Category: Nieuwe Muziek

Al zijn wij een ruimdenkend radiostation, ook wij werken met grenzen. Zo valt extreme metal buiten onze actieradius net als hitparade pop, volkszangers en de meeste hiphop. Pinguin Radio heeft een gitaar/bandjes-verleden en dat koesteren we. Dat neemt niet weg dat er af en toe een r&b of hiphop-plaat op onze radar verschijnt, die we onze luisteraars niet willen onthouden. De nieuwe single van Childish Gambino bijvoorbeeld is zo’n plaat waarbij zelfs de meest verstokte rocker zijn oren zal spitsen. Normaal rapt Gambino en goed ook, maar op Me And Your Mama zingt hij met een stem en een vuur die doen denken aan Living Colour en Lenny Kravitz in hun hoogtijdagen. De roots van Me And Your Mama liggen bij Funkadelic, de rockafdeling van George’s Clinton’s funkimperium. Oorspronkelijk heeft Me And Your Mama een lang intro, dat hebben we ge-edit zodat mister Gambino gelijk met de deur in huis valt, een robuuste gitaarrif gevolgd door een van de intensiefste zangpartijen sinds Purple Rain. Dan volgt een duizelingwekkende opbouw die eindigt in een hartenkreet van de maker. Maar dan zijn we er nog niet. Er is ook nog een part 2, dat met zijn rustgevende tempo en warme melodie volledig contrasteert met het voorafgaande, net als part 2 van Clapton’s Layla of deel 2 van Fleetwood Mac’s Oh Well. Kortom een plaat met de potentie om een classic te worden in rock zowel als in rapkringen.

Salwater was een van onze zomerhits. Lange tijd was het het enige bekende nummer van het Australische duo, maar niet meer! Deze week verscheen eindelijk de opvolger van het uitstekende Saltwater. En? En? Prima plaat weer. Instant herkenbaar als het werk van Toma en Star met zijn zwoele beat, dromerige atmosfeer, Beatle gitaren en net niet naïeve meisjeszang.

Het duo schreef Don’t Talk About You in Kopenhagen, namen de demo op in Stockholm en maakten de uiteindelijk opname in Londen. Star Kendrick en Toma Banjanin kennen elkaar al heel lang. Ze zijn opgegroeid in het stadje Noosa in Queensland aan de Australische ‘Sunshine Coast’. Hun beider ouders zijn muzikant, de appel is dus niet ver van de boom gevallen. Geowulf beweegt zich aan de poppy kant van het dreampopgenre en noemt bands als Best Coast en Mazzy Star, maar ook Fleetwood Mac als lichtende voorbeelden. Star en Toma hebben hun vaderland tijdelijk de rug toegekeerd en pendelen nu tussen Londen, Gothenburg en Berlijn. Aan optreden doen ze nog niet, waarschijnlijk vanwege een te kort aan repertoire. Het duo is nog geen jaar samen. Maar met twee zulke sterke singles op hun conto, zal dat een kwestie van tijd blijken.

Young & Thriving is de eerste release onder eigen naam van Rodes Rollins. De Amerikaanse zangeres heeft een verleden in de danswereld, maar getuige haar debuutsingle heeft ze meer noten op haar zang. Op haar debuut kiest Rodes voor aansluiting bij de traditie van zwoele California girls, die pogen te verleiden met lustig gearrangeerde en zwoel gezongen songs, denk Nancy Sinatra of van recenter datum Lana Del Rey en Angel Olsen. Miss Rollins heeft haar begeleiding organisch gehouden met echte drums, spaghetti-western gitaren en levende strijkers. Binnen dit sensuele decor schittert de diva in spe met onderkoelde vocalen. Young & Thriving is een eigen compositie, het is de voorbode van een EP waaraan o.a. Warpaint drummer Stella Mozgawa heeft meegewerkt. Producer was Alen Goose, bekend van zijn werk met Weezer, maar waarschijnlijk gekozen is vanwege zijn succes in Hollywood als componist van muziek voor film en tv. Rodes Rollins is getogen in Colorado, maar verdeelt tegenwoordig haar tijd tussen New York, L.A. en Buenos Aires. Amsterdam zou niet misstaan in dat rijtje, al is het maar voor een concert.

Je kunt er bijna gif op innemen. Als een band de -1 positie van onze Graadmeter bereikt dan verschijnt er een nieuwe single. Het een heeft natuurlijk niks met het ander te maken, maar opvallend is het wel. Afgelopen zondag bereikte Highly Suspect de top van onze alternatieve hitlijst met My Name Is Human. Eerder gooide de band hoge ogen met Lydia. Min of meer tegelijkertijd kwam er dus een nieuw nummer uit van de binnenkort te verschijnen 2e langspeler van het powertrio uit Cape Cod. Wolf is het ‘soort van titelnummer’ van het nieuwe album van The Boy Who Died Wolf. Met zijn trage tempo zou je Wolf een ballad kunnen noemen, ware het niet dat het bijna zeven minuten durende epos eindigt in een orgie van gitaargeweld. Highly Suspect is al een keer in onze contreien gesignaleerd. De band stond vorig jaar op Lowlands, redelijk verstopt in de Charlie op een tijdstip, half 3 vrijdagmiddag waarop de meeste rockers nog aan het indrinken waren. De tekenen, -1 in de Graadmeter, een handvol nieuwe toptracks in aanloop tot het nieuwe album, waaronder het zwaar overtuigende Wolf wijzen erop dat Highly Suspect in aanmerking komt voor promotie, de band is er klaar voor en wij ook.