Category: Nieuwe Muziek

Sam Johnston – The River

Blues anno 2018 is grotendeels een blanke affaire. Afro-Amerikaanse jongeren associeren de muziek van hun (over)grootouders met de slavernijtijd, een periode waaraan ze niet graag worden herinnerd. De cross-over van blues van zwart naar blank begon al in de jaren zestig toen bands als The Rolling Stones, Eric Clapton’s Cream en Led Zeppelin blues aan het popidioom toevoegden. Ook blueslegendes als BB King, Buddy Guy en John Lee Hooker zagen hun publiek van kleur veranderen. Ze zijn er nog wel, Afro-Amerikanen, die blues spelen Gary Clark Jr bijvoorbeeld en Ben Harper, maar de meerderheid is blank.

Texas heeft altijd een belangrijke bluestraditie gekend. Die is gevestigd door originals als T Bone Walker, Lightnin’ Hopkins en Freddie King en in ere gehouden door (tovenaars)leerlingen als Johnny Winter, ZZ Top en Stevie Ray Vaughan. Enter Sam Johnston, een jonge gast uit Dallas, die is opgegroeid op een menu van John Mayer, Clark Jr, Tedeschi Trucks Band en de voor serieuze gitaristen nog altijd onvermijdbare Jimi Hendrix. The River is Johnston’s debuut. Zijn single heeft een swampy feel en barst van de solo’s. Blues zoals blues bedoeld is. Voor bluesliefhebbers van alle leeftijden, maar ook voor fans van My Baby en Nathaniel Rateliff.

Melody’s Echo Chamber – Breathe In, Breathe Out

Na zes jaar eindelijk weer een levensteken van Melody’s Echo Chamber.  Breathe In, Breathe Out is de voorbode van een nieuw, tweede album van de Franse act, dat half juni moet verschijnen onder de titel, Bon Voyage. Werd Melody Prochet op haar debuut terzijde gestaan door Kevin Parker van Tame Impala. Deze keer waren het Rien Fiske van de Zweedse band Dungen en Frederick Swann van het eveneens Zweedse the Amazing, die haar hielpen.

Dat er zo’n gat gaapt tussen de twee releases komt omdat Melody vorig jaar een ernstig ongeluk kreeg, waardoor alle plannen moesten worden opgeschort. Maar ze is weer ter been en klaar voor ronde twee. Breathe In, Breathe Out is een rijk geschakeerde, psychedelische track vol wendingen in zowel sfeer als tempo, door de Melody gezongen in die gepatenteerde Franse zuchtmeisjes stijl.

Unknown Mortal Orchestra – Everyone Acts Crazy Nowadays

Met American Guilt zette het Nieuw-Zeelandse Unknown Mortal Orchestra ons nogal op het verkeerde been. Vervormde gitaren vlogen om je oren en ook de stem van frontman Ruben Nielsen was door een mangel gehaald. De eerste single van het nieuwe album blijkt een vreemde eend in de bijt, want op twee andere vooruit geschoven tracks zijn het als vanouds de keyboards die de toon aangeven en zingt Nielsen weer met zijn bekende kopstem.

Dat wil echter niet zeggen dat Sex & Food direct aansluit op het succesvolle Multi-Love album. Not in Love We’re Just High klinkt alsof het door Daft Punk is geremixt terwijl het duo dronken was en Everyone Acts Crazy Nowadays zou je kunnen omschrijven als symfonische disco. Een gevarieerd allerlei dus, wat mogelijk te verklaren is uit het feit dat Unknown Mortal Orchestra het nieuwe album niet op één locatie opgnam, maar tijdens een wereldreis met stops in studio’s in o.a. Vietnam, Mexico en IJsland.

LIVEDATUM 10/6 Best Kept Secret, Hilvarenbeek.

Sunflower Bean: “Inspiratie en energie als het ware vanzelf.”

Met afstand kan I Was A Fool nu al gerekend worden tot de meest coole en sexy singles van 2018. Het is afkomstig van het onlangs verschenen Twentytwo In Blue, het tweede album van het New Yorkse trio Sunflower Bean.

