Bands met een plaatsnaam als bandnaam zijn er ten over. Sommigen zoals Chicago en Boston komen uit de stad waarnaar ze zich vernoemden. Het gros echter koos een stad als naam gewoon voor de leuk of voor de klank. Beirut en Nazareth zijn waarschijnlijk zelfs nog nooit in de buurt geweest van de plaats waarnaar ze zich noemden. Enter St Tropez. St Tropez is een kwartet uit onze hoofdstad, dat is gerezen uit de resten van Go Back To The Zoo. Waar de naam vandaan komt? Hij zal in ieder geval niet geïnspireerd zijn door de punkscene van de mondaine badplaats aan de Côte D’Azur. Punk het woord is gevallen. St Tropez typeert zichzelf als een yachtpunkband. Die term behoeft enige uitleg. Yachtrock is een term die gebruikt wordt voor de gladde pop veelal van Amerikaanse origine, die zijn opmars maakte in de jaren zeventig en tachtig. Een beetje rockliefhebber haalde toendertijd zijn neus op voor de zoetgevooisde klanken van acts als Christopher Cross, Toto en Michael McDonald, maar tijden veranderen. De Californische softrock scene werd een jaar of tien geleden geparodieerd in een TV serie met de titel Yacht Rock. Die naam is blijven hangen en geldt voor muziek die het best kan worden genuttigd op het dek van een jacht in de haven als ware het kaviaar en champagne. De Nederlandse benaming van het genre is marina rock. Zo wordt de keuze voor de naam St Tropez al wat duidelijker. St Tropez maakt luxueuze punk. Hun punk is niet geworteld in zijn oorspronkelijk habitat van achterbuurten en binnensteden, maar heeft de glans van welvaart, de nasmaak van succes. Geen punk, maar punque. In de praktijk betekent dat een knappe productie, vrij duidelijk gearticuleerde zang en gekanaliseerde woede. Wat is er dan punk aan St Tropez? Heel wat nog, de scheurgitaren bijvoorbeeld, de baldadige koortjes, maar vooral de schijt aan de commercie. Dat laatste zet de bandnaam in een ironisch licht. Ook dat is punk.
Category: Nieuwe Muziek
Stationschef 226: Pinguin Radio – 5 jaar
Er is er een jarig hoera hoera dat kun je wel zien dat…zijn wij! Op 1 oktober aanstaande vieren we ons eerste lustrum, 5 jaar Pinguin Radio! De tijd vliegt als je rockt. Om onze vijfde verjaardag niet onopgemerkt voorbij te laten gaan, hebben we onszelf gebombardeerd tot Stationschef. Wees niet bang het wordt geen kleffe bedoeling, ons motto – no bullshit, great music – indachtig laten we de muziek aan het woord. Wij hebben 30 platen geselecteerd uit 5 jaar Pinguin Radio, een mix van persoonlijke favorieten en plaatjes die je bij ons waarschijnlijk voor het eerst hoorde. Die hoor je dus de hele week door.
Op vrijdag 30 september komen onze luisteraars aan de beurt, dan geven we de zender over aan jullie. Net als op vorige verjaardagen kan je je favoriete liedje aan ons doorgeven via een mail aan gijs@pinguinradio.com. We beginnen om 09:00 uur en gaan door tot het laatste verzoek is verwerkt. Mailen kan vanaf nu. Dat dus aanstaande vrijdag 30 september.
Op zaterdag 1 oktober, de datum waarop we vijf jaar geleden begonnen met uitzenden draaien we de hele dag favorieten van onze medewerkers, vrijwilligers en partners. Daarna gaan we weer over tot de orde van de dag en beginnen we aan jaar 6 van Pinguin Radio!
Favorieten uit 5 jaar Pinguin Radio!
- Kasabian – Stevie
- Catfish and the Bottlemen – Kathleen
- Nothing but Thieves – Wake Up Call
- Lonely the Brave – Trick Of The Light
- July Talk – Guns & Ammunition
- Birth Of Joy – Three Day Road
- Foals – Inhaler
- Arctic Monkeys – Do I Wanna Know?
