Category: Nieuwe Muziek

Arcade Fire – Put Your Money On Me

Put Your Money is een nummer van het laatste Arcade Fire album, Everything No, dat een eigen leven is gaan leiden. De song viel op tijdens optredens en is nu favoriet bij de fans. Dus waarom niet uitgebracht op single? De single-release is een gestroomlijnde versie van de albumversie, licht geremixt en een kleine twee minuten ingekort.

Dankzij hun spectaculaire shows geniet Arcade Fire momenteel vooral aanzien als live-band. Het Everything Now album is daardoor een beetje in de schaduw komen te staan, maar bevat dus nog wel meer meesterwerkjes dan alleen het titelnummer en Creature Comfort.

De Canadezen hebben afgelopen weken een paar spectaculaire tv-optredens gedaan in de V.S. Check Youtube, zeker als je alvast in de stemming wil komen voor de optredens, die de band binnenkort in Nederland en België zal verzorgen

LIVEDATA: 19 april Sportpaleis, Antwerpen. 11 juni Ahoy, Rotterdam.            16 augustus Pukkelpop, België.

Moose Blood – Just Outside

Moose Blood maakt moody rock in een emo-esque stijl, die geworteld is in de jaren 90. De band klinkt nogal Amerikaans en is daar naar verhouding ook behoorlijk populair. Maar zanger-gitarist Eddy Brewerton, gitarist Mark Osbourne, bassist Kyle Todd en drummer Lee Munday komen dus uit het oer Britse Canterbury. Eddy en Mark schrijven de songs.

De oprichting van Moose Blood vond plaats in 2012. Twee jaar later volgde het debuutalbum I’ll Keep You In Mind, From Time To Time, dat meteen in goede aarde viel. Album twee, Blush deed het nog beter. De verwachting is dan ook dat de band met de nieuwe langspeler, I Don’t Think I Can Do This Anymore definitief zal doorbreken.

Het mid-tempo Just Outside is de meest recente single van dat album en representatief voor de sound van de band, waarin de hoofdrollen worden vertolkt door Mark’s gelaagde gitaren en Eddy’s smachtende, maar krachtige zang.

LIVEDATUM: 9 juni Dynamo, Eindhoven.

Crumb – Locket

Trippy, jazzy, dromerig, zwoel, psychedelisch; de muziek van Crumb is het allemaal en meer. Het kwartet uit Brooklyn, waarschijnlijk vernoemd naar hippie striptekenaar Robert Crumb is nog maar twee EP’s oud, maar heeft nu al een eigen en herkenbare sound. En behoorlijk wat fans.

Als je Locket mooi vind dan wachten er nog zeven gelijksoortige songs op je waarin zoetgevooisde zangeres Lila Ramani je rondleidt door een wonderlijk muzikaal landschap met kleurige synthesizers, opborrelende piano’s, funky drums, vreemde wendingen en hier en daar zelfs een verdwaalde saxsolo. Niet elk nummer is even relaxed als Locket, maar minstens zo avontuurlijk.

Naar verluidt weet Crumbs hun toverballenrock ook live waar te maken. Hopelijk komt de band dan ook snel deze kant op, bijvoorbeeld als voorprogramma van Beach House of Tame Impala.

#298 Dieter van der Westen

Nederland heeft iets met Americana. Niet alleen passief, maar ook actief. Ons land kent naar verhouding behoorlijk wat beoefenaars van het eigentijdse Amerikaans rootsgenre en dan niet alleen oudere heren met houthakkershemden en paardenstaarten, maar ook ‘jonkies’ als Tim Knol, Douwe Bob, Tangerine en Yori Swart.

Ook Dieter van der Westen volgt het spoor dat leidt naar het diepe zuiden van de V.S. Niet dat Dieter direct in de delta belandde. Hij begon zijn muzikale loopbaan als lid van Kasba, een band die klanken uit Noord-Afrika vertolkte. De liefde voor wereldmuziek is niet geroest en sijpelt af en toe nog door in zijn songs, maar staat vooralsnog op plan 2.

