Category: Nieuwe Muziek

De dampende southern soul van Nathaniel Rateliff & The Night Sweats

Regelmatig hoor je de laatste maand op diverse radiostations het prachtig ingetogen gezongen You Worry Me voorbij komen van Nathaniel Rateliff & The Night Sweats. De dampende southern soul, pittige countryfolk en broeierige rhythm & blues van de acht muzikanten onder leiding van Rateliff kunnen op grote waardering rekenen in de Amerikaanse media maar lijken nu ook in Europa toch echt tot de verbeelding te gaan spreken.

Tekst Jeroen Bakker

Bijna dreigde drie jaar geleden het opzwepende S.O.B. zelfs een kleine hit te worden. Aanstaande 4 en 5 april zal het gezelschap twee avonden in een uitverkocht Paradiso te zien zijn en in juli zullen de bezoekers van het North Sea Jazz Festival in Rotterdam en Zwarte Cross te Lichtenvoorde vereerd worden met een bezoek van de gepassioneerde muzikanten uit Denver. Vooruitlopend op het deze week verschenen tweede studio-album Tearing At The Seams hadden wij onlangs een gesprek met frontman Rateliff en bassist Joseph Pope III.

Er is niet veel tijd over om deze dagen nog iets van de stad te zien. De twee zijn zojuist uit Parijs gekomen en vertrekken nog dezelfde avond met de trein naar Brussel. “Het is totaal geen probleem voor ons om zoveel tijd samen door te brengen. We zijn al ruim twintig jaar bevriend met elkaar moet je weten”, reageert Rateliff op de vraag of de vriendschap tegenwoordig goed te combineren valt met de zakelijke kant van de muziek. “We zijn al zakelijk vanaf het moment dat we elkaar voor het eerst ontmoetten. Financieel zijn we er nooit op vooruit gegaan.” Pope vult hem lachend aan: “Eigenlijk kost het ons nog steeds meer geld dan dat het oplevert. Het maken van muziek is nog steeds niet winstgevend maar we kunnen gerust stellen dat er werkelijk niets is wat onze vriendschap in gevaar zou kunnen brengen. Daarnaast worden wij er goed bij geholpen door enkele ervaren mensen.” Wat de inkomsten betreft bood de tijd dat Rateliff als tuinman werkte iets meer zekerheid. Ook Pope leek zijn zaak als huisschilder aardig op de rit te hebben. “Ondanks dat hebben wij beiden nooit, zelfs niet één moment spijt gehad toen gekozen werd om dit nieuwe en toch ook wat onzekere avontuur met elkaar aan te gaan. Het is inmiddels een fulltime job geworden maar het wel een baan waar je graag iedere dag je bed voor uitkomt”.

Voor het opnemen van Tearing At The Seams, dat is uitgebracht op het beroemde Stax-label, is gekozen voor een andere werkwijze dan tijdens het opnemen van het debuutalbum. Rateliff: “Alles werd deze keer gelijktijdig opgenomen in één ruimte waarbij nauw werd samengewerkt met de producer. De basis, voornamelijk ‘snippets’ hadden wij al klaar voordat we de studio in New Mexico binnenliepen, het arrangement ontwikkelde zich op het moment dat we met elkaar gingen jammen maar het waren slechts kleine aanwijzingen die werden toegepast. Het ging steeds beter en juist toen we dachten dat we klaar waren werd ons gevraagd om nog één keer met wat laatste, ongebruikte ideetjes aan de slag te gaan. De sfeer was te gek en die live-sessie verliep vlekkeloos. De schrik sloeg ons om het hart toen hij vanachter het mengpaneel plotseling riep dat we zojuist een hit hadden opgenomen. We dachten dat het niet goed was, veel te commercieel of zoiets hahaha.”

Rateliff en The Night Sweats worden dikwijls geroemd vanwege hun grote diversiteit. Alles heeft volgens Pope te maken met de invloeden die ieder bandlid met zich meebrengt. Pope: “We luisteren naar echt van alles en komen via elkaar steeds weer nieuwe dingen tegen die ons beïnvloeden en die terugkomen in onze muziek. Het gaat bijvoorbeeld van Joe Cocker naar James Tayor en van Sam Cooke naar Leonard Cohen.” Volgens Rateliff is het allemaal de schuld van Chuck Berry. Rateliff: “Het is volgens Cohen Chuck Berry die dit allemaal heeft mogelijk gemaakt. Hij zei ooit: All of us are footnotes to the words of Chuck Berry. If Beethoven hadn’t rolled over, there’d been no room for any of us.”

