Category: Nieuwe Muziek

Parquet Courts – Mardi Gras Beads

Misschien is het verstandig om Parquet Courts niet meer als (post)punkband te presenteren. Inmiddels is wel duidelijk dat de band te veelzijdig is om in een hokje te proppen.

Was vorige single Wide Awake een funky, new wave achtige song met Talking Heads trekjes, Mardi Gras Beads is een halve ballad met losse, meerstemmige zang, vrij veel keyboards en REM gitaren, gitaarsolo’s ook, wat natuurlijk absoluut niet punk is.

Na drie zogenaamde ‘advance’ tracks van het nieuwe Parquet Courts album, Wide Awake (release 18/5) kunnen we wel stellen dat het een veelzijdige plaat gaat worden. Daar zal producer Danger Mouse zeker een hand in hebben gehad. Met zijn staat van dienst kan dat ook moeilijk anders. Brian ‘Danger Mouse” Burton komt uit de hip hop, maar heeft onder heel veel meer producties gedraaid voor o.a. Gorillaz, The Black Keys, de Peppers en Adele. Wide Awake wordt het zesde album voor de voormalige punkband uit New York, het zesde als je hun door Jack White opgenomen livealbum, meerekent.

LIVEDATUM: 6/7 Vera, Groningen. 14-20/7 Valkhof Festival, Nijmegen.

#303 DMA’s

De beste Britpopband van Australië worden ze wel genoemd, DMA’s. En niet zonder reden. Terwijl de gebroeders Gallagher elkaar de band uit hebben gevochten, Pulp een stille dood is gestorven en Damon Albarn van Blur gitaarmuziek lijkt te hebben afgezworen, houdt het trio uit Sydney de Britpop-vaandel hoog.

Johnny, Tommy en Matt hebben een vers album in de aanbieding waarop ze het klassieke Britse geluid hebben geïnjecteerd met elementen uit de stijl, die als Madchester de geschiedenisboeken is ingegaan. Denk aan bands met een beat zoals The Stone Roses, Happy Mondays en Primal Scream.

Opvallend is dat van de nieuwe noch de oude invloeden ook maar iets is terug te vinden in de lijst met favorieten, die de band op ons verzoek samenstelde. Dat belooft wat voor album drie.

Ter viering van het feit dat het tweede album online staat en in de schappen ligt – de titel is overigens For Now net als de hit- is DMA’s begonnen aan een muzikale trektocht door Europa. In ons land is DMA’s te zien op 12 mei in Paradiso.

De boys benne dus druk, maar voor een phoner met onze Bazz wilden ze tussen soundcheck en show door graag even tijd maken.

Je hoort het interview plus de muzikale voorkeuren van DMA’s in Bazz op de Buzz, zaterdag 5/5 om 19.00 uur en/of in de herhaling op donderdag 10/5 om 22.00 uur.

Geen 25 maar 34 favoriete songs van DMA’s!

  1. Frank Ocean – Nikes
  2. The Weekend – Call out my name
  3. Blonde Redhead – 23
  4. LCD Sound System- All my friends
  5. My Bloody Valentine – Soon
  6. Mario – Let me love you
  7. The Lemonheads – I could talk I’d tell you
  8. Built to Spill – Tomorrow
  9. Mew – Beach
  10. Sonic Youth – Pink steam
  11. Total Control – Luxury Vacuum
  12. Cocteau Twins – Lorelei
  13. Lush – For Love
  14. Royal Headache – My Own Fantasy
  15. Planet – You, Just a little more
  16. Ride – Twisterella
  17. John Cale Brian eno – spinning away
  18. Mina – Se telefonando
  19. Saint Etienne – Nothing can stop us
  20. Karen Dalton – Something on your mind
  21. Anita Lane – Jesus almost got me
  22. Buzzcocks – Everybody’s Happy Nowadays
  23. J. Flyger – Tomi Honda
  24. The Cramps – Green Fuz
  25. Jonathan Richman – Vampire Girl
  26. The Clash – Straight to hell
  27. The Stooges – Dirt
  28. Lydia Lunch – Spooky
  29. Lil Ugly Mane – Leonard’s Lake
  30. Planet- Save sold
  31. Spike Vincent- Lie in the dust
  32. Toebow- Belong
  33. Au.ra- Pulse
  34. Den- Inertia

Fidlar – Alcohol

Volgens de geleerden is de eerste alcohol houdende drank zo’n 8 duizend jaar geleden gebrouwen uit honing. Volgens andere geleerden wordt een mensenleven flink bekort door het drinken van alcohol. Het mag dan ook een wonder heten dat de mensheid überhaupt nog bestaat.

