Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. De clip is gloednieuw, maar het nummer niet helemaal. Die draaiden we eerder dit jaar al op Pinguin Radio. De video bij het intense Beautiful People van de Engelse producer Mark Pritchard in samenwerking met Radiohead’s Thom Yorke is prachtig.
Category: Nieuwe Muziek
Placebo – Jesus’ Son
De tijd vliegt als je lol hebt, luidt het gezegde, maar ook als je leven bestaat uit vallen en opstaan. Vraag maar aan Brian Molko, die dit jaar het 20 jarige bestaan van Placebo viert. Feitelijk is Molko al sinds 1994 bezig met de band, maar men meet blijkbaar vanaf de eerste release en die vond plaats in 1996. 20 jaar Placebo heeft 7 studio albums en een live plaat opgeleverd, plus de nodige compilaties. Daar komt er begin oktober weer een bij, een die alle eerdere ‘best of’s overbodig maakt. A Place For Us To Dream bevat 36 songs, alle singles, een paar album tracks en twee niet eerder verschenen nummers, waaronder Jesus’ Son. Het album zal verschijnen in zo’n beetje alle gangbare formats’s waaronder een gelimiteerde vinyl uitgave waarvan de eerste 500 zijn gesigneerd. Nog even over de single, Jesus’ Son is een voor Molko relatief vrolijk nummer. Saillant detail is dat op het hoesje van de 7” een foto staat van de zoon van Brian. Placebo is in ons land altijd razend populair geweest en gebleven, dat blijkt wel uit het feit dat de band hun 20ste verjaardag in de Ziggo Dome viert en wel op 21 november.
Dawes – When The Tequila Runs Out
Dawes is een band uit Californië, die naam maakte met een sound die in het verlengde lag van de zogenaamde Laurel Canyon traditie. Laurel Canyon was de plek in L.A. waar rond 1970 kopstukken als Joni Mitchel, Jackson Brown en C.S.N.&Y. rondhingen. Hun mix van folk, country en rock maakte school en Dawes hoorde tot de meest gretige leerlingen. No longer. De nieuwe single van het kwartet is funky, grappig en drijft op synthesizers i.p.v. akoestische, steel of andersoortige gitaren. Fans in verwarring, wij niet. Californische softrockers zijn er genoeg, Amerikaanse bands met zelfspot, lef en inspiratie niet. We’re All Gonna Die (16/9) wordt het vijfde album van Dawes en telt contributies van o.a. Brittany Howard van Alabama Shakes, Jim James van My Morning Jacket en de zangeressen van Lucius.
Stationschef 223: Stan Rijven/Dutch Delta Sounds
Stan Rijven, onze nieuwe Stationschef is iemand om u tegen te zeggen, niet zozeer vanwege zijn inmiddels respectabele leeftijd, maar vanwege zijn unieke staat van dienst voor de Nederlandse muziekjournalistiek, de vaderlandse popscene en niet op de laatste plaats voor zijn rol als pleitbezorger voor niet-westerse popmuziek.
Sinds Stan (Den Haag 1949) in 1970 de eerste popscriptie van Nederland publiceerde (over het Kralingen festival) heeft hij een niet aflatende stroom geproduceerd van artikelen, boeken, ideeën en adviezen op gebied van (pop)muziek en verwante disciplines. Een programma van twee uur is te kort om veel meer te krijgen dan een indruk van Stan’s goede werken.
Daarom hebben Bazz en Stan zich min of meer beperkt tot wat je zijn levenswerk zou kunnen noemen, het introduceren en promoten van wereld of niet -westerse popmuziek. In dat kader heeft Stan onlangs nog een verzamelalbum samengesteld voor de nieuwe editie van Dutch Delta Sounds, een festival dat een “tropische mix presenteert van avontuurlijke muziek uit alle windstreken geworteld in de Nederlandse klei”. (meer info & tickets www.dutchdeltasounds.nl). Die songs staan deze week ook op onze playlist, aangevuld met muziek van een aantal van Stan’s Nederlandse helden.
LIVEDATA Dutch Delta Sounds 07/09 Bimhuis, Amsterdam 08/09 Paradiso Noord, Amsterdam
Luister naar Bazz op de buzz met Stan Rijven zaterdag (3/9) van 19:00 tot 22:00 uur en/of in de herhaling op donderdag vanaf 22:00 uur.
