Category: Nieuwe Muziek

Tamino – Indigo

Tamino is zo’n artiest die mensen intens gelukkig kan maken, maar ook kan irriteren, weten we van de commentaren* op onze player. Aan hen bieden wij bij voorbaat onze excuses aan, want ook de nieuwe single van de Vlaamse-Egyptische- Libanese troubadour zal je veelvuldig gaan horen.

Indigo is een van de songs van de in eigen beheer uitgebrachte debuut EP van Tamino, die hij opnieuw heeft opgenomen voor zijn nieuwe label, dat zijn werk wereldwijd zal uitbrengen. Het grotere budget heeft goed uitgepakt. Waar de eerste versie indringend, maar rudimentair was, hoor je nu subtiele strijkers, atmosferische achtergrondzang en een baspartij, die de song nog meer diepte geeft, letterlijk en figuurlijk.

Die bas wordt overigens bespeeld door Colin Greenwood van Radiohead. Greenwood werd op het bestaan van Tamino geattendeerd door een gezamenlijke kennis. Of het nou spontaan was of na een verzoek? Hij bood zijn diensten graag aan. En dat zegt toch wel iets over het talent en het bereik van de 21 jarige singer-songwriter uit Antwerpen. Benieuwd wie er nog meer meedoen aan het debuutalbum van een van de grootste talenten van deze tijd.

LIVEDATA 26/04 Vooruit, Gent (BE) (Sold Out) 28/04 Doornroosje, Nijmegen 29/04 TivoliVredenburg, Utrecht 04/05 Aralunaires, Arlon (BE) 22/06 Camp Moonrise Meer van Bussloo, Veluwe 30/06 Down The Rabbit Hole, Ewijk 05/08 Ronquieres Festival, Ronquieres (BE) 18/08 Pukkelpop, Hasselt (BE) 29/11 Ancienne Belgique, Brussel (BE)

*Het kan overigen ook een eenling zijn, die actie voert.

Altın Gün: Perfecte synthese tussen oost en west

Altın GünStel: je bent een Nederlandse zangeres en je ontvangt via Facebook de uitnodiging van een stel Costa Ricanen om samen allerlei Amsterdamse smartlappen van Tante Leen en Johnny Jordaan te spelen. En beeld je voor het gemak dan ook even in dat deze Zuid-Amerikaanse versies van rasechte Mokumse levensliederen nog zouden aanslaan ook. Het klinkt misschien, maar deze fictieve situatieschets komt nog verrassend dicht in de buurt bij wat Altın Gün-zangeres Merve Daşdemir twee jaar geleden meemaakte.

Tekst LiveGuide | Daan Keijzer

De in Istanbul geboren en getogen Merve vertoefde al twee jaar in Nederland, toen het herkenbare rode cijfertje van Facebook haar wees op een uitnodiging van bassist Jasper Verhulst. “Of ik een keer met hen nummers van mijn Turkse jeugdhelden wilde spelen”, knijpt de rossige Turkse zichzelf opnieuw in haar arm. “Ik kon het niet geloven dat ik met Nederlandse gasten dit soort muziek zou gaan maken. Het is echt een klein wonder. Ik reageerde met: ‘Fuck yes, ik ben degene die jullie zoeken!’. En sinds de eerste sessie is er niets veranderd in de bezetting van de band. Het voelde direct goed.”

Verhulst had net met de vooral buiten Nederland populaire psychpopband Jacco Gardner een show in Istanbul gedaan en raakte verknocht aan ‘Anatolische rock’, de Turkse gitaarmuziek die vooral in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw floreerde. Hij begon een nieuwe groep met gitarist Ben Rider en drummer Nic Mauskovic en voegde Merve en zanger/saz-speler Erdinč Ecevit Yildiz eraan toe vanwege hun ervaring met Turkse muziek.

“Op mij en Erdinč na begrijpt niemand uit de band waar de teksten precies over gaan”, lacht Merve. “Maar dat is ook niet de insteek; we verliezen ons volledig in de muziek. Het is zo ontzettend groovy; de perfecte synthese tussen Westerse en Oosterse invloeden.”

