Category: Nieuwe Muziek

Ben Howard – Towing The Line

Ben Howard is weer actief. Vier jaar na zijn tweede album, I Forget Where We Are heeft de Britse singer-songwriter een aantal nieuwe tracks uitgebracht, bijzondere songs die vrij ongeschikt zijn voor de radio, want gecompliceerd en nogal introvert. Vooral het eerst verschenen, zo’n zeven minuten durende A Boat To An Island On The Wall lijkt gemaakt voor particuliere consumptie met koptelefoon en niet voor airplay. Maar Ben is Ben en zowel een belangrijk als populair artiest, dus willen we graag wereldkundig maken dat hij weer in het land der musicerenden is.

Het eveneens nieuwe Towing the Line is iets minder excentriek en introvert dan A Boat en daarom iets radiovriendelijker. Het is natuurlijk bewonderenswaardig dat Ben Howard kiest voor de kunst. Je moet sterk in je schoenen staan wil je je muze laten winnen van je manager, die waarschijnlijk liever had gezien dat zijn cliënt een makkelijkere weg was ingeslagen. Ben’s nieuwe album, Noonday Dream verschijnt begin juni.

LIVEDATUM: 7/7 ASAF Live, Amsterdam.  6/7 Rock Werchter, België.

 

Lewsberg – Terrible

De naam, die momenteel rondzoemt in de Nederlandse muziekscene is die van Lewsberg. De band uit Rotterdam oogst alleen maar lovende recensies voor hun optredens en net verschenen debuutalbum. Ook in de mainstream pers. Dat is opvallend, want Lewsberg maakt deel uit de van Nederlandse underground-scene, die doorgaans niet zo veel aandacht krijgt.

Lewsberg mag dat uit Rotterdam koen, behalve de naam (een verbastering van de naam van de Rotterdamse schrijver Robert Loesberg) sijpelt er in hun muziek weinig door van 010. Die is namelijk vervaardigd naar New Yorks model, te weten de rammelende roesrock van bands als Lou Reed’s Velvet Underground, Television en The Feelies. De teksten zijn belangrijk en worden door zanger Arie van Vliet half gezongen, half gedeclameerd. Terrible is Lewsberg ten voeten uit, een losse pols rocksong, die veel langer had mogen duren dan de huidige speeltijd van net drie minuten.  

LIVEDATA: 7 mei Paradiso Noord, Amsterdam. 15 juli Vlakhof Festival, Nijmegen. 1 september Misty Fields, Asten.

Tusky tourt rond met scheurende gitaren en punk-rock voor de masses

Vrolijk, energiek, rauw en professioneel. Met scheurende gitaren tourt de ‘punk-rock voor de masses band’ Tusky nu door Nederland en gaat ze een festivalseizoen met flink wat shows tegemoet. Wat begon als een ‘muziekliefdeproject’ van de oud crew van John Coffey, is uitgegroeid tot een band die lekker aan de weg timmert. Als het bandleven zo bevalt, waarom zou je dan stoppen met het succesvolle John Coffey? En wat maakt Tusky anders? We spraken er over met oud gitarist van John Coffey en frontman van Tusky, Alfred van Luttikhuizen.

Tekst Nadieh Bindels

Met John Coffey deden ze zo’n 150 shows per jaar, waarvan een groot deel in het buitenland. Er lagen nog genoeg kansen voor John Coffey, maar het vele touren begon z’n tol te eisen en de crew wilde nieuwe dingen ondernemen. Helemaal geen muziek maken voelde niet als een optie. Het duurde nog geen drie weken voor Alfred met leden van de John Coffey-crew in de oefenruimte zat. En zo werd het nieuwe, muzikale muziekliefdeproject ‘Tusky’ van Alfred, Sjors, Christoffer en Bas eind 2016 geboren. Althans, muziekliefdeproject, met een bandstrateeg van beroep binnen de band zoals Alfred is, kan het bijna niet anders dan dat er toch meer uit wordt gehaald. Alfred bedacht een anderhalf jaar-plan voor Tusky. Inmiddels heeft de band aan Popronde meegedaan, heeft ze begin maart het album Rated Gnar uitgebracht en komen er een heleboel shows aan de komende maanden.