De lijst van Stan Rijven:
- NO blues – The World Keeps Turning
- Ahaddaf Quartet – Nahawand
- Ronald Snijders – Madiba
- Nils Fischer & Timbazo – Sabor a Bombon
- Tiltan – Lev shel perach adom
- Göksel Yilmaz Ensemble – Maryam Maryamti
- Shishani & Namibian Tales – Savannah Blue
- Carel Kraayenhof Ensemble – Aleppo
- Dubbeez – Hangover
- Voodrish – Ceci N’est Pas Du Reggae
- Rabasa – Corveta
- Rumbatá Beat Band – Wikileaks
- Minyeshu -Yikerta
- Antimufa – Desencuentro Eterno
- Boi Akih – Mahina
- Koffie – Mama Deo
- Barrelhouse & Altai Hangai – Hard Time Killing Floor
- Amsterdam Klezmer Band – Sadagora Hot Dub
- Leo Fuld – Doina
- Stochelo Rosenberg – Bossa Dorado
- Zuco 103 – Peregrino
- Happy Boys & Stan Lokhin – Akoeba
- Kuni Kids – Lofundu
- Tata Mirando – Armenian Folksongs
Angel Olsen – Sister
Angel Olsen hebben we leren kennen als vertolkster van stemmige luistersongs in een folky stijl, die niet essentieel afweek van die van haar mentor en ex werkgever Bonnie Prince Charlie. En toen was daar plotseling Shut Up And Kiss Me, een single van haar aanstaande derde album, My Woman. Shut Up is speels en up-tempo en met zijn retroklank nogal anders dan eerder werk. Met Sister keert Angel weer terug naar de stemmige songs, maar ook dit ruim zeven minuten durende epos refereert aan de sound van girlgroups als The Ronettes en the Shangri-las (en Stevie Nicks) en herbergt een aantal gitaarsolo’s zoals we ze lang niet meer hebben gehoord. Angel produceerde haar nieuwe album samen met Justin Raisen. Miss Olsen is niet de eerste zelfstandige/zelfbewuste vrouw die een beroep doet op Raisen. Sky Riviera, Santigold en Charlie XCX gingen haar voor. De inzet van een ‘popproducer’ zou kunnen duiden op de wens van een commerciële doorbraak. Net als Shut Up lijkt Sister echter gemaakt met de bühne en niet de hitparade in het achterhoofd. Maar het een sluit het ander niet uit natuurlijk. Deze ronde doet Angel Olsen maar één concert in Nederland, op 6 november zal ze te zien zijn in de Tolhuis Tuin a.k.a. Paradiso Noord in Amsterdam.
Breekijzer: Metallica
Op 18 november komt het tiende studioalbum van Metallica uit: Hardwired… to Self-Destruct. De eerste single is daarvan het heerlijk oorverdovende Hardwired! En die hoor je dus extra vaak als Breekijzer deze week op Pinguin On The Rocks. Lekker opwarmertje voor alle grote festivals die Metallica volgend jaar waarschijnlijk weer plat zal spelen.
IJsbreker: Bon Iver – 33 “GOD”
Bon Iver is de interessantste en misschien wel beste act van dit tijdsbestek. Zelfs als je de kriebels krijgt van zijn nieuwe songs -iets wat niet ondenkbaar is want ‘Bonnie Bear’ verlegt zowel muzikale als auditieve grenzen- zal je moeten toegeven dat hier iemand bezig is met een visie en een volstrekt unieke stijl. Slecht twee andere acts komen in zijn buurt, niet toevallig twee namen met wie Bon Iver regelmatig samenwerkt, Kanye West en James Blake. 33 ‘God’ is het derde nummer dat Bon Iver uitbrengt in aanloop naar album nummer 3, het eerste Bon Iver album in 5 jaar. Het verschil tussen de eerste twee en ’22, A Million’ is dat van dag en nacht. Bon Iver maakte naam met muziek in de folktraditie, spaarzame, puristische songs geboren in de isolatie van de winterse wouden van Wisconsin. Anno 2016 brengt Bon Iver gecompliceerde composities met samples en geavanceerde studiotechnieken. Ondanks het verschil in aanpak is de basisklank van Bon Iver niet essentieel veranderd. Melancholie blijft de dominante emotie en de falsetzang van Justin Vernon de hoofdattractie. Van de drie tot nu toe vrijgegeven tracks (er volgen er nog meer voor de album release op 30/9) is 33 ‘God’ het toegankelijkst. In de song zitten samples (quotes eigenlijk) verwerkt van o.a. Paolo Nutini, The Browns en Sharon van Etten. Het zal niet verbazen dat een song met een ‘vreemde’ titel als 33 ‘God’ de nodige discussie heeft losgemaakt. Bon Iver wordt o.a. beschuldigd van satanisme (de song duurt 3.33 de helft van), zou lid zijn van de Illuminaten of een New World Order willen bewerkstelligen. Fans die niet zo in complottheorieën geloven denken dat 22 A Million wel eens het Kid A van Bon Iver zou kunnen zijn. Wij denken dat ze gelijk hebben.
