Category: Nieuwe Muziek

Radiohead – I Promise

Met de release van I Promise als aankeiler van de super de luxe edities van OK Computer maakt Radiohead twee dingen duidelijk: ook zij zijn niet vies van een beetje marketing en een afgekeurde opname van Radiohead is altijd nog beter dan een officiële release  van…..(vul zelf maar in ;). Het is ongeveer precies 20 jaar geleden dat OK Computer werd onthuld, het album waarmee de band uit Oxford bewees uit het zelfde hout te zijn gesneden als  bijv. The Beatles en Nirvana, bands die zowel bij de fans als bij de critici weinig fout kunnen doen. Tijdens opnamesessies worden vaak meer songs opgenomen dan uiteindelijk worden uitgebracht. Meestal verschijnen die nummers dan als b-kantjes, maar Radiohead doet niet echt aan singles, dus bleven de hun afgevallen tracks op de plank. Het jubileum van OK Computer was een goede aanleiding om in de archieven te duiken en dat wat bruikbaar is als onderdeel van een luxe rerelease alsnog uit te brengen. Op 23 juni, de dag dat Radiohead op Glastonbury staat, komen de speciale edities van OK Computer uit met als extra 11 min of meer onbekende tracks. I Promise stond in 1996/97 op de setlist en was dus bestemd voor OK Computer, maar heeft de eindlijst nooit gehaald. Hadden we I Promise willen ruilen voor een van de andere tracks? Dat niet, maar we zijn wat blij dat het nummer alsnog boven water is gekomen, want zoals gezegd een afgekeurde opname van Radiohead is nog altijd beter dan…

Interview Lea Porcelain: “Wat de fuck denken jullie…”

Lea PorcelainPorselein: sterk en kwetsbaar tegelijk. De heren Julien Bracht en Markus Nikolaus hebben dan ook goed over de naam Lea Porcelain nagedacht en zetten daarmee een duidelijk kader waarin de band muziek maakt en hoe het klinkt. Hun debuutalbum Hymns to the Night komt uit op 16 juni, maar ze waren al even in Nederland om in Paradiso te spelen. In de achtertuin van Paradiso, in de zon aan het water sprak ik met ze.

Tekst Martje Schoemaker

“En dan mogen wij dus onze muziek spelen over één van de beste geluids-podium systemen van Europa.” Ze zijn enthousiast over Paradiso terwijl ze zitten te wachten op de laatste soundcheck. “Het is een luisteralbum, maar het live ervaren, daar doen wij het in ieder geval wel voor. De muziek raakt je, maar live overweldigd het.”

Lea Porcelain, oftewel Markus en Julien maken muziek die staat als een huis, misschien zelfs wat op de zware hand van tijd tot tijd, maar het is tegelijk ook heel gevoelig. Deze fragiele schoonheid past goed bij hun verhaal, want dat is waar al hun liedjes over gaan: “We willen ons verhaal vertellen, er is werkelijk niets zoals je eigen verhaal. Nu is onze muziek wat abstract en daardoor de verhalen misschien ook.”

Lea Porcelain Lea Porcelain – Hymns to the Night

Markus, zanger en tekstschrijver en Julien topproducer, complimenteren elkaar persoonlijk, maar in de muziek komt dat het beste tot uiting. Soms is Markus te ‘far out there’, dat hij teveel wil met zijn teksten of teveel met zijn hoofd in de wolken loopt. Dan is Julien er om hem weer met beide boeten op de grond te krijgen. Teveel zeggen is vaak niet goed. Maar Julien kan weer veel te technisch zijn, daar brengt Markus dan weer wat extra gevoel bij.

“Ik kan wellicht in iedere taal zingen, het gaat om het gevoel, het abstracte van taal, zolang het maar een beeld creëert. Er speelt zich een film voor je ogen af, als je zit, ligt en luistert, naar het album. Want alle liedjes zijn een verhaal binnen een groter verhaal.” De muziek beschermt ze en houdt de twee samen. Voor ze in Berlijn neerstreken hadden ze een zware periode in London.

