Category: Nieuwe Muziek

Nick Mulvey: “Nu komt de planeet in opstand”

In tijden van smeltend permafrost, fracking, vluchtelingencrises, terreur, overstromingen, gruwelijke burgeroorlogen, bosbranden en een broeikaseffectontkennende wereldleider is niets zo relevant als het nieuwe album van Nick Mulvey. Met Wake Up Now laat de Brit je stilstaan bij wie je bent op deze gestaag ontbindende bol. Je zou zeggen: fucking irritant, zo’n belerend mannetje! Het wonder wil echter dat de goedgemutste singer-songwriter niet eens klinkt als een opdringerige betweter.

Tekst LiveGuide | Sven Bersee

Laat ik beginnen door een reactie te citeren op de albumhoes, waarop we een mozaïekplafond in een Iraanse moskee zien: ‘That cover looks trippy as fuck. I’m predicting psychedelic folk.’ Daar heb je alvast één fan misleid…
“Ik zou mijn muziek inderdaad niet als psychedelisch omschrijven, maar die woorden wijzen wel in de goede richting. Niet eens omdat ik Pink Floyd en Jimi Hendrix altijd vet heb gevonden, wel omdat ik beïnvloed ben door Steve Reich, Fela Kuti en Brian Eno. En net als psychedelische muziek zijn ook hun platen vaak trippy en meditatief.”

Ik denk bij psychedelica vooral aan vage lyrics, terwijl jij op Wake Up Now juist opvallend direct en open bent. Is dat omdat je meer dan ooit de noodzaak voelt om over bepaalde onderwerpen te zingen?
“Toen ik mijn debuut First Mind schreef, wist ik totaal niet hoe mensen op mijn teksten zouden reageren. Het voelde daarom veiliger om ze vaag te houden. Nu was ik klaar om het anders te doen en daar zit inderdaad ook een gevoel van noodzaak achter. Ik had een paar songs kunnen schrijven over hoe alles lekker zijn gangetje gaat, maar dat zou bijna immoreel zijn. Het voelt als mijn plicht om over heel andere dingen te zingen.”

Hier kun je inderdaad wel mee aankomen anno 2017…
“Het is te veel om op te noemen, de ellende is overal. En nu komt de planeet zelf in opstand. De Canadese schrijfster en activiste Naomi Klein zei onlangs dat klimaatverandering een serie boodschappen van de planeet is in diens eigen taal van stormen, vloedgolven en branden. Op een haast Bijbelse manier probeert de aarde ons iets te vertellen. Ook het feit dat boten vol wanhopige mensen van het zuidelijk halfrond naar het noordelijk halfrond varen, is zo’n boodschap. Je kunt al die ellende niet los van elkaar zien.”

Misschien een naïeve vraag, maar wat probeert de aarde ons dan te vertellen?
“Dat het globale systeem waarin het verlangen naar steeds meer rijkdom centraal staat ver over de datum is. Het blijkt dat we daarmee de wereld kapotmaken en dat zal op den uur ons begrip van onszelf veranderen. We gaan ons opnieuw afvragen wie en wat we zijn, waar het leven in de kern om draait. Stel je voor dat je bijna doodgaat. Het wordt dan fucking betekenisloos hoeveel geld en succes je hebt en welke voetbalclub je steunt. Als de hele wereld naar de klote gaat, belanden we in een vergelijkbare situatie. Dan doen jouw persoonlijke verleden, toekomstplannen en ‘rol’ in het leven er opeens niet meer toe.”

Probeer je mensen daarvan bewust te maken met je muziek?
“Ik ben slechts de ober, niet de chef. Ik loop rond in een restaurant en breng de mensen hun eten. Ik bedoel daarmee dat de boodschap is wat ‘ie is. Ik verkondig die gewoon op mijn album. Maar… natuurlijk spreek ik wel mijn hoop uit dat mensen beter met de wereld omgaan. In Mountain To Move zing ik: ‘I wish you could see / That we are kings of bliss / Begging for misery’. We creëren onze eigen problemen, zonder te beseffen dat we alles in handen hebben om te baden in gelukzaligheid. Ik hoop trouwens niet dat mensen denken dat ik met Wake Up Now de wereld wil commanderen. Dat zou me een ongemakkelijk gevoel geven. Alsof ik denk dat ik degene ben die wakker is en iedereen om me heen ligt te slapen.”