- Tame Impala – Elephant
- Royal Blood – Out Of The Black
- Arcade Fire – Reflektor
- London Grammar – Wasting My Young Years
- Meg Myers – Desire
- The War on Drugs – Red Eyes
- Wolf Alice – Moaning Lisa Smile
- PAUW – Shambhala
- TV On The Radio – Happy Idiot
- Courtney Barnett – Pedestrian At Best
- Family of the Year – Hero
- The Maccabees – Pelican
- Pumarosa – Priestess
- Black Honey – Madonna
- Highly Suspect – Lydia
- Bazart – Goud
- Glass Animals – Gooey
- Nick Cave – Jubilee Street
- Queens of the Stone Age – I Sat By The Ocean
- The National – I Need My Girl
- The Black Keys – Weight Of Love
- Alabama Shakes – Hold On
Warpaint – Whiteout
Whiteourt is de tweede single van het nieuwe Warpaint album. De song lijkt op geen enkele manier op New Song, het nummer waarmee de meiden de komst van hun nieuwe album aankondigden. New Song is een neo disco track, die geïnspireerd lijkt door de experimenten van Tame Impala met een dansbeat. Ook Whiteout heeft een beat, maar een dansvloer zal je er niet snel mee vol krijgen. De nieuwe single van Warpaint is een meerstemmig gezongen, licht psychedelische rocksong die pas na een paar draaibeurten zijn geheimen prijsgeeft. Emily, Theresa, Jenny Lee en Stella vieren hun 12 en half jarig bestaan dit jaar. In 2008 trad de band in de openbaarheid met de EP Exquisite Corps, een eerste klap die meer dan een daalder waard bleek. Van het verzadigen van de markt kan je de meiden moeilijk beschuldigen. Het nieuwe album, Heads Up is pas hun derde. Warpaint heeft onvoorspelbaarheid hoog in het vaandel staan, liever dan het vinden en vasthouden aan een succesformule slaat de band nieuwe wegen in op zoek naar avontuur. Dit keer resulteerde dat in een album dat minder op de gitaar leunt en meer op de ritmes. Titels als Dre en Biggy, verwijzend naar respectievelijk Dr Dre en The Notorious Big verraden een hip hop invloed, terwijl reviews in de V.S. ook Bjork en Janet Jackson als mogelijke inspiratiebronnen opvoeren. Op 2 november komt Warpaint naar Paradiso. Er zijn nog tickets.
IJsbreker: Nick Cave & The Bad Seeds
Wat valt er nog te zeggen over Nick Cave?
Dat hij zich heeft ontwikkeld van recalcitrante rocker tot rock royalty? Dat hij helden en grote voorbeelden als Cash en Cohen heeft ingehaald en op momenten voorbij gestreefd? Dat hij de auteur en uitvoerder is van een zeer omvangrijk en imposant oeuvre? Dat hij als geen ander een brug heeft weten te slaan tussen de anarchistische en avant-gardistische punkscenes van Europa, Amerika en Australië? Dat hij zijn eerste slechte plaat nog moet maken? Dat er nog nooit iemand teleurgesteld een concert van hem heeft verlaten? Dat hij bijna 40 jaar in het vak zit en beter is dan ooit? Dat hij naast rasrocker ook een succesvol schrijver is? Dat de nieuwe documentaire, One More Time With Feeling over de dood van zijn 15 jarige zoon niemand onberoerd laat? Dat hij met Skeleton Tree een nieuw meesterwerk heeft afgeleverd? Dat Rings Of Saturn een van zijn mooiste songs ooit is?
Voor wie de muziek een beetje volgt is dit allemaal geen nieuws, maar bijzonder blijft het en het kan niet genoeg vaak genoeg worden gezegd hoe uniek Nick Cave wel niet is.
Breekijzer: TESLA
De vonken komen er af, van de nieuwe Breekijzer Save That Goodness van Tesla. Denk je bij Tesla aan een beroemde elektrotechnicus of een elektrische auto – en niet aan een Amerikaanse rock ‘n roll band? Kan natuurlijk. We zullen je een handje helpen. Het vijftal is in de jaren ’80 opgericht in Sacramento, California. TESLA wordt geassocieerd met de “hair metal” en vergeleken met acts als Alice Cooper, Def Lappard en Poison. Maar nog steeds actief en vol energie. Luister maar naar de nieuwe Breekijzer op Pinguin On The Rocks!
Prophets Of Rage
In de Clip van de Dag vandaag de nieuwe video van superband Prophets Of Rage. De track stond een tijdje geleden nog in de Graadmeter en was de Breekijzer op Pinguin On The Rocks.
