet van de muren deed druipen in de kleine zaal van Paradiso tijdens London Calling. ‘Klaar voor de grote zaal’, was het oordeel van onze vrienden van The Daily Indie.

Er zijn drie Skeggs, zanger-gitarist Benny Reed, bassist Toby Cregan en drummer Jonni Lane. Hun standplaats is Byron Bay, een stadje dat is gelegen aan de meest oostelijke punt van het Australische continent. De punk van Skeggs is van het melodieuze soort en doet mede vanwege het nasale stemgeluid van Reed en de geringe lengte van de song wel aan The (late) Ramones denken.

Skeggs heeft nog geen album uit, maar daar wordt aangewerkt. Momenteel is Skeggs op tournee door Engeland. Helaas steken ze dit keer het kanaal niet over, hopelijk doen ze dat wel in het najaar als hun debuutalbum er is.

Fidlar – Alcohol

De oudste alcoholhoudende drank is waarschijnlijk mede, een soort wijn die wordt gemaakt van honing. Het alcoholpercentage varieert van 3 tot ruim 20%.  In welke mate mede er in het stenen tijdperk werd gedronken weten we niet, maar we mogen er van uitgaan dat de eerste kater zich niet lang na de ontdekking aandiende. Als we recent wetenschappelijk onderzoeken mogen geloven, verkort alcoholconsumptie de levensverwachting aanzienlijk. Als dat inderdaad zo is, mag het een wonder heten dater überhaupt nog mensen zijn.

Daar moet op gedronken worden meent het Californische rammelrockkwartet Fidlar en heeft voor de gelegenheid een toepasselijk lied geschreven, een ode aan de Alcohol. Tenminste, zo zou je de tekst van Alcohol kunnen interpreteren. Een alternatieve uitleg is dat de zanger dringt om te vergeten. Hij heeft liefdesverdriet. Voor verschillende uitleg vatbaar dus.

Als je de tekst even voor gezien houdt, resteert er een ruig rockend dranklied over met lallende gitaren, een tipsy zanger en een refrein dat zelfs door de grootse alcoholist moeiteloos kan worden meegebruld. Alcohol past in een patroon. Eerder bezong Fidlar de geneugten van Cheap Beer en Cocaine. Waarschijnlijk is Alcohol de voorbode van een nieuw, derde album van Zac, Brandon, Elvis en Max.

LIVEDATA: 14/7 Kliko Fest Haarlem. 15/7 Dour Festival, België.