Parquet Courts – Human Performance

Parquet Courts kan weinig kwaad doen in ons land. Op Pinkpop waren ze een van de weinige lichtpuntjes op Down The Rabbit Hole waren ze een van de hoogtepunten. Human Performance is het derde album van de band uit New York in 3 jaar en laat een band horen die nog volop in de groei zit. Parquet Courts werkt in de gepatenteerde New Yorkse rock ‘n roll traditie, die welig tiert in de Big Apple sinds Lou Reed en John Cale de koppen bij elkaar staken en The Velvet Underground in het leven riepen. Human Performance is een bewust achteloos stukje muziek, ruisend als het nachtelijk verkeer op de Brooklyn Bridge en even tijdig en tijdloos als de graffiti op de metrowagons. Punk wordt 40 volgend jaar, maar is, zoals Parquet Courts laat horen met Human Performance nog springlevend.

Petite Meller

In de serie Sex, Clips & Rock ‘n Roll zoeken we het vandaag zuidelijker op. In Frankrijk om precies te zijn. In het land van het EK en de Tour is Petite Meller een grote popster. Na haar vorige zomerhit Baby Love is daar nu Milk Bath. Merci!

Sofi Tukker – Drinkee

Pinguin Goes Disco! De beat waar Sofie en Tukker -het is een duo- ons op trakteren is dan ook onweerstaanbaar lekker. Drinkee is al ruim een jaar oud, maar nu pas voorzien van een video, waardoor de track ook buiten de clubs en dance-festivals is doorgedrongen. Als je de clip bekijkt op Youtube check dan ook even de live-filmpjes rechts. Dan zie je dat Sofi Tukker geen act is waarbij alles uit een doosje komt, Sofie zingt en speelt echt gitaar, maatje Tukker heeft een abstracte installatie laten bouwen, waarin hij zijn drumpads heeft geschroefd. Drinkee lijkt niet echt op, maar doet wel een beetje denken aan My Baby. Het duo komt uit New York en werkt nu een jaar of twee samen. Zij heet Sophie Hawley-Weld, zijn naam is Tucker Halpern. Hun stagenaam hebben ze behalve van hen zelf van Sophie Tucker, een Amerikaanse zangeres, die in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw furore maakte in het Burleske-circuit met haar ondeugende liederen. Op Drinkee zingt de bevallige Sofi overigens in het Portugees. Het duo stond vorige week nog op Pitch, helaas al om 17.00 uur, zodat meer mensen hun showtje hebben gemist dan meegemaakt. We hopen dat ze snel terugkomen en voorspellen dat het dan bomvol zal zijn.

Interview 77 Bombay Street: “Hier hebben wij altijd van gedroomd”

Afgelopen voorjaar waren ze vanuit onze hoofdstad vrijwel iedere dag ontzettend druk bezig met de promotie van Seven Mountains, het derde album van 77 Bombay Street. Niet vreemd dus dat bij Simri-RamonBuchli de scherpe randjes er nu wel zo ongeveer van af zijn. De bassist en mede-componist van de band, lijkt bijna te hallucineren van geluk dat er interesse wordt getoond in iets waar hij zelf voor de volle honderd procent achter staat, maar waar nu zelfs ook de doorgaans zo kille en zakelijke muziekwereld voor warm loopt.