Tekst Jeroen Bakker

De titel is niet alleen een verwijzing naar de leeftijd van de bandleden, ze zijn alle drie 22 jaar, maar vormt tevens de periode tussen het debuutalbum uit 2016 en de releasedatum van de opvolger. Twee jaar en twee maanden geleden werd namelijk Human Ceremony uitgebracht waarmee het drietal kon rekenen op uitstekende kritieken in de diverse media. Tot dan toe speelde de muzikale carrière zich voornamelijk af in hun thuishaven maar dit voorjaar zijn de eerste shows van de Europese tour al op voorhand dik uitverkocht. De verleiding van I Was A Fool lijkt onweerstaanbaar en wordt langzamerhand opgepikt door diverse radiostations in Europa. Woensdagavond 11 april is de band in Paradiso. Kort voor aanvang van het optreden in Birmingham spreken wij met zangeres/bassiste Julia Cumming en gitarist/zanger Nik Kivlen.

”We hebben altijd de intentie gehad om het beste uit onszelf te halen maar dat het zo’n succes zou worden hadden we nooit durven dromen”, aldus Kivlen. “We hadden op de middelbare school al in diverse andere bandjes gespeeld voordat we bij elkaar kwamen en waren ons bewust van de vreemde verhoudingen die je met elkaar als muzikant in een band kunt hebben.” Kivlen probeert de veranderingen van de band te omschrijven aangezien de drie zich sinds enige tijd fulltime met Sunflower Bean bezighouden. “We hebben al eerder in Europa gespeeld maar nog niet eerder wisten wij op eigen kracht de zalen uit te verkopen.”

Het psychedelische indierocktrio uit Brooklyn heeft er hard voor moeten knokken en werd heel even zelfs de hardstwerkende act van New York City genoemd. “Dat was tussen 2014 en 2015  toen we werkelijk overal waar een podium te vinden was speelden. De shows bleken aan te slaan en het speekwoordelijke vuurtje verspreidde zich razendsnel.”

Voor de mensen van het gerenommeerde platenlabel Fat Possum bleken de stuwende drums, dromerige gitaarlijntjes en zangpartijen van Kivlen en Cumming reden genoeg om de band een contract aan te bieden. Inmiddels is de overstap gemaakt naar Lucky Number, het label waar Twentytwo In Blue vorige maand verscheen. Als support-act van bands als Wolf Alice, The Pixies, Vaccines en Best Coast heeft Sunflower Bean al de nodige vlieguren achter de rug.

“De verhoudingen binnen de band zijn altijd zo goed gebleven omdat we vanaf het prille begin allemaal hetzelfde doel nastreefden”, aldus Julia. “We wilden ons volledig kunnen overgeven aan het maken van muziek en bezig kunnen zijn met de band. Uiteraard speelt wederzijds respect daarbij een belangrijke rol en moet je elkaar ook op creatief gebied de nodige vrijheid gunnen. Er is binnen onze muziek ruimte voor experimenten maar we proberen daarentegen wel dichtbij onszelf te blijven. Vooral de optredens zijn voor ons het ultieme moment om ons te kunnen uiten en ons als band te kunnen profileren. Wanneer we bij elkaar zijn komen inspiratie en energie als het ware vanzelf bij elkaar. We weten welke richting we op willen maar als we samen spelen komen er allerlei invloeden bij en ontstaan er steeds weer nieuwe dingen. Alleen muziek maken is leuk maar om samen iets te creëren, iets te delen en daar ook nog succesvol mee zijn is nog veel leuker.”

Hoewel de band niet wil spreken van ‘een protestplaat’ lijkt een bedankje aan de Amerikaanse president op zijn plaats. “Ja, de verkiezingsuitslag is zeker bepalend geweest voor de totstandkoming van deze plaat”, lacht Kivlen. Tracks als Burn It en vooral ook Crisis Fest zijn wat dat betreft veelzeggend “Veel Amerikanen lijken zich langzamerhand te realiseren wat er nu aan de hand is wat de gevolgen zijn. Ik kan mij niet voorstellen dat je in deze merkwaardige tijden als muzikant niet beïnvloed raakt door de gebeurtenissen om ons heen.”

Kivlen heeft zich in diverse interviews uitgesproken over de huidige situatie en spreekt daarin over ‘a shit show’ wanneer het over de vreemde capriolen van de president gaat. Desondanks bevat het album wel degelijk een hoopvol en positief geluid. “Protest is er zeker en vooral als ik bedenk hoe men tegen onze generatie aankijkt. We worden dikwijls als lui en ongemotiveerd gekenmerkt maar ik zie juist heel veel leeftijdsgenoten om mij heen die heel goed weten waar zij mee bezig zijn en keihard werken om hun doel te bereiken. Hoewel men druk bezig is om verdeeldheid te zaaien zie ik juist een sterke solidariteit onder de jongeren groeien. Die spirit hoor je ook terug in onze muziek.”