Dat heugelijke feit viert het Californische rammelrockkwartet Fidlar uitbundig met de nieuwe single Alcohol. Tenminste, zo zou je de tekst van Alcohol kunnen interpreteren. Een andere lezing is dat de zanger drinkt om te vluchten uit een relatie, die op de klippen loopt. Multiple choice dus.

Als je de tekst even laat voor wat hij is, blijft er een ruig rockend dranklied over met lallende gitaren, een tipsy zanger en een refrein dat zelfs door de grootse alcoholist moeiteloos kan worden meegebruld. Alcohol past in een patroon. Eerder bezong Fidlar de geneugten van Cheap Beer en Cocaine. Waarschijnlijk is Alcohol de voorbode van een nieuw, derde album van Zac, Brandon, Elvis en Max.

 

LIVEDATA: 14/7 Kliko Fest Haarlem. 15/7 Dour Festival, België.

Meg Myers – Numb

Meg is back! Na drie jaar eindelijk weer een levensteken van wat ons betreft een van de beste artiesten van dit decennium. Numb is de gangmaker van Meg‘s aanstaande, tweede album, Take Me To The Disco.

Meg Myers maakt best moeilijke muziek, niet in de zin van ingewikkeld, maar als in moeilijk om naar te luisteren. Oudere singles als Desire en Sorry hakten er in, zijn zo intens en persoonlijk dat je na beluistering de behoefte kreeg om even een ommetje te maken. Maar juist dat, wat veel mensen als ‘uneasy listening’ ervaren, is voor anderen nou net de reden om haar te koesteren. 

Het zal niet verbazen dat Meg Myers geen makkelijke jeugd heeft gehad. Ze is geboren in Nashville, maar brengt de eerste vijf jaar van haar leven door in de bush bush van de Smokey Mountains in Tennessee. Haar ouders zijn Jehova’s, die op een gegeven moment van hun geloof vallen. Ma scheidt van pa, een vrachtwagenchauffeur en trouwt met een striptekenaar. Het gezin verhuist naar Ohio waar haar ouders een schoonmaak bedrijf beginnen. Als Meg 12 is verkassen ze naar Florida. Rond die tijd begint ze haar eerste band samen met haar broer. De naam van de band? Feeling Numb. Meg is nog geen 20 als ze naar L.A. gaat om haar geluk te beproeven in de muziekwereld. Dat is nu iets meer dan tien jaar geleden. Ze werkt in een coffeeshop in Hollywood om in haar onderhoud te voorzien als ze in contact komt met Doctor Rosen Rosen. Samen schrijven ze de songs voor de Daughter In the Choir EP en Sorry, haar debuutalbum. Samen zijn ze ook verantwoordelijk voor het Take me To The Disco album. 

Numb, dat met zijn hard/zacht dynamiek sterk aan The Pixies doet denken is misschien iets minder indringend (of opdringerig) dan de songs op Meg‘s debuutalbum, maar gaat wat tekst betreft verder waar ze is gebleven. Op het eerste gehoor lijkt Numb een liefdesliedje, maar bij nader inzien zijn het existentiële onderwerpen die ze bezingt. Numb gaat over de druk, die van alle kanten op een mens wordt uitgeoefend. Als je het allemaal niet meer trekt, raak je verdoofd. Meg is natuurlijk niet de eerste die dit thema aansnijdt. Het gitaarcitaat uit Smells Like Teen Spirit spreekt wat dat betreft boekdelen.

Misschien is het deze keer anders, maar tot dusver liep het nooit storm als Meg een nieuw nummer uitbracht, maar uiteindelijk weet haar muziek zijn eg naar de fans wel te vinden. En dat zijn er inmiddels heel wat. De releasedatum van Take me To The Disco is 20 juni.

Cherry Glazerr – Juicy Socks

Het is verbazingwekkend hoeveel liedjes er zijn over sokken, in alle soorten en maten. Opvallend is wel dat in Cherry Glazerr‘s Juicy Socks het hele woord socks niet voorkomt, net zo min als juicy. Waar gaat het lied dan wel over? De liefde natuurlijk, om precies te zijn een stuk gelopen relatie. En Donald Trump, laat de band weten in een interview met Consequence Of Sound.

“ I Don’t Want Nobody Hurt, But I Made An Exception With Him”, zingt frontvrouwe Clementine Creevy, die behoorlijk wordt opgejut door drummer Tabor Allen en bassist David O’Brien. Cherry Glazerr is een trio uit L.A. dat de garage is ontgroeid en nu goede sier maakt met hard/zacht rocksongs naar nineties model.

De band, of liever Clementine is nu iets meer dan vijf jaar actief. In die tijd heeft ze de nodige begeleiders versleten, maar David en Tabor lijken goed te bevallen. Na Nurse Ratchet en Told You I’d be With The Guys is Juicy Socks het derde nummer dat we draaien van Cherry Glazerr. Een nieuw/derde album is in de maak.

