Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Running van de rockers van Bully uit Nashville!
Category: Nieuwe Muziek
Sir Sly – & Run
High van Sir Sly is een van de grotere Graadmeter-hits van dit jaar. Wie de lijst en de luisteraars kent, zal dat niet verbazen. Synthpop met een lichte 80’s-feel is populair in pinguinland. Decennialang was Engeland de hofleverancier, maar tegenwoordig komt er steeds meer kwalitatieve synthpop van de andere kant van de oceaan. Denk aan Future Islands, LCD Soundsystem, Destoyer en Sir Sly dus.
De laatste is een trio uit L.A. dat meteen al goed boerde met hun debuutalbum, You Haunt Me uit 2014, home of hits als Gold, Ghost en het titelnummer. Plaat 2, Don’t Worry Honey doet het nog beter, dankzij mooie melancholieke liedjes als High en & Run. Ook tekstueel heeft Sir Sly wel iets te melden, nieuwe single & Run bijvoorbeeld gaat over het vinden van vrijheid door te breken met de last van het verleden. Denk daar maar eens over na.
Elbow – Golden Slumbers
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Kerstmis nadert en Elbow uit Manchester springt daar handig op in. De groep rondom zanger Guy Garvey heeft een cover gedaan van Golden Slumbers, een lied van The Beatles afkomstig van Abbey Road. De warme stem van Guy past natuurlijk helemaal bij december en met een zoetsappige videoclip als kerstreclame voor een Britse winkelketen is het plaatje compleet. Niet echt indie alleen.
LIVEDATA 26/2 AFAS Live, Amsterdam 27/2 Lotto Arena, Antwerpen 28/2 AFAS Live, Amsterdam
Stationschef 284: Ingo Dassen
Je ziet niet veel mensen in de positie van programmeur, die zelf ook actief muziek maken. Laat staan op professioneel niveau. De uitzondering op deze regel heet Ingo Dassen. Ingo zwaait de creatieve scepter over de Muziekgieterij in Maastricht en speelt gitaar in – tja hoe zullen we het beestje noemen- the female fronted progressive close harmonie metalband?- Lesoir*. Daarnaast is hij ook nog eens chef marketing van misschien wel het actiefste poppodium van zuidelijk Nederland.
Ingo weet wat het is om op en voor de bühne te staan en is tegelijkertijd ingevoerd in het reilen en zeilen van een rockclub achter de schermen.
Van diverse markten thuis dus de Stationschef van deze week. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat de Maastrichtse poptempel een steeds prominentere plek inneemt in het landelijk (en internationale) live-circuit. Kortom, genoeg stof voor een goed gesprek.
Onze Bazz belde met de ras-Maastrichtenaar en sprak met hem over rock in Limburg, smaken die verschillen en andere interessante dingen voor de muzikale mens.
Het gesprek tussen beide rockers zenden we zaterdag uit (16/12) tussen 19.00 en 21.00 uur en zal op donderdag worden herhaald vanaf 22.00 uur.
*nieuw album Latitude nu uit!
De Top 25 van Ingo Dassen:
- Patrick Watson – Lovesongs For Robots
- Half Moon Run – Nerve
- Swedish Death Candy – Living Your Life Away
- Luwten – Double For Me
- Novo Amor – Vantablack
- Soup – Boy And The Snow
- Mutiny On The Bounty – Dance Automation Dance
- Tool – The Grudge
- Steven Wilson – Routine
- Leprous – The Price
- Intergalactic Lovers – Between The Lines
- ARCHIVE – Kids Corner
- Ulver – Rolling Stone
- Jeff beck – Pull It
- Soulwax – E-Talking
- Ben Howard – End Of The Affair
- Anathema – Springfiled
- Mahler – Sheria
- Dans Dans – TV Dreams
- Kalulu – It’s Always Dark
- The Gathering – Heroes For Ghosts
- The Verve – Catching The Butterfly
- Lesoir – Gone And Forgotten
- Ray Lamontage – Can I Stay
- The Swell Season – Low Rising
Goodbye June – Good Side
De in Nashville gevestigde rockband Goodbye June heeft een wat psychedelische videoclip afgeleverd bij de heerlijke rocksong Good Side, aankomende week niet voor niets Breekijzer op Pinguin On The Rocks! Good Side is afkomstig van het debuutalbum Magic Valley van de band, dat in mei dit jaar verscheen.
