Category: Nieuwe Muziek

In de herkansing! Dakota is een hoofdstedelijke band, die een paar jaar geleden best wel wat opwinding veroorzaakte met een sterke debuut EP en een aantal imposante optredens. Een zonnige toekomst lag in het verschiet. Helaas kwamen er een paar wolken opzetten en werd het hele feest uitgesteld. Maar uitstel bleek gelukkig geen afstel, want nu is er een nieuwe EP, die meer dan uitstekend is. Technisch verantwoordelijk voor de Leda EP is Holland’s heetste producer, JJJ Sielcken, die zijn ‘magic touch’ eerder losliet op plaatwerk van Jett Rebel, Echo Movis en Lucas Hamming, om er maar een paar te noemen. De songs en sound van Dakota laat zich niet een twee drie in woorden samenvatten, maar we zullen toch een poging wagen. Met zijn melancholieke ondertoon, Afrikaans aandoende gitaarfills en subtiel stuwende ritmesectie is de single Icon exemplarisch voor de gepatenteerde Dakota-sound. Daarnaast is Icon met zijn verslavende gitaarriedel en heldere refrein ook nog eens zo’n liedje dat langzaam maar zeker bezit van je neemt. Meer van dit moois op de Leda EP.

Achter de naam Beyond The Wizard’s Sleeve verschuilt zich een duo dat zijn sporen in de pop al ruimschoots heeft verdiend. De Turk’s Cypriotische Brit Erol Alkan is een succesvolle clubeigenaar in Londen, die de eerste concerten organiseerde van LCD Soundsystem en Bloc Party. Als remixer maakte hij sterke bewerking van songs van o.a. Franz Ferdinand, Tame Impala en onlangs nog Temples. Als producer werkte Alkan o.a. met Mystery Jets. Zijn partner Richard Norris komt uit de in de UK redelijk succesvolle punkband The Grid. Zijn cv maakt melding van samenwerkingen met Joe Strummer van The Clash en Genesis P. Orridge van Throbbing Gristle. Ook heeft Norris de officiële biografie van dj Paul Oakenfield geschreven. Sinds een jaar of tien werken Alkan en Norris samen als Beyond The Wizard’s Sleeve. Na een paar EP’s en een boel remixen voor acts als Chemical Brothers, Midlake en Goldfrapp verscheen eerder dit jaar eindelijk een album. The Soft Bounce verdient meer aandacht dan hij tot nu heeft gekregen. De mix van 60’s psychedelica, 90’s dance en tijdloze popsongs is namelijk zeer geslaagd. Een tip voor fans van Haelos en Moderat bijv. Arkan en Norris kunnen dus heel veel, zingen zit daar niet bij. Voor die taak hebben ze een aantal fijne chanteuse gecharterd zoals de Amerikaanse singer-songwriter Holly Miranda. Zij tekende voor tekst en zang van Black Crow, een song die klinkt alsof The Moody Blues en Massive Attack samen een James Bond tune hebben gemaakt.

5 jaar in de maak, album 3 van Bon Iver, maar als er dit jaar één album verschenen is dat het wachten waard was, is het wel 22, A Million. Knap is dat de band (of eigenlijk main man Justin Vernon) zich zelf opnieuw heeft uitgevonden, zonder dat hij zijn oude fans van zich heeft vervreemd. Je zou kunnen zeggen dat Vernon zijn fans heeft opgevoed en voorbereid op zijn nieuwe album. Debuteerde Bon Iver in 2008 met een organisch album, vol akoestische luisterliedjes, die aan waarde wonnen door de context waarin het album tot stand was gekomen. In zelf gekozen isolatie in een oerbos ergens in de VS. Als er al een genreaanduiding toepasselijk was voor het persoonlijke en indringende album dan was dat folk. Album twee was heavier, elektrischer maar week verder niet heel erg af van het debuut. Album drie is elektronisch, duidelijk een product van de studio. Fans waren echter voorbereid op de verandering. Na zijn samenwerking met James Blake en vooral met Kanye West was al duidelijk dat Bon Iver/Justin Vernon de laptop als instrument had ontdekt en de mixtafel. De enige bossen waarop Vernon uitkeek tijdens de opnamen van 22 A Million waren bossen kabels. Toch zijn For Emma, Forever Ago en 22 A Million duidelijk het werk van de zelfde maker, een waarvan we nu zeker weten dat hij een van de belangrijkste muziekmakers is van dit tijdsbestek.

Deep Sea Arcade maakte zo’n vier jaar geleden een goede eerste indruk met het album, Lonely In Your Arms waarvan songs als Black Cat en Seen No Right respectabele hits werden, stijl Australische indie met hoge meezingfactor. Nieuw werk liet zo lang op zich wachten, dat we de band eigenlijk alweer een beetje vergeten waren. Onterecht blijkt nu want niet alleen is Deep Sea Arcade terug, ze zijn er duidelijk op vooruit gegaan. Learning To Fly  (geen cover van het gelijknamige Tom Petty nummer) klinkt om te beginnen als een klok met zijn strijkers-intro en engelachtige koortjes. Dan valt er een beat in en volgt er een muzikaal opwindend werkje, dat eindig met een climax vol gitaren en vintage synthesizers, die space-sounds produceren die rechtsstreeks gelift lijken uit jaren 50 SF films. Details over het nieuwe album zijn er nog niet, behalve dan dat de plaat begin 2017 het licht zou moeten zien.

Live Foto Review: Arc Iris @ Paradiso, Amsterdam
24 oktober 2016
Foto’s Willem Schalekamp

De drie Amerikanen van Arc Iris combineren organische, akoestische instrumenten met gelaagde elektronische geluiden, dat resulteert in avontuurlijke, genre vervagende nummers. Zangeres Jocie Adams verliet haar plek als lid van The Low Anthem om in 2012 Arc Iris als soloproject te beginnen. Al snel haakte Zach Tenorio-Miller (toetsen) en Ray Belli (drums) aan, waarna het talentvolle trio in 2014 haar gelijknamige debuut uitbracht. Voor het nieuwe album Moon Saloon zijn de bandleden zelf op de producersstoel gaan zitten om het door David Wrench (FKA Twigs/Caribou) te laten mixen.  “Het heeft een harder, intenser geluid dan ‘Arc Iris’, het vertaalt de muzikale ontdekkingsreis van ons als band”, aldus de band over Moon Saloon.