Niet om te slijmen, maar dat past ook niet bij iemand wiens teksten vol hoop en positiviteit zitten.
“Laat ik vooropstellen dat ik geen romanticus ben die denkt dat alles wel weer goedkomt. Ik sluit niet uit dat de mensheid over 150 jaar is uitgestorven. Maar ik geloof wel dat alles wat we doen uit een gevoel van angst of schuld alleen meer van het probleem creëert. Het gevoel van waaruit je handelt, dicteert altijd het resultaat. ‘The only thing you have to offer another human being, ever, is your own state of being’. Dat is een geweldige uitspraak van spiritueel leraar Baba Ram Dass. Het betekent niet alleen dat het negatieve een dito gevolg krijgt, maar ook dat meer verliefd worden op het leven het begin van onze eigen redding kan betekenen. In dat opzicht zie ik dus zeker hoop voor ons.”

Mogen wij met al deze zware onderwerpen eigenlijk nog wel dansen bij jouw shows?
“Het is niks voor mij om op een depressieve manier met deze zaken om te gaan. Dat zou te veel zijn. Sterker nog: mijn album is juist bedoeld om het leven te vieren, niet om te somberen over de wereld. Dus ja, dans er vooral op los! Dat voelt goed en is waar het allemaal om draait.”

LIVEDATA 31/10 De Oosterpoort, Groningen 01/11 TivoliVredenburg, Utrecht 03/11 Crossing Border, Den Haag 04/11 So What’s Next?, Eindhoven

Klinkt als: een tropische indiefolkbruiloftband waarvan de zanger stiekem een wereldverbeterend gedachtegoed in je hersens naait.

—

LiveGuideHet oktobernummer van LiveGuide is natuurlijk al overal in het land verkrijgbaar. Snel halen dus deze 35ste editie van de gratis concert- en festivalkrant.

De Amerikaanse indierockers van The National staan op de cover van de kersverse LiveGuide. In het krantje vertelt Matt Berninger de verhalen achter de prachtliedjes op het loodzware Sleep Well Beast en voorziet de lezer daarbij ook van wijntips. Zo stelt de frontman voor dat je jezelf een glaasje glühwein met een vleugje kaneel inschenkt bij het passeren van Nobody Else Will Be There.

Profeet
In LG #35 staan verder ook interviews met de nieuwe soulvolle artpopprofeet Moses Sumney en de Ierse plezierrockers van Otherkin. Positivist Nick Mulvey deelt zijn visie op hoe we de wereld van zijn ondergang kunnen redden en met een net als Otherkin uit Dublin afkomstig groupie wordt teruggeblikt op de shows van LCD Soundsystem in Paradiso. Uiteraard wordt de tekst hier voorzien van te gekke livebeelden!

ArenA
Verder wordt op een rijtje gezet welke Nederlandse acts Kensington allemaal voorgingen in het bespelen van de Johan Cruijff ArenA en een bak donkerbruine koffie gedronken met directeur Niels Nieuborg van het Rotterdamse multivenuefestival REC. Programmeur Elvin Usidame van DDW Music (het muziekprogramma van Dutch Design Week) vertelt welke drie albums van nu je beslist niet mag missen.

Geitenbloed
Tot slot nog drie acts die de Nederlandse podia de komende tijd bestormen en die in LiveGuide aan het woord komen. De Eindhovense metaldames van Sisters of Suffocation delen hun poeslieve rider (oké, de halve liter geitenbloed even buiten beschouwing gelaten), halve Aziaat Kim Janssen vertelt over zijn wonderschone nieuwe album en de Shakira-kennis van Stillwave wordt op de proef gesteld.

Nana Adjoa – Late Bloomer

De eerste namen van Noorderslag 2018 zijn bekend. Het zal niemand verbazen dat Nana Adjoa daar bij zit. Tenminste niemand die de Nederpopscene een beetje bijhoudt. Nana maakte eerder dit jaar een uitstekende eerste indruk met debuutsingle The Resolution. Opvolger Late Bloomer -een ironische titel voor iemand die al een tijdje meedraait o.a. als basbeest bij Sue The Night- is hele andere koek. Waar The Resolution zwoel en elegant is, is Late Bloomer stoer en spannend.