Muziek maken, is gewoon verslavend, beaamt Alfred. “Het is heel mooi om iets te creëren en vast te kunnen leggen op een plaat, om het vervolgens op het podium te vertalen. Als het publiek het dan ook nog snapt, is het helemaal vet! Maar als je iets lang doet, wordt het een beetje normaal. Dat voelde we aankomen met John Coffey en dus stopten we ermee.” Alfred was blij toen hij na het vele touren en optreden weer met een biertje in de oefenruimte van de DB’s in Utrecht zat, maar voor niets spelen leek hem ook niks. Daarom bedacht hij een plan voor Tusky, waarvan inmiddels al bijna alles is afgewerkt. “Ja op een paar dingen na dan. Spelen op Lowlands is natuurlijk wel het ultieme doel, maar is nog niet gerealiseerd.”

Dat Tusky is voortgevloeid uit John Coffey heeft grote voordelen, maar betekent niet dat de band niet hard meer hoeft te werken. “Onze bekendheid in de muziekindustrie en bij het publiek was natuurlijk handig, maar het is niet dat we nu maar overal binnen kunnen komen. Ook voor Popronde moesten we gewoon auditie doen en om een boeker en label achter ons te krijgen, hebben we ook hard moeten werken. Die bekendheid heeft ook z’n nadelen: we hadden, als ze het allemaal niks vonden, ook heel hard af kunnen gaan. En dan waren we ook dubbel zo hard afgegaan. Maar dat is gelukkig niet gebeurd.”

Alto geschiedenis
Tusky wil graag een breed publiek bereiken met haar gitaarmuziek en noemt haar muziek dan ook ‘punk-rock voor de masses’. Alfred: “Ik was als tiener een alto met wijde broekspijpen en een voorliefde voor harde gitaarmuziek. Ik begon met gitaarspelen toen ik 14 was, omdat ik Metallica na wilde doen. Het was in de tijd van de alt-rock en nu-metal. De tijd dat bands als Korn en System of a Down populair waren. De alternatieve rockscene was toen een stuk groter. Het is niet erg dat urban nu zo populair is, maar ik heb prachtige dingen aan die alto-tijd en harde gitaarmuziek overgehouden. Met John Coffey kwamen we er achter dat we met onze harde en ook wel schreeuwmuziek een groot publiek konden bereiken. Dat was ontzettend tof. Tusky is qua sound wel anders: het is vrolijker, niet agressief en we schreeuwen niet. Het is wat knuffelbaarder, maar we hopen ook met deze band weer een groot publiek te kunnen bereiken met onze harde gitaarmuziek.”

LIVEDATA 05/05 Bevrijdingsfestival Overijssel, Zwolle 05/05 Bevrijdingsfestival Utrecht, Utrecht 25/05 Sniester Festival, Den Haag 26/05 Dauwpop, Hellendoorn 02/06 SoccerRocker Festival, Amsterdam 29/06 Jera On Air, IJsselsteyn 06/07 MadNes Festival, Ameland 07/07 Dijkpop, Andijk 13/07 Zwarte Cross, Lichtenvoorde 11/08 Nirwana Tuinfeest, Lierop

Canshaker Pi – No Sack, No Way

Net als je denkt dat je Canshaker Pi wel door hebt, komt de band met een track, die alle (voor)oordelen onderuit haalt. We meenden het Amsterdamse gezelschap te mogen onderbrengen bij de afdeling Hollandse garage, beoefenaars van lifestyle muziek met gelijke delen attitude, transpiratie en elektrische gitaar. Dat beeld moet dus worden bijgesteld.