Interview Dinosaur Pile-Up: “Hoeveel dino’s?“
Ze waren een tijdje terug nog de support van Weezer, maar Dinosaur Pile-Up mocht begin juni hun Paradiso ontmaagding als headliner ervaren. Hun derde album, Eleven Eleven, is afgelopen week op 26 augustus uit gekomen, terwijl het een wereldwijde release had moeten zijn. Frontman en zanger Matt Bigland baalt daarvan, maar is blij met hoe dit album tot stand is gekomen.
Tekst Martje Schoemaker
“Deze keer gingen we echt als een band de studio in. Bij de vorige twee was ik het alleen daarbinnen. De energie en magie die we als band op het podium hebben, staat nu echt voor het eerst op plaat.” Als band optreden, maar in zijn eentje in de studio. De vorige twee albums heeft Matt alleen opgenomen, alles. Op Nurture Nurture uit 2013 werkte hij wel al samen met producer Tom Dalgety (oa Royal Blood), die nu de hele band in de mix heeft gegooid. “Het was één van de redenen waarom hij zo graag met ons wilde werken. Wat het ook zo tof maakte is dat we gewoon echt goede vrienden zijn. Het was gewoon vier vrienden een maand lang in een studio.”De mogelijkheden in muziek maken en opnemen als band zijn toch wel een stukje groter dan als je het helemaal alleen moet doen. “In de voorproductie vond vooral het experimenteren plaats. Omdat ik het niet alleen was, kon ik mijn ideeën tegen Mike en Jim houden, en Tom. Het mooie van voorproductie is; we hadden nog geen definitieve lijst van liedjes voor op het album. Het was gewoon een waslijst aan muziek die we eigenlijk allemaal wel wilde opnemen. Dan gebeurt het dus dat we liedjes in stukjes hakken, of per gedeelte kijken wat er nog bij moet.” Producer Tom moest soms wat strenger optreden. Dan liet hij de jongens een paar uur alleen met de opdracht ‘daar moet een goed einde bij komen en dat moet lekkerder klinken. Succes!’
Er is weinig leuker dan drie uur lang lekker kunnen doen wat je wil en dan met een mooi resultaat komen. “Op het album staat een liedje Nothing Personal, in voorproductie waren dat nog twee liedjes. Twee totaal verschillende liedjes zelfs. We hielden allemaal van de coupletten van het ene liedje en het refrein bij de ander. Maar los van elkaar, als losse liedjes werkte het gewoon niet. Dus! Plak ze bij elkaar en je hebt het perfecte liedje.“ Matt geeft wel toe dat het een grote en enge stap voor hem was, als song writer, maar Tom wist wat hij deed en daar is Matt hem dankbaar voor. “Ik wilde het bijna met meer liedjes gaan doen!”
Op het podium staat een band die blijer is dan een paar jaar geleden. “We hebben zoveel meegemaakt en zo hard gewerkt om hier te komen. We hebben nu echt als band het werk gedaan en dit album opgenomen. Omdat we het samen hebben gedaan voelt het beter, klinkt het beter. We zitten vol met positieve energie!”
LIVEDATUM 19/11 Melkweg, Amsterdam
Jett Rebel – Lucky Boy
Tot nu toe zijn we wat terughoudend geweest met het draaien van Jett Rebel. Live was er weinig op hem aan te merken of het moesten de drommen kleine meisjes zijn die steevast vooraan staan, niet echt onze doelgroep. Op plaat wisselde het nogal, de eerste twee EP’s waren best bijzonder, het album viel tegen, het cassette experiment had voor ons niet gehoeven. Wat ons wel altijd heeft kunnen bekoren is de ‘schijt aan de buren houding’. Jett Rebel maakt zijn naam meer dan waar, rebelleert tegen conventies, tradities en volgens sommigen ook het gezonde verstand. Wie anders dan Jett Rebel zou terug gaan naar af, langs de kleinste zalen van Nederland toeren terwijl de Ziggo Dome lonkt, in-stores doen ook buiten de randstad en er mee weg komen om op Lowlands alleen maar nieuwe nummers te spelen? Die nieuwe nummers, te vinden op het Don’t Die On Me Now album zijn heel goed te doen, niet grensverleggend of hemelbestormend, maar wel muzikaal, opwindend en functioneel: file under rock ‘n’ roll. Kortom Jett Rebel is precies het soort artiest waar wij ons altijd hard voor maken en het zou dan ook hypocriet zijn om hem van de zender te weren alleen omdat hij te populair zou zijn. Laten we zuinig zijn op onze nationale ‘rocker’ en hopen dat hij dat ook een beetje is op zichzelf.
Chromatics
Elke ochtend om acht uur presenteren we je een Clip van de Dag. Vandaag komt de video uit Portland, Oregon. Uit die stad komt de “dark electronic” band Chromatics. Hun vorige album kwam alweer uit 2012. Dit jaar komt het nieuwe album Dear Tommy uit en zou ook zomaar de soundtrack van een horrorfilm kunnen zijn!