De sfeer wordt bepaald door grommende synthesizers en een behoorlijk rockende ritmesectie. Klonk Nana lief en lekker lui op haar debuut, op single twee klinkt ze als een volleerd verleidster, als de femme fatale waar ouders voor waarschuwen. Het gevoel dat luisteren niet zonder risico is, wordt versterkt door het achtergrondkoor, dat klinkt als de sirenen uit de oudheid. Twee singles, twee smaken, één topartiest. Laat dat album maar komen.

 

LIVEDATA 04/11 Museumnacht, Nieuwe Kerk, Amsterdam 11/03 Melkweg, Amsterdam 14/12 Effenaar, Eindhoven

Foo Fighters – Soldier

Deze week werd bekend dat Foo Fighters een belofte inlost door in 2018 alsnog naar Landgraaf te komen voor een optreden op Pinkpop dat een paar jaar geleden moest worden uitgesteld vanwege een gebroken been van Dave Grohl. Dat is dus goed nieuws, niet alleen omdat beloofd beloofd is, maar ook omdat Grohl & co weer in bloedvorm steken. Het recente Blood & Concrete album is een van hun betere en naar nu blijkt heeft de band nog geen eens alle nieuw opgenomen nummers op dat album gezet.

Het vers verschenen Soldier bijvoorbeeld zou een van de betere tracks op het album zijn geweest als het de eindstreep had gehaald. Gelukkig duikt de track alsnog op, als onderdeel van een bijzondere release, een benefiet album voor de Amerikaanse gezondheidsorganisatie Planned Parenthood.

Voor wie de Amerikaanse politiek niet helemaal bijhoudt. De Republikeinen zouden het liefst alle abortussen verbieden. Gelukkig is er een wet, die het toch mogelijk maakt voor vrouwen om ongewenste zwangerschappen af te breken. Het feit dat dit legaal is, wil niet zeggen dat de Republikeinse moraalridders tegenwoordig o.l.v. Trump zich er niet tegen verzetten. Ze trekken subsidies in en bedenken de gekste voorwaarden. Om Planned Parenthood zowel publicitair als financieel een riem onder het hart te steken heeft een aantal acts benefietsingles uitgebracht. Aan het project, 7 Inches for Planned Parenthood is meegewerkt door een 30-tal uiteenlopende acts, van Bon Iver tot John Legend en van Feist tot en met Foo Fighters dus, die net als alle andere acts geen winkeldochter heeft ingeleverd, maar een heuse toptrack.

Crossing Border, So What’s Next?, TakeRoot en Words On Fire

Festivals van de WeekIs er iets aan de hand in festivalland komende tijd? Nou en of! Ook in de herfst hoeven muziekliefhebbers zich niet te vervelen. Staan de zomerfestivals veelal in het teken van sex & drugs en een hoop lol. Zodra de boel indoor gaat zijn het vooral de fijnproevers en muzikale avonturiers, die aan hun trekken komen.

Festivals van de Week

We hebben vier evenementen uit het nog altijd immense festivalaanbod gelicht, festivals die buiten de gebaande poppaden treden. Zoals Crossing Border, het internationaal vermaarde festival dat jaarlijks de Haagse binnenstad omtovert tot een toevluchtsoord voor lefhebbers van literatuur & poëzie & natuurlijk muziek. In die categorie is de topattractie de Texaanse band Spoon, maar we kunnen ook Tank & The Banga’s van harte aanraden, een funk annex spoken word collectief uit New Orleans en de up and coming singer-songwriter Julien Baker, eveneens uit de V.S. Crossing Border vindt plaats op 2, 3 en 4 november.

Een dag later op 5 november vind het festival Words On Fire plaats rond de Maastrichtse binnenhaven Bassin, in de oude industrie-gebouwen van de Sphinxfabrieke. Dit festival komt voort uit een samenwerking tussen de Muziekgieterij, Lumière Cinema en het Crossing Border festival in Den Haag. Daar treffen we onder meer Hurray For The Riff Raff, Tamino en ook de komst van BNQT, met leden van o.a. Midlake, Band or Horses en Travis, is bevestigd.

