Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Het nieuwe (experimentele) album van Bon Iver is uit. Als je daar geen genoeg van krijgt zal ook de nieuwe single van Dirty Projectors je bekoren. Keep Your Name is een hypnotiserend album waarop zanger David Longstreth je bij de lurven pakt. Zangeres Amber Coffman (bekend van de stem op Major Lazer’s Get Free) horen we niet.
Category: Nieuwe Muziek
PAUW – Bubblegum
PAUW heeft niet alleen vrienden gemaakt onder het streamende, platen kopende en concert bezoekende publiek, ook veel collega’s blijken geporteerd van de huismerk retro-psycho van de band uit Haaksbergen. In het begin van hun bestaan kreeg PAUW al een duwtje in de rug van Temples, nu blijken ze ook vrienden voor het leven met Mystery Jets. De band tussen beide bands heeft zijn beslag gekregen op een nieuwe EP waarop PAUW een liedje doet van Mystery Jets en vice versa. PAUW covert Bubblegum en Mystery Jets High Tide. Leuk is dat de originelen ook op de EP staan. Dat maakt vergelijken mogelijk, en het is niet alleen chauvinisme als we zeggen dat PAUW’s Bubblegum beter is dan het origineel. De track laat sowieso horen dat PAUW reuzensprongen aan het maken is, de sound nadert perfectie en op de productie valt ook weinig af te dingen. Misschien moet PAUW de banden met Temples ook maar weer eens aanhalen.JTNDaWZyYW1lJTIwc3JjJTNEJTIyaHR0cHMlM0ElMkYlMkZlbWJlZC5zcG90aWZ5LmNvbSUyRiUzRnVyaSUzRHNwb3RpZnklMjUzQWFsYnVtJTI1M0E3dEh3eXhjMVU0ZXJXNVNRVHlqZDRQJTIyJTIwd2lkdGglM0QlMjIzMDAlMjIlMjBoZWlnaHQlM0QlMjIzODAlMjIlMjBmcmFtZWJvcmRlciUzRCUyMjAlMjIlMjBhbGxvd3RyYW5zcGFyZW5jeSUzRCUyMnRydWUlMjIlM0UlM0MlMkZpZnJhbWUlM0U=
Weyes Blood
Elke ochtend zetten we een Clip van de Dag voor je klaar. We beginnen de nieuwe week melancholisch met Do You Need My Love van Weyes Blood. Folk singer/songwriter Weyes Blood, oftewel Natalie Mering, draagt een snor in de clip!
GOSTO
Een van de meest bijzondere releases van deze nazomer komt van GOSTO, een band rond multitalent Roel ‘GOSTO’ Vermeer. Eerdere releases van GOSTO lieten invloeden horen uit EDM en trip-hop. Zijn sfeervolle songs en GOSTO’s expressieve zang leverden hem vergelijkingen op met een modernist als James Blake en een schoolmaker als Jeff Buckley. Critici zullen er een flinke kluif aan hebben om de bronnen te achterhalen, die GOSTO inspireerden tot het maken van Tell Me What You’re Made Of. Het is wederom een down tempo song, maar de wind waait dit keer duidelijk uit het Oosten, een vrij ver oosten. De sfeer is super relaxed, bijna Zen, de instrumentatie bijna minimal, maar het effect is groots. GOSTO is al best beroemd, niet alleen hier maar ook in de ons omringende landen, deels dankzij blog tot blog reclame. En dat terwijl het debuutalbum nog moet uitkomen! Het is dan ook niet moeilijk om te voorspellen dat 2017 het jaar wordt van GOSTO.
The Great Communicators – Loose Ends.
The Great Communicators hebben een nieuwe single uit, maar die slaan we even over, want net te poppy voor onze doeleinden. The ‘Commies’ hebben ook een eerste album uit, Lucky Horse dus gingen we daar even grasduinen op zoek naar een geschikte track. Keuze ten over ontdekten we al snel. Uiteindelijk zijn we voor Loose Ends gegaan, een nummer dat alles heeft wat The Communicators zo Great maakt, messcherpe samenzang van Gaia en Arend, een geweldige melodie, een zeer spannende opbouw, onverwachte wendingen en meer energie dan een windmolenpark. The Great Communicators gingen er op ons laatste feest in Paradiso met een deel van de show vandoor. Sindsdien is de band eigenlijk alleen nog maar gegroeid en daarom een bezoekje meer dan waard. Er staat een klein dozijn shows op de bandagenda, waaronder een paar instores. Grote kans dus dat The Great Communicators binnenkort ergens bij jouw in de buurt opduiken, doe je zelf een plezier en ga ze even checken.