Op welk kruispunt Dieter tot inkeer kwam, vermeldt het verhaal niet, maar tegenwoordig omlijst hij zijn zelfgeschreven songs met banjo’s, dobro’s en fiddles. En met succes. Zijn albums scoren sterrenrecensie, zijn liveoptredens worden steeds drukker bezocht en hij heeft de zegen van Jan Donkers, de godfather van de Nederlandse Americana-scene.

Ook onze Bazz is fan. Hij sprak met Dieter over Americana in de polder, zijn plots aanwakkerende populariteit en andere zaken die er toe doen. Je kunt het interview horen aanstaande zaterdag (31/3) tussen 19.00 en 21,00 aangevuld met de mooie muziek die Dieter speciaal voor ons uitzocht.

LIVEDATA 15/4 Paradiso Kleine Zaal, Amsterdam 5/5 Bevrijdingsfestival, Amsterdam 9/5 Burgerweeshuis, Deventer

De lijst van Dieter van der Westen:

  1. John Frusciante – Hope
  2. Sufjan Stevens – For The Windows in Paradise, For The Fatherless in Ypsilanti
  3. Bruce Springsteen – Youngstown
  4. Townes van zandt – F.F.V.
  5. Neil Young – Heart of Gold
  6. Black rebel Motorcycle Club – Devil’s Waintin’
  7. Red Hot Chili Peppers – I Could Have Lied
  8. Laura marling – Soothing
  9. Mark Nieuwenhuis – Waantje
  10. Eddie Vedder – Society
  11. Jimi Hendrix – Little Wing
  12. Idir – Pouquoi Cette Pluie?
  13. Jeff Buckley – Hallelujah
  14. Habib Koité – Wassiye
  15. Bob Marley & The Wailers – Redemption Song
  16. Johnny Flynn & Laura Marling – The Water
  17. Dire Straits – Romeo & Julia
  18. G Love & Special Sauce – Cold Beverage
  19. Tom Waits – I Hope That I Don’t Fall In Love With You
  20. Manu Chao – Clandestino
  21. Bob Dylan – Don’t Think Twice, It’s Allright
  22. dEUS – Serpentine
  23. Damien Rice – Volcano
  24. Zita Swoon- Hot Hotter Hottest
  25. Deep Purple – Highway Star

Parkway Drive – The Void

Parkway Drive is niet alleen de best metalcore band van Australië, maar volgens mensen die het kunnen weten de beste metalcore band ooit. Goed nieuws dus dat de luidruchtige tegenvoeters na drie stille jaren weer eens een teken van leven geven.

Die pauze hadden de mannen overigens wel verdiend, want sinds hun eerste kik in 2003 zijn ze behoorlijk tekeer gegaan. Parkway Drive komt dus uit Australië, uit Byron Bay om precies te zijn, maar hun fans vind je in alle hoeken van de wereld. In 2005 verscheen Killing Met A Smile, hun eerste wapenfeit. Over een kleine maand zal langspeler nummer zes het licht zien. De plaat gaat Reverence heten en zal net als de voorgangers uitkomen op het kwaliteitslabel Epitaph.

Vooruit gestuurd om alvast stemming te maken is The Void, een poppy, maar gepeperde track, die de oude fans zeker zal bekoren, maar ook best wel eens nieuw volk over de streep zou kunnen trekken.

 

LIVEDATUM: 1 juni Forta Rock, Nijmegen.

Wallows – These Days  

Acterende muzikanten of musicerende acteurs, het is een fenomeen dat steeds vaker voorkomt. Wallows telt zelfs twee bandleden, die bekend zijn van film en tv. Dylan Minette heeft in meer dan tien films gespeeld en in twee keer zoveel tv-shows. Het bekendst is hij waarschijnlijk van de Netflix serie 13 Reasons Why. Zijn partner Braeden Lemasters acteert als sinds zijn 9e. Hij is te zien in series als Six Feet Under, Grey’s Anatomy en Law & Order. Meestal is het beter als acteurs zich bij hun leest houden, maar heel soms blijken ze ook op muzikaal gebied echt wel iets te kunnen. Zoals Dylan en Braeden.

