Category: Nieuwe Muziek

PEER – You Can Count On Me To Let You Down

Het Zeeuwse PEER bewijst dat er in onze waterrijkste provincie ook behoorlijk stevig wordt gerockt. Met Emily en I Don’t Wanna deed het kwartet eerder al  een paar prima duiten in het indie-zakje. You Can Count On Me To Let You Down is weer bingo! Laat dat debuutalbum maar komen.

PEER heeft al vanaf het begin de wind mee, al kwam die eerst uit een andere richting, Het waren Passion-producer Eric van Thijn en volksrapper Lange Frans, die zich als eersten over de band ontfermden, onder de indruk als ze waren van hun jonge honden energie. De band zelf kwam er al snel achter dat hun biotoop niet lag bij evenementen als Concert By the Sea, maar in de naar bier en zweet ruikende tenten van het Popronde circuit.

You Can Count On Me To Let You Down is de eerste release van de Gijs, Renzo en Jesper met nieuwe bassist, Brian. Voorganger Bas heeft na drie en half jaar zijn instrument aan de wilgen gehangen. Hij blijft echter behouden voor de muziek, want gaat zich verdiepen in de technische aspecten van het muziekmaken.

DMA’s – For Now

DMA’s maakte naam als de beste Britpopband van Australië. Een paar jaar nadat de gebroeders Gallagher elkaar de band uit hadden gejaagd, debuteerde het trio uit Sydney met een track zoals Noel ze al een tijdje niet meer had geschreven.

Dat was vier jaar geleden, sindsdien heeft DMA’s hun palet aan invloeden uitgebreid met andere bands uit Manchester, of eigenlijk moeten we zeggen Madchester, want het zijn de mannen, die een brug sloegen tussen house en indie die DMA’s tot voorbeeld strekken, te weten Happy Mondays, Prima Scream en niet op de laatste plaats Stone Roses.

Even leek DMA’s het pad bijster. De vorige single was een mierzoete ballad, die de schrik om het hart liet slaan, maar met zijn lekker dreinende zang, calorierijke gitaren en jungle drums is For Now een uitstekende smaakmaker van het eveneens For Now gedoopte tweede album, dat eind deze maand uitkomt.

LIVEDSATUM: 12 mei Paradiso, Amsterdam.

#299 Henk Blaauw

Henk Blaauw heeft niks met muziek te maken, behalve dan dat muziek een passie is. Om wat preciezer te zijn Henk houdt van rock het liefst met een gitaartje (of twee) en als het kan een beetje alternatief. Hij houdt dus van Pinguin muziek. Henk is dan ook al vanaf dag 1 een trouwe luisteraar. Hij is echter niet alleen passief fan , maar steunt ons ook op een hele bijzondere manier.

Henk is eigenaar/CEO van Hoving Transport, een Groningse vervoersonderneming met een wagenpark dat door heel Europa rijdt.

“Of we het een leuk idee vinden om onze naam en logo op de zijkant van een van zijn wagens te zetten?”, vroeg hij een tijd geleden. “Wow!” was ons antwoord.

Sindsdien rijdt er een gigantische truck door Europa met op de zijkant ons logo en onze naam in koeienletters. Een paar maanden geleden meldde Henk zich weer. Hij vond dat hij nog wel meer kon doen, dus stelde hij weer een enorme vrachtwagenflank tot onze beschikking. Dit maal met het doel de ruimte in vlakken te verdelen en die te verkopen aan onze luisteraars. Een soort crowdfunding dus. Je koopt een afgebakend vlak en zet daar een afbeelding naar keuze op.

Het resultaat is een door onze luisteraars en sympathisanten samengesteld mozaïek op de zijkant van een truck, die wederomlangs Europese bergen en dalen toert. Top idee toch? Een paar plekken hebben we nog ( https://shop.pinguinradio.com/donatie/). Voor al deze sympathieke acties wilde Henk niks terug, hij doet het uit liefde voor muziek en om ons in de lucht te houden.

Je begrijpt het, als er één man is die het verdiend om Stationschef te worden van Pinguin Radio dan is het wel onze weldoener uit Groningen. Bij deze dus.

Luister zaterdag (7/4) om 19.00 uur naar het interview dat onze Bazz met Henk had en geniet de hele week lang van zijn mooie muziekkeuze.

