Category: Nieuwe Muziek

St. Vincent – Los Ageless

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de artiest van het moment St. Vincent live bij Ellen!

Annie Clarke, beter bekend als St Vincent is een artiest met de nadruk op art. Dat wil zeggen dat ze constant op zoek is naar nieuwe manieren om haar gedachten en gevoelens vorm te geven in een song. In de praktijk betekent dat dat ze per album een ander pad bewandelt. Platenmaatschappijen zijn nooit zo gek op experimenterende acts, maar fans des te meer. Daarnaast geldt ook voor een artiest dat stilstand achteruitgang is.

Los Ageless is de tweede single van het vijfde album van St Vincent. Dat is inclusief de plaat die ze maakte met geestverwant David Byrne, de voormalige aanvoerder van Talking Heads. Het is niet ondenkbaar dat St Vincents nieuwe richting mede ingegeven is door een hang naar erkenning om niet te zeggen populariteit. Ze maakt haar nieuwe album, Masseducation namelijk samen met Jack Antonoff van de band Fun, een gewilde schrijfpartner/producer, die mede verantwoordelijk is voor het succes van Taylor Swift, Lorde en Sia en talloze andere Pinguinvreemde hitparadepaardjes. Los Ageless is dan ook een van de meer toegankelijke tracks van St Vincent. Denk echter niet dat ze iets van haar gekte of integriteit heeft ingeleverd. Het nieuwe album van St Vincent is weer een experiment.

Faces On TV – The Image Of Boy Wonder

Zoals dEUS school maakte in de jaren ’90 en ’00 zo is Balthazar een ijkpunt voor de huidige Vlaamse muziekscene. Niet alleen de Balthazar-offshoots, Warhaus en J Bernhart maken waardevolle variaties op de door Balthazer gepatenteerde neon-wave, ook bands als het nieuwe Lohaus en het iets oudere Faces On TV maken sfeervolle soundtracks voor nachtelijke ritten door de bebouwde kom.

Net als voornoemde band is ook Faces On TV een als band vermomd individu. Zijn naam is Jasper Maekelberg -een ingezetene van Gent- die als zanger, gitarist en producer voor o.a. Mintzkov, Warhaus en Bazart al de nodige faam had verzameld voordat hij besloot voor zichzelf  te beginnen.

Debuut-EP van Faces On TV, Travelling Light herbergt maar liefst drie radiohits. De lat ligt dus behoorlijk hoog, maar Maekelberg bewijst ook onder druk te kunnen presteren. The Image Of Boy Wonder is een elegante, seculiere gospeltrack waarmee hij zijn vrienden, voorbeelden en voormalige werkgevers naar de kroon steekt.

LIVEDATA 16/11 Vooruit, Ghent 17/11 Annabel, Rotterdam 18/11 TivoliVredenburg, Utrecht 30/12 Paradiso, Amsterdam

Afterpartees – Life Is Easy

Afterpartees kondigt de komst van een nieuw album aan met het besmettelijke Life Is Easy, een song die niet zou misstaan in het songbook van The Replacements.

Life Is Easy (maar niet heus natuurlijk) is een warme rammelrocksong, die rustig, maar onvermijdelijk naar een climax toewerkt. De zang van Niek Nellen is lekker los, de Stones-achtige oe-oe-oe-koortjes zorgen voor de puntjes op de spreekwoordelijke i.

Het album dat op stapel staat is de tweede langspeelrelease van het vijftal uit Limburg. De geschiedenis leert dat veel bands niet in staat zijn de met hun debuut opgebouwde status vast te houden, laat staan uit te bouwen. Afgaande op Life Is Easy lijkt Afterpartees weinig moeite te hebben met het nemen van deze horde. Het nieuwe album staat gepland voor februari volgend jaar.

LIVEDATA 09/12 Come As You Are, Eindhoven 16/12 Grenswerk, Venlo

The Wailin’ Jennys – Fifteen

Fifteen, dat slaat op vijftien. Vijftien jaar om precies te zijn. Want al vijftien jaar kunnen wij muziekliefhebbers genieten van de fantastische samenzang van The Wailin’ Jennys. Zoals broers of zussen samen kunnen zingen, zo klinken ook Ruth Moody, Nicky Mehta en Heather Masse als ze hun krachten bundelen. Om het jubileum te vieren is er nu dus dit album. Een album met zeer smaakvol uitgekozen nummers. Wildflowers van Tom  Petty, Boulder To Birmingham van Emmylou Harris, Love Me Like A Rock van Paul Simon, om er maar een paar te noemen. De nummers hebben ze zelf gearrangeerd, vaak tussen babyvoedingen en crècheritjes door, en uiteindelijk in de diverse vliegtuigen op weg naar de studio. Waar ze gedrieën niet meer dan vijf dagen samen konden zingen. Dat is zeker niet af te horen aan Fifteen. Fijn album, en natuurlijk hoor je nummers op Pinguin Pluche.