“We moesten weg uit London, frisse lucht, letterlijk en figuurlijk. Julien had de drumbeats al gecomponeerd van een liedje, het geraamte stond al maar het was nog niet compleet. In de herberg waar ze overnachten was Markus wat aan het uitproberen, tekstueel gezang en gebrabbel, toen daar opeens één zinnetje was. Vanonder de douche roept Julien: That’s it! En zo was opeens Loose Life daar. Over los zijn, los in je vel zitten, jezelf verliezen, weg van de druk van London. Alles kwam daar samen. We hebben het hele nummer ter plekke opgenomen. Terwijl de herbergier woedend op de deur aan het bonzen was “wat de fuck denken jullie dat je aan het doen bent!” Omdat we de hele hut hadden wakker gemaakt.”

Sommige muziek komt niet het beste uit de verf in een studio, in een steriele omgeving. Een groot deel van hun album is dan ook onderweg gemaakt. Julien produceert alle drums en beats gewoon vanuit de trein naar Berlijn. Die zijn dan soms al zo overladen met gevoel dat de basis van het liedje al zo overweldigend is zonder tekst zelfs, dat Markus met zijn teksten de balans weer terug moet brengen fragiel en zwaar samen. Zo is Hynms of the Night een abstracte droomwereld waar je best nog eens wakker van zou kunnen liggen.

LIVEDATA 12/06 013, Tilburg (voorprogramma van Alt-J) (Sold Out)

Stationschef #262: Pieter Visscher

Pieter VisscherTerwijl ons technische team met man en macht werkt aan het herstel van de zender – na een computercrash eerder deze week draaien we op halve kracht – krijgt ons redactieteam versterking in de persoon van Pieter Visscher.
Pieter is een een muzikale allesvreter met een lichte voorkeur voor gitaren, alsook elektronica. Kortom ons soort mens. Vorige week droeg Pieter voor het eerst zijn Pinguin-pet als onze man op Pinkpop. Een vuurdoop die hem, ons, en gezien de reacties, jullie goed is bevallen. In de toekomst zal Pieter op onze site dus regelmatig verslag doen van festivals, concerten een andere muzikale evenementen. Ook gaat Pieter onze nieuwsvoorziening stroomlijnen.
Wie nader kennis wil maken met de nieuwe rekruut van team Pinguin moet zaterdagavond even naar Bazz op de Buzz luisteren. Daar hoor je Bazz in gesprek met Pieter, plus een aantal van zijn favoriete nummers. Bazz op de Buzz: elke zaterdagavond tussen 19.00 en 21.00 uur en in herhaling op donderdagavond vanaf 22.00 uur.
Een aantal van Pieters favoriete nummers:
1. Depeche Mode – Never Let Me Down Again
2. Maxïmo Park – Russian Literature
3. Tool – Hooker With A Penis
4. Heisskalt – Alles Gut
5. Sonic Youth – Catholic Block
6. Pixies – Broken Face
7. Soundgarden – Jesus Christ Pose
8. Life – Popular Music
9. Ocean Colour Scene – Hundred Mile High City
10. The Smiths – The Headmaster Ritual
11. Malcolm Middleton – Loneliness Shines
12. 22-Pistepirkko – I’m A Moon Around You
13. Rolling Stones – Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker)
14. David Bowie – Suffragette City
15. World Party – Give It All Away
16. Jeff Buckley – Grace
17. The Maccabees – Marks To Prove It
18. Smashing Pumpkins – Fuck You (An Ode To No One)
19. Depeche Mode – In Your Room
20. Nick Cave and the Bad Seeds – Jubilee Street
21. Echo and the Bunnymen – The Killing Moon
22. Underworld – Push Upstairs
23. Nirvana – Lounge Act
24. Madrugada – The Kids Are On High Street
25. The Last Shadow Puppets – The Age Of The Understatement

Breekijzer: Foo Fighters – Run

360ictBreekijzer = Powered By 360ICT.nl

Foo Fighters is komende maand in Europa voor een rondje festivals. Bijna allemaal komen ze aan de beurt; Roskilde, Rock Werchter, Glastonbury plus de nodige bier- en bandfestijnen in Zuid-, Midden- en Oost-Europa. Zo’n beetje het enige land dat niet met een bezoek wordt vereerd is – inderdaad – Nederland. Helaas, want de mannen lijken er zin in te hebben.

