Frank Carter & The Rattlesnakes – Spray Paint Love

Frank Carter & The Rattlesnakes nemen wat gas terug op hun nieuwe single en dat vinden we helemaal niet erg. Integendeel eigenlijk. Spray Paint Love is een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van de Britse rocker. Daar is overigens niet iedereen het mee eens. Sommige fans van het eerste uur horen hun helden liever in de stoomwals stand van eerdere songs als Lullaby en Wild Flowers. Wij geven de voorkeur aan de wat meer introverte Frank.

Niet dat de tattood lover boy plotseling een hippie is geworden. De gitaren zijn nog steeds opgetrokken uit beton en wie wil headbangen kan lustig zijn gang gaan, maar in Frank’s zang schuilt diepte en voor een harde rocksong is Spray Paint Love behoorlijk subtiel.

Nog even voor wie nog geen kennis heeft mogen maken met Frank Carter & The Rattlesnakes. De band komt uit de buurt van London, heeft twee albums op hun kerfstok, die ze live met veel verve uitvoeren. Afgelopen zomer stond de bende nog op Lowlands, waar ze zich muzikaal maar ook sociaal van hun beste kant lieten zien. Frank organiseerde namelijk een vrouwvriendelijke mosh-pit, waarbij hij garandeerde dat geen enkele deelneemster ongewenst betast zou worden. En zo geschiedde.

Frank Carter zal midden twintig zijn en is van veraf te herkennen door zijn vuurrode haar. Daarnaast heeft hij meer tattoos dan een erelid van een lid van een Japanse gangsterbende. Behalve muziekmaken, zet Frank zelf ook tatttoos en toont hij talent als kunstschilder.

Twee jaar bestaan Frank Carter & The Rattlesnakes nog maar. In die korte tijd heeft de band al heel wat bereikt. Als de popmuziek een race zou zijn en Frank Cater een paard, zouden wij wel weten op wie we zouden inzetten.

 

William Patrick Corgan – Aeronaut

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de video van de nieuwe single Aeronaut van William Patrick Corgan die je al kent van de Pinguin Playlist!

William Patrick -we kennen hem als Billy- Corgan heeft 12 jaar na zijn eerste een nieuw soloalbum uitgebracht. Uit het feit dat Aeronaut is verschenen onder de naam die in zijn geboorteacte staat en niet als Billy mogen we afleiden dat de voormalige voorman van The Smashing Pumpkins aan een nieuw hoofdstuk wil beginnen. Niet onverstandig, want hij heeft zijn erfenis op diverse manieren verkloot, maar laten we eerst even duidelijk stellen dat er in de jaren negentig weinig rockbands beter waren dan de Pumpkins.

In de 21ste eeuw ging er echter iets fout: personele problemen, relationele problemen, psychische problemen, halfslachtige pogingen om verder te gaan met lookalikes i.p.v. de oorspronkelijke bandleden, een mislukte tweede band (Zwan), een geflopt soloalbum, reactionaire politieke opvattingen. Het was één grote puinhoop. En dan hebben we het nog geen eens gehad over zijn vervreemdende  en branchevreemde nevenactiviteiten als zijn voorzitterschap van de Amerikaanse worstelfederatie.

Er zijn dus genoeg redenen om meneer Corgan af te schrijven. Maar toch. Saai is het zelden met Billy. Zelf heeft hij nog het meest last van zijn capriolen.

Dat hij wel wat kan staat ook buiten kijf. Zijn nieuwe soloalbum telt een aantal momenten waarop je wordt herinnerd aan de man die zijn stempel drukte op de alternatieve rockscene van de 90’s. Niet dat de songs van Aeronaut veel weg hebben van zijn werk met de Pumpkins. Billy speelt alle instrumenten zelf, voornamelijk piano en akoestische gitaar. Dochter Siera Swan doet wat achtergrondvocalen en op één nummer is James Iha te horen. Billy produceerde het spaarzame album samen met een ander figuur, die medebepalend was voor het muziekklimaat in de jaren 90, Rick Rubin.

The War On Drugs – Nothing To Find

Feitelijk is het meer van het zelfde wat Adam Graduciel te bieden heeft op het nieuwe The War On Drugs-album, maar aangezien we nog lang niet zijn uitgeluisterd op zijn op zijn hippie meets indierock hoor je ons niet klagen.

Op How Did We Get So Dark horen we The War On Drugs in een hogere versnelling dan we van ze gewend zijn, het recept is onveranderd, beetje Dire Straits, beetje Bruce, vrij veel Dylan. En heel veel gitaren.

Graduciel en band braken vorige week de AFAS Live af, of beter dat deden zijn fans, die getuige waren van een van de beste livebands van dit tijdbestek. Je zou het A Deeper Understanding-album kunnen omschrijven als een prettige pas op de plaats, maar live is The War On Drugs nog een tree hoger geklommen. Laten we hopen dat de band beschikbaar is voor festivals volgend jaar. En een livealbum is misschien ook geen slecht idee.