Tip 3 is het So What’s Next? festival, dat van 3 t/m 5 november gehouden wordt in het Muziekgebouw in Eindhoven. Het is jazz wat de klok slaat in de lichtstad, maar dan jazz in de breedste betekenis van het woord. De grootste naam op So What’s Next is die van Kamasi Washington, een neo jazzcat, die ook voor opwinding zorgt onder fans van soul, funk en hip hop. Ook de moeite waard zullen de shows zijn van Moses Sumney en de Braziliaanse zangeres Céu.

Ten slotte graag uw aandacht voor TakeRoot, een muziekfestijn dat op 4 november wordt georganiseerd in de Oosterpoort in Groningen. Take Root, de naam zegt het al is er voor fans van Amerikaanse rootsmuziek of zoals dat tegenwoordig heet Americana. De publiekstrekkers in Grunn zijn o.a. Jason Isbell, Jack White protegee Margo Price en ‘good ol’ Chuck Prophet.

De Playlist met acts van Crossing Border, So What’s Next?, TakeRoot, Words On Fire hoor je de hele week op Pinguin Radio voorbij komen!

  1. Spoon – Hot Thoughts
  2. Orchestra Baobab – Natalia
  3. Priests – JJ
  4. Tom Misch – Watch Me Dance
  5. Benjamin Booker – Witness
  6. Tamino – Habibi
  7. Nick Mulvey – Unconditional
  8. Julien Baker – Funeral Pyre
  9. L.A. Salami – & Bird
  10. Daymé Arocena – Eleggua
  11. Tank and the Bangas – Quick
  12. Hurray for the Riff Raff – Living In The City
  13. Melanie De Biasio – Cold Junkies
  14. Moses Sumney – Quarrel
  15. Andrew Combs – Heart Of Wonder
  16. Jason Isbell And The 400 Unit – Hope The High Road
  17. ALA.NI – Ol’ Fashioned Kiss
  18. Jamila Woods – LSD (ft. Chance The Rapper)
  19. Ibeyi & Kamashi Washington – Deathless
  20. Kovacs – Sugar Pill
  21. BNQT – Restart
  22. Margo Price – Hands of Time
  23. Steve Gunn – Ancient Jules
  24. Pink Oculus – Overdue
  25. Coely – Don’t Care (Unplugged) [feat. DVTCH NORRIS)

The Barr Brothers – Queens Of The Breakers

Anders dan The Doobie, The Chemical en The Flying Burrito Brothers zijn The Barr Brothers echte broers, Brad en Andrew Barr. Derde lid, harpiste Sarah Pagé is geen familie. Het trio heeft eerder deze maand een derde album uitgebracht, dat alleen op eigen risico mag worden gemist.

Het album, waarvan titelnummer Queens of The Breakers als single is uitgebracht is minder folky dan de voorgangers. Dit keer zijn het elektrische gitaren, die de boventoon voeren en niet de mandolines en fiddles, alhoewel die nog wel degelijk een rol spelen. De sfeer is duister en intrigerend, country noir zou een omschrijving kunnen zijn.

Nog meer dan op oudere platen staan The Barr Brothers en Sarah open voor invloeden van buiten af. Ook maakte men meer gebruik van de mogelijkheden van de studio. Het uptempo Queens Of The Breakers is met zijn Neil Young meets David Bowie groove een goede smaakmaker voor het album en een sterk voorbeeld van de kosmische Americana van de band.

LIVEDATA 01 en 02/11 AFAS Live, Amsterdam 04/11 Forest National, Brussel 24/01 Paradiso (kleine zaal) Amsterdam

Tonight Alive – Temple

Terwijl de Australische rockformatie Tonight Alive begin volgend jaar een nieuw album bij de platenboer aflevert – Underworld – heeft de band bekendgemaakt dat gitarist Whakaio Taahi Tonight Alive heeft verlaten. Maar op de plaat is hij nog gewoon van de partij.

Eerste single van Underworld is het pakkende Temple. Zangeres Jenna McDougall krijgt alle ruimte om te excelleren. Het is zo’n song die je na één keer beluisteren niet meer uit je hoofd krijgt en in dit geval is dat bijzonder prettig.

Jenna McDougall over de albumtitel: “The album is called Underworld and I named it that because it reflects the ugly parts of me that I wasn’t ready to see until now.”

