Category: Nieuwe Muziek

#293 John Cameron van Claw Boys Claw

Een nieuw album van Claw Boys Claw is niet alleen goed nieuws, het is ook belangrijk nieuws. Claw Boys Claw is namelijk meer dan een band. De muzikale kongsi van Peter te Bos en John Cameron is een nationaal instituut.

Opgericht in 1983 als Nederlandse tak van de internationale alternatieve rockscene maakt de band van meet af aan furore met een sound die is geworteld in de oerrock van The Stooges en The Velvet Underground en aansluit bij de postpunk van tijdgenoten als The Bad Seeds en The Gun Club.

In eerste instantie vinden de Claw Boys hun fans niet via singles en de radio, maar middels sterke albums en spectaculaire optredens waar zweet en decibellen vrijelijk over podium en publiek stromen. Pas later komen de hits, met de Top 2000-ballad Rosie en covers van de polderclassics Venus en Dracula.

Na tien tropenjaren besluit de band het begin jaren negentig wat rustiger aan te doen, maar het monster laat zich niet zomaar temmen en steekt regelmatig de kop op. Ook nu weer hebben de kriebels de overhand gekregen, heeft de band een nieuw album opgenomen (It’s Not me, The Horse Is Not Me, Part One, hun 9e) en een tournee geboekt, waarmee ze tot in alle uithoeken van het land voor opwinding zullen zorgen.

35 jaar Claw Boys Claw, grijzer maar niet wijzer! Als er één band is die koninklijke goedkeuring verdient dan is het wel Claw Boys Claw.

Onze Bazz belde met John Cameron. Hun conversatie plus onderstaande favoriete tracks zenden we uit deze zaterdag (24/2) tussen 19.00 en 21.00 uur en op donderdag 1 maart vanaf 22.00 uur.

LIVEDATA 15/03 Rotown, Rotterdam (Sold Out) 16/03 Metropool, Hengelo 23/03 Patronaat, Haarlem 24/03 013, Tilburg 30/03 Doornroosje, Nijmegen (Sold Out) 31/03 Hedon, Zwolle 06/04 Gebouw-T, Bergen op Zoom 07/04 Muziekgieterij, Maastricht 12/04 TivoliVredenburg, Utrecht 13/04 Burgerweeshuis, Deventer 28/04 Paradiso, Amsterdam

25 favorieten van Claw Boys Claw:

  1. Thee Oh Sees – The Dream
  2. Sonic Youth – Ca Plane pour moi
  3. Fleur des Lys – Circles
  4. The Red Krayola – Hurricane Fighter Plane
  5. Courtney Barnett – Avant Gardener
  6. Robert Wyatt – Seasong
  7. The Misunderstood – children of the sun
  8. Husker Dü – Pink turns to blue
  9. Neil Young – Southern Man
  10. Neutral Milk Hospital – In an Airplane over the Sea
  11. Neu! – Hallogallo
  12. The Seeds – Pushin’ too Hard
  13. Hawkwind – Brainstorm
  14. Warpaint – Disco / Very
  15. Railroad Jerk – Ballad of Railroad Jerk
  16. Goat – Goatman
  17. Velvet Underground – Sister Ray
  18. Kevin Coyne – Eastbourne Ladies
  19. The Modern Lovers – Pablo Picasso
  20. Kurt Vile – Pretty Pimpin’
  21. Tinariwen – Cler Achel
  22. Yo la tengo – My little corner of the world
  23. Wire – Mannequin
  24. Suicide – Rocket USA

Papa Roach – Born For Greatness

Papa Roach is altijd goed voor een relletje van het muzikale soort. Met nieuwe single Born For Greatness zorgt de band weer voor de nodige opschudding. Vooral vooraan bij concerten van de veteranen zal het uitkijken geblazen zijn voor rondslingerende armen, abrupte acrobatische beenbewegingen en headbang manoeuvres in velerlei varianten.

