Category: Nieuwe Muziek

Everything Everything – Can’t Do

Toen Everything Everything aftrapte in 2010 was de band min of meer uniek in hun soort. Nu begint smartrock een zelfstandig genre te worden en verkeert het Britse kwartet zich in het goede gezelschap van gelijkgezinde bands als Portugal The Man, Swim Deep en Foster The People. In ons land wordt  smartrock beoefend door acts als IX en EUT. Can’t Do is Everything Everything in optima forma, vernuftig, opwindend en twee stappen voor op de rest.

Vanaf het begin heeft productie een grote rol gespeeld in de muziek van de makers van Kemosabe en Distant Past, ook Can’t Stop leent zich prima voor een test van je geluidsinstallatie of de kwaliteit van je koptelefoon. Verantwoordelijk voor de klank als een klok is ditmaal Jim Ford, die eerder projecten van o.a. Arctic Monkeys, Florence & The Machine en Haim in goede banen leidde.

Queens Of The Stone Age – The Way You Used To

Gemengde gevoelens beslopen ons toen we het bericht zagen dat Josh Homme de politiek buiten de deur wil houden en van het zevende album van Queens Of The Stone Age ‘an escape from the bullshit of the day’ wil maken. Aan de ene kant lijkt een zorgeloos album van Homme en co precies wat we nodig hebben in deze woelige tijden. Aan de andere kant kan je als weldenkende Amerikaan niet je ogen sluiten voor de groeiende chaos die Trump aan het veroorzaken is. Ook zijn we niet vergeten dat Jesse Hughes, Homme’s maat uit Eagles of Death Metal er vrij bizarre ideeën op na houdt. Anders gezegd album 7 van QOTSA moet wel verdomde goed zijn, willen we meegaan in Hommes vlucht van de realiteit. The Way You Used To komt een heel eind. Het is stevige, door een boogie ritme aangedreven rocker, die doet denken aan ouder werk het Masters Of Reality, de band van Hommes  mentor Chris Goss en het begin van wat later dessertrock is gaan heten. Niet echt opzienbarend dus, maar wel lekker.

LIVEDATA 12/11 Ziggo Dome, Amsterdam

Stationschef 264: Metropolis / Pim Kipp (directeur)

MetropolisWat voor padvinders de jaarlijkse jamboree is, is het Metropolis Festival voor rockend Nederland, de plek om soortgenoten te ontmoeten en kennis te maken met aanstormende bands. In het verleden behaalde resultaten geven geen garantie voor de toekomst zeggen ze, maar een festival dat eerder acts introduceerde in Nederland acts als Kurt Vile, The xx en Glass Animals heeft een naam  hoog te houden. Een blik op het programma van Metropolis 2017 leert dat dat wel snor zit.

We noemen een aantal acts die je op 2 juli aanstaande in het Zuiderpark in Rotterdam kan horen, maar voor we verder gaan is het misschien goed om te melden dat Metropolis een GRATIS festival is. Goed. Te zien, horen en voelen zijn onder andere The Orwells (VS), Priests (VS), J Bernardt (B), Jo Goes Hunting (NL), Janka Nabay (Sierra Leone) en niet op de laatste plaats de nieuwe Nederlands-Turkse live-sensatie Altin Gün. En nog vrij veel anderen dus in alle soorten, maten en stijlen.
En loop dan gelijk ook even langs het Talentstage (powered by Popunie) waar enkele jonge bands spelen, die staan te popelen om de wereld te laten wat zijn in huis hebben.

We hebben onze Bazz gevraagd contact op te nemen met Pim Kipp, de directeur van Metropolis, die het festival leerde kennen als bezoeker en later nog als muzikant aan de festiviteiten heeft meegedaan. Het gesprek van Bazz met Pim zenden we zaterdag (24/6) uit tussen 19:00 en 20:00 uur en donderdag 29 juni om 22:00 uur ind e herhaling. Pim’s favoriete muziek (zie onder), een mix van persoonlijke favorieten en acts, die de podia van Metropolis 2017 zullen bevolken, hoor je de hele week op pinguinradio.com.

Pim’s Playlist.