De tekst van Temple spreekt boekdelen: “I’ve been suffocated by my obsession, and I cannot stand the sight of all the pain I see in my reflection,
and my fading will to fight.”

Pittige meid, lekker pittig nummer en dan ook geheel terecht Breekijzer deze week.

 

LIVEDATUM 16/03 Melkweg, Amsterdam

Klangstof – Resume

En door. Nauwelijks bekomen van het internationale succes van hun debuutalbum is Klangstof alweer begonnen aan een nieuw offensief. Afgelopen weken kwamen er twee nieuwe nummers online, het introverte Everest en Resume, een song in schaapskleren met een dromerig begin en een groots en euforisch einde. Je zou het initiële succes van nog kunnen afdoen als mazzel, maar nu blijkt dat ook de nieuwe nummers er ingaan als koek kan de conclusie kan niet anders luiden dan dat Klangstof gebouwd is om te blijven. Ook is zo langzamerhand het punt bereikt dat we het niet meer hoeven te hebben over het verleden van bandbaas Koen van de Wardt als lid van Moss of over Radiohead als bron van inspiratie. Klangstof heeft zich letterlijk los gezongen van het verleden en hun voorbeelden en staat nu volledig op eigen benen.

Het succesverhaal van Klangstof is er typisch een van deze tijd en is mogelijk gemaakt door de opkomst van Spotify en andere streamingdiensten. In het vinyl en cd tijdperk kon je als band alleen maar hopen dat je muziek de grens over ging, eigenlijk was je als Nijmeegse band er nog geen eens van verzekerd dat je plaat in Amsterdam te koop zou zijn. Nu is elke release meteen internationaal en bestaat de kans voor elke act waar ook ter wereld om ontdekt te worden door bijvoorbeeld het Britse en Amerikaanse publiek. Wat in 60 jaar popgeschiedenis altijd het zelfde is gebleven is de voorwaarde voor succes. Je wel goed moet zijn. Zoals Klangstof.

LIVEDATA 15/11 Muziekcentrum, Antwerpen 16/11 Muziekgieterij, Maastricht 17/11 Paard van Troje, Den Haag 18/11 Luxor, Arnhem 07/12 Vera, Groningen 08/12 013, Tilburg 30/12 Paradiso, Amerdam

Julia Jacklin – Cold Caller

Je moet ergens beginnen. Zo begon Julia Jacklin als meisje van 10 met het zingen van liedjes van Britney Spears. Ietsje ouder stapte over op het repertoire van Avril Lavigne en Evanescence. Naast zingen pikte ze ook de gitaar op. Iets was haar opvallend makkelijk viel. Net als liedjesschrijven.

In 2011 begon ze een band met een vriendin, maar het was solo en onder eigen naam dat ze in 2016 voor het eerst Australië verliet voor een wereldtournee. Haar eerste album leverde singlesuccessen op met Pool Party en Leadlight, twee sterke staaltjes van Julia’s lekker lijzige stijl van zingen, maar ook van haar pittige en gepassioneerde gitaarstijl en laconieke indiesongs, die qua stijl niet heel erg veel verwijderd zijn van landgenote Courtney Barnett. Met Cold Caller borduurt ze voort op dit patroon. Helaas is de nieuwe single geen voorbode van een tweede album, maar een geïnspireerd tussendoortje dat ze opnam tijdens een kraambezoek aan haar zus op Nieuw Zeeland.

Ten Tonnes – Cracks Between

Ten Tonnes klinkt als een bandnaam, maar is het alias van Ethan Barnett een 21-jarige rocker uit Hertford. Crack Between -de derde single van Ten Tonnes– is een stevige door gitaren aangedreven rocksong door Ethan gezongen met een stem die sterk doet denken aan die van Phil Lynott van het onvolprezen Thin Lizzy. Ook ouder werk is veelal uptempo en rijk aan gitaren.

Ethan is het jongere broertje is van George Ezra, maar muzikaal zijn ze dus nauwelijks verwant. Waar George de volwassen singer-songwriter uithangt, is Ethan het opstandige broertje. Producer van Cracks Between is Hug White, tot voor kort gitarist van The Maccabees. Ten Tonnes zou een goede act zijn voor Eurosonic en/of London Calling. Dunkt ons.