Stationschef 227: The Elementary Penguins / Dale Wathey
Pinguin Radio presenteert (tromgeroffel) The Elementary Penguins! Je leest het goed we zitten in de tourbusiness tegenwoordig. Nou ja, we geven af en toe publicitaire en morele steun aan bands die we een warm hart toedragen. Vorige maand trok July Talk door het land onder het vaandel van Pinguin Radio Presents, deze maand is dat het hoofdstedelijke rock & lol orkest The Elementary Penguins, en niet alleen omdat ze hun naam meehebben 😉
The Elementary Penguins en wij zijn min of meer tegelijk begonnen. Hun debuutsingle (Everybody Knows My Name Especially On The) Dancefloor was een van onze eerste IJsbrekers. Nu wij ons tweede lustrum ingaan, bereidt The Elementary Penguins zich voor op de release van een tweede album. Wat, wanneer en hoe weten we nog niet, wel waarom. Dale, Jan-Paul en Maurits hebben een heleboel nieuwe pijlen op hun boog en popelen om die met ons te delen. Een zo’n pijl hebben ze al afgevuurd, de ijzersterke nieuwe single Wild Fever.
2017 gaat een goed jaar worden voor The Elementary Penguins, maar eerst moet dit jaar waardig worden afgesloten en hoe doe je dat beter dan met een tournee?
Kortom gaat dat zien gaat dat zien: Pinguin Radio presents The Elementary Penguins
LIVEDATA 06/10 Patronaat, Haarlem 07/10 Paard van Troje, Den Haag 08/10 Simplon, Groningen 14/10 Hedon, Zwolle 21/10 De Kroepoekfabriek, Vlaardingen 11/11 Club Ziggo Amsterdams, (Aftershow Kensington) 07/12 Melkweg, Amsterdam
Luister naar Bazz op de buzz met Dale zaterdagavond (01/10) van 19:00 tot 22:00 uur en/of in de herhaling op donderdag vanaf 22:00 uur.
Deze 25 plaatje zijn regelmatig te horen in de tourbus van The Elementary Penguins.
- Devendra Banhart – Tonada Yanomaminsta
- The Jam – Down In The Tube Station At Midnight
- Tame Impala – Apocalypse Dreams
- Big audio dynamite – EMC2
- The Clash – Clampdown
- War on drugs- Under The Pressure
- The Strokes – Hard To Explain
- Beatles – Hey Bulldog
- The Knack – My Sharona
- Richard Hawley – Ocean
- Velvet underground – Rock And Roll
- The Band – Up On Cripple Creek
- Castaways – Liar liar
- The Bees – Chicken Payback
- Gorillaz – Dare
- Roxy Music – Do The Strand
- Flaming Lips – Free Radicals
- Kasabian – L.S.F
- Rex – 20th Century Boy
- Bob Dylan – Hurricane
- Paul McCartney & Wings – Nineteen Hundred And Eighty Five
- Fleetwood Mac – Everywhere
- The Beatles – The Word
- Sharon Jones & The Dap-Kings – Retreat
- Arcade Fire – No Cars Go
MOOON – Mary You Wanna
Even iets rechtzetten. Toen we twee weken geleden ons licht lieten schijnen op de popronde en 25 bands op de playlist zetten, die je volgens ons moet gaan checken zijn we er een vergeten. Nou ja niet zozeer vergeten, we kenden ze eigenlijk niet. Het gaat over MOOON een trio uit Aarle-Rixtel (Brabant) dat met een tijdmachine naar het jaar 1966 is gereisd en heeft daar een prima partij zon gedrogeerde garagerocksongs gescoord. Eenmaal terug in de tegenwoordige tijd hebben ze die nummers afgestoft, opgepoetst en waar nodig gemoderniseerd met als gevolg een repertoire waar bands als The Premiers, The Seeds en The Standells, of om het wat dichter bij huis te houden Q65 en Wally Tax’s Outsiders zich niet voor zouden schamen. In 1972 verscheen er een verzamelalbum, samengesteld door Lenny Kaye, die later zou opduiken in de band van Patti Smith. Op de dubbelelpee stonden wat Kaye noemde ‘Artfacts from the first Psychedelic Area 1965-1968’, voorlopers van wat een jaar of tien later punk zou worden. Inmiddels zitten we in de zoveelste ‘psychedelic area’. Mocht Lenny Kaye zich geroepen voelen om ook dit tijdperk in kaart te brengen dan kan hij onmogelijk om MOOON heen.
Breekijzer: Cover Your Tracks
De nieuwe Breekijzer is de vernuftige single Striking Matches van metal band Cover Your Tracks uit Atlanta. Het vijftal is getekend bij Epitaph Records uit Hollywood, opgericht door Brett Gurewitz van Bad Religion. Andere bands die daar een contract hebben zijn onder meer Refused, The Menzingers, Joyce Manor, Plague Vendor, Sleeping With Sirens, Alkaline Trio, Social Distortion en nog veel meer. Cover Your Tracks is dus prima Pinguin On The Rocks-materiaal!