“We wanted the video for Good Side to portray the beauty and color of what life and beyond may be. This was the most fun we’ve had shooting a video in a while. Our first voyage in the world of green screen'” vertelt Landon Milbourn over de video.
Good Side is een nummer met pakkende gitaarriffs, een dito refrein en een glansrol voor Milbourn, die het achterste van zijn tong laat horen. Waarschuwing: blijft zo een dag in je kop zitten. Al is dat natuurlijk wel een waarschuwing met een knipoog.
Luister naar Pinguin On The Rocks voor meer pakkende gitaarriffs!
MGMT – When You Die
Little Dark Age, zo heette de eerste single c.q. het titelnummer van het nieuwe MGMT album. De titel zou kunnen slaan op de periode waarin het duo hun tweede en derde album uitbracht, albums die braken met de avontuurlijke en toegankelijke computerrock van het debuut en songs als Kids en Electric Feel. Platen twee en drie waren een stuk psychedelischer om niet te zeggen psychotischer. Je zou de experimentele fase, die liep van 2010 tot 2014 hun korte donkere periode kunnen noemen. Het bracht de band respect, maar weinig luisteraars.
Little Dark Age, het eerste nieuwe werk in 4 jaar was een flinke stap richting een meer behapbare stijl, muzikaal dan, tekstueel zitten Andrew Vanwyngarden en Ben Goldwasser nog steeds in ‘a dark age’.
Met tekstregels als ‘Baby I’m Ready To Blow My Brains Out ‘ en ‘We”ll All Be Lauging With You When You Die is ook nieuwe single When I Die niet echt een party track.
De donkere tekst wordt gemaskeerd door een vrij vrolijke melodie en dito refrein, er wordt zelfs gelachen in de backingtrack. Bijzondere plaat dus op alle fronten en een spannend nieuw hoofdstuk in de carrière van een van de interessantste acts van deze eeuw.
Het album, Little Dark Age verschijnt in februari, in die zelfde maand, de 2e om precies te zijn staat MGMT in Paradiso en als we geluk hebben komen ze terug in de zomer van 2018 voor een festivalletje. Of twee.
Muse vierde headliner Rock Am Ring 2018
In oktober maakte Rock Am Ring al de eerste namen bekend. De eerste drie headliners: Foo Fighters, Thirty Seconds To Mars en Gorillaz. Er zijn inmiddels nieuwe acts toegevoegd.
“Met de Britse rockgiganten Muse zijn de headliners op Rock Am Ring en Rock Im Park rond“, zegt de organisatie. Naast headliner Muse komen ook Snow Patrol, Kreator, Jonathan Davis, Alexisonfire, Shinedown, Babymetal, The Bloody Beetroots, Bausa, The Neighbourhood, Taking Back Sunday, Thursday en Baroness in actie in Duitsland.
Rock Am Ring en Rock Im Park: vrijdag 1 juni tot en met zondag 3 juni.
Lo Moon – Thorns
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Lo Moon is de maker van twee IJsbrekers dit jaar, Loveless en This Is It. Op de nieuwe single Thorns laat de groep meer pop horen.
De bandnaam komt van een van de manen van de planeet Jupiter. De band telt drie leden, twee Amerikanen Matt Lowell en Crisanta Baker en een Brit, Sam Stewart. Sam is de zoon van Dave Stewart van The Eurythmics en Siobhan Fahey van Shakespeare’s Sister, wat niet alleen het hoge niveau van musiceren verklaart, maar ook de link van het jonge trio met de roemruchte Britse 80’s. Lo Moon opereert vanuit L.A. De band is al een jaar of vier bij elkaar, maar is pas eind vorig jaar in de openbaarheid getreden.
Liefhebbers van Lo Moon luisteren natuurlijk naar Pinguin Radio en Pinguin Pop.
Een culture clash met Intergalactic Lovers
Nadat Intergalactic Lovers deze zomer met de nieuwe plaat Exhale kwam, besloot het Vlaamse kwartet dat het tijd werd om Nederland te doorkruisen. Hoe ze dat doen? Met een mes natuurlijk, om de bochten af te snijden!
Tekst LiveGuide | Carlijn Kösters
Weten jullie om af te trappen al een leuk mopje over Nederlanders?