De nog prille band – begin april verschijnt hun eerste EP- stond vorige maand op SXSW. Uiteraard kwam er veel volk op af, want wie wil dat nou niet zien; een stel wannabe muzikanten dat waarschijnlijk genadeloos door de mand valt. Dat bleek dus mee alleszins te vallen. Zelfs de grootste scepticus moest toegeven dat Wallows een aantal prima songs heeft ,die ze ook nog eens verve uitvoeren.

Live wordt de band vergeleken met The Strokes en Franz Ferdinand. Die vlieger gaat niet op voor de nieuwe single. These Days is een lekker loom lenteliedje dat in de verte wel aan The Beach Boys doet denken. De song wordt geserveerd met donker bruine gitaarsolo, die weer geïnspireerd lijkt door Tame Impala. Origineel? Niet echt. Goed? Beslist.

Nu maar hopen dat het volk dat op de concerten van Wallows afkomt voor de muziek komt en niet voor de bekende poppetjes. Aan de andere kant zullen ze ontdekken hun idolen dus niet alleen kunnen acteren, maar ook musiceren. 

 

Clipprimeur: Nijmeegse rockband NAVARONE – LOUD AND CLEAR

Classic, Progressive, Grunge, Alternative, Stoner… de Nijmeegse rockband NAVARONE draait er de hand niet voor om. Soms extreem luid, soms juist heel intiem, maar altijd authentiek en vol overgave! Rock van kaliber dus, groots gemaakt en groots gebracht, alsof het speciaal bedoeld is voor stadions en uitgestrekte festivalweides. Voeg daaraan toe een zanger waar zelfs Robert Plant voor zou buigen, combineer het met een enorm energieke en sterke live-reputatie, en je begrijpt waarom Navarone de afgelopen jaren is uitgegroeid tot een van Europa’s meest gewaardeerde rockbands.

Navarone speelde de afgelopen jaren op festivals als Sziget, Reeperbahn, Eurosonic Noorderslag, Zwarte Cross, Concert At Sea, Paaspop, Appelpop, Bospop en Down The Rabbit Hole. De band deed support shows voor o.a. Deep Purple, Rich Robinson en Golden Earring.

Eind 2018 staat het vierde studioalbum van de band gepland. Maar check hier eerst de nieuwe videoclip: LOUD AND CLEAR.

LIVEDATA Loud & Clear tour 14/04 W2, Den Bosch 15/04 Boerderij, Zoetermeer 20/04 Dru Cultuurfabriek, Ulft 21/04 Gebouw T, Bergen Op Zoom

Tinariwen feat. Mark Lanegan and Kurt Vile – Nánnufláy

Bij de liefhebbers is Tinariwen natuurlijk allang bekend. De band uit het bergachtige en door burgeroorlogen geteisterde deel van de Sahara op de grens van Algerije en Mali maakte alweer ruim vijftien jaar geleden de cross-over naar het rockpubliek. Dat deden ze puur op kracht van hun optredens en met een beetje hulp van een Franse filmer, die een documentaire maakte over de muzikanten die anders dan veel generatiegenoten gitaren verkozen boven geweren.

Niet zolang geleden verscheen er het zevende album van het collectief. Voor het eerst deden er Westerse muzikanten mee op een album van Tinariwen en niet zoals je misschien zou verwachten the usual suspects, Sting, Peter Gabriel en Bono, maar rockers van een heel ander kaliber. Zoals Matt Sweeney, Alain Johannes, Mark Lanegan en Kurt Vile. Die laatste twee zijn te horen op het ook als single verschenen Nánnufláy.

Opvallend is dat de Amerikanen zich hebben aangepast en niet andersom. Lanegan zingt een paar coupletten en Kurt Vile speelt gitaar. Nánnufláy is Tinariwen zoals we ze kennen, hypnotisch, exotisch en moody in een stijl die wel desert blues wordt genoemd, niet te verwarren met de desert rock van Johannes en (soms) Lanegan, want een heel andere woestijn.