  1. Neil Young – Danger Bird
  2. The Band – Cripple Creek
  3. Nirvana – You Know You’re Right
  4. dEUS – Suds & Soda
  5. Millionaire – Ballade Of Pure Thought Of Rise And Fall
  6. La Savy Fav – Sweat Decents
  7. Pixies – Where is My Mind
  8. Breeders – No Aloha
  9. The Stokes – New York City Cops
  10. The Smiths – Some Girls Asre Bigger
  11. Whiskeytown – Dancing With The Women At The Bar
  12. At The Drive In – Napoleon Solo
  13. Mars Volta – Son Et Lumiere
  14. Grandaddy – Summer Here Kids
  15. The Growlers – The Daisy Chain
  16. Vince Staples – Bagbak
  17. Jerry Hormone – Tederheid
  18. Death Alley – Over Under
  19. Indian Askin – Really Want To Tell You
  20. Jo Goes Hunting – Confusion
  21. Altin Gün = Goca Dunya
  22. Yungblud – King Charles
  23. J. Bernardt – Calm Down
  24. Idels – Well Done
  25. The Orwells – Buddy

Alvvays – In Undertow

Een hit vroeg in je carrière lijkt leuk, maar kan killing zijn. Vanaf dat moment is de hit de standaard, alles wat minder scoort is een flop. Alvvays had vrij vroeg beet met Archie, I’ll Mary You, een speels, verleidelijk werkje dat miljoenen afnemers vond en de naam van de band vestigde als makers van indiepop met een tic.

Gelukkig voor de band viel het hele debuutalbum in goede aarde en al bleef Archie het populairst, het gevaar een one hit wonder te worden was geweken. Er is echter een andere hobbel, die genomen moet worden, die van het succesvolle debuutalbum. Menig band is gesneuveld toen bleek dat de koek op was op plaat twee. De wil was er wel maar de inspiratie was weg. Wat dat betreft maken de Canadezen een vliegende start.

Nieuwe single, In Undertow valt goed en breed. Que genre is er niks veranderd. Alvvays maakte en maakt in galm gedrenkte indiepop, die mede door de ‘meisjesachtige’ stem van Molly Rankin refereert aan de befaamde girl group sound van de jaren 60. De productie is echter hoorbaar beter dan die van Archie & zo. Dat is dan wel weer het voordeel van een succesvol debuut; meer tijd en geld voor de opname van de tweede.

Breekijzer: Wolf Alice – Yuk Foo

360ict

Breekijzer = Powered By 360ICT.nl

Mag het ook ietsje harder? Wolf Alice laat alle meters in het rood slaan met hun nieuwe single Yuk Foo. De track is net zo subtiel als de titel, niet dus. Voorgaande songs als Bros en Moaning Lisa Smile waren gepeperd, maar verre van heavy, maar nu is zangeres Ellie Roswell boos en pikt ze het niet meer. ‘Fuck the world and you and you and you’, zingt/schreeuwt ze terwijl de gitaren je om de oren vliegen.

Is Yuk Foo een plotselinge opwelling of een tijdelijke uitbarsting? Is de pittige indieband, die in 2015 meer dan verdienstelijk debuteerde met het My Love Is Cool album veranderd in een agressief rockmonster? Wie het weet mag het zeggen. Eind september komt er meer duidelijkheid, want dan verschijnt Visions Of Live, album twee van het kwartet uit Londen. 

LIVEDATA 03/11 Melkweg, Amsterdam.

IJsbreker: Gorillaz – Sleeping Powder

Damon Albarn‘s wegen zijn wonderlijk, maar vrijwel altijd aangenaam. Naar nu blijkt is er veel meer opgenomen dan er plek was op het nieuwe Gorillaz album. Waarschijnlijk tot wanhoop van zijn platenbaas brengt Albarn de songs,  die in eerste instantie de eindstreep niet haalden nu alsnog uit. Dat gaat tegen alle regels in. Een artiest hoort zijn nieuwe album te promoten en niet de aandacht af te leiden met nog nieuwer werk. Helemaal ingewikkeld wordt het als die nieuwe nummers beter zijn dan die op het album. Nou ja beter, bruikbaarder is het woord. Voor ons dan als rockstation.

Recht-toe-recht-aan-rock is Sleeping Powder natuurlijk ook niet. We hebben het hier tenslotte over Gorillaz, een band die onvoorspelbaarheid tot motto heeft verheven. Sleeping Powder heeft in ieder geval de vorm van een popsong, een sterke kop, een opwindende staart en een beklijvend refrein. En voor de verandering zingt Damon weer eens zelf. Dat er meer zo mogen volgen.