Derde leven
De nummers van Altın Gün zijn eigenlijk herinterpretaties van herinterpretaties. De band grijpt terug op werk van bekende Turkse artiesten uit de jaren zeventig, zoals Erkin Koray en Cem Karaca, die op hun beurt weer traditionele Turkse folk van een aantal decennia eerder re-arrangeerden. “De originele songs zijn dus eigenlijk twee keer verbouwd”, verklaart Daşdemir de bijzondere levensloop van nummers als Hey Gidi Koca Dünya, die dankzij van Altın Gün een derde leven meemaken. “We rotzooien met alle partijen van de originele nummers, behalve de teksten. Daarom voelen de nummers als ons eigen werk.”

De populaire Anatolische gitaarrock van ruim vijftig jaar terug wordt vaak geassocieerd met politiek activisme. Er zijn voorbeelden genoeg (of eigenlijk te veel) van Turkse artiesten die vanwege hun muziek in de gevangenis belandden of zelfs verbannen werden. Met politiek heeft Altın Gün echter niets van doen. “Een veelgemaakte fout is dat de liedjes worden verbonden aan het hoge protest-gehalte van toen. Maar het waren meer de artiesten die een politieke mening hadden, de liedjes gingen daar niet zozeer over.”

“Natuurlijk ben ik bezorgd over wat er in Turkije allemaal speelt. Links socialisme wordt constant bedreigd in mijn vaderland. Toch houden wij iedere vorm van activisme buiten de deur bij Altın Gün, het gaat echt puur om de muziek.” Maar waar gaan de fonetisch razend interessante teksten dan wel over? “Meestal over menselijke emoties. Liefde, verdriet, dood. De teksten gaan eigenlijk alle kanten op.”

Buikdansen
Niet alleen de teksten zijn beweeglijk als mediterraanse ijsvogels. Tijdens de shows van Altın Gün op showcasefestival Eurosonic Noorderslag – afgelopen januari in Groningen – betrapten wij Daşdemir namelijk op haar waanzinnige buikdans-skills. De meedogenloos dansbare muziek in combinatie met de wulps wiegende heupen van de zangeres, dwongen de eigen benen tot het maken van voorheen onmogelijk geachte bewegingen.

“Het is onmogelijk om niet te dansen als wij spelen”, durft Merve te beweren. “Zelf hou ik ontzettend van dansen, omdat ik stiekem weet dat ik goed kán dansen. Het buikdansen is echter nooit gepland. We hebben geen choreograaf die mij dat verplicht; het gebeurt haast vanzelf. Ik denk dat het buikdansen een erfenis is van mijn cultuur.”

Begin april brengt de band het eerste album uit. De releaseshow in Bitterzoet was binnen een mum van tijd uitverkocht. “Zelfs onze show in België is al uitverkocht. We zijn pas anderhalf jaar aan het spelen en in eerste instantie verwachtten wij niets bijzonders van de reacties van mensen op onze muziek. Maar sinds onze eerste show, die vrij episch was, is alles zich razendsnel gaan ontvouwen.”

LIVEDATA 05/05 Bevrijdingsfestival Overijssel, Zwolle 05/05 Bevrijdingspop, Haarlem 08/06 Best Kept Secret Festival, Hilvarenbeek 14/07 Dour Festival, Dour (BE) 09/09 Into the Woods, Amersfoort

Klinkt als: een op hol geslagen Spotify-playlist die per abuis Turkse folk met Westerse rock is gaan combineren

—

LiveGuideLiveGuide bestaat vier jaar en dat heeft voor een blad dat tien keer per jaar verschijnt één logisch gevolg: nummer veertig komt uit! Dit jubileum viert de concert- en festivalkrant met een extra dikke editie.

Bokoesam bracht onlangs een catchy EP uit met de licht gestoorde Jacin Trill, maar zit alweer vol nieuwe plannen. De Amsterdammer is een van de grotere spelers van de Nederlandstalige hiphop, een genre dat de laatste jaren compleet is geëxplodeerd. Als het aan Sam ligt is het einde zelfs nog niet in zicht. In LiveGuide filosofeert hij hardop over de vraag of NL-rap ook Amerika kan veroveren.

Buzz
In het krantje lees je verder interviews met de arty R&B-producer SOHN, legt Nathaniel Rateliff uit waarom hij karaokebars beter kan vermijden en tipt Tim Knol de beste albums van het moment. Verder genieten we mee met het nieuwe Britse indierockbandje ISLAND, dat in een roes verkeert nu om hun muziek een aardige buzz hangt.