Op nieuwe single No Sack, No Way gieren de gitaren als vanouds, maar dat is dan ook zo’n beetje de enige overeenkomst met het oudere werk, misschien met uitzondering van Indie Academy. Canshaker Pi lijkt te hebben besloten dat er meer is tussen hemel en aarde dan Iggy Pop en Lou Reed. No Sack, No Way is vernuftig, avontuurlijk, onvoorspelbaar en zwaar overtuigend. Compositie en uitvoering stralen zelfvertrouwen uit wat suggereert dat de jonge honden van weleer zijn uitgegroeid tot een stel raspaarden. Op 1 juni volgt het nieuwe, tweede album van Canshaker Pi, Naughty, Naughty Violence. In mei is de band op tournee in Engeland.

LIVEDATA: 26 mei Klomppop, Overzande. 9 juni RetroPop, Emmen.

#302 Harry Radstake/ Pinguin Blues, Blues Magazine

In mei legt Pinguin Radio weer een ei. Dan gaat namelijk Pinguin Blues van start, 24/7 non-stop blues in al zijn verschijningsvormen.

Net als bij Pinguin On The Rocks, Classics, Ska, Pluche, Aardschok, Grooves en Pop hebben we de regie in handen gegeven van een kenner, Harry Radstake van Blues Magazine -‘Winner Of The European Blues Award Best Publication’-, een gezaghebbend ‘digitaal tijdschrift’ dus.

Blues Magazine bestrijkt overigens een groter gebied dan blues alleen, maar is weer niet zo breed als het lijstje dat Harry inleverde. Als rechtgeaard muziekliefhebber kon hij het niet laten om wat persoonlijke favorieten in zijn blueslijstje te smokkelen. Het is hem vergeven.

Onze Bazz belde met Harry en vroeg hem hoe o.a. hoe hij in de ban van de blues is geraakt.

Uitzending: Bazz op de Buzz met Harry Radstake van Pinguin Blues zaterdag 28/4 van 19.00 tot 21.00 en in herhaling op donderdag 3/5 vanaf 22.00 uur.

Harry’s lijst:

  1. Black Sabbath – Paranoid
  2. Led Zeppelin – Whole Lot O’Love
  3. Led Zeppelin – I Can’t Quit You Babe
  4. Brainbox – Down Man
  5. Cuby + Blizzards – Window Of My eyes
  6. Moody Blues – Nights In White satin
  7. Pink Floyd – Wish You Were Here
  8. Genesis – Firth Of Fifth
  9. Marillion – Easter
  10. Santana – Samba Pati
  11. John Mayalll’s Blues Breakers – Room To Move
  12. Freddie King – Have You Ever Loved A Woman
  13. Jimi Hendrix – All Along The Watchtower
  14. Stevie Ray Vaughan & Double Trouble – Collins Shuffle
  15. Paul Rodgers – Muddy Waters Blues
  16. Peter Green – Love That Burns
  17. Eric Clapton – Old Love
  18. Buddy Guy – The Devil’s Daughter
  19. Gary Moore – The Prophet
  20. Jeff Healy Band – While MY Guitar Gently Weeps
  21. Walter Trout Band – The Outsider
  22. Joe Bonnamassa – You Shook Me
  23. Danny Bryant – Painkiller
  24. The Blues Bones – Voodoo Guitar
  25. Eric Steckel – Through Your Eyes

Teenage Wrist – Stoned, Alone

Teenage Wrist is een nieuw trio met als standplaats Los Angeles, dat de geleerden danig in de war heeft gebracht met hun eerste langspeler. De een noemt ze punk, de ander emo, een derde heeft het over shoegaze. Kortom ieder hoort het zijne in de muziek van Kamtin, Marshall en Anthony en iedereen heeft gelijk.

Waar geen discussie over is, is over de potentie van de band. Teenage Wrist heeft alles heeft om heel groot te groeien. Stoned, Alone is het prijsnummer van het debuutalbum van Teenage Wrist, dat de schone titel Chrome Neon Jesus heeft meegekregen. Stoned, Alone is een net niet ballad met introverte zang en uitbundige gitaren. De man die de tomeloze energie van de jonge honden in goede banen leidde is Carlos De La Garza die eerder wonderen verrichtte voor o.a. Jimmy Eat World en Paramore.