Born For Greatness is single # 3 van studioalbum nummer 8 van de metalrappers uit Vacaville, California, die sinds 1993 de ene rake klap na de andere uitdelen. De naam Papa Roach komt overigens van de stiefvader van zanger Jacoby Shaddix, Howard William Roach. De band heette eerst Coby Dick, wat eigenlijk ook een prima naam is.

Barns Courtney – Sinners

 Barns Courtney – niet te verwarren met Courtney Barnett- is een Britse singer-songwriter met een opvallend bronzen stemgeluid. Barns Courtney bracht eind vorig jaar zijn debuut uit als soloartiest. Daarvoor had hij al twee vergeefse pogingen gedaan om van muziek zijn beroep te maken als lid van een band.

Zijn eerste release onder eigen naam, de single Glitter & Gold was een behoorlijk succes, maar het was de opvolger Fire, die de poort naar succes eindelijk op een kier zette. Opvallend genoeg kwam de doorbraak niet via de traditionele  airplay, maar door exposure in de Bradley Cooper film Burn en later in verschillende tv-series.

Nieuwe single Sinners staat niet op het debuutalbum. Het is een song die Courtney schreef met Carl Barat van The Libertines. Sinners is een eigentijds zeemans cq drinklied waarvan tekst en melodie perfect passen bij zijn donkere timbre. Proost!

Beach House – Lemon Glow

Dreampop heeft vele vormen en varianten, maar waar iedereen het over eens is dat de absolute top van de stijl wordt vertegenwoordigd door het uit Baltimore afkomstige duo Beach House. Sinds hun low key debuut in 2006 is de band gegroeid van hip, maar obscuur tot superhip en wereldberoemd. Elk album – het zijn er binnenkort zeven- klinkt eender maar toch anders, en staat vol met zwoele, onderhuidse fluistermuziek, ogenschijnlijk simpele, maar doordachte songs.

Veel bands, die doorbreken met een zo’n specifieke sound als Beach House hebben moeite de aandacht vast te houden. Hen wordt vaak gebrek aan variatie verweten met voorspelbaarheid als gevolg. Beach House heeft dat probleem nooit gehad. De overeenkomsten tussen hun debuut en later werk zijn groter dan de verschillen, het is juist de fine-tuning van hun sound, de verdieping van de stijl die elke release weer de moeite waard maakt, met als voorlopig hoogtepunt het Depression Cherry album uit 2015 met daarop het succesvolste nummer van de band to nu toe, Space Song.

En dan verschijnt er een nieuwe single, die hoewel geen stijlbreuk toch behoorlijk anders is. Zeker wat sfeer betreft. Lemon Glow is hypnotisch en dreigend. Er is spanning en onrust, die worden versterkt door Alex Scally’s glijdende synthesizers en de stem van Victoria Legrand, die na het intro plots van alle kanten lijkt te komen. De tekst over ‘The Color Of Your Mind’ had zo uit 1968 kunnen komen en is dus puur dreampop, maar op de achtergrond loert er iets. Ja wat eigenlijk? De geboorte van een nieuw genre? Nightmare pop? Mogelijk geeft het nieuwe album uitsluiting.

Moss – Why Don’t You

Met een staat van dienst als Moss begint de band behoorlijk op een nationaal instituut te lijken. Het lijkt wel of het heilige vuur na 15 jaar feller brand dan ooit. In 2009 bereikte de band van Marien Dorleijn de massa met de single I Apologise (Dear Simon). Het is nog steeds hun succesvolste song, maar de concurrentie groeit.

Vorig jaar bracht Moss hun zesde en volgens velen sterkste album uit. Met My Decision, The Promise en Bored To Death bevat Strike drie songs, die de band tot in lengte van dagen zal moeten spelen willen ze een opstand onder fans voorkomen. Waar de meeste bands na gedane zaken een tijdje op de lauweren rusten, zijn Marien en zijn mannen gewoon weer de studio ingedoken om vier nieuwe nummers op te nemen, die weer stuk voor stuk raak zijn. Waarschijnlijk zullen in de komende maanden alle vier de songs op onze playlist verschijnen, maar we beginnen bij de eerste favoriet, Why Don’t You waarin Marien zich een licht electro jasje aanmeet, dat zit als gegoten.