Vlijmscherp
Met prachtfoto’s wordt verder teruggeblikt en op de shows van onder meer WAND in Vera, King Gizzard & The Lizard Wizard in Paradiso en Editors in het Nationaal Militair Museum. Er wordt ook stilgestaan bij alle slachtoffers van Noel Gallagher’s vlijmscherpe tong, Death Alley deelt de bizarre backstage-rider van de band en we duiken in Altin Gün en lange geschiedenis van de songs van deze zinderende nieuwe band, van welke de muziek nog het best te omschrijven valt als een combinatie van stokoude Turkse folk en Westerse funkrock uit de seventies.

 

Biffy Clyro – Many of Horror (MTV Unplugged Live at Roundhouse, London)

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag een vervolg op de succesvolle en historische MTV Unplugged sessies. De Schotse rockband Biffy Clyro mag nu ook zo’n liveopname op hun toch al imposante cv zetten. Bij de modern classic Many of Horror is nu ook een videoclip verschenen. En vanwege het grote succes gaat Biffy Clyro nu ook op een unplugged tournee.

LIVEDATUM 3/10 Paradiso, Amsterdam

Ghost – Rat

Ghost is een behoorlijk maffe doemmetal band uit Zweden, Wat doen ze dan op de playlist van Pinguin Radio? Simpel de band heeft een single gemaakt, die onbehoorlijk goed is. In de verte hoor je nog wel waar ze vandaan komen, de titel Rat wordt gegrunt, maar verder is het gewoon lekker stevige pop zoals we graag draaien, zeker in de aanloop naar de zomer.

Ghost ziet er vervaarlijker uit dan ze klinkt. Terwijl de songs bij tijd en wijle dus behoorlijk poppy zijn, ogen de bandleden als extra’s in een horrorfilm. De zanger gaat/ging door het leven (of is het de hel?) als Papa Emeritus (I,II, III). Meestal draagt hij een soort mijter en andere pauselijke parafernalia. Hij verandert echter per album van indentiteit. Zijn echte naam is Tobias Forge. Dat was geheim tot hij vorig jaar door oud bandleden tijdens een proces gedwongen werd zijn ware indentiteit te onthullen. De rest van de band mag geen naam hebben, zij staan bekend als de Nameless Ghouls. Theater dus. De kostuums passen bij de occulte en satanische songteksten, die vaak refereren aan bekende horrorverhalen en collectieve angsten. Zoals die voor ratten.

Het is even stil geweest rond Ghost. Hun laatste album stamt uit 2015, maar op juni zal plaat 4 verschijnen. Prequelle is de titel en Cardinal Copia de nieuwe naam van Forge. Het album is geproduceerd door Tom Dalgety, die zijn sporen verdiende middels zijn werk voor o.a. Pixies, Royal Blood en Band Of Skulls. 

LIVEDATUM: 14 juli Dynamo, Eindhoven.

Ghost – Rat

Ghost is een behoorlijk maffe doemmetal band uit Zweden, die er vervaarlijker uitziet dan ze klinkt. Terwijl de songs bij tijd en wijle dus behoorlijk poppy zijn, ogen de bandleden als extra’s in een horrorfilm. De zanger gaat/ging door het leven (of is het de hel?) als Papa Emeritus (I,II, III). Meestal draagt hij een soort mijter en andere pauselijke parafernalia. Hij verandert per album van indentiteit. Zijn echte naam is Tobias Forge. Dat was geheim tot hij vorig jaar door oud bandleden tijdens een proces gedwongen werd zijn ware indentiteit te onthullen.

De rest van de band mag geen naam hebben, zij staan bekend als de Nameless Ghouls. Theater dus. De kostuums passen bij de occulte en satanische songteksten, die vaak refereren aan bekende horrorverhalen en collectieve angsten. Zoals die voor ratten.

Het is even stil geweest rond Ghost. Hun laatste album stamt uit 2015, maar op juni zal plaat 4 verschijnen. Prequelle is de titel en Cardinal Copia de nieuwe naam van de zanger. Het album is geproduceerd door Tom Dalgety, die zijn sporen verdiende middels zijn werk voor o.a. Pixies, Royal Blood en OPETH. 

LIVEDATUM: 14 juli Dynamo, Eindhoven.

Imarhan – Edah Wa Dagh

Zo doen we het maanden zonder musica exotica, zo staan er plots twee tracks op onze playlist uit niet westerse oorden. Tinariwen speelde zich in de kijker met hulp van goede bekenden, Kurt Vile en Mark Lanagen. Imarham doet het op eigen kracht.