Confidence Man – Don’t You Know I’m In A Band

Humor en popmuziek, het blijft een moeilijke combi al is het maar omdat een grap zelden voor herhaling vatbaar is. Aan de ander kant leuk is leuk en leuk is Don’t You Know I’m In A Band van Confidence Man zeker.

De nieuwste single van het Australische collectief neemt het artiestenbestaan op de hak en de band daarmee automatisch zichzelf. Confidence Man is een trio bestaande uit twee eh ‘vocalisten’, Janet Planet en Sugar Bones en een plaatjesdraaier, die zich Clarence McGuffie laat noemen.

Live heeft Confidence Man al een stevige reputatie opgebouwd met hun cartooneske indie-dance. Met hun semi-onschuldige imago -Jane draagt een babydoll en Sugar ziet er uit of hij net terug is van de sportschool-  oogt Confidence Man als een anti Die Antwoord. Ook hun beats zijn een stuk liever, maar niet minder effectief. Dat maakt dat de grap werkt en leuk blijft. De vraag is altijd of een typische stage-act als Confidence Man ook werkt op plaat. Het antwoord is dus ja.

Don’t You Know I’m In A Band is een van de 11vrolijke nummers op het onlangs verschenen debuutalbum van de Confidence Man, dat later deze zomer te zien zal zijn op de Lowlands.

LIVEDATA: 18 augustus Pukkelpop, België. 19 augustus Lowlands, Biddinghuizen.

Teleman – Submarine Life

Submarine Life, de nieuwe single van het Britse Teleman is een hoogstaande elektropop track, die verder gaat daar waar Christina en Düsseldorf ophielden. Door de door een computer gehaalde zang heeft Submarine Life wel iets weg van Daft Punk voordat het Franse duo definitief voor de dansvloer koos.

Typisch Teleman is het feit dat vrijwel al hun songs een melancholieke grondtoon hebben. Daarnaast onderscheidt de band zich van de meeste andere acts met synthesizers als hoofdinstrument door het gebruik van gitaren, zoals in geval van Submarine Life een bas en een akoestische gitaar. De kers op de digitale cake is de lekker lange synth-solo in de tweede helft van het ruim vijf minuten durende nummer.

Nog even recapituleren; Teleman is ontstaan uit de as van Peter & the Pirates, dat na twee albums bezweek onder muzikale meningsverschillen. De gelijkgestemden van die band, aangevoerd door de gebroeders Sanders maakten de doorstart als Teleman. De naam hebben ze van de Duitse barokcomponist George Philipp Telemann. Waarom vermeldt het verhaal niet. Ook is niet bekend of Submarine Life de voorbode is van een nieuw album, wat wel logisch zou zijn, want de vorige plaat is alweer twee jaar oud.

Peach Kelli Pop – Hello Kitty Knife

Peach Kelli Pop is een van oorsprong Canadese band, die de zon heeft opgezocht en zich genesteld in L.A. waar niet alleen het meteorologische maar ook het punk klimaat beter is. Dat is trouwens punk in de ruimste zin des woord’s. De enige punkband met  wie het dameskwartet verwantschap vertoont is The Ramones. Verder zijn het vooral de girlgroups uit de vroege jaren zestig en de Japanse Anime cultuur, die hun invloed doen gelden.

Baas van Peach Kelli Pop is Allie Hanlon uit Ottawa. Zij begon de band in 2010 en heeft sindsdien drie albums en een stel singles uitgebracht. Erg succesvol kan je haar onderneming niet noemen en dat is jammer, want Peach Kelli Pop maakt sprankelende bubblegum punk met een schalkse lach en een snaakse knipoog. Gelukkig laat Allie zich niet uit het veld slaan en gaat ze gesteund door haar label, Burger Records gewoon door met haar strijd. Hello Kitty Knife is haar laatste traktatie, een kittige, cartooneske korte rock song van precies twee minuten over een zakmes. Binnenkort meer op Peach Kelli Pop album 4 van, Gentle Leader (25/5).