In een interview van enkele jaren geleden beweerde Julia dat de Rock ’N Roll veel mensen hielp om te overleven. Ze blijkt zich het citaat nog goed te kunnen herinneren: “Ik denk dat het nu nog sterker is dan ooit. De Rock ’N Roll geeft energie, kracht en biedt de mogelijkheid te zijn wie je werkelijk bent. ‘Rock ’N Roll feeds you’ en is juist nu van levensbelang. Het helpt je in tijden als deze overeind te blijven.”

LIVEDATA 10/04 Trix, Antwerpen (BE) 11/04 Paradiso, Amsterdam

Lord Huron – When The Night Is Over

In een rechtvaardige wereld zou Ancient Names pt 1 van Lord Huron een joekel van een hit zijn. Nu is het alleen bij ons een succes en niet half zo groot als we hadden verwacht/gehoopt toen we het nummer tot IJsbreker uitriepen. Het is gelukkig niet zo dat de band rond Ben Schneider helemaal geen succes heeft in ons land. Lord Huron stond eerder dit jaar in een bomvolle Vredenburg en komt in oktober terug voor een concert in Paradiso.

Vorige week kwam het gezelschap uit L.A. met een nieuw nummer op de proppen. When The Night Is Over is een spannende ballad, een part 2 lijkt wel van doorbraak hit The Night We Met. De nieuwe single is het derde voorproefje van het Vide Noir album dat de 20ste zal uitkomen.

When The Night Is Over heeft een spooky, instrumentaal thema dat dienst zou kunnen doen als tune van een tv-show, een detective serie bijvoorbeeld. Dat is geen toeval. Volgens Schneider heeft hij geprobeerd de sfeer op te roepen van een natte, verlaten door neon verlichte stad. Daar is hij uitstekend in geslaagd. Zijn inspiratie putte hij uit een verhaal van Raymond Chandler, een van de grondleggers van het ‘hard boiled detective’ genre.

LIVEDATUM: 22 oktober Paradiso, Amsterdam

Nieuw-Zeelander Marlon Williams – Liefde en loutering

Nieuw-Zeelander Marlon Williams (27) viel begin 2016 op met zijn wonderschone titelloze debuutalbum. Filmische, theatrale country- en folksongs, gezongen door een man met engelachtige stem. Afgelopen februari is de nieuwe plaat Make Way For Love uitgekomen. Een plaat over een verloren muze. Een plaat die hij moest maken.

Tekst Popmagazine Heaven | Sandy Abrahams

Marlon Williams is een charmante man. Aantrekkelijk nonchalant, alsof hij zo uit een jaren vijftig film komt lopen. Zijn donkere brillantinehaar rockabilly naar achter gekamd. Theatrale en fluwelige zangstem. Roy Orbinson met een vleugje Elvis. Hij groeide op in Lyttelton, Nieuw-Zeeland, een kleine havenstad vlak bij Christchurch. Zijn ouders, beiden afstammend van de Maori’s, brachten hun liefde voor muziek over op de jonge Marlon. Bij zijn kunstzinnige moeder hoorde hij vooral klassieke muziek, zijn vader had een meer diverse smaak. “Mijn vader was een Maori-punk en speelde vroeger in een punkband. Hij draaide ook veel country en rock ‘n’ roll. We schreven en zongen vaak samen.” Ze zijn trots op hem. “Mijn moeder is wel kritischer dan mijn vader. Ze let nogal op de details en wil geregeld weten wat ik bedoel met mijn teksten. Dat is soms wat pijnlijk. Vooral als het zinnen zijn over seks. Dat is wel het laatste waarover je het wilt hebben met je ouders.”

Williams studeerde korte tijd Russische taal en literatuur, stapte over op een studie Maori-geschiedenis, en overwoog toen dat ook niets werd een carrière als operazanger. Tijdens de zanglessen was hij een buitenbeentje. “Het kwam vaak voor dat ik met een kater in de les zat en nog rook naar sigaretten en drank. Niet echt de juiste instelling voor een klassiek geschoolde zanger. Ik leerde er wel veel. Ik ontdekte hoe ver ik kon gaan met mijn stem, wat mijn bereik is. Daardoor durfde ik veel meer.”

Opera werd het uiteindelijk niet. Williams koos voor het geluid van grote Amerikaanse crooners als Jim Reeves, Marty Robbins en Roy Orbison. “Ik houd van de openheid waarmee ze zingen, die hoor je niet meer zo vaak. Zonder schaamte je emoties tonen. Dat vind ik mooi.”