Imarhan komt uit dezelfde vijver als Tinariwen, of eigenlijk zelfde woestijn, de Sahara. Tinariwen komt uit Mali, Imarhan (de mensen waar ik om geef) uit Algerije, ietsje noordelijker dus. Beide bands bestaan uit muzikanten, die de gitaar hebben verkozen boven het geweer, een reëel dilemma voor jongen mannen uit de door burgeroorlogen geteisterde regio.

Waar Tinariwen graag mag uitweiden, zijn de songs van Imarhan veelal kort en krachtig. Edah Wa Dagh, afkomstig van het vers verschenen tweede album van de band is nog geen drie minuten lang. Met zijn Arabische zang en hard rockende gitaren biedt het nummer biedt het beste van twee werelden. De opwindende woestijnrock van Imarhan is uitermate geschikt voor de festivalweides. Het geval wil dat de band eind juli in Frankrijk speelt en eind augustus in Denemarken. Ze zijn dus beschikbaar het derde weekend van augustus en min of meer in de buurt.  Dus….

#301 Patrick Klerkx / The Life I Live 2018

“The Life I Live in Den Haag, de opvolger van de Haagse KoninginneNach, tovert op 26 en 27 april de binnenstad om tot een gratis festivalterrein waar kwaliteitsmuziek de boventoon voert. Het stadscentrum wordt ingedeeld in diverse muziekdorpen die ieder een eigen klankkleur vertegenwoordigen. Ondanks de 200.000 bezoekers blijft de sfeer intiem door de relatief kleinschalige muziekdorpen. Daarnaast vinden er ook optredens plaats binnen de aangelegen horecalocaties.”

Zo staat er in het persbericht en zo is het! Wie de popgeschiedenis een beetje kent, weet dat Den Haag een naam heeft op te houden. Het was in de hofstad waar de vaderlandse muziekscene in de jaren zestig tot bloei kwam. Een van de bands die de hofstad aan zijn reputatie van beatstad #1 hielp was Q65. De punkpioniers leverden in 1966 een belangrijke bijdrage aan de Hollands rockcanon met The Life I Live, dat terecht door de festivalorganisatie is geadopteerd als naam voor misschien wel het belangrijkste muziekfestijn binnen de Haagse stadsgrenzen. Golden Earring en Shocking Blue mogen dan internationaal bekender zijn, onderschat de ‘Kjoe’ niet. De gezaghebbende site allmusic.com noemt de band’ ‘one of Europe’s best kept starcaliber musical secrets’. De zelfde site spreekt van Den haag als ‘the Liverpool of The Netherlands’ En zo is het.

Op www.2018.thelifilive.nl vind je alles wat je wilt en moet weten over het festival, maar een aantal zaken willen we toch graag hier aanstippen. Zoals de datum. The Life I Live 2018 vindt plaats op 26 en 27 april. Er is die dagen veel meer te beleven dan muziek alleen, maar daar willen we ons toch even op concentreren. Welgeteld komen er 62 acts naar de stad achter de duinen. Een greep uit het aanbod zie je hieronder in de lijst, die een van de mensen achter de schermen, Patrick Klerkx speciaal voor ons heeft samengesteld na met klem te hebben geprotesteerd dat 25 toch eigenlijk te weinig is. De genoemde nummers hoor je de hele week door en natuurlijk ook tijdens het interview dat onze Bazz met Patrick had over het GRATIS Haagse muziekfestijn.

Luister naar de Bazz op de Buzz special over The Life I Live 2018 met Patrick Klerkx op zaterdag 21/4 om 19.00 uur of op donderdag 25/4 om 22.00 uur.

25 acts die te zien zullen zijn op The Life I Live 2018.

  1. EUT – Bad Sweet Pony
  2. Tim Knol – Going Places
  3. Kraantje Pappie – Ow
  4. Bon Voyage Organisation – Schenzen V (radio edit)
  5. Gallowstreet – DeLorean Cowboy
  6. Dr. Meraki – Shopped Out
  7. Evil Empire Orchestra – Black Mamba
  8. Pete Philly – Favorite Song
  9. Son Mieux – Easy
  10. The Lumes – Anguish
  11. The Yawpers – Mon Dieu
  12. Death Alley – Black Magick Boogieland
  13. Brutus – All Along
  14. The Homesick – The best part of being young is falling in love with jesus
  15. Marc O’Reilly – Dollar
  16. Los Paja Brava – Naiden
  17. The Howlin’ – Harmful
  18. Roxeanne Hazes & Thijs Boontjes Dans- en Showorkest – Ballade van de Moord
  19. Luminize – Fuck You
  20. Koffie – Hard Times
  21. Andy Frasco – Blame it on the Pussy
  22. Kel Assouf – Tikounen
  23. L’Chaim – Gadje Gadje
  24. Marc O’Reilly – You NevThe Homesick – Gucci Gucci