The Mysterons: Psychpop met een potje bier ernaast

‘Captain Scarlet and the Mysterons to get high-def restoration’. Deze krantenkop over de legendarische Britse sci-fi poppenserie zorgde begin oktober ongetwijfeld voor flink wat opschudding in het oefenhok van de band die zich ernaar vernoemde. Toch? “Nou… Om heel eerlijk te zijn wist ik het niet eens. Maar leuk.”

Tekst LiveGuide | Sven Bersee

Wij leefden in de veronderstelling dat de vijf leden van psychpopband The Mysterons het volledige script van de sixtiesklassieker konden dromen. Dat zij backstage zelfs een ziek pre-show ritueel met poppen hebben. Gitarist Jordy Sanger rukt ons nu hardhandig uit die droom. “Het zal vast een coole serie zijn geweest, maar wij vinden het gewoon een gave bandnaam.”

Toen Jordy bij de groep kwam, werd hij dus niet eens gedwongen eerst de volledige serie te kijken. “Dat had ik wel sterk gevonden. Ik vastgebonden met touw in een keldertje in het centrum van Amsterdam terwijl ik gedwongen moet kijken naar Captain Scarlet.”

Mysterons

In feite ging het er een stuk luchtiger aan toe en dat past ook stukken beter bij de band. Voor The Mysterons draait muziek maken om lol trappen, hoezeer het begin dit jaar verschenen debuutalbum Meandering ook doet vermoeden dat de bandleden zichzelf net zo lang geestelijk martelen tot de perfecte melodie is gevonden.

Dat is niet zo, beweert Jordy. “Wij maken gewoon wat we leuk vinden klinken. We zoeken niet naar een bepaalde stijl of een nieuwe sound. Het klinkt wel nieuw, maar dat komt gewoon doordat we tijdens het spelen dingen doen die we vet vinden. Momenteel hebben we ook weer wat leuke ideetjes op de plank liggen, want we zijn heel druk bezig met een nieuwe EP.”

De opnames moeten nog beginnen, maar van luiheid in studioland kan het fris groovende kwintet niet beticht worden. Al zullen hun psych-collega’s van King Gizzard & the Lizard Wizard daar misschien anders over denken: zij brachten dit jaar al drie albums uit en dreigen er voor de jaarwisseling nóg twee te releasen. “Net als King Gizzard zijn wij wat extravaganter in klank en zoeken we gekke space-stukjes op, maar wij zijn niet zo absurd productief…”

“Die Aussies brengen echt superveel uit”, vervolgt Jordy op verbaasde toon. “Het is haast niet bij te houden. Ik zat nog bij Flying Microtonal Banana, maar lig kennelijk al weer twee albums achter. Het is toch niet normaal hoe snel die gasten werken? Wij zijn ook niet traag, maar dit is exceptioneel snel. Die bandleden moeten echt alle tijd hebben en alle neuzen dezelfde kant op hebben staan. Anders kan dat volgens mij niet werken.”

The Mysterons zal het voorbeeld van King Gizzard niet snel volgen. Daarmee zouden ze tegen hun eigen natuur ingaan. “Sommige mensen hebben een leuke avond door te bridgen met een potje bier ernaast. Wij maken graag muziek met een potje bier ernaast. Dat slaat soms aan en ik heb geen idee waarom, maar uiteraard heb ik daar geen problemen mee.”

LIVEDATA 17/11 Kroepoekfabriek, Vlaardingen 30/11 Luxor Live, Arnhem 02/12 Patronaat, Haarlem 04/12 Muziekgieterij, Maastricht 06/01 Indiestad Nieuwjaarsborrel @ Paradiso, Amsterdam 20/04/2018 Podium Victorie, Alkmaar

Klinkt als: Joanna Newsom op vlotte HD-psychpop die een slome hagedis achterna zit

—

LiveGuideDe november-issue van LiveGuide is vanaf heden overal in het land verkrijgbaar. Snel halen dus!

In de nieuwe LiveGuide staat onder meer Oscar and the Wolf. Frontman Max Colombie prijkt staat in vuur en vlam op de cover van LiveGuide #36. Met hem staat in het krantje een uitgebreid interview over zijn kunstige imago, de rol van drama rond zijn persona, dierlijke instincten en het verlangen naar oneindigheid.

Best New Music
Verder wordt met een Poolse groupie teruggeblikt op de topshow van Lorde in Poppodium 013 en duikt LiveGuide het bed in met Julien Baker. Haar nieuwe album werd afgelopen week door Pitchfork nog uitgeroepen tot Best New Music. Verder zijn er interviews met postpunkers Protomartyr, de lol trappende psychpop-strijders van The Mysterons en het Arnhemse hiphopcollectief Potential Criminal, dat een EP in broekvorm heeft uitgebracht…

Twitter-god
Dat is nog niet alles. Hiphopper en Serena Williams-adept Yung Nnelg deelt in LiveGuide zijn weinig ingetogen rider, apolitieke Catalaan Max Meser wordt het hemd van het lijf gevraagd over Twitter-god James Blunt en er is ook nog een mooie ode aan de onlangs overleden Charles Bradley.