Grohl & co werken al een maand of wat aan een nieuw album, de opvolger van Sonic Highways (2014). De plaat is helaas niet klaar voor de tournee begint, dus qua timing loopt het niet helemaal lekker. Maar niet getreurd, een van de nieuwe tracks is nu vooruit gestuurd bij wijze van zoethoudertje en als voorproefje van dat wat komen gaat.

Als Run representatief is voor album nummer 10 van Foo Fighters en voor de gemoedstoestand van de band raden we voorzichtige fans aan zich niet al te dicht bij het podium te begeven tijdens een van hun festivalshows, want het zal er daar heet aan toe gaan. Run is zelfs voor Foo Fighters een vrij heftige track. Na een misleidend rustig intro vallen de drums aan en vliegen de gitaren je om je oren. Chaos wordt voorkomen door Grohl, die een middenweg heeft gevonden tussen grunten en zingen. 48 is hij nu, de voorman van Foo Fighters en het levende bewijs dat een vos misschien wel zijn haren, maar zeker niet zijn streken verliest.

 

IJsbreker: Arcade Fire – Everything Now

Net op tijd voor hun show op Best Kept Secret volgende week komt Arcade Fire met een nieuwe single. Everything Now is het titelnummer van het aanstaande vijfde album van de band uit Montreal. Eerder dit jaar verscheen er ook een nieuwe track. I Give The Power was een wat monotoon duet met gospellegende Mavis Staples. Waar Give Me The Power het moest hebben van een langzame opbouw naar een climax die niet helemaal uit de verf komt is Everything Now een en al uitbundigheid en vrolijke gekte. Mede verantwoordelijk voor deze explosie van plezier is Thomas Bangalter van Daft Punk. De Fransman is co-producer van een nummer, dat sporen laat horen van ABBA, Bowie en Talking Heads en eerder werk van de Butler-clan zelf. Alleen al vanwege zijn idee om een sample te gebruiken van de Afrikaanse electropionier Francis Bebey (The Coffee Cola Song) is Baltanger zijn salaris dubbel en dwars waard. Na een handvol toch wat zwaarmoedige albums lijkt Arcade Fire nu wat meer licht toe te laten in hun dansmuziek voor denkers. Ook lijkt Everything Now gemaakt met festivals in het achterhoofd. De meezingfactor van de nieuwe single is hoog, halverwege de track is er een volleborstmeezingmoment en de beat is het hele nummer door dwingend en swingend. Dat wordt feest volgende week op Best Kept Secret!

 

Superfood – I Can’t See

Superfood begint met een schone lei. Vergeet de band, die in 2014 sterk debuteerde met een album vol geslaagde variaties op het thema Britpop. Superfood anno 2017 heeft de gitaren ingeruild voor keyboards, de drummer een syndrum gegeven en de zanger naar zangles gestuurd om te oefenen op de hoge noten. Verstandig of niet? Afgaand op twee tracks die de band onlangs heeft uitgebracht heeft Superfood er goed aan gedaan om zo rigoureus van stiel te veranderen. Met songs als Moodbomb en Right On Satelite plaatste de band zich ergens halverwege het Britpop peloton, met nieuwe tracks als Double Dutch en I Can’t See begeven ze zich in het zelfde vaarwater als modernistische landgenoten Glass Animals en Metronomy. En met succes. I Can’t See is een lekker lome zomertrack met en verre reggae-feel en een zo’n koortje dat je meezingt zonder dat je het zelf door hebt.