1-      Stone roses – fools gold

2-      Red hot chilipeppers – Higher ground

3-      Incubus – wish you were here

4-      Kasabian – fire

5-      Lonely the brave – dust & bones redux

6-      Pearl jam – better man

7-      Metallica – fade to black

8-      Nothing but thieves – sorry

9-      Soundgarden – burden in my hand

10-   Smashing pumpkins – cherub rock

11-   Quicksand – dine alone

12-   Stereophonics – Dakota

13-   Kyuss – one inch man

14-   System of a down – toxicity

15-   Half moon run – full circle

16-   The national – anyone’s ghost

17-   Django Django – default

18-   Birth of joy – three day road

19-   Eddy Vedder – hard sun

20-   London Grammar – hey now

21-   Temple of the dog – hunger strike

22-   Sensefield – differtent times

23-   Wolfmother – the joker and the thief

24-   Tame Impala – the less I know the better

25-   Alt J – Breeze blocks

Eels – Bone Dry

De muziek van Eels is altijd meer geweest dan simpel amusement. Bandleider en enig vast lid, Mark ‘E’ Everett gebruikt zijn talent als middel om het bestaan in dit -wat de dichter zo mooi omschreef als- ondermaanse tranendal dragelijk te maken. Daar heeft hij ook alle reden toen, want er is weinig dat hem bespaard is gebleven. E’s belangrijkste thema’s zijn familie, dood een verloren liefdes. E is natuurlijk niet de enige, die muziek maakt uit therapeutische overwegingen. Hij is echter wel vrij uniek in de manier waarop hij zijn kunst weet aan te wenden. Zonder te willen beweren dat zijn teksten vrij zijn van zelfbeklag, weet hij zijn gevoelens en gedachten zo te verwoorden dat ze herkenbaar zijn en relevant voor anderen. De songs van Eels bieden troost, steken een hart onder de riem bij mensen, die soortgelijke situaties hebben meegemaakt. Daarom is E meer dan een muzikant. Voor velen is hij een vriend,  familie, een therapeut.

In 1996 verscheen Beautiful Freak, het eerste Eels album. Daarmee zette E de toon van een oeuvre dat deze week werd verrijkt met album twaalf. De 15 songs op The Deconstruction zijn typisch Eels, variërend van introspectieve rockers tot  excentrieke ballads. De teksten zijn als vanouds autobiografisch, maar dus op zo’n manier verwoord dat ze herkenbaar zijn voor iedereen, die leeft en liefheeft.

Op nieuwe single Bone Dry rockt E een streepje harder dan we de laatste jaren van Eels gewend zijn. Het door drums, bas en fuzz gitaar gedreven nummer zou Mark Lanegan prima passen.

The Deconstruction is het eerste Eels album in vier jaar. Na de laatste toer was E zo uitgeput dat hij overwoog de stekker er uit te trekken. Gelukkig voor ons heeft hij een nieuwe liefde gevonden, is hij getrouwd en heeft hij een zoon gekregen. En hij acteert tegenwoordig, in de Netflix serie Love. Kortom stof genoeg voor een nieuwe plaat. Ook gaat Eels weer op toernee. In ons land zal de band maar liefst vier keer te zien zijn, een duidelijk teken hoe belangrijk we Eels hier wel niet vinden.

LIVEDATA: 18*, 19* en 20 juni TivoliVredenburg, Utrecht. 21* juni Paradiso, Amsterdam. 8 juli, Rock Werchter, België.

* is uitverkocht.

Barbarossa – Broken Beauty

Barbarossa is de artiestennaam van James Mathé, een zanger/componist/multi-instrumentalist uit Londen, die onlangs zijn vijfde album uitbracht. Twaalf jaar al maakt hij muziek, maar zoals het spreekwoord luidt voornamelijk voor dovemansoren. Het begon veelbelovend toen Stones, een track van zijn debuutalbum (2006) aansloeg, maar het is tot nu bij dat ene succesje gebleven. Onder eigen naam dan, want als rechterhand van José González heeft Mathé wel voor volle zalen gestaan.

Ondanks het gebrek aan aandacht is Barbarossa  stug doorgegaan met platen maken. Eind vorige maand verscheen zijn vijfde. En wat wil het geval? Waar eerdere release vrijwel onopgemerkt bleven, wordt ‘Lier’ wel opgepikt. Wat productie betreft (van Ghost Culture) is het Barbarossa‘s meest verzorgde plaat. Stilistisch borduurt hij voor op de onthaastte, detaillistische laptop folk van zijn vorige albums. De grootste veranderingen hebben plaatsgevonden in Mathé’s privéleven. Hij is vader geworden (Barbapappa!) en verhuisd van het drukke Londen naar het landelijk Kent. Ouder en beter, het is niet ondenkbaar.