In Amerika wordt heel veel gespeeld. Met de naamsbekendheid gaat het daar echt de goede kant op. “We spelen in prachtige theaters met een capaciteit van bijna tweeduizend toeschouwers waar iedereen speciaal een kaartje koopt om ons te zien spelen maar ook grote sporthallen waar soms zelfs meer dan tienduizend mensen onze muziek te gek vonden. Alleen kwam daarna nog wel The Kings Of Leon een show doen. Zolang wij dat kunnen doen wat we zo graag willen vinden we het prima. De sfeer en de interactie met het publiek is voor ons uitermate belangrijk en dan is zo’n mega-hal natuurlijk niet ideaal. Kijk, een zaal als Paradiso blijft altijd te gek om in te spelen en het Olympia Theater in Dublin is ook een plaats waar we heel graag optreden. We spelen dan ook liever twee avonden in zo’n zaal dan één keer een sporthal voor even zo veel mensen.”

Veel fans in Nederland zullen er voor kiezen om voor beide avonden een ticket te kopen. In grote lijnen zal de setlist hetzelfde zijn maar volgens Pope zal het desondanks ook voor hen interessant genoeg zijn om er een tweede avond bij zijn: “We hebben vaker twee avonden achtereen in dezelfde zaal gespeeld maar we hebben nu de luxe dat er meer materiaal beschikbaar is om uit te kiezen en dus ook de mogelijkheid om tijdens deze tournee meer variatie in de shows aan te brengen Het biedt daarnaast de mogelijkheid voor ons om iets meer te weten te komen over de stad, de mensen en de gewoonten.” Rateliff valt hem lachend in de rede: “Het eerstvolgende optreden is altijd beter dan die van daarvoor dus de tweede avond wordt de beste!”

LIVEDATA 04/04 Paradiso, Amsterdam (Sold Out) 05/04 Paradiso, Amsterdam (Sold Out) 07/04 De Roma, Antwerpen (BE) (Sold Out) 13/07 Zwarte Cross, Lichtenvoorde 15/07 North Sea Jazz Festival, Rotterdam

The Minutes – Got My Love

Zes jaar geleden alweer draaiden we met veel plezier de single Black Keys van The Minutes. Sterker nog ons enthousiasme was zo groot dat we de tweede single van de Ierse band tot IJsbreker uitriepen. En toen werd het stil. Er volgde in 2014 nog wel een live-album, maar dat leek meer uit nazorg dan als verstandige carrièremove.

Dus wie schetst onze verbazing toen er deze week vanuit het niets een nieuw nummer opdook van The Minutes. En nog een behoorlijk goed nummer ook! Got My Love is net als Black Keys een track die met zijn speelse opbouw, schuivende gitaren, aanhoudende aah-koortjes, Harrison-achtige solo’s en Lennon-esque leadzang thuishoort in de categorie powerpop. Een tikkeltje retro, maar dat maakt de pret alleen maar groter.

Got My Love blijkt het startsein van een nieuwe periode van activiteit van The Minutes uit Dublin, die in Ierland beschouwd wordt als een van de beste live acts van het eiland. Een derde album staat in de steigers, een titel en een releasedatum zijn nog echter niet bekend. Vol verwachting klopt ons hart.

The Voidz – AlieNNation

AlieNNation, nieuwe single nummer vijf van The Voidz is misschien wel de beste van het stel. Alle vijf komen ze overigens van het tweede album van de bijband van Julian Cassablancas, Virtue dat op 30 maart zal verschijnen. Was het debuutalbum van The Voidz een interessant allegaartje. Virtue lijkt een vrij pure powerpop-plaat te worden, weliswaar met ruimte voor gekte maar met een strakkere lijn dan het debuut.

AllieNNation is een hypnotiserende, midtempo track met een mechanische beat en mooie meerstemmige zang. Het nummer lijkt uit twee delen te bestaan. Deel één wordt gedomineerd door iets dat klinkt als een fluitsample. In deel twee is de fluit foetsie en zijn het subtiele gitaarpartijen die de instrumentale dienst uitmaken. Het resultaat is een intrigerend nummer dat al bij de eerste luisterbeurt boeit en daarna alleen nog maar aan kracht wint. Het vooralsnog enige optreden van The Voidz in Europa vindt plaats in Portugal tijdens het Super Bock Super Rock festival in Lissabon ergens tussen 19 en 21 juli,

Stone Temple Pilots – Middle Of Nowhere

Je zou Jeff Gutt, de nieuwe zanger van Stone Temple Pilots een dapper man kunnen noemen. Met zijn twee voorgangers Scott Weiland en Chester Bennington is het namelijk niet goed afgelopen. Ook de rest van de band getuigd van moed en vertrouwen. Het is namelijk maar weinig bands gegeven om een succesvolle doorstart te maken met een nieuwe zanger. Bands worden vaak vereenzelvigd met de frontman. In geval van STP is dat een vergissing. Na acht albums en drie zangers is het wel duidelijk dat het de gebroeders DeLeo en hun trouwe metgezel Eric Krezt de gangmakers zijn.  Niet dat de zanger niet belangrijk is, maar tot nu toe blijkt zijn rol ondergeschikt aan die van de instrumentalisten.