S. Carey – More I See

Het moment dat S. Carey op eigen merites wordt beoordeeld en niet langer geïntroduceerd als (ex) drummer van Bon Iver komt steeds dichter bij. Dat mag ook wel, want binnenkort verschijnt zijn derde album. Op nieuwe single More I See is nog wel te horen waar Sean Carey vandaan komt, maar waar Bon Iver’s Justin Vernon steeds meer futuristische elektronica en stemeffecten gebruikt, laat S. zich inspireren door het verleden, van 80’s wavers als Talk Talk en Tears For Fears tot en met gemankeerde geniën als Brian Wilson en Phil Spector.

Nieuwe single More I See is een ballad in een stijl die je aangekleed minimalisme zou kunnen noemen. Met relatief weinig instrumenten weet S.Carey een warm bad van geluiden te produceren waarin zijn stem alomtegenwoordig is. S. Carey album nummer drie, Hundred Acres volgt op 23 februari.

EUT – Bad Sweet Pony

Het gaat EUT behoorlijk voor de wind. Na zich te hebben gevestigd als een van de betere live acts in Nederland-muziekland bewijst de band nu dat ze ook in de studio van wanten weet. Eigenlijk wisten we dat al, want de twee voorgangers van Bad Sweet Pony mogen er ook zijn.

Maar nu lijdt het geen twijfel meer dat EUT een act is met een lange adem. Opvallend is dat het Amsterdamse kwintet zich in de kijker heeft gespeeld met een muziekstijl die behoorlijk eigenwijs is. Daarmee lappen ze de conventie aan hun laars dat -wil je succes hebben- je je moet conformeren aan de trends en bands van de dag.

EUT gaat lekker zijn eigen gang met hun prikkelende sprokkelpop. Op hun derde single mixt men 80’s new wave met surfgitaren en poppy koortjes tot een swingend stament, waarmee de band komende zomer menig festival zal opfleuren.

Wye Oak – The Louder I Call, The Faster It Runs

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single The Louder I Call, The Faster It Runs van de alternative act Wye Oak uit Baltimore. Het is de titeltrack van het aankomende album dat op 6 april uitkomt via Merge Records. De prachtige clip is opgenomen in de woestijn White Sands National Monument in New Mexico.

LIVEDATA 20/4 Paradiso Noord, Amsterdam 21/4 Motel Mozaique, Rotterdam 01/5 Les Nuits Botanique @ Rotonde, Brussel

Okkervil River – Don’t Move Back To L.A.

Okkervil River loopt zich warm voor de release van album number 9. De band is actief sinds 1998 dus dat is een behoorlijk gemiddelde. Om alle Okkerervil River releases en die van offshoot Shearwater precies in kaart te brengen, heb je een accountant nodig, want de stroom is zo goed als oneindig. Kwantiteit is echter iets anders dan kwaliteit, maar gelukkig houdt bandbaas Will Sheff het peil goed in de gaten.

Sheff is overigens de enige constante in twee decennia Okkervil River. Verder is het een komen en gaan met inmiddels meer ex dan huidige bandleden. Het nieuwe OR album heet In The Rainbow Rain en is volgens Sheff ‘ the most fun Okkervil River album ever’. Die lol zal op het opnameproces slaan, want de eerste single is niet bepaald een vrolijk werkje. Don’t Move Back To L.A. is een ballad met een The Eels feel gezongen door Sheff met een stem die aan Robert Smith van The Cure doet denken. Ook is te horen dat 20 jaar Texas de oorspronkelijk uit New England afkomstige Sheff niet in de koude kleren is gaan zitten.

Don’t Move Back To L.A. zal zowel het indie-volk als fans van Americana aanspreken. De release van In The Rainbow Rain staat voor eind april. De bijbehorende tournee is vooralsnog beperkt tot de V.S, maar gezien de populariteit van Okkervil River in Europa zal de band waarschijnlijk dit najaar wel onze kant opkomen.