Cosmo Sheldrake – Come Along

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe video bij single Come Along van multi-instrumentalist Cosmo Sheldrake. Het nummer ken je al van de Pinguin Playlist.

Cosmo Sheldrake is zo’n typisch Britse excentriekeling, waarvan er vroeger vrij veel rondliepen, maar waarvoor in het huidige muziekklimaat nog maar weinig ruimte is. Sheldrake is een multi-instrumentalist (hij schijnt zo’n 30 instrumenten te spelen), een doe-het-zelver, die folky muziek maakt met voornamelijk elektronische instrumenten.

Zijn stem, maar ook zijn stijl doen wel denken aan die van Syd Barrett, de legendarische oprichter van Pink Floyd. Behoorlijk psychedelisch dus, maar ook toegankelijk en innemend. Vrijwel al zijn songs hebben een helder refrein dat zich makkelijk laat meeneuriën en een ritme dat in de verte verwant is aan Ierse jigs en reels. Ook nieuwe single Come Along klinkt als Riverdance on drugs, beetje vreemd dus, maar wel lekker.

Noel Gallagher’s High Flying Birds – Fort Knox

Je kunt zeggen van Noel Gallagher wat je wil, maar niet dat hij op safe speelt. Was de eerste single van zijn nieuwe album een naar overproductie neigende ode aan de seventiesproducties van Phil Spector/John Lennon, het semi-instrumentale Fort Knox klinkt als The Chemical Brothers zonder chemicals.

You Got To Get Yourself Together is de enige tekstregel, die meer klinkt als een advies aan de maker dan een oproep aan de fans. Intrigerend. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat de boodschap aan Liam is gericht. Fort Knox is het openingsnummer van Noels derde post-Oasis-album, Who Built The Moon?, dat we op 24 november mogen verwelkomen.

 

LIVEDATA 06/04 Vorst Nationaal, Brussel 19/04 AFAS Live, Amsterdam

Moses Sumney – Lonely World

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een nieuwe Clip van de Dag. Met vandaag Moses Sumney!

Hij werkte de afgelopen jaren al samen met Solange, Sufjan Stevens en Talking Heads’ David Byrne en speelde in het voorprogramma van James Blake, maar nu staat Moses Sumney op eigen benen. En hoe. Single Lonely World is, inclusief zijn meeslepende video, een van de vele hoogtepunten op Sumney’s langverwachte debuutalbum Aromanticism. (tekst The Daily Indie)

LIVEDATA 16/11 De Duif, Amsterdam 20/11 Rotunde, Brussel

Franz Ferdinand – Always Ascending

Franz Ferdinand gooit het over een andere boeg op Always Ascending, het eerste nieuwe nummer van de band in vier jaar . De stem van Alex Kapranos blijft uit duizenden herkenbaar, maar waar eens de gitaren domineerden, strijden die nu om aandacht met elektronische keyboards. De drums zijn deels gedigitaliseerd en de beat is meer disco dan indie. In navolging van Arcade Fire en veel eerder Talking Heads heeft nu ook Franz Ferdinand zijn dansschoenen aangetrokken.

De verandering van stijl van is mogelijk het gevolg van de nieuwe opstelling van Franz Ferdinand. Vorig jaar vertrok lid van het eerste uur, gitarist/keyboardspeler Nick McCarthy. Voor hem zijn twee nieuwe gitaristen aangetrokken, waarvan er een dubbelt als toetsenist. Het discocomplot broeide waarschijnlijk al langer. Het zal niet vanwege zijn metal-credentials zijn geweest dat de band Philippe Zdar heeft aangetrokken als producer. De Fransman -zelf actief in danceduo Cassius- werkte eerder met o.a. Phoenix en Beastie Boys. Of het hele nieuwe (vijfde) Franz Ferdinand-album -waarvan Always Ascending het titelnummer is- wordt geleverd met een dansbeat weten we uiterlijk 9 februari 2018, de dag van release.

LIVEDATA 03/03 Tivoli/Vredenburg, Utrecht 04/03 Oosterpoort, Groningen

Stationschef: Jo van Egmond

Liefhebbers van wat wij ‘echte’ muziek plegen te noemen, vind je op de meest onverwachte plekken. Kamerleden, die van metal houden. Sporters, die je alles kunnen vertellen over grunge en voetbalcommentatoren, die meer van country weten dan de gemiddelde barman in Nashville.

Onze nieuwe Stationschef is ook iemand van wie je -vanwege haar positie- niet zou verwachten dat ze van echte (lees ons soort) muziek houdt. Op de erebank zit deze week namelijk Jo van Egmond. We hebben haar te leen van Radio 538, waar Jo sinds kort werkt als nieuwslezeres en indruk maakt. Iedereen (zelfs Paul de Leeuw is fan) heeft het over haar, haar fijne stem en haar brullende lach. Zonder te willen beweren dat Pinguin Radio de anti-538 is (of je moet liefhebber zijn van Pinguin Pop), zal je daar niet snel een plaat horen die wij draaien. En vice versa. Kwestie van taakverdeling en doelgroepenbeleid.