Met zijn prominente bed van synthesizers is Broken Beaty wat klankkleur betreft niet helemaal representatief voor het album,  wat sfeer betreft weer wel. Zelf noemt de artiest Joni Mitchell en CSN&Y als belangrijke invloeden, ons doen zijn songs meer denken aan een minder arty James Blake en een minder freaky Alt-J.

Beach House – Dive

Lokkertje nummer twee van Beach House album nummer zeven heet Dive en klinkt net als het recente Lemon Glow tegelijkertijd nieuw en bekend. Binnen de Beach House catalogus is Dive een pittige track. Het begin is dromerig als altijd, maar halverwege trapt er iemand op het gas en transformeert Dive van een 60’s sunshine popsong naar een track, die nog het meest aan Joy Division doet denken. Op de vocals na dan, want Victoria Legrand trekt zich niks aan van de tempowisseling en droomt lekker door.

Het is opvallend hoeveel variatie er mogelijk is binnen de afgebakende sound van Beach House. Dive en Lemon Glow zijn direct herkenbaar als het werk van de makers van Master of None, Lazuli en Space Song, maar toch essentieel anders. Op 11 mei zal het nieuwe album van Victoria Legrand en Alex Scalley het daglicht zien. De plaat gaat 7 heten, een wat saaie titel voor wat alweer een fantasierijk album lijkt te gaan worden.

LIVEDATUM : 12 oktober Tivoli, Utrecht.

ZEAL & ARDOR – Gravedigger’s Chant

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Gravedigger’s Chant van Zeal & Ardor, het avant-garde metalproject van de Zwitserse/Amerikaanse muzikant Manuel Gagneux.

Liefhebbers van Zeal & Ardor luisteren natuurlijk naar Pinguin On The Rocks!

LIVEDATA 22/06 Graspop Metal Meeting, Dessel (BE) 14/07 Dour Festival, Dour (BE) 19/08 Lowlands, Biddinghuizen

Snail Mail – Pristine

Met een naam als Snail Mail –een ironisch etiket voor papieren post- zou je denken dat de band lekker langzame luistermuziek produceert, maar niet dus. Snail Mail is een trio onder aanvoering van Lindsey Jordan, een 17 lentes tellende indie-zangeres uit het Amerikaanse Baltimore. Lindsay  zingt, speelt gitaar speelt en tekent voor alle liedjes. Qua sound schuurt ze tegen de slacker-rock van Courtney Barnett en onze eigen Pip Blom aan, maar dan net iets puntiger. Haar stem, zeker in de uithalen doet wel denken aan die van Bjork, maar de algemene conclusie moet toch luiden dat deze rockende tiener de imitatiefase al lang is gepasseerd.

Snail Mail debuteerde in 2016 met een mini-album. Vorig jaar kwam daar een live EP bij. Het langspeeldebuut zal in de loop van dit jaar verschijnen. Sterke songs als Pristine zorgen ervoor dat Snail Mail nu al heel wat aandacht genereert. De band trekt bijna 300 duizend luisteraars per maand ‘and counting’.  Toeren, met name in het buitenland is gezien Lindseys’  leeftijd nog wat lastig, maar zodra ze 18 is staat niets haar meer in de weg.

Mary Chapin Carpenter – Sometimes Just The Sky

Als je al sinds 1990 zeer succesvolle albums maakt, dan heb je een aardige hoeveelheid aan goede liedjes op je repertoire staan. Dat vond Mary Chapin Carpenter ook, en dus toog ze de studio in en nam ze een aantal van haar favoriete nummers nog een keer op. Dit keer samen met producer Ethan Johns, die al eerder samenwerkte met Crowded House, Rufus Wainwright, Emmylou Harris en talloze andere grote artiesten. Samen met Carpenter maakte hij een plaat die behoorlijke diepgang heeft, niet alleen in de teksten maar zeker ook in de klankkleur. En de stem van Mary Chapin Carpenter heeft, als je de nummers van nu vergelijkt met de originelen, ook alleen maar meer emotie gekregen. Daarom is het zeker geen tussendoortje van een singer/songwriter zonder inspiratie. Als groot fan heb je met dit album zelfs nog één geheel nieuw nummer in je collectie: het titelnummer.