Tekst Jeroen Bakker

De trip naar Nederland heeft iets weg van een gezellig familie-uitje. 77 Bombay Street bestaat namelijk uit vier broers. Samen met Joe, Esra en Matt startte Simri-Ramon Buchli acht jaar geleden de band in het Zwitserse Scharans. “We hebben daarvoor nog een paar jaar in Adelaide gewoond op de 77 Bombay Street. Het leek mijn moeder een goed idee om, voordat de oudste uit huis zou gaan, nog een jaar met z’n allen samen te zijn. Het werd iets langer maar het was een ontzettend leuke tijd waar we nog altijd met veel plezier aan terug denken. Nu weet je meteen hoe we aan onze naam zijn gekomen”, lacht Simri. De broers besloten al snel om te stoppen met studeren en werken om zich volledig op de muziek te kunnen storten.In 2011 verscheen Up In The Sky waarmee, hoofdzakelijk door succes in eigen land, twee maal platinum werd gehaald. Het vervolg Oko Town dat een jaar later uitkwam verkocht eveneens heel erg goed. Met het nieuwe Seven Mountains moet een doorbraak buiten de eigen landsgrenzen geforceerd kunnen worden. “Zowel in Duitsland als in Engeland hebben we een intensieve tournee achter de rug. Nu is Nederland aan de beurt en volgens mij is Paradiso op een paar kaarten na, helemaal uitverkocht”. Hij doelt op het optreden dat zaterdagavond (red. 18 maart 2016) in de kleine zaal zal plaatsvinden. Eerder op de dag zal er een ludieke actie plaatsvinden. “Via onze Facebook-pagina hebben we een prijsvraag lopen waarmee de fans een rondvaart in de grachten kunnen winnen. Wij zullen de muziek tijdens die tocht verzorgen”. Het is niet de eerste keer dat Simri enkele dagen in de hoofdstad verblijft. Hij bewaart goede herinneringen aan de eerdere bezoekjes. Uiteraard zijn de mensen hier heel vriendelijk en is de stad uitermate prettig om in rond te hangen. Simri klinkt heel ontspannen en het is duidelijk dat het bij het bezoek aan de stad niet alleen tot een middagje Rijksmuseum is gebleven.

De sfeer en manier van werken doet denken aan die van een moderne hippie-commune. Op het vorige album werd al hardop gedroomd over een denkbeeldige maatschappij waarin alleen maar gelukkige en blije mensen wonen. Op Seven Mountains is het niet veel anders. Wat wil je ook als je bedenkt dat het album is opgenomen aan de zonovergoten kust van Australië. De mix van vrolijke folk- en indierock heeft een inspirerende maar ook aanstekelijke uitwerking op de luisteraar. De live-optredens doen, naar verluidt, zelfs de grootste zuurpruim omtoveren in een opgewekte pretletter. “Het is iets wat wij blijkbaar uitstralen en overbrengen op het publiek. Het kost ons weinig moeite. Logisch toch? Wat is er leuker dan alleen maar plezier maken en fulltime bezig zijn met muziek. Hier hebben wij altijd van gedroomd”.
De sfeer binnen 77 Bombay Street heeft zich al vanaf het prille begin gekenmerkt door de enorme positieve instelling. Optimisme, harmonie en warmte zijn de handelsmerken van de band. Aangezien duidelijk leiderschap in de band ontbreekt, worden alle beslissingen op zeer democratische wijze bepaald. Zoiets moet toch vroeg of laat ontaarden in hevige meningsverschillen en zelfs ruzie? Simri legt het uit: “We weten precies wat we aan elkaar hebben en wat we wel of niet tegen elkaar kunnen zeggen. We hebben gemerkt dat we ons als band alleen verder kunnen ontwikkelen wanneer iedereen dat kan doen wat hem het beste ligt en waar hij zich prettig bij voelt. Iedereen heeft een bepaalde taak binnen de band maar mijn rol is hoofdzakelijk beperkt tot componeren, basgitaar spelen en enkele vocale bijdragen. De zakelijke beslissingen hoeven we tegenwoordig niet meer zelfstandig af te handelen en dat maakt alles een stuk eenvoudiger voor ons. Wij hoeven ons alleen maar op de muziek te concentreren”. Zelfs na meerdere pogingen lukt het niet om Simri uit de tent te lokken of zelfs iets gemeens te zeggen over zijn broers/collega’s.

In een Europa dat meer en meer verdeeld lijkt te raken en waarin haat langzaam de overhand begint te krijgen is het goed om te weten dat de positivo’s van 77 Bombay Street snel terug zullen keren om op diverse festivals het woord van hoop, optimisme en broederschap te prediken. Tot die tijd is het prima behelpen met de vele energieke en pakkende ‘feelgoodpopliedjes’ die we op het nieuwe album Seven Mountains vinden.

LIVEDATA 17/07 ParkCity Live, Heerlen (Sold Out) 31/07 Het Wasven ism De Effenaar, Eindhoven (Sold Out) 16/09 Patronaat, Haarlem

Bengale

Het is weer tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Met vandaag een Frans tintje, de Tour de France is tenslotte bezig. Uit Bordeaux komt Bengale, volgens hun een Electric City. Check de zwoele clip.

Mozes & The Firstborn – All