Maar -net zoals bij ons wel eens iemand is betrapt op het neuriën van een Beyoncé-liedje- blijken er bij Radio 538 medewerkers rond te lopen, die intiem zijn met het werk van Pearl Jam, de Peppers en Metallica. Looking at you Jo.

Ze zal er niet om malen, dat ze haar muzikale ei niet kwijt kan bij haar werkgever. Jo’s job is het om de luisteraars van nieuws te voorzien. Een taak overigens, die ze eerder met succes verrichte bij o.a. RTL Nieuws, Omroep WNL en de Amsterdamse omroep AT5. Wij wisten van Jo’s goede smaak. Ze heeft een link met onze voorganger Kink, via haar partner oud-Kink FM dj Martijn Biemans. Om te laten zien dat de wereld vaak anders is dan ie lijkt en dat je vrienden kan vinden op onverwachte plekken, hebben we Jo van Egmond gevraagd of ze Stationschef wilde worden. Ze zei dus ja.

Het gesprek tussen Bazz en Jo hoor je zaterdagavond 4 november om 19:00 uur en in de herhaling donderdagavond 9 november om 22:00 uur. Onderstaande nummers komen de hele week voorbij op Pinguin Radio.

  1. Foo Fighters – Best Of You
  2. J.J. Cale – Cocaine
  3. Guano Apes – Lords of the Boards
  4. Rammstein – Feuer Frei! (Voor mijn broer Bart omdat ik zo ongeloof trots op hem ben.)
  5. Red Hot Chili Peppers – Blood Sugar Sex Magic
  6. John Frusciante – Murderers
  7. Elbow – One Day Like This
  8. Jimi Hendrix – Purple Haze
  9. Droeloe – zZz
  10. Daft Punk – Around the World
  11. Blink-182 – All The Small Things
  12. Jan Swerts – Jef
  13. Maceo Plex – Motor Rotor
  14. Metallica – Whiskey in the Jar (Omdat het een heerlijk fuck you nummer is.)
  15. Audioslave – Show Me How To Live
  16. Eddie Vedder – Society
  17. Flume – You & Me
  18. Tupac – Changes
  19. The Disco Boys – Around the World
  20. Toto – Africa
  21. Pearl Jam – Just Breathe
  22. Moby – Go
  23. Eurythmics – Sweet Dreams (Are Made Of This)
  24. Tame Impala – Let It Happen
  25. Wolfmother – Woman

The Beaches – Gold

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een nieuwe Clip van de Dag. Met vandaag de single Gold van The Beaches. Die andere single, Money staat momenteel op -8 in de Graadmeter!

The Beaches is een dameskwartet uit Toronto dat geïnspireerd door bands als The Strokes, Elastica en White Stripes aan het musiceren is geslagen. Met een naam als The Beaches zou je kunnen denken dat er een vleugje surf in hun muziek zit, maar de band is vernoemd naar de wijk in Toronto, waar de meiden wonen.

Jane Weaver – The Architect

Niet dat ze het niet heeft geprobeerd. Ze heeft in twee bands gespeeld en is sinds begin deze eeuw actief als soloartiest. Toch zal je buiten haar woonplaats Liverpool maar weinig mensen treffen die hebben gehoord van Jane Weaver.

Jane leek veroordeeld tot een bestaan als muzikant met een ‘echte’ baan om in haar levensonderhoud te voorzien. Leek, want bijna een kwarteeuw na haar eerste schreden op het muzikantenpad lacht het geluk haar eindelijk toe. Nou ja, geluk. Geduld en talent spelen natuurlijk ook een rol.

Het is Jane Weaver eindelijk gelukt een album te maken dat ook in goede aarde valt bij anderen dan fans van best wel complexe aan krautrock refererende artrock. Er springen twee verschillen in het oor, Jane heeft zich op haar nieuwe (9e!?) album, Modern Kosmology op de elektronica gestort. En. Ze heeft zich dit keer gehouden aan de conventies van de traditionele popsong.

The Architect heeft een intro en een outro, een refrein en zelfs een radiovriendelijke lengte. Dat plus Jane’s zwoele zang en de pittige 80’s elektrobeat zal haar op plekken brengen, die tot voor kort onbereikbaar leken.  Zoals de radio. Bijna een kwarteeuw na haar ontdekking door Rob Gretton, de manager van Joy Division en later New Order lijkt het toch nog goed te komen met Jane Weaver.

LIVEDATA 12/11 Le Guess Who?, Utrecht 14/11 Bonnefooi, Brussel