Sticky Fingers – Kick On

Skatepunkers worden ze wel genoemd, maar de tijd dat de mannen van het Australische Sticky Fingers op een board een helling afzeilden ligt alweer een tijdje achter hen. De band is inmiddels zo succesvol dat ze er a) geen tijd meer voor hebben en b) de verzekering bezwaar maakt.  

Begonnen als vriendenclub met een gedeelde belangstelling voor rock ‘n’ roll, reggae, soul en bourbon is Sticky Fingers uitgegroeid tot een band met een internationale following. Die populariteit is gewonnen door noeste arbeid: constant toeren en veel platen maken. Pinguin luisteraars kennen waarschijnlijk nummers als Australia Street en de cover van Ghost Town van The Specials. Los van de liedjes was Sticky Fingers ook ‘beroemd’ (lees berucht) vanwege het bij tijd en wijle liederlijke gedrag van de bandleden. Vooral zanger Dylan Frost wilden nog wel eens over de schreef gaan, zeker als hij een kwade dronk had. Dat leidde in 2016 tot twee incidenten, die de band er toe deed besluiten voor onbepaalde tijd een pauze in te lassen. Frost zou racistische opmerkingen hebben gemaakt tegen een Aborigines band en zich seksistisch hebben gedragen tegenover een medewerkster van hun label. Geen akkefietjes dus. De zanger heeft publiekelijk zijn excuses aangeboden, die zijn aanvaard door de slachtoffers van zijn uitbarstingen. Daarna heeft hij professionele hulp gezocht voor zijn drankprobleem en tot dan toe geheim gehouden bipolaire schizofrenie.  

Een paar weken geleden, plaatste de band op social media de boodschap; ‘guess who’s back?”. Sticky Fingers dus, ouder en wijzer en vooral nuchter. In een interview met radiostation Triple J heeft Frost opnieuw zijn excuses aangeboden en gezegd dat hij absoluut geen racist is en ook geen seksist. Zijn opmerking “Boys will be boys” was weer niet erg handig, maar de voorlopige stand van zaken is dat de incidenten hem zijn vergeven, maar niet zijn vergeten.

Eerlijk gezegd wisten we niks van deze affaire toen we de nieuwe single van Sticky Fingers tot IJsbreker verkozen. Nu twijfelen of we er wel goed aan doen. Het is een dilemma dat we steeds vaker zullen tegenkomen. Bijvoorbeeld bij Jesse Hughes van Eagles Of Death Metal, die er bizarre ideeën op na houdt over wapenbezit. Als de maker een zak is, maakt dat gelijk zijn/haar muziek slecht? Zie ook Dotan. Theoretisch niet natuurlijk, maar het is moeilijk om van muziek te genieten als je weet dat het brein waaruit die is ontsproten niet spoort.

Terug naar Sticky Fingers. We zijn geneigd de band het voordeel van de twijfel te geven en ze een tweede kans te gunnen. Wat scheelt is dat de band er niet zonder straf van afkomt. Voorlopig zal er geen interview plaatsvinden zonder dat Frost’s uitlatingen aan bod zullen komen. Laat ze maar zweten opdat ze weten dat er grenzen zijn. Wat de band verder te doen staat, is het vertrouwen terug winnen door hard werken en het maken van hele goede muziek. Dat in combinatie met onbesproken gedrag. De eerste stap is gezet, nieuwe single Kick On is een schot in de roos, een pure popsong met een randje en een instrumentale riedel van het type oorwurm. In het succesverhaal van Sticky Fingers speelt Nederland een grote rol. Ons land staat dan ook op de speellijst. Eerst zou de band maar één optreden geven hier, maar dat zijn er vanwege de grote vraag naar kaarten twee geworden. De fans zijn in ieder geval vergevingsgezind, en getuige de comments op Youtube blij dat ze terug zijn.

LIVEDATA: 17 en 19 juni Paradiso, Amsterdam.