LIVEDATA 21/11 Ziggo Dome, Amsterdam.

Interview Father John Misty: “De wereld is al heel lang gek”

Father John Misty

Josh Tillman, alias Father John Misty, neemt met zijn derde soloalbum Pure Comedy als een soort muzikale Jeroen Bosch de dolende mensheid onder de loep. Maar wie denkt dat de voormalige Fleet Foxes-drummer door het hier en nu aan het somberen is geslagen heeft het mis. “De wereld is écht geen gekke plek geworden toen Donald Trump tot president van de Verenigde Staten werd gekozen. De wereld is al heel lang gek”, benadrukt hij.

Tekst Mania | Ruben Eg Foto’s Melanie Marsman

Hoewel Randy Newman wel vaker wordt genoemd als vergelijking voor de muziek van Father John Misty, schuurt Tillman met zijn nieuwe album nu wel akelig dicht tegen bij de invloedrijke pianist met zijn satirische songteksten aan. Muzikaal is Pure Comedy inderdaad een op de piano gecomponeerde plaat, steekt Tillman van wal. “Hoewel gecomponeerd een groot woord is. Ik bespeel niet echt instrumenten; ik gebruik ze eigenlijk. (lacht) Ik ben lang aan het schrijven geweest voor dit album. Ik zat lang in een schrijfsfeer. Dat was eigenlijk de titel van de plaat. Father John Misty: Mood For Writing.”

De opnames duurden twee dagen, maar het schrijven een jaar?
“Dit album vroeg veel tijd om te schrijven, herschrijven, herschrijven en herschrijven. Ik heb langer zitten herschrijven dan dat ik voor deze plaat echt nummers geschreven heb. Dat komt door de specifieke onderwerpen. En de humor. Ik denk dat dit mijn humoristische plaat ooit is. Veel nummers op de A-kant van de plaat zijn erg cynisch. Als ik er om kan lachen dan is het vrij goed. Als ik een regel schrijf zoals: ‘Sometimes I miss the top of the food chain. But what a perfect afternoon’, dan moet ik daar erg om lachen.”

Het lijkt alsof de teksten op Pure Comedy geschreven zijn door iemand die vanaf een andere planeet op ons neer kijkt, en zich bescheurt om wat wij hier aan het doen zijn.
“Dat klopt wel. Pure Comedy, het eerste nummer van de plaat, is een beetje de fanfare van het album. Het is een soort conceptalbum, en het eerste nummer is het intro van het verhaal. Ik wilde deze plaat schrijven vanuit het perspectief van iemand, een soort buitenaards wezen… die haastig een rapport moet schrijven over hoe de mensheid in elkaar steekt. Hij zit daar en ziet al die waanzin.”

Father John MistyGek genoeg zijn het liedjes die uitnodigen om mee te zingen, maar als je de teksten leest dan is dat wat bizar om te doen.
“Ik denk dat vrijheid ontstaat uit het erkennen van onze absurditeit. Het is lastig om dingen te vinden die ergens op slaan. We zijn niet erg binair, maar juist heel erg onzinnig. Ik bedoel: dit is waanzin. Kijk om je heen. Kijk naar dat ding, die microfoon die je vasthoudt. We zijn stapelgek! We maken al die waanzinnige dingen, we geloven in allemaal waanzinnige dingen. We zijn enigszins absurd. En ik denk dat veel vrijheid voortkomt uit het realiseren van die absurditeit.”

Pure Comedy doet wat denken aan de schilderijen van Jeroen Bosch.
“Ja. Iemand met een gekke hoed op, een official, een bisschop of iemand anders met een bedachte titel, zal je zeggen dat alles volkomen logisch is. Dat er orde is. Dat God alles op deze manier heeft gemaakt. Maar je vraagt je af: waarom zou iemand dit op deze manier hebben geschapen? Dat klopt van geen kant. Dus. Ik denk dat de dingen waarvan wij vinden dat ze logisch zijn, ons alleen maar gekker maken. De voorkant van de plaat is gemaakt door Edward Steed. Hij werkt vooral voor de New Yorker. Zijn artwork is ongelooflijk. De achterkant van de plaat is nog waanzinniger dan de voorkant.”

