Category: Nieuwe Muziek

Django Django feat. Self Esteem – Surface To Air

Django Django kennen we als een clubje muzikale mafkezen, dat ondanks -of dankzij- het feit dat ze rare liedjes maken, zenuwachtige synhtipop met een tic (en een tac en een toe) behoorlijk succesvol is. Self Esteem, de gastvocaliste op Surface To Air, de nieuwe single van de Schotse Londenaars behoeft waarschijnlijk wel een nadere introductie.  Self Esteem is het alias van Rebecca Lucy Taylor van de band Slow Club.*

Met zijn verkapte riverdance ritme en housey keyboards zou je Surface To Air kunnen rubriceren onder het kopje electro folk. De single heeft het vertrouwde barokke karakter van Django Django, maar is door ‘the female touch’ minder neurotisch dan we van de band zijn gewend. Maar minstens zo boeiend.

Surface To Air is tegelijk verschenen met het nieuw album van de Django’s, Marble Skies, waarop ook Tic Tac Toe en In Your Beat te vinden zijn.

LIVEDATA: 6 maart Doornroosje, Nijmegen. 7 maart Melkweg, Amsterdam.

*Mocht je Slow Club niet kennen, de band is absoluut de moeite waard, relaxed waar Django Django grillig is, maar net zo eigenzinnig (check Everything Is New).

DEATH ALLEY – Murder Your Dreams

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Murder Your Dreams van de Nederlandse rockers van DEATH ALLEY.

Liefhebbers luisteren natuurlijk ook naar Pinguin On The Rocks.

LIVEDATA 30/3 SkateCafé, Amsterdam (releaseshow) 31/3 Paaspop, Schijndel 13/4 Stroomhuis, Eindhoven 14/4 LOLA, Groningen 26/4 Life I Live, Den Haag 28/4 V11, Rotterdam

The Voodoo Children – Tangerines & Daffodils

Wham bam, thank you Mam! The Voodoo Children maken een uitstekende eerste indruk met Tangerines & Daffodils, een garagerock miniatuurtje van krap 2 minuten waarin zo’n 60 jaar rock ‘n’ rol historie zit gepropt. Afhankelijk van je leeftijd, belangstelling en instapmoment zal je in de debuutsingle van het duo Chuck Berry, Stones, Jimi, Iggy en Ziggy, Ty en tig andere gitaardragers herkennen. Noem het retro, wij zeggen tijdloos.

Er zijn twee Voodoo Children, JT Daily en zangeres Nikki Barber. Eerst genoemde is ook leider van Paper Route, een vrij gladde Amerikaanse emo-band. JT is de leider van dit project. Partner in crime Nikki is kunstenares en zangeres-gitariste van The Minks, een vooralsnog obscure band uit Nashville. Tenminste als we de goede Nikki hebben gevonden. Info over The Voodoo Children is namelijk nog uiterst schaars. Daarom weten we niks over verdere plannen van het duo. Album? Tour? Nada! Maar een ding weten we zeker, dit smaakt naar meer!

Middle Kids – Mistake

Sydney Calling! Middle Kids is een kakelverse Australische band wier waar ook hier gretig aftrek vindt. De flair en het gemak waarmee de band een song als Mistake uitvoert, maskeert het feit dat Hannah, Tim en Harry nog maar net twee jaar samen zijn. Ongeveer net zolang als ze van school af zijn.

Middle Kids is de zoveelste female fronted rockband, maar zeker niet de eerste de beste. In hun korte bestaan heeft het trio al behoorlijk wat reuring veroorzaakt, bij het Australische publiek, maar ook bij de collega’s Ryan Adams en The War On Drugs, die voor de bijl gingen toen ze Middle Kids zagen optreden in hun voorprogramma.

Mistake is een gedreven powerpopsong met in de verte een vleugje country, dat tegen het einde teniet wordt gedaan door een ontploffende gitaarsolo. De nieuwe single is het eerste voorproefje van het debuutalbum van Middle Kids dat op 4 mei wordt uitgebracht door Domino Records, het label van o.a. Arctic Monkeys en Franz Ferdinand. Op een bliksembezoek aan Londen op 2 april na zal Middle Kids waarschijnlijk niet eerder dan najaar 2018 inEuropa te zien zijn.