 

Miles Kane – Loaded

Na een succesvolle tweede ronde met the Last Shadow Puppets is Alex Tuner weer druk met Arctic Monkeys wat Miles Kane de ruimte geeft om zijn solocarrière weer nieuw leven in te blazen. Loaded is verkoren om het pad te effenen voor de release van Miles’ derde solowerkstuk, Coup De Grace.

Loaded is een pittige mid tempo rocksong met half gezongen, half gescandeerde coupletten en een lekker venijnige gitaarlick, dit alles gebracht met de bravoure, die de Britpop eigen is.  Miles schreef het nummer met ene Elisabeth Grant, die we beter kennen onder haar alter ego Lana Del Rey. Producer was John Congelton die o.a. St Vincent, Manchester Orchestra en The War On Drugs op zijn staat van dienst heeft staan.

Miles gaat ook weer toeren wat betekent dat hij voorlopig geen tijd meer heeft voor Dr Pepper’s Jaded Hearts Club Band, zijn Beatles cover band met Matt Bellamy van Muse en Graham Coxon van Blur. Coup de Grace komt uit in juni.

Johan met nieuwe album Pull Up meteen op kruishoogte

De piloot die het alarm ‘pull up’ hoort, weet dat het bijna te laat is. Vijf voor twaalf. Pull Up is de omineuze titel van het nieuwe album van Johan, verschenen op vrijdag 13 april. Het is is de full power doorstart voor de Amsterdamse formatie rond zanger-gitarist Jacob de Greeuw. Ze klimmen pijlsnel naar kruishoogte, naar de regionen waar zich enkel de paar beste acts uit de popmuziek bevinden.

Tekst Popmazine Heaven | Ludo Diels

Jacob – voorheen Jacco – de Greeuw (48) is in goeden doen. In het kantoor van platenlabel Excelsior in Amsterdam geniet hij zichtbaar na van het optreden de vorige avond bij De Wereld Draait Door. Dat was de eerste keer in negen jaar dat De Greeuw, basgitarist Diets Dijkstra, drummer Jeroen Kleijn en gitarist Robin Berlijn voor publiek hadden gespeeld. De Greeuw glimlacht. “Het voelde meteen goed. We hebben weer bloed geroken.”

Nee, voor De Greeuw is Pull Up, Johan’s vijfde, beslist geen crashkoers of laatste redding, eerder een nieuw begin. Het klinkt zoals Johan altijd klonk. ‘Johanesk’ zou je het kunnen noemen. Melodische, gitaargedreven popliedjes met een zekere schatplicht aan de Britpop uit de jaren zestig en zeventig. Tegelijk bevatten de nummers een scheut melancholie, een vlaag retro-powerpop en veel natural cool.

Johan heeft altijd een vaste fanschare gehad. Ze stonden al vanaf hun eponieme debuut in 1996 op de grote festivals als Pinkpop en speelden met regelmaat in het buitenland, waaronder in de Verenigde Staten, waar het album een verrassend goede ontvangst kreeg. In jaarlijsten tussen 1996 en 2009 prijken albums van Johan, waaronder het onvolprezen Pergola uit 2001 met prijsnummers als Tumble And Fall, I Mean I Guess en Time And Time Again. In 2009 was boegbeeld Jacob de Greeuw klaar met de band. “Eigenlijk wilde ik solo verder. Ik was veertig geworden en voelde een zekere experimenteerdrang. Ook heb ik in die periode na 2009 vaker als sessiemuzikant gewerkt. Bijvoorbeeld voor Tim Knol die net als ik uit Hoorn komt. Vreemd genoeg kwamen alle muzikale avonturen op de een of andere manier uit bij Johan. Ik had na jaren weer een sterk verlangen met vier gasten in de studio als band aan de slag te gaan. Als de samenstelling goed is, gebeurt er iets, dan ontstaat een vruchtbare wisselwerking van ideeën. Dat is een magisch moment. Pull Up doet me in zekere zin denken aan ons debuut in 1996. Het klinkt even onbevangen en fris. Andere albums, zoals Pergola, heb ik zelf laag voor laag in elkaar gezet. Pull Up is echt een groepsalbum. Op een kilometer afstand hoor je dat het Johan is.”

Vintage
Pull Up – geproduceerd door Frans Hagenaars – is vintage Johan. Nummers van een vaak bedrieglijke eenvoud waarin altijd ook een verrassend element van ‘vervreemding’ schuilt. Wie goed luistert, ontwaart lagen in de muziek, zonder dat het ooit gekunsteld overkomt. Gemakkelijk in het gehoor liggende liedjes. En precies daarin ligt Johan’s kwaliteit. “Het moeilijkste van een goed nummer maken is het weglaten, het schrappen. Natuurlijk zit je altijd wel vast aan conventies of akkoordschema’s. Maar het gaat er uiteindelijk om de kern over te houden. Eenvoud blijkt verdomd ingewikkeld. Ik houd van popmuziek die simpel lijkt maar dat in wezen niet is. Vandaar mijn levenslange fascinatie voor The Kinks en The Beatles. Ook in films, bijvoorbeeld van Tarantino, houd ik van onverwachte, soms zelfs ongemakkelijke wendingen.”

