Category: Nieuwe Muziek

The Shins, makers van prachtsongs als New Slang, Simple Song en Phantom Limb hebben een nieuwe single uit en dat is goed nieuws. 20 jaar na oprichting en 15 jaar na hun eerst album brandt het heilig vuur onverminderd fel. Van de groep muzikanten die zich in 96 verzamelde onder de naam The Shins is alleen James Mercer nog over. De constante stroom komende en vertrekkende muzikanten heeft geen invloed gehad op de kwaliteit van de band en ook niet op het succes. Het is James Mercer altijd gelukt om de juiste draai te vinden. Ook nieuwe single Dead Or Alive vertoont geen sleetse plekken. Integendeel. De nieuwe Shins single klinkt speels en solide tegelijk, een kruising tussen Bruce Springsteen ten tijde van Born To Run en een licht psychedelische Crowded House, anders gezegd, poppy maar met ballen. Nieuw album staat in de steigers, maar zal nog wel even op zich laten wachten. Een titel is al wel bekend, het vijfde Shins album gaat I Gleek On Your Grave heten.

El Michels Affair is een band uit New York onder aanvoering van organist en drummer Leon Michels. De band maakt instrumentale muziek met invloeden uit de soul, jazz en hip hop. Echt goed ging het niet met het New Yorkse gezelschap tot ze ontdekt werden door rapper Reakwon van Wu Tang Clan. De Clan charterde El Michels Affair als backingband op een van hun tournees wat leidde tot het album Enter The 37^th Chamber. Sindsdien verschenen er nog twee albums, die het vooral goed deden bij collega muzikanten en oude soulfanaten. Leon Michels is echter niet meer financieel afhankelijk van het succes van zijn platen. Hij belegt zijn brood tegenwoordig dankzij schrijf en productieklussen voor acts als Jay Z, Aloe Blacc en Lana Del Rey. Tijdens deze werkzaamheden gaat het bouwen aan zijn eigen carrière gewoon door. Eerder dit jaar verscheen er een remix EP waarop voor het eerst zang te horen was. Dat beviel blijkbaar zo goed dat mr Michels voor de nieuwe single van zijn band ook een vocalist heeft ingevlogen, een vocaliste. Haar naam is Shannon Wise.  Ze is van the Shacks, een dreampop band uit Brooklyn. Op Strange Boy klinkt Shannon jong, charmant en ongeschoold, net als een popzangeresje uit de jaren zestig. Het is Shannon’s melancholieke onbevangenheid, die van Strange Boy zo’n goed nummer maakt, plus een intro waar Phil Spector trots op zou zijn.

Cherry Glazerr is niet de naam van de zangeres, maar van de band, trio eigelijk uit L.A. De zangeres heet Clementine Creevy. Zij is het enige bandlid dat nog over is van het oorspronkelijke trio dat in 2013 heel verdienstelijk debuteerde met een album met low budget rammelrocksongs. Een succes werd die eerste plaat niet. De single die in 2014 verscheen, Had Ten Dollars was wel raak en goed ook. Zoals wel vaker voorkomt bleek de band niet voorbereid op het succes met als gevolg die vrij rigoureuze personeelswisseling. Het drietal dat een maand of wat geleden Told You I’d Be With The Guys uitbracht, was wel klaar voor de strijd. Maar goed ook want de track is wereldwijd aangeslagen. En nu is er alweer een nieuwe single, een remake van een oud nummer. Nurse Ratched was oorspronkelijk de b-kant van Had Ten Dollars. Vergelijking van de twee opnamen maakt duidelijk dat niet alleen de geluidskwaliteit enorm is verbeterd ook het spelniveau van de muzikanten en de zangkunsten van Clementine zijn met sprongen vooruit gegaan. Onveranderd is de fijne fuzzy gitaarrock van Cherry Glazerr, dat niet alleen vanwege de frontvrouw verwant is aan bands als Wolf Alice en Black Honey. Het nieuwe album van Cherry Glazerr nadert zijn voltooiing. Op 20 januari moet de plaat uitkomen, de titel is ook al bekend dat wordt Apocalystick.

Duke Spirit’s Surrender is een van de meest gekoesterde platen van vijf jaar Pinguin Radio. Helaas is de band (nog) niet in staat gebleken die song te evenaren, laat staan te overtreffen. Ook Serenade haalt niet het niveau van Surrender, maar komt wel akelig dicht in de buurt. Er is dus nog hoop! Serenade staat op een nieuwe EP, die de relatieve flop van het eerder dit jaar verschenen tweede album moet doen vergeten. En dat lijkt dus te lukken. De vier tracks op de Serenade EP zijn zonder uitzondering sterk en ook nog eens flink gevarieerd, iets wat je van het KIN album niet kon zeggen. Dit alles brengt ons tot de voorzichtige conclusie dat er nog wel degelijk leven zit in de band van Leila Moss. Mogelijk blijkt achteraf dat de band gewoon last had van het moeilijke tweede album syndroom en worden ze alsnog zo goed als we op basis van Surrender al dachten.