Wat krijg je als je de ritmesectie van Rage Against The Machine koppelt aan de rappers van Public Enemy en Cyprus Hill? Het antwoord is Prophets of Rage! Een nieuwe supergroep dus. Als je de Amerikaanse politiek een beetje volgt begrijp je waarom Tim en Tom en Brad van Rage Against The Machine en Chuck D van Public Enemy en B Real van Cypress Hill de krachten hebben gebundeld. De V.S. dreigt af te glijden naar een chaos als Donald J Trump wordt gekozen. De boze profeten proberen daar een stokje voor te steken. Los daarvan heeft Amerika echt een probleem met een racistische politie worden in sommige staten homo’s nog steeds niet bediend en in mag in bijv. Texas tegenwoordig vrijwel iedereen vrijwel overal een vuurwapen dragen. En zo zijn er nog wel meer problemen die aan de kaak moeten worden gesteld. Of het helpt de gebundelde boodschap van Prophets of Rage, waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk predikt men voor eigen kerk, maar het levert wel goed muziek op!
Interview: Steve Vai en zijn favoriete gitaarsolo’s
Steve Vai
Op 10 juli was gitaarplukker Steve Vai te bewonderen op Bospop. Zijn beste album Passion And Warfare verscheen 25 jaar geleden en onlangs (juni 2016) werd er een nieuwe versie uitgebracht met als ‘bonus CD’ het album Modern Primitive. Vai’s Passion And Warfare tournee is nog bezig, maar hij doet verder ook nog G-3 en Generation Axe optredens. Tijd om deze workaholic eens aan de tand te voelen over al zijn gitaarbezigheden en zijn optreden op Bospop.
Tekst Martien Koolen Foto Hub Dautzenberg
Vind je het nog steeds een uitdaging om het gehele Passion And Warfare album te spelen, dus beginnen met Liberty en eindigen met Love Secrets?
Steve: “Jazeker, ik begin het eigenlijk steeds leuker te vinden, hoe vaker ik PAW speel hoe beter ik het album vind. Nummers zoals Erotic Nightmares, The Riddle en Sisters lijken steeds beter te worden als ik ze vaak speel en ik heb er echt plezier in om deze tracks elke avond te spelen.”
Is Passion And Warfare je beste album, tot nu toe dan?
Steve: “Dat vind ik moeilijk om dat zo te stellen, Passion And Warfare is natuurlijk wel een fantastisch album, maar ik was erg jong toen ik dat album opnam; het was destijds echt een avontuur om dat album op te nemen en te maken; een echte uitdaging, die uiteindelijk zeer goed uitpakte.”
Modern Primitive is een heel ander album dan PAW, toch?
Steve: “Ja, daar heb je gelijk in, Modern Primitive is de missing link tussen mijn solo debuut Flex-able and Passion And Warfare. Flex-able heb ik gemaakt toen ik 20, 21 jaar oud was en daarna heb ik in de bands Alcatrazz en David Lee Roth band gespeeld en heb ik ook PAW opgenomen. Modern Primitive bevat songs die zijn opgenomen met de zogenaamde Classified band, bestaande uit: Sue Mathis (keyboards, zang), Stu Hamm (basgitaar), Chris Frazier (drums) en Tommy Mars (keyboards, zang). We hebben heel veel songs opgenomen en dertien ervan zijn te horen op Modern Primitive.”
In het nummer The Lost Chord horen we Devin Townsend, hij hoorde toch niet bij de Classified?
Steve: “Nee, dat klopt, maar ik ben gewoon een grote fan van Devin en ik heb hem gevraagd om aan The Lost Chord mee te werken, maar hij zette het nummer volledig naar zijn hand en hij nam ook alle vocalen voor zijn rekening, wat eigenlijk niet de bedoeling was, ha ha. Devin heeft van The Lost Chord zijn nummer gemaakt, maar het is gewoon een goed nummer geworden en staat dus ook terecht op Modern Primitive.”
Jouw albums zijn over het algemeen toch voor 90% instrumentaal, maar Modern Primitive bevat veel songs met vocalen, waarom?
Steve: “De songs op Modern Primitive die tekst bevatten hebben die tekst gewoon nodig, ik heb het niet met opzet gedaan; het kwam gewoon zo uit. Er zijn gewoon nummers die tekst en zang nodig hebben en andere niet, dus…”
Wat is jouw favoriete song van Modern Primtive?