Heb je voor je begint een dergelijk thema in gedachten? Of zie je pas achteraf dat een plaat als Pure Comedy een soort conceptalbum is?
“Natuurlijk zijn er nummers die afwijken. Op I Love You, Honeybear ging Bored In The USA niet specifiek over liefde. Op dit album heb je Smoochie en A Bigger Paper Bag die niet echt passen. Maar ik vond het belangrijk dat als een plaat over de mensheid een deel heeft dat iets echt menselijks centraal heeft. Maar je moet het ook niet allemaal te letterlijk nemen. Zoals ik zei: we zijn niet binair. We zijn niet goed óf slecht. We zijn een beetje absurd.”

In veel internetfora wordt Pure Comedy gezien als een aanklacht tegen het huidige Amerika. Maar je hebt de nummers al in 2015 geschreven?
“Ik denk dat dit album duizend jaar geleden ook al actueel was. Mensen schrijven al lang over deze thema’s. Al mijn platen beginnen met een clichévraag. Fear Fun was: “Wie ben ik?”. En I Love You, Honeybear was: “Wat is liefde?”. Pure Comedy is: “Wat betekent het allemaal?”. Ik denk dat je mij op de platen hoort worstelen met hoe cliché die vragen zijn. Maar het zijn hele oude gedachten. De wereld is geen gekke plek geworden toen Donald Trump tot president werd gekozen. De wereld is al heel lang gek.”

Bij de vraag “Wat betekent het allemaal?” moet ik snel denken aan komedie. De film The Meaning Of Life van Monty Python bijvoorbeeld.
“Zeker. Komedie is een heel gepast middel om zulke vragen te beantwoorden.”

Toch wordt zulke komedie vaak als cynisme afgedaan.
“Ik denk niet dat er iets bestaat als cynische muziek. Achter de piano gaan zitten, en uren en uren zoeken naar de perfecte manier om iets te zeggen is geen cynisme. Cynisme is gewoon zeggen: fuck it.’

Wanneer weet jij wanneer de melodie waar je uren op zit te studeren perfect is?
“Ik schrijf mijn melodieën thuis, alleen. Soms veranderen ze een beetje. Maar je weet het eigenlijk niet. Je weet nooit of het perfect is of niet. Dat weet je eigenlijk pas als de recensies binnenkomen. Als je drie of vier sterren krijgt.” (lacht)

Doet dat er toe?
“Nee. Daar is de volgende plaat altijd voor. De volgende keer doe je het perfect. De echte pijn is verkeerd begrepen worden. Met deze plaat vooral. De grootste vergissing is dat Pure Comedy cynisch, oordelend, onaardig of onwetend gevonden wordt. Elke keer als ik iets schrijf, dan is het een uitnodiging om de wereld een uurtje net even anders te zien. Het is niet didactisch. Ik probeer anderen er niet van te overtuigen om dingen te zien zoals ik ze zie. Dat is het heilige van muziek. Ik ben niet christelijk, maar als ik naar gospel luister dan heb ik drie minuten om in de wereld van iemand anders te leven. De wereld waarin God echt bestaat en je daar drie minuten ook écht in kunt geloven. Dat doet muziek met je.”

LIVEDATA 23/06 Down The Rabbit Hole, Beuningen 12/11 Ancienne Belgique, Brussel 13/11 TivoliVredenburg, Utrecht

Liv – Heaven

Heaven is de derde single van de Zweeds–Amerikaans supergroep Liv. De supermannen en vrouwen, die deel uitmaken van de band zijn o.a. Miike Snow, Bjorn Ittling (van Peter, Bjorn & John) plus de onvolprezen Lykki Li. Liv maakt luxe luistermuziek, knap gemaakte kamerpop, die ondanks zijn tot in de puntjes verzorgde productie ademt en leeft. De stem van Lykki Li bepaalt de sfeer, alles wat zij zingt krijgt een weemoedige glans, maar waar ze op haar solo-albums nog wel eens dicht langs de klippen der wanhoop zeilt, heeft Heaven een positieve, om niet te zeggen christelijke boodschap. ‘I Know It’s Hell, I Know It’s Helpless, But I Feel That Heaven Is Waiting For Us’. Halleluja.