The Wombats: “Meer vrijheid en een nieuwe sound”

Wachtend op de vierde plaat konden we de afgelopen maanden alvast genieten van de nieuwe singles van The Wombats: Lemon To A Knight Fight, Turn en Cheetah Tongue. Afgelopen vrijdag is de nieuwste plaat Beautiful People Will Ruin Your Life van het indierocktrio, dat oorspronkelijk uit Liverpool komt, uitgekomen.

Tekst Nadieh Bindels

Inmiddels wonen zanger Matthew Murphy, drummer Dan Haggis en bassist Tord Øveland alle drie in een ander land. Matthew woont zelfs niet meer in Europa, maar in de V.S. Een album met elkaar gemaakt op afstand. Lastig? Welnee, de mannen vonden het eigenlijk wel lekker werken zo.

“Een vlucht van tien uur is inmiddels net zo gewoon geworden als wakker worden in de ochtend en een glas melk drinken. Het reizen is echt geen probleem meer voor ons”, vertelt Murphy.  Hij woont tegenwoordig in L.A., waar de band een paar jaar geleden het tweede album opnam. “Ja, toen vlogen we de hele tijd richting L.A. om op te nemen. Maar sinds ik daar woon, nemen we op in Europa.” Hij vloog in de afgelopen tijd meerdere keren naar Europa om met de hele band aan de nieuwe muziek te kunnen werken. De bandleden zagen elkaar dus wel af en toe, maar het was ook goed om even los van elkaar te zijn, zo vertellen ze. Dan: “We zien elkaar continue als we aan het touren zijn. En dat is vaak. Wat vrijheid en tijd voor jezelf, je eigen relaties en creativiteit kan dan heel fijn zijn. Je komt ook op andere dingen als je in je eentje achter een piano zit te werken dan als je met z’n allen in een ruimte bent. Dit album is een goede mix geworden tussen alleen werken en met z’n allen. Het heeft goed uitgepakt op deze manier.”

Tijdens het maken van dit album voelde de band minder druk dan bij de vorige albums. Ze koos voor een ander label dat meer vrijheid gaf en niet de hele tijd pushte. Het zorgde ervoor dat het nieuwste album sneller af was en gaf vrijheid om met een andere sound te experimenteren. Dan: “Dat we minder stress hadden, is denk ik wel terug te horen. We gaven onszelf andere regels, legden meer de focus op gitaren en drums en minder op synthesizers. Voor het eerst hebben we gewerkt met een wat meer psychedelische sound. Niet dat het album heel psychedelisch is. Het blijft poppy, maar je hoort het af en toe terug in de muziek en de teksten zijn soms surrealistischer.”

WERELDTOUR
Er staat voor de komende maanden een heleboel op de planning voor de mannen van The Wombats. De komende weken tourt de band eerst in het Verenigd Koninkrijk, dan in Europa en daarna in de Verenigde Staten. Dan: “In het V.K. spelen we vooral in kleinere zalen, waar zo’n 200 tot 250 mensen in passen. We vinden het tof om ook de kleinere locaties te supporten. In de V.S. staan we in de voorprogramma’s van The Pixies en Weezer. Daar heb ik ook heel veel zin in. Toen we nog in Liverpool woonden, luisterden we veel naar Weezer en speelden we Weezer’s nummer Buddy Holly bijna ieder weekend. Als je ons toen had verteld dat we een podium met ze zouden gaan delen tijdens een tour, hadden we hard gelachen. En nu is het werkelijkheid.”

LIVEDATA 04/04 Botanique, Brussel (BE) 05/04 TivoliVredenburg, Utrecht

Imarhan – Ehad Wa Dagh

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe disco single Ehah Wa Dagh van Imarhan.