Steve: “Dat varieert eigenlijk per dag, of per week; op dit moment is het Never Forever en toen Modern Primitive net in de verkoop was, was mijn favoriete nummer het openingsnumer BOP!
Is jouw gitaarballad For The Love Of God van Passion and Warfare de beste/mooiste gitaarballad ooit?
Steve: ”Het is een prachtig en ‘beroemd’ nummer en ik vind het heerlijk om te spelen, maar wie ben ik om te zeggen dat een van mijn gitaarballads de beste/mooiste ooit is, dat laat ik maar aan de fans over.”
Wat is volgens jou de beste gitaarsolo ooit?
Steve: “Beste zou ik persoonlijk willen vervangen voor favoriete gitaarsolo, als dat mag tenminste, ha ha… Mijn favoriete gitaarsolo’s die nogal wat impact op mij hadden zijn nog steeds: de solo van Page (Led Zeppelin) in het nummer Heartbreaker, de solo van Carlos Santana in Europa (de stem van God bijna…) en de solo van Jimi Hendrix in het nummer Machine Gun, zoals het te horen is op het live album Band Of Gypsys.”
Naast de Passion And Warfare tour ben je ook nog onderweg met G3 en Generation Axe, zou jij jezelf als een workaholic betitelen?
Steve: “Nee, absoluut niet! Een workaholic is verslaafd aan zijn werk en dat ben ik met zekerheid niet. Ik houd van mijn werk als muzikant en ik heb ook wel degelijk een “strikte en strenge” werkethiek, maar ik ben geen workaholic; als ik thuis ben denk ik niet aan werk, maar gaat mijn interesse en aandacht uit naar mijn gezin.”
Vertel eens iets over het Generation Axe ‘project’, want dat hebben wij hier in Europa nog niet mogen zien/horen.
Steve: “Met Generation Axe staan we met 5 gitaristen op het podium, te weten: Zakk Wylde, Yngwie Malmsteen, Nuno Bettencourt, Tosin Abasi en ikzelf natuurlijk en we spelen veel nummers samen, dus dat is echt een gitaarorgie van de eerste orde. Meestal beginnen we met het fantastische Boston nummer Foreplay en dan gaat het los. Bij G3 zijn we slechts met drie gitaristen, Joe Satriani, ik en nog een andere gitarist, zoals bijvoorbeeld Eric Johnson of Yngwie Malmsteen en daar speelt elke gitarist zijn eigen show van ongeveer een half uur en daarna spelen we met zijn drieën nog een paar songs, dat is dus toch wel anders.”
Hoe was het om met Zakk, Yngwie, Nuno en Tosin op een podium te staan en te spelen?
Steve: “Fantastisch, onwerkelijk soms, ik had niet gedacht dat zoiets ooit zou gebeuren; het was echt super, Alle vier de gitaristen zijn natuurlijk meesters in wat ze doen en ze hebben allemaal hun eigen specifieke kwaliteiten. Zakk is natuurlijk een brok power, zijn gitaarspel is zo intens en Yngwie ken ik natuurlijk al van de G3 shows, hij is gewoon een gitaarlegende; hij was een pionier die een manier van gitaarspelen introduceerde die we nog niet gehoord hadden. Nuno is waarschijnlijk de meeste ondergewaarderde gitarist van de Generation Axe club en Tosin van de band Animals As Leaders, is waarschijnlijk een van de technisch begaafste gitaristen van deze tijd; zijn stijl is uniek, een mix van fusion en metal. Met deze vier stijlen en die van mij natuurlijk creëren dan weer een zeer interessante bijna ‘nieuwe’” stijl, die iedereen die van gitaarmuziek houdt zeker eens zou moeten beluisteren.”
Is er een kans/mogelijkheid dat die Generation Axe tour ook naar Europa komt?
Steve: “Ik hoop het wel en ik denk ook wel dat het gaat lukken, maar het grootste probleem is natuurlijk om data te vinden die voor ons alle vijf geschikt zijn. Iedereen heeft een eigen band en maakt albums en gaat op tournee, dus het is gewoon erg moeilijk om geschikte data te prikken. Het heeft 1,5 jaar geduurd om deze eerste Generation Axe tour te organiseren en te plannen, dus, we gaan het proberen.”
Wat is jouw favoriete gitaar?