IJsbreker: Japanese Breakfast
Na de sublieme zwaarmoedigheid van Nick Cave gaan we deze week voor een IJsbreker waar de pret van af spat. Everybody Wants To Love You van Japanese Breakfast is lief, leuk en lekker. En een tikkeltje exotisch. In iets meer dan 2 minuten brengt de band uit Brooklyn een ode aan een niet met naam en toenaam genoemd heerschap, die menig meisjeshart op hol brengt. We hebben het liedje al een poos op onze radar, maar leken alleen te staan in onze waardering. Nu er een officiële clip is bij Everybody Wants To Love You is het hek van de dam en stromen de likes en views binnen. Als je alleen Everybody Wants To Love You hoort van Japanese Breakfast zou je de indruk kunnen krijgen met een lichtgewicht orkestje van doen te hebben, een soort Oriëntaalse Blondie. Nader onderzoek wijst echter uit dat de meeste songs van Japanese Breakfast een darkside hebben, experimenteel en noisy zijn en soms flink psychedelisch. Eigenlijk is Japanese Breakfast geen band maar de naam van het soloproject van Michelle Zauner van de kelderrockers Little Big League, een band die ze tijdelijk de rug heeft toegekeerd om voor haar moeder te gaan zorgen, die leed aan gevreesde k-ziekte. In het jaar dat Michelle thuis zat in Oregon schreef ze de songs, die nu op het Psychopomp album van Japanese Breakfast staan. Dood en verderf, het zijn thema’s die ook spelen in het werk van Nick Cave. Niet echt lichte kost dus het debuutalbum van Japanese Breakfast, op één lichtpuntje na, de nieuwe IJsbreker Everybody Wants To Love You.
Interview Pink Oculus: “‘Eigenlijk bestaat die magiër helemaal niet”
Wie de bio van Pink Oculus leest, krabt zich sowieso even achter de oren. Daarin beweert Esperanza Denswil namelijk dat haar zingende en rappende alter ego is vernoemd naar een Malinese tovenares, die dankzij haar ‘exploding elephant foot’-truc ergens rond het jaar 1400 head of entertainment werd in het paleis van de almachtige Mansa Musa. Ook zou er een link zijn met David Copperfield en de in juni gestorven straatvechter Kimbo Slice. Maar wat klopt er eigenlijk van dit niet zo heel geloofwaardige verhaal?
Tekst LiveGuideNL | Sven Bersee Foto Jesaja Hizkia
Om maar met de deur in huis te vallen: waarom heb je je vernoemd naar een Malinese magiër?
“Ehm, nou ja… Eigenlijk bestaat die Pink Oculus-magiër helemaal niet. Dat heb ik gewoon verzonnen. Artiestenbio’s zijn vaak heel informatief, maar doodsaai. Zoals zoveel muzikanten heb ik een heel normaal leven gehad. Ik ben in Rotterdam geboren als kind van Surinaamse ouders, ging netjes naar school… Het is dan veel leuker om gewoon een verhaal te verzinnen.”
Aha… Vandaar dat die bio van jou me een beetje deed denken aan Big Fish en Life of Pi: films waarin iemand zijn levensverhaal vertelt aan de hand van fantasierijke leugens. Dat spreekt jou dus wel aan?
“Life of Pi is te gek! En ik hou inderdaad wel van een beetje ‘fanta’. In de meeste films die ik vaker dan één keer bekijk, gebeuren dingen die helemaal niet kunnen. Zelf vind ik het ook leuk om onmogelijke scenario’s te schetsen.”
Je bent ook actrice. Wat zou je droomrol zijn?
“Die ben ik nu zelf aan het schrijven. Het gaat over een meisje en de wolken. Meer kan ik nu niet zeggen. Het script is nog lang niet af, maar ik ben zeker van plan het te verfilmen. Ik denk aan animatie, want dat is beter als je niet de budgetten van Peter Jackson hebt. Animatie is ook duur, maar daarmee is meer mogelijk dan met een gewone film. Voor mijn script zouden namelijk heel wat dure special effects nodig zijn.”
Je zette me voor dit interview trouwens even in de wachtkamer omdat je aan het schrijven was. Wat zette je toen op papier?
“Ik heb een boekje waarin ik mijn gedachten opschrijf. Ik heb het daarin over mijn leven en kom door het schrijven tot inzichten.”
Kwam je zo ook tot het inzicht dat je Delicious bent, zoals je zingt op je nieuwe EP?
“Dat weet ik al sinds mijn geboorte. Ik kwam als baby eruit en dacht: ey! Ik heb het niet eerder op plaat gezet omdat de wereld er nu pas klaar voor is, haha.”