Lara Chedraoui (zangeres): “Dat moet ik even navragen aan de rest van de groep. Ik zal jullie een berichtje sturen als me een mopje te binnen schiet! Wel moet ik gelijk denken dat Nederlanders een stuk langer zijn dan Belgen. Ook zijn jullie sportiever trouwens, wij misschien wat muzikaler. En jullie praten echt heel veel tijdens concerten.”
Ah ja, the Dutch disease. Is dat jullie ook opgevallen?
“Ja, Belgen of Duitsers zijn over het algemeen een stuk stiller. Nederlanders hoor je de hele show door praten. Het straalt wel veel gezelligheid uit. Ze zijn verder superenthousiast en dansen de hele tijd mee, dus als je er eenmaal aan gewend bent, is het geen probleem. In België zijn we gewoon meer geneigd om achteraf pas de show te bespreken, terwijl je Nederlanders tijdens het concert hoort praten over welke sneakers ze hebben gekocht of over hun vakantie. Maar je ziet ze gelukkig dus ook gewoon lachen en genieten, dat is fijn.”
Onder het mom van jullie nummer Between the Lines: wie van ons leeft meer binnen de lijntjes? Nederlanders of toch Belgen?
“Ik heb het even aan mijn panel (de band, red.) gevraagd, maar we zijn het erover eens dat Nederland en België andere ‘lijntjes’ hebben. Nederlanders zijn veel directer en minder subtiel. Je kunt van jullie gezichten aflezen of iets bevalt of niet. Belgen durven dat minder snel. Maar ik vind dit niet zo’n leuke vraag; wie weet gaat iedereen in Nederland mij hierom haten. Ik vind die directheid en assertiviteit juist heel charmant. Chapeau daarvoor!”
Directheid kan te maken hebben met een bepaalde vorm van schaamteloosheid. Om te verwijzen naar jullie nummers No Shame en Fear: wie van ons leeft eerder zonder schaamte of angst?
“Ik denk dat zowel Belgen als Nederlanders met angst in hun hart leven. Er zijn mensen met ongelofelijk kleine hartjes en mensen met grote harten. Mensen met angst om keuzes te maken en mensen met angst om te verliezen. Dat heeft alles te maken met je hart en je hoofd, maar vooral met hoe deze met elkaar verbonden zijn.”
Wie zet vervolgens eerder deze angsten opzij om toch ergens mee door te zetten?
“Onze drummer zei daar gisteren nog iets over: ’Een winnaar zul je nooit horen zeggen dat meedoen belangrijker is dan winnen’. Ik denk dat dit zowel voor de Nederlander als de Belg geldt en dat instinct is geprogrammeerd in de mens. Zelf ben ik een heel slechte verliezer. Sommige gezelschapsspelletjes doe ik daarom uit principe niet. Ik heb ooit een jaar lang niet met een vriend van me gepraat omdat hij me verslagen had met Kolonisten van Catan.”
Haha! Is het echt zo erg?
“Vroeger was het nog erger; toen ging ik weleens poolen terwijl ik dat eigenlijk nog niet kon. Als ik merkte dat ik aan het verliezen was, kon ik dat totaal niet aan. Ik heb zelfs een keer de poolballen in mijn handtas verstopt en mee naar huis genomen. Daar schaamde ik me heel erg voor, hoor. Daarna besefte ik dat ik wel terug móest met die poolballen en werd ik bang dat ik de machine gesloopt had. Ik was bang dat niemand meer zou kunnen spelen door mijn actie. Maar ik wilde gewoon zo graag een keer iets winnen… Uiteindelijk was het echt een walk of shame, terug dat café in. ‘Sorry, ik ben de mevrouw die niet tegen haar verlies kan’, vertelde ik ze. ‘Alstublieft, hier zijn uw drie ballen.’”
Ben je op muzikaal vlak ook weleens een slechte verliezer? Bijvoorbeeld als mensen kritiek op je leveren?
“Absoluut, maar dat is ook het fijne van in een band zitten. De mannen houden mij met beide voeten op de grond en vertellen dat het gewoon oké is. Het is immers maar één sukkel of sukkelin die zegt dat mijn stem nergens naar klinkt. Ik denk dat ik me daar te veel van aantrek. Er hoeft maar één iemand te zeggen: ‘Ik vind het kak’. Dan blijf je toch die mening meedragen in je achterhoofd, in plaats van de honderden mensen die het wél leuk vinden. ‘Ik moet stoppen en een andere baan vinden, want dit is verschrikkelijk’, denk ik dan.”