Stone Temple Pilots heeft er niet voor gekozen om hun successound een op een te kopiëren. Zoals een fan opmerkt in de Youtube comments lijkt Middle Of Nowhere meer op Velvet Revolver dan op oude Pilots. Jeff Gutt (ex Dry Cell) houdt zich prima staande in een wervelwind van drums en gitaren, zijn stem is wat nasaler dan die van zijn voorgangers maar niet minder overtuigend. Middle of Nowhere is een sterk begin van het nieuwe STP album 8, dat dus beter is dan je misschien had verwacht.

Gang Of Youths – The Heart Is A Muscle

En weer dient zich een band aan uit Australië die wereldwijde faam verdient. Gang of Youths heeft het allemaal; een eigen sound? Check. Sterke songs? Check. Een goede zanger? Dubbel check! Een uitstekende zanger zelfs met een stem die sterk doet denken aan die van Phil Lynott, de voorman van het legendarische Thin Lizzy.  Net als Lynott lijkt David le’aupepe fan van The Boss, maar net als Phil is zijn bewondering een start- en geen eindpunt.

Gang of Youths is geen makkelijk te googelen naam, maar de aanhouder ontdekt dat de band uit Sydney komt en al drie albums op hun naam heeft staan. Er zijn vijf bendeleden. Hun namen maken maken duidelijk dat Australië een typisch immigratieland is. Naast voorman Le’aupepe bestaat  Gang Of Youth uit Joji Malani, Donnie Borzestowski, Jung Kim en Max Dunn. Down under heeft Gangs Of Youths alle denkbare prijzen in de wacht gesleept met hun corpulente rock en nu zijn wij dus aan de beurt. Maak de borst maar nat.

LIVEDATA: 10 juni Best Kept Secret, Hilvarenbeek. 17 juni Pinkpop, Landgraaf.

#297 Lesley Warendorff van HipFest

Niet dat het nog nodig is, maar Den Haag maakt zijn reputatie als popstad #1 weer eens helemaal waar met alweer een top popfestival binnen de stadsgrenzen. Hipfest heet het gratis evenement dat vrijdag aanstaande (Goede Vrijdag 30 maart dus) zal plaats vinden in zes horeca-etablissementen in de binnenstad van Scheveningen.

Tussen 3 uur ‘s middags en 11 uur ‘s avonds verandert de Scheveningse Keizerstraat in één grote rock ‘n’ roll boulevard.

Het is de toekomst van de vaderlandse rockscene die zich aan het Haagse publiek komt voorstellen, namen die nu nog maar bij weinigen een belletje zullen doen rinkelen, maar die over een paar jaar wel eens gemeengoed zouden kunnen zijn. Voor namen en rugnummers verwijzen we je graag naar denhaagdirect.nl. Wat je ook kunt doen is zaterdagavond om 19.00 uur Pinguin Radio aanzetten voor een twee uur durende special over HipFest 2018.

Onze Bazz spreekt dan met Lesley Warendorff, een van de drijvende krachten van HipFest, dat dus helemaal gratis is en plaats vindt op goede vrijdag 30 maart in zes kroegen in de Keizersstraat in Scheveningen. Of hadden we dat al gezegd?

Dit is de lijst van liefhebber Lesley Warendorff van HipFest:

  1. Nothing but Thieves – I was Just a Kid
  2. Spoon – Shotgun
  3. Black Foxxes – Husk
  4. The Walkmen – The Rat
  5. Stereophonics – Since I Told You It’s Over
  6. The Minutes – Believer
  7. Kitchenette – Prison Break
  8. Cloud Nothings – Stay Useless
  9. The Kills – Future Starts Slow
  10. Tamarin Desert – Fool’s Last Stand
  11. Them Crooked Vultures – Mind Eraser, No Chaser
  12. Hanni El Khatib – Family
  13. Black Pistol Fire – Bully
  14. Mooon – Too Cool for Skool
  15. Cirrus Minor – Poison
  16. The Raconteurs – Consoler of the Lonely
  17. Baskar – Clave Shase
  18. Drive Like Maria – Black Horses
  19. Husky Loops – Tempo
  20. DeWolff – Don’t You Go Up The Sky
  21. Sam Fender – Millennial
  22. Band of Skulls – I Know What I Am
  23. The Miseries – Skinflint
  24. The Mysterons – Sold My Medicine

Courtney Barnett – Need A Little Time

De tweede single van het derde album van Courtney Barnett is een van haar beste songs tot nu toe. Qua stijl ligt Need A Little Time in het verlengde van het soort losse pols mompelrock waarmee de Australische doorbrak. Wat anders is, is dat Courtney dit keer wat meer binnen de lijntjes blijft met haar zang. Ook is Need A Little Time wat poppier dan we van haar gewend zijn.