Zelfverzekerdheid lijkt me een eigenschap die wel bij jou past…
“Dat klopt. Zo voel ik me, dat zien mensen aan mij en dat onthouden ze. Maar ik ben net als iedereen ook wel eens onzeker. Ik ben gewoon een mens.”
Is Pink Oculus het schild dat jij opwerpt tegen onzekerheid?
“Geen schild, want dat is de buitenkant en ik ben niet nep. Pink Oculus is echt een onderdeel van wie ik ben. De zelfverzekerdheid die ik daarmee uitstraal, heb ik wel eerst in mezelf moeten ontdekken. Vroeger was ik dat niet. Door op te treden kwam ik over mijn onzekerheid heen. Maar dan heb ik het over jaren geleden. Tegenwoordig maakt het me echt geen hol meer uit waar ik moet optreden. Ik snap nu wat mijn missie is en wat ik kom brengen.”
Erykah Badu, Mos Def, Wu-Tang Clan en Janet Jackson behoren tot jouw voorbeelden. Hiphop en R&B, rauw en zwoel. Wil je dat ook allebei laten terugkomen in jouw muziek?
“Zeker. Ik vind het mooi om kleine tedere momentjes te creëren, maar vind het ook vet om mensen met suizende oren naar huis te laten gaan. Dat ervaar je live het best. Ik hou ervan om dingen te creëren in de studio, maar ben uiteindelijk echt een podiumartiest. Live zien mensen je echt; ze kunnen je bijna ruiken. In een opname gaat van die beleving altijd wel iets verloren.”
Bij jouw shows gebeurt er ook wel wat. Er zijn genoeg bands die als zoutzakken op het podium staan, maar dat hoeven we van jou niet te verwachten…
“Neh, bij mij niet. Maar dat is voor iedereen anders. Ik ken veel artiesten die de hele show als een boom op één plek staan, maar dat is ook een kunst. Adele danst bijvoorbeeld nooit, maar dat maakt niet uit. Het gaat om het gevoel. Zelf voel ik de muziek en dan begin ik automatisch te bewegen.”
Je hebt Pink Oculus ooit de no-nonsense versie van jezelf genoemd. Suggereer je daarmee dat Esperanza Denswil vol bullshit zit?
“Dat moet je nooit meer zeggen.”
Dat was een grapje…
“Ik weet het, dat van mij ook. Maar ik meen het wel.”
Nu voel ik me alsnog geïntimideerd.
“Hahaha! Maar om er toch serieus op in te gaan: Esperanza is heel erg zachtaardig en lief, soms gewoon té vriendelijk. Ik ben opgevoed met de gedachte dat je beleefd moet zijn en om je medemens moet geven. Dat vind ik ook belangrijk, maar de meeste mensen associëren vriendelijkheid en beleefdheid met zwakte. Daarom staat Pink Oculus als mijn no-nonsense versie achter mij, zodat ik op mijn strepen sta als dat nodig is en alleen doe wat ik zelf belangrijk vind. Het biedt steun op een stukje van mijn leven waarvan ik vind dat ik hulp nodig heb. In plaats van bijvoorbeeld te bidden tot Jezus Christus, richt ik me tot mezelf, tot Pink Oculus.”
LIVEDATA 01/10 Paradiso, Amsterdam (releaseparty) 14/10 Gebr. De Nobel, Leiden 14/10 Boom Chigaco, Amsterdam 22/10 Simplon, Groningen 03/11 De Vorstin, Hilversum 04/11 Grounds, Rotterdam 05/11 REC., Rotterdam 08/11 De Oosterpoort, Groningen* 09/11 013, Tilburg* 10/11 Parkstad Limburg Theaters, Heerlen* 25/11 Manifesto, Hoorn 26/11 De Peppel, Zeist
* Support van Dr. Lonnie Smith & The Jazz Orchestra of the Concertgebouw
Klinkt als: soulvolle heerlijkheid die vanaf dag 1 binnenkomt
Het september-nummer (de 25ste editie) van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.
Zij vieren dit jubileum met Neerlands nieuwe R&B-hoop Pink Oculus op de cover. Verder het allerlaatste interview met Augustines en sappige gesprekjes met Dinosaur Jr, Glass Animals, traumahelikopter en Kanye’s toekomstige running mate Ben Harper.
Ook publiceren we de onmogelijke rider van het fantastische The Grand East, tipt Niels Nieuborg van producerduo Nelson & Djosa de beste albums van het moment en testen we of The Great Communicators net zulke belachelijke Beliebers zijn als dat je zou vermoeden. Vanaf vandaag is LiveGuide 25 op ruim 550 plekken in gans het land te verkrijgen!