Hoe zorg je er vervolgens voor dat je weer met je neus omhoog loopt?
“Dat hangt af van het seizoen. In de zomer ga ik door de stad lopen tot ik rustig ben. In de winter blijf ik juist binnen om series te bingewatchen, omdat ik daar vrolijk van word. Iedereen heeft trouwens het recht om zich slecht te voelen, maar uiteindelijk moet je jezelf weer uit die put omhoog hijsen. Daarom heb ik mezelf een jaar geleden een les geleerd: ik maak mezelf onwijs vaak belachelijk en doe veel gênante dingen. Daar mag ik dan tien dagen om huilen en daarna is het klaar.”
LIVEDATA 14/12 TivoliVredenburg, Utrecht 15/12 ‘t Beest, Goes 16/12 Rotown, Rotterdam 10/01 Bibelot, Dordrecht 11/01 Neushoorn, Leeuwarden 12/01 Doornroosje, Nijmegen 13/01 Muziekgieterij, Maastricht
Klinkt als: de ultieme soundtrack om tijdens een roadtrip door het Vlaamse landschap heel direct en hardop pratend uit het raam te staren.
—
Het extra dikke winternummer van LiveGuide is overal in het land verkrijgbaar. Snel halen dus deze 37ste editie van de gratis concert- en festivalkrant.
King Krule prijkt op de cover van het blad waarin de focus ligt op artiesten die in december en januari naar Nederland komen. De roodharige rockende Brit met gouden tand bracht vorige maand met The OOZ een van de toonaangevende albums van het jaar uit en vertelt in LiveGuide over alle worstelingen die ervoor zorgden dat het zo lang duurde.
Bloody hell
Minstens zo spraakmakend is het interview met de bizarre hiphoppunkers van Ho99o9. Eaddy en theOGM gaan vanuit hun studio in L.A. los zoals we ze kennen van hun met bloed, zweet, absurditeit, naaktheid en euforie doordrenkte liveshows. Kalmer zal het eraan toe gaan bij Finn Andrews. De Engelsman komt voor het eerst solo naar Nederland en zegt na jaren vlammen in The Veils optreden nog steeds ‘maar een gek iets om te doen’ te vinden.
Show van het jaar
Verder wordt in LiveGuide #37 uitgebreid teruggeblikt op het concertjaar 2017. De schrijvers van het medium noemen shows van onder meer The National, Benjamin Clementine, Radiohead en Eddie Vedder als hoogtepunt van het jaar, terwijl de beste fotografen van de krant hun favoriete livefoto’s delen. Pinguin Radio-hoofdredacteur Wilbert Stuifbergen (hé!) deelt de beste albums van het moment en Intergalactic Lovers-zangeres Lara Chedraoui biecht op dat ze ooit na een verloren potje pool boos de ballen mee naar huis nam.
Schizofreen
Dan zijn we er nog niet, want zoals gezegd is de krant deze maand extra dik. Zo deelt de Zaanse fanfarepunkband De Kift z’n licht schizofrene rider, worden vijf Deense acts op Eurosonic Noorderslag getipt (Velvet Volume, check die shit!), wordt de The Prodigy-kennis van Olaf Caarls (Folk Road Show) getest, vertelt Suus van Sue the Night hoe goed zij overweg kan met boerderijdiertjes en staan we met een voormalig metalhead en groupie van Run the Jewels stil bij hun magistrale double bill met Danny Brown in TivoliVredenburg.
Julie Fowlis – alterum
Krijg je zo aan het eind van het jaar zin in wat contemplatieve muziek, maar heb je al jeuk van alle nummers in Kerstsferen? Luister dan eens naar het nieuwe album van Julie Fowlis.
Deze singersongwriter komt uit de Buiten Hebriden, uit North Uist, mocht je dat op willen zoeken. Denk Schotland, en dan nog noordelijker. Winters kennen ze er wel, dat is zeker. Fowlis hoopt de Keltische taal en cultuur levend te houden en maakt dus muziek in het Gaelic. Maar op dit album, alterum, hoor je ook Galicisch (streek in Noord Spanje, waar van oudsher ook veel Kelten wonen) en een paar nummers in het Engels. Ze wist zelfs Mary Chapin Carpenter te strikken voor twee duetten. De ingrediënten zijn verder heel herkenbaar: lyrische violen, een bodran, en zang als sneeuwvlokjes die neerdwarrelen.