Imarhan wordt vaak omschreven als het broertje van Tinariwen. De bands delen dan ook een aantal leden en komen, net als Songhoy Blues trouwens, uit het noorden van Mali. Samen blazen deze bands de touareg-rock nieuw leven in. Het zit vol Afrikaanse funk- en jaren zeventig popinvloeden. Het titelloze debuutalbum werd geproduceerd door Tinariwen.

LIVEDATA 21/3 AB, Brussel 24/3 Bitterzoet, Amsterdam

Unknown Mortal Orchestra – American Guilt

We kennen Unknown Mortal Orchestra als een vernuftig clubje dat zich onderscheidt met eigenwijze indieliedjes, die net zo poppy zijn als arty. Bepalend voor de sound van de band is de kopstem van Ruban Nielson. En toen verscheen American Guilt. De eerste release van 2018 van de Nieuw Zeelanders begint met een riff rechtsreeks uit het Black Sabbath songbook, die de meters ver in het rood doet springen. Dat is het begin van een song, die in niks lijkt op wat we van UMO zijn gewend. Arty is UMO nog steeds maar de pop is vervangen door rock van het meest ruisende soort.

De vraag is nu natuurlijk, is American Guilt representatief voor dat wat komen gaat op het nieuwe album? Of moest Ruban even stoom afblazen en is de rest van de nieuwe songs meer in lijn met Multi-Love, So Good At Being In Trouble en Can’t Keep Checking My Phone, de nummers die UMO een miljoenenpubliek bezorgden? De tekst van American Guilt geeft niet veel duidelijkheid, maar het lijkt aannemelijk dat de song geïnspireerd is door de huidige politieke situatie in de V.S.

Unkown Mortal Orchestra houdt de spanning er dus in. Overigens is er nog niets bekend over een nieuw, vierde album. Wel begint de band eind april aan een wereldtournee. Zo’n trektocht gaat meestal gepaard met een nieuwe plaat, maar met een band als UMO weet je het nooit.

LIVEDATUM: 10 juni, Best Kept Secret, Hilvarenbeek.

Alela Diane – Cusp

Misschien viel Alela Diane je het eerst op toen je “A pirate’s gospel” hoorde, ergens aan het begin van deze eeuw. Die krachtige stem en het stoere thema zette haar meteen op de kaart. Daarna volgde er regelmatig een nieuw album, en nu is er Cusp. Heel ingetogen van sfeer, maar die stem is niet minder indrukwekkend. Als thema’s heeft ze het over ouderschap, haar bewondering voor zangeres Sandy Denny, haar moeizame relatie met haar moeder en het vluchtelingenprobleem. Om er maar een paar te noemen. De piano lijkt het instrument te zijn waarop ze de meeste songs heeft geschreven, en daardoor klinkt het allemaal wat minder als pure folk.

In april komt Alela Diane naar Nederland:

14 april                 Doornroosje, Nijmegen

21 april                 Motel Mozaique, Rotterdam

22 april                 Zonnehuis, Amsterdam

The Voidz – Leave It In My Dreams

The Voidz is de niet bijster succesvolle bijband van Julian Cassablancas van The Strokes. Tot voor kort ging de band door het leven als Julian Cassablancas & The Voidz. Toeval of niet, de eerste release van The Voidz  is de beste track van de band tot nu toe.

Op het vier jaar geleden verschenen debuut van JC & The V stonden in galm gedrenkte garagerocksongs, die meer attitude dan richting uitstraalden. Leave It In My Dreams daarentegen is een goed opgenomen levenslustige powerpop song. Cassablacas zingt nog steeds alsof hij zich verveeld, maar zijn nonchalance past prima in het niks aan de hand sfeertje van Leave It In My Dreams. Speciale vermelding ook voor de fijne gitaren.

Min of meer tegelijk met het poppy Leave It In My Dreams is er een tweede track verschenen, QYURRYUS, die compleet anders is, opgefokt en vol electro maar ook gewoon supergoed. Misschien heeft Julian zijn naam gedropt om te illustreren dat The Voidz nu meer is dan zijn speeltje en dat de overige bandleden een grotere rol spelen. Hoe het ook zit, het beloofd veel goeds voor Voidz album twee, Virtue dat we op 30 maart mogen verwelkomen.