Die verraderlijke eenvoud schuilt ook achter de naam van het album Pull Up, een palindroom. Even speculeren. De titel lijkt te willen suggereren dat het de moeite loont de dingen eens wat intensiever te bekijken of, bij dit album, niet te vertrouwen op het eerste gehoor. De liedjes ontvouwen zich pas ten volste met een paar keer draaien. Tot zover de speculatie.

Vijf albums is geen grote oogst in 23 jaar, van 1996 tot nu. De Greeuw is een perfectionist. Hij staat op Wikipedia te boek als een ‘lastig persoon om mee te werken’ die vaker kampt met langere schrijfblokkades en geen geheim maakt van de kop opstekende depressies. Inderdaad, niet bepaald kwaliteiten die de productie van nieuwe albums ten goede komen. Hij lacht. “Tegenwoordig sta ik wat lichter in het leven. Je wordt ouder, wijzer en relativeert meer. Vroeger was ik echt een tough cookie. Dat is er wel vanaf. Wat niet wegneemt dat ik in de studio nog best streng ben voor mezelf en voor anderen. Dat komt doordat ik graag het beste uit de muziek haal.”

“Om een album te maken moet de tijd rijp zijn. Het moet goed voelen. Gelukkig heb ik die depressies tegenwoordig onder controle. Wel ben ik van nature een melancholicus. Melancholie zit het creatieve proces niet zo in de weg. Bij een depressie ligt dat anders. Dan ben je volledig in jezelf gekeerd. Eigenlijk is dat op de keper beschouwd behoorlijk egoïstisch. In die periodes luisterde ik veel naar Lou Reed’s Berlin, een zwartgallige plaat, of naar Joy Division. Vreemd genoeg gaf me dat troost. Die diepe dalen en hoge pieken ken ik niet meer. Ik ben meer in balans en voel me opgewekt.”

LIVEDATA 06/05 Here Comes The Summer, Vlieland 11/05 Doornroosje, Nijmegen (Sold Out) 18/05 Oosterpoort, Groningen (Sold Out) 26/05 Dauwpop, Hellendoorn 29/05 + 30/05 Paradiso, Amsterdam (Sold Out) 01/06 Vestrock, Hulst 02/06 TivoliVredenburg, Utrecht (Sold Out) 09/06 Best Kept Secret Festival, Hilvarenbeek 22/07 Welcome To The Village, Leeuwarden 11/08 Nirwana Tuinfeest, Lierop 08/11 Paard, Den Haag 09/11 Metropool, Hengelo 10/11 Fluor, Amerfoort 16/11 Luxor Live, Arnhem 17/11 Victorie, Alkmaar 29/11 Effenaar, Eindhoven 30/11 Patronaat, Haarlem 06/12 Hedon, Zwolle 07/12 Mezz, Breda 08/12 Grenswerk, Venlo

—

HeavenOp het omslag van Heaven #3, 2018 staat de iconische jazztrompettist en -zanger Chet Baker. In mei is het vijftig jaar geleden dat hij uit een raam viel van hotel Prins Hendrik in Amsterdam en overleed. Biograaf Jeroen de Valk, jazzkenner Hans Mantel en bassist Hein van de Geyn, die met hem speelde, herdenken hem liefdevol.

Verder in de nieuwe Heaven mooie interviews met singer-songwriter en topproducer Joe Henry, met Mary Gauthier, die liedjes schreef met en over getraumatiseerde oorlogsveteranen, en Joan Wasser, alias Joan As Police Woman. Ruben Hein, Johan en VanWyck verzorgen de vaderlandse inbreng.

Ook start Heaven met een nieuwe serie, Portret van…, waarin we iemand aan het woord laten over zijn of haar specifieke rol in de popmuziek. Kees Spruit trapt af: professie boeker.

In de recensierubriek met meer dan 100 titels, nieuwe albums van o.a. David Byrne, U.S. Girls, The Low Anthem, Loma, Buffalo Tom, Lucy Dacus, Unknown Mortal Orchestra, Anna Burch, John Prine en The Boxer Rebellion.

Dit nummer niet missen? Neem een abonnement en profiteer van de aanbieding: 1 jaar Heaven van € 34,99,- voor slechts € 22,50,-! Een abonnement neem je hier: www.popmagazineheaven.nl/actie-abonnement