SOCIAAL
Williams werd de frontman van countryfolkband The Unfaithful Ways en vormde in 2013 een duo met Delaney Davidson waarmee hij de bluegrass ontdekte. Toen hij alleen verder ging, was dat wel even wennen, maar het maakte alles ook eenvoudiger. Hij kon zelf beslissen wat hij wilde, zijn eigen weg kiezen. Het toenemende succes zag hij niet aankomen. “Het is ontzettend druk. Ik kom net uit Parijs. Daar heb ik tien interviews per dag gedaan. Soms wist ik al wat de volgende vraag zou zijn. Iedereen wilde hetzelfde weten.”

Hij is blij met alle aandacht, begrijp hem niet verkeerd, maar voor iemand die niet heel sociaal is, is het soms even doorbijten. “Ik moet me zo nu en dan afsluiten voor alle drukte. Dan lees ik wat, speel een spelletje of kijk een film. Mensen willen van alles van je en het is de kunst ze tevreden te houden zonder dat ze alle energie bij je weghalen. Gelukkig word ik daar steeds beter in.”

LIEFDESVERDRIET
Het is op zijn minst opmerkelijk wanneer een singer-songwriter niet staat te springen als hij weer eens wat moet schrijven. Toch geldt dat voor Williams. Hij heeft er weinig mee en het voelt als een opluchting als er eentje af is. “Ik houd vooral van al geschreven liedjes. Het hele schrijfproces voelt oncomfortabel, misschien doordat ik mijn gevoelens graag een beetje ontvlucht. I don’t like thinking of matters of the heart too much.”

Op zijn eerste album kwam hij daar nog mee weg. Niet hijzelf worstelde met liefde, verlies of eenzaamheid, het waren vooral verhalen van anderen. Bedacht of waar gebeurd – dat liet hij in het midden.

Hoe anders was dat bij Make Way For Love, zijn nieuwe. “Ik moest gewoon schrijven. Ik had muziek maken zo hard nodig. Het was therapie voor me en ik weet niet wat er was gebeurd als ik dit niet had kunnen doen.”

De noodzaak te schrijven kwam door de breuk met zijn geliefde Aldous (Hannah) Harding. Net als hij artiest en veelbelovend. Zij een tikje excentriek, hij vooral erg onder de indruk van haar. Ze drukte met haar aanwezigheid een artistiek stempel op zijn debuut en met haar afwezigheid op Make Way For Love. Elk nummer ademt Aldous. “Ik miste haar. Er was niemand met wie ik zo veel praatte als met haar. Over muziek, kunst, het leven. Je loopt een lange tijd samen op en houdt elkaars hand vast. Dat was opeens weg. Ik had het graag voorkomen, maar tegelijkertijd was het ook goed dingen zelf te doen, de kracht te vinden in mijn eigen manier van werken.”

Harding is nog wel te horen, in het duet Nobody Gets What They Want Anymore. Twee stemmen die prachtig in elkaar overvloeien, melancholiek en teder. “Voor mij was het heel logisch dat zij meezong, maar moeilijk was het wel. We namen het apart van elkaar op. Dat kon doordat we elkaar altijd goed aanvoelden en het dus niet nodig was echt samen te zijn. Een zwaar proces dat uiteindelijk ook louterend bleek.”

Neigde zijn vorige plaat voornamelijk naar de donkere kant van country en folk, de opvolger klinkt weidser en theatraler. “Ik was toe aan andere dingen ontdekken. Mensen plaatsen mijn muziek graag in een hokje. Dat communiceert gemakkelijker, maar als maker levert het me niets op. Het beperkt je als je steeds stilstaat bij de vraag of de muziek nog wel in je genre past. Dat doe ik dus niet meer.”

Het gaat ruim een jaar na de liefdesbreuk behoorlijk goed met Marlon Williams. Make Way For Love krijgt, nog niet eens uitgekomen, al veel aandacht en de internationale tournee is geboekt. “Misschien is de breuk met Aldous iets waar ik nooit helemaal overheen kom. Ze is echt heel speciaal. Gelukkig vond ik een goede manier om ermee om te gaan. Namelijk dit album. Daar ben ik blij mee.” En, besluit hij berustend: “There’s pride in the letting go.”

LIVEDATA 11/04 AB Club, Brussel, 13/04 Paradiso, Amsterdam (Sold Out) 28/04 Ekko, Utrecht (Sold Out)

—

Nieuwe nummers niet missen?
Neem een abonnement en profiteer van de aanbieding: 1 jaar Heaven van € 34,99 voor slechts € 22,50! Een abonnement neem je hier: www.popmagazineheaven.nl/actie-abonnement