De nieuwe single  is net niet ballad over, inderdaad de liefde. Of beter over het op afstand houden van amoureuze sentimenten. Er blijkt iemand te zijn, die meer wil dan Courtney bereid is te geven, ‘I Need A Little Time Out’, zingt ze op haar eigen onnavolgbare wijze.

We kennen nu twee tracks van het binnenkort te verschijnen Tell Me How You Really Feel album van de zangeres uit Melbourne. Genoeg om het vermoeden hardop uit te spreken dat Courtney Barnett zichzelf lijkt te gaan overtreffen en een weer paar treden gaat klimmen op de populariteitsladder.

Doe daarom jezelf een plezier en koop tickets voor het voorlopig enige optreden van de singer-songrocker in Nederland, op donderdag 31 mei In TivoliVredenburg. Als je lang wacht, vis je achter het net. En gezien het feit dat haar agenda tot eind oktober vol is, zal het waarschijnlijk niet eerder dan 2019 zijn voordat ze weer onze richting op komt.

LIVEDATUM: 31 mei TivoliVredenburg, Utrecht.

 

Snow Patrol – Don’t Give In

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de gloednieuwe single Don’t Give In van de Schotse band Snow Patrol. De groep onder leiding van Gary Lightbody is na zo’n zeven jaar terug van weggeweest. Op 25 mei komt ook al het nieuwe album Wildness uit.

De nieuwe single van Snow Patrol hoor je natuurlijk ook op Pinguin Pop!

LIVEDATA 15/6 Pinkpop, Landgraaf 06/7 Rock Werchter, Werchter

Let’s Eat Grandma – Falling Into Me

We volgen Lets’ Eat Grandma al een tijdje, maar hebben tot nu toe getwijfeld of hun muziek niet te gek is voor Pinguin, gek als in gestoord. Maar alles went dus ook het wereldvreemde Britse damesduo dat zichzelf de kannibalistische naam Let’s Eat Grandma heeft aangemeten.

Er zijn vier grandma’s beschikbaar voor eventuele consumptie, die van Rosa Walton en die van Jenny Hollingworth. Rosa is 18, Jenny een jaartje ouder, beiden komen uit Norwich waar ze al sinds hun 13e samen muziek maken. Twee jaar geleden debuteerden de meiden met I, Gemini, een album dat net zoveel verwarring als bijval veroorzaakte. Het cliché luidt ‘je moet er van houden’ en als je geen antenne hebt voor rare dameszang, dan is de kans groot dat je je wild irriteert aan het duo. Maar, als je open staat voor muzikaal avontuur, onbetreden paden en dus rare dameszang, dan staat je een rijke ervaring te wachten.

Niet gehinderd door scholing, conventies of duidelijke voorbeelden maakt Let’s Eat Grandma lome, niet erg vormvaste synthipop-songs, die ze veelal unisono zingen op een manier die zowel kinderlijk als wereldwijs is.  Anders gezegd, Let’s Eat Grandma maakt ongeschoolde meisjespop in een stijl die ergens tussen de droompop van Beach House en de sprookjespop van Kate Bush in zit. Over een aantal weken verschijnt het nieuwe album van de meiden I’m All Ears. Daarvan zijn twee tracks vooruit gestuurd, Hot Pink en nieuwe single Falling Into Me. Beide songs liggen in het verlengde van de sound van het debuut, met dit verschil dat de beat prominenter is en de zang meer to the point. Het is en blijft  een eigen planeet waarop de meiden vertoeven.

De productie van album 2 van Let’s Eat Grandma was in handen van wat je gerust een topteam mag noemen, bestaande uit de Amerikaanse SOPHIE, die hits heeft onder eigen naam en als producer o.a. Charlie XCX en rapper Vince Staples van succes voorzag, Faris Badwan die we kennen als zanger van The Horrors en  David Wrench, die o.a. The xx, Frank Ocean en Caribou tot zijn klantenkring mag rekenen.

LIVEDATUM: 23 april Melkweg, Amsterdam.