Goat Girl – Cracker Drool

Goat Girl is een rijzende ster aan het Britse indiefirmament. De band komt uit Zuid-Londen, ze zijn met zijn vieren en heten Clottie Cream, Rosy Bones, Naima Jelly en L.E.D. Niet echt natuurlijk. De meiden hebben allemaal een alias gekozen als ode aan The Slits, een legendarische meidenband uit de oorspronkelijke punktijd, waarvan de zangeres zich als Ari Up voorstelde en de drummer als Palmolive. Nu we toch bezig zijn met naamsverklaringen, bandnaam Goat Girl is geïnspireerd door de vroeg overleden Amerikaanse comedian Bill Hick, wiens alter ego Goat Boy heette. Dat je het weet.

En dan nu de muziek. Na een trio charmant rammelende singles heeft Goat Girl nu de teugels aangetrokken en komt de band voor de dag met een grungy popsong met hoofdrollen voor surfgitaar en meerstemmige leadvocalen. De sound is garage en het tempo een beetje country.

In de U.K. wordt Goat Girl dus behoorlijk serieus genomen, Cracker Dool (kaakjes kwijl) laat horen waarom. De band beleefde vorig jaar zijn Nederlandse podiumdebuut op Eurosonic, waar ze niet wisten op te vallen. Waarschijnlijk stond de band daar gewoon een jaar te vroeg. Maar nu zijn ze wel klaar voor de oversteek. Goat Girl zou een prima act zijn voor London Calling, al is het raar omdat er dan weer eens een band staat die echt uit Londen komt.

Stationschef #279: Pip Blom

Er zijn critici die beweren dat de popmuziek wel zo’n beetje is uitontwikkeld. Nieuwe genres komen er niet meer bij, de enige ontwikkeling die er nog is, komt van technische innovatie. Wij zien dat toch anders. De pophistorie wordt niet zozeer bepaald door het ontstaan van nieuwe stromingen, maar vooral door interessante individuen. Point in case is Pip Blom, een jonge Amsterdamse singer-songrocker, die behoorlijk aan de weg timmert met een sound, die ze niet zelf heeft bedacht, maar zich wel helemaal eigen heeft gemaakt.

Pip heeft het wiel misschien niet uitgevonden, maar er dus wel een flinke draai aan gegeven. Uit onderstaande lijst kan je haar invloeden en voorbeelden distilleren, al staat de godfather van haar parlando-rock, Lou Reed er niet bij evenmin als Courtney Love, de collega met wie ze het meest wordt vergeleken.

Een bewijs dat het wel degelijk om de singer gaat en niet alleen om de song vind je in de opvallende populariteit van Pip in Engeland. Met uitzondering van dj’s lukt het Nederlandse acts maar zelden om voet aan de grond te krijgen in het buitenland. Vooral Engelstalige territoria blijken in de praktijk onneembaar. Dat Pip meer dan welkom is aan de andere kant van het kanaal geeft aan dat ze een bijzonder mens is. En dat is ze.

Het is dus niet zonder trots dat we Pip Blom deze week mogen kronen tot Stationschef van Pinguin Radio.

Het interview tussen Bazz en Pip hoor je zaterdagavond 11 november om 19:00 uur en in de herhaling donderdagavond 16 november om 22:00 uur. Onderstaande songs komen de hele week voorbij op Pinguin Radio.

Pip’s Top 25:
1. Micachu and the shapes – Curly Teeth
2. Kim Deal – The Root
3. Protomartyr – Pontiac 87
4. Soft Cell – Tainted Love
5. Britney Spears – Toxic
6. The Breeders- Cannonball
7. Oasis – Half The World Away
8. LCD Soundsystem – Home
9. Teenage Cool Kids – Volvo To A Kiss
10. Hooded Fang – Bye Bye Land
11. Hachi Machi – Chaucer
12. Ought – Habit
13. The Strokes – Is This It
14. Car Seat Headrest – Something Soon
15. Metronomy – On Dancefloors
16. Daniel Johnston – Walking The Cow
17. Blur – Tender
18. The Good The bad and the queen – History song
19. Stevens – Red Ribbon
20. Parquet Courts – Stoned And Starving
21. The Fall – Barmy
22. Fat White Family – Auto Neutron
23. The Smiths – This Joke Isn’t Funny Anymore
24. Parquet Courts – Paraphrased
25. Gorillaz – Kids With Guns

Bones – Beautiful Is Boring

Bones is geen band om mee te spotten. De Engelse formatie, tegenwoordig residerend in LA, en geformeerd rond Carmen Vandenberg (dat klinkt bekend!) en Rosie Bones staat garant voor zware punkrock met confronterende teksten en heeft ook nog weleens een ondeugende, gelikte video in petto. Zoals die van Beautiful Is Boring. Breekijzer deze week!

Beautiful Is Boring, dat een hoogtepunt van de liveset van Bones is, handelt over “het omhelzen van je eigenaardigheden en het vieren van je onvolkomenheden”, laat Rosie Bones weten.

Over de video: “We zijn er zo aan gewend meisjes in bands te zien schreeuwen, dus we wilden de rol van het geslacht omdraaien”, aldus Rosie Bones. “Het is lonend om te zien hoe het voelt van de andere kant.”

Liefhebbers van Bones luisteren natuurlijk naar Pinguin On The Rocks!