Steve: “Ibanez Jem & Universe gitaren met DiMarzio Pick Ups, deze gebruik ik al jaren. Het zijn geen gemakkelijke gitaren om te bespelen, maar ik vind ze heerlijk en ze passen bij mijn persoonlijkheid.”
Je laatste album The Story Of Light is al weer 4 jaar oud, wanneer kunnen de fans een nieuw album tegemoet zien?
Steve: “Modern Primitive is mijn nieuwe album, het is geen gewone bonus CD, maar een volwaardig nieuw album met allemaal ‘nieuwe’ songs, dus…. Ik plan echter nooit dat soort dingen, ik werk eigenlijk constant aan nieuw materiaal en als ik genoeg nieuwe nummers heb, dan komt er een nieuw album.”
Heb je nog een paar laatste woorden voor de Nederlandse fans?
Steve: “Jazeker, want de Nederlandse fans liggen mij zeer aan het hart, ik kom heel graag in Nederland. Ik geloof namelijk in reïncarnatie en volgens mij heb ik in een eerder leven al eens in Nederland gewoond en geleefd, dus vandaar….. Het optreden op Bospop was trouwens ook zeer goed, het publiek was enthousiast en ik stond op een affiche met Carlos Santana, wat wil een mens nog meer, ha ha…”
Nu je het over Bospop hebt, het was inderdaad een supershow, maar veel mensen ‘klaagden’ over het volume, dat toch iets te hard was…. Hoe heb jij dat ervaren?
Steve: “Dat verbaast me, want dat is eigenlijk het ‘normale’ volume dat we altijd hanteren. Het is mij niet opgevallen, maar misschien hadden een aantal mensen geen oordopjes in en dat is natuurlijk onverstandig. Maar het mag natuurlijk ook niet te hard zijn, want dan kun je de nuances in de muziek niet meer horen en dat kan nooit de bedoeling zijn. Tijdens deze PAW tournee heb ik deze ‘klacht’ echter nog niet gehoord, maar het is altijd goed om feedback te krijgen. Maar toch houd ik van de Nederlandse fans want ze zijn altijd enthousiast, luisteren echt naar de muziek en kennen bijna altijd alle nummers die we spelen!”
Bedankt voor je tijd, Steve.
Steve: “Jij ook bedankt en misschien tot volgend jaar tijdens de Generation Axe tournee!”
The Great Communicators
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Vandaag neemt de Amsterdamse band The Great Communicators ons mee terug naar de zomer in de clip bij de nieuwe single Big Ideas. Eerder dit jaar maakten ze indruk op Pinguins in Paradiso en ze hebben nog veel grotere ideeën!
Grouplove – Traumatized
De naam Grouplove is niet toevallig gekozen, de vijf muzikanten vormden al een vriendengroep voordat ze de band begonnen. De kennismaking vond plaats op Kreta, waar de muzikanten in spe de zomer doorbrachten in een kunstenaarscommune. Voor vier van de vijf Grouplovers was de muziekbizz relatief nieuw, drummer Ryan Rabin wist als zoon van Yes gitarist Trevor Rabin al aardig van wanten. In 2012 verscheen een eerste album, vorige week kwam nummer 3 uit. Was het debuutalbum dankzij hits als Colours en vooral Tongue Tied een groot succes, plaat twee viel in minder aarde. Probleem was dat Grouplove eigenlijk twee bands was, een platte popband en een slim indie-orkest. Fans zijn ruimdenkend genoeg om beide kanten te waarderen, de rest is slachtoffer van verwarring. Op het nieuwe album, Enlighten Me lijkt Grouplove keuzes te hebben gemaakt. Werd het tweede album nog opgenomen in de nagloei van commercieel succes, de verwachtingen voor de nieuwe langspeler zijn duidelijk minder hoog gespannen. Grouplove heeft er voor gekozen het hitpad te verlaten en als indie-band verder te gaan. Een verstandig besluit, want het heeft een sterk een gevarieerd album opgeleverd, smartpop in een stijl die verwant is aan die van Foster The People en Portugal The Man. De band durft ook weer te rocken, zij het nergens zo hard en heftig als op de uitstekende single Traumatized.
Sampha
In de Clip van de Dag zien we vandaag Sampha in zijn eerste videoclip ooit. Blood On Me is een heerlijke r&b/modern soul track met een stuwende beat. Check de beelden hieronder.