Category: Nieuwe Muziek

Single 3 van Breaking Levees bevestigt ons donkerbruine vermoeden dat we met Breaking Levees een band hebben voor de lange termijn. Het Amsterdamse kwartet maakt ondergelopen polder rock of swamp zoals ze in de V.S zeggen. De band klinkt op zijn best -zoals in geval van Dump- als ze de urgentie van The Clash mixen met de southern boogie van (pre-synth) ZZ Top. Breaking Levees jaagt in dezelfde regionen als DeWolff en Birth Of Joy, maar oogt en klinkt net even iets eigentijdser. Fijn is de dubbele leadzang, imponerend het gitaarspel van Thijs Elzinga. Op naar een album.

Misschien een beetje mosterd na de maaltijd om nu een nummer uit Brazilië op de playlist te zetten, maar het weer vraagt er om en het is al veel te lang geleden dat we een niet Engelstalige track hebben gedraaid. Vai van Barro is een exotische, zonnige indiepopsong met een heerlijk kabbelend tempo. De meerwaarde en de reden dat we de song oppikken is de prima gitaarsound en idem solo aan het eind. Vai is ver verwijderd van de Samba Di Janeiro muziek, die we doorgaans associëren met Brazilië. Barro komt uit Noord Brazilië, uit de stad Recife. De muziektraditie daar is anders dan in het zuiden, meer gebaseerd op gitaar dan op percussie instrumenten. Vandaar. Vai van Barro is een welkome zomergast en een aanrader voor fans van Mano Chao.

Het is een raar paatje dat Go Fuck Yourself van Two Feet, maar ook een intrigerend plaatje. Het tempo ligt laag, de bas gaat diep, de gitaar is bluesy, de zang bijna fluisterend. De titel spreekt voor zich. In twee minuten is het voorbij. Two Feet is één man, de New Yorker Robbie Gong. Tenminste daar gaan we van uit, Robbie Gong is de enige naam die genoemd wordt op de Facebookpagina van Two Feet, als algemeen directeur. Verder is er niet veel te vinden over de act, mede als gevolg van de ongoogle-bare naam. (two feet is 69,9 cm). Go Fuck Yourself staat samen met nog drie eveneens korte en in sfeer vergelijkbare werkjes op de Two Feet debuut EP, die niet zonder humor First Steps is gedoopt.

De leden van de Amsterdamse rebellenclub Canshaker Pi hebben de stoute schoenen aan getrokken en gevraagd of Stephen Markmus misschien wat nummers van ze zou willen produceren. Dat wilde Malkmus wel. Blijkbaar verliepen de opnamen zo soepel dat er niet alleen een album maar ook nog eens een EP uit de sessie zijn gerold. Voor wie niet weet wie Stephen Malkmus is, dat is de voorman van Pavement. Voor wie niet weet wat Pavement is, gewoon een van de beste en belangrijkste bands uit de jaren negentig. Helaas is Pavement niet zo beroemd geworden als tijdgenoten Sonic Youth en Smashing Pumkins, maar geschiedenis geschreven hebben Malkmus & co wel zeker. Ze staan te boek als de eerste slacker band en zijn derhalve Grote Voorbeelden voor Mac Demarco en Courtney Barnett. En voor onze eigen Canshaker Pi dus, dat overigens is gerezen uit de resten van Palio Superspeed Donkey. The Naked Flower Of The Wiz 1 komt van de EP For Ed en staat dus niet op het album dat binnenkort zal verschijnen. Tot slot, met zijn anderhalve minuut is de track wel erg kort. Voordeel is wel dat je hem zo goed als helemaal kunt spelen in de DWDD.

Met No Sleep kreeg Twin Atlantic eindelijk een voet tussen de deur. Met The Chaser zouden de Schotten die deur wel eens wijd open kunnen gooien. Net als landgenoten Biffy Clyro maakt Twin Atlantic stevige gitaarmuziek met geavanceerde productie technieken (en zingt de zanger met een vet Schots accent). Niet alleen klinken hun platen als een klok, ze klinken ook nog eens helemaal van deze tijd. Twin Atlantic speelt nu nog voornamelijk clubs en kleine zalen,maar hun natuurlijke habitat zijn de festivals en de stadions. Een refrein als dat van The Chaser is gemaakt om luid te klinken uit duizenden kelen en de gitaarsolo’s roepen om vuurwerkbegeleiding. Maar zover is het nog niet. De Schotten hebben nog een flinke weg te gaan, maar met werkjes als The Chaser komt het doel steeds meer binnen bereik. Album, GLA volgt begin september.

Geowulf is een nieuw Australisch duo, dat met de juiste single op het juiste moment komt, een zonnig liedje in hartje zomer. Beach pop noemen Star en Toma hun stijl. Nu wordt die term te pas en te onpas ingezet, maar in geval van Saltwater dekt hij de lading volledig. Saltwater is een ideale soundtrack voor een luie dag op het strand of aan het water. Het tempo is dat van het slenteren op de boulevard, het nippen aan een cocktail of het dansen bij ondergaande zon. Star (of is het Toma? In ieder geval is het een ze) zingt lekker loom. De tekst is niet meer dan een uitnodiging om in het water te komen. Niet diep wel lekker. Voor een zomerhit komt Saltwater misschien laat, maar we hebben ook nog een nazomer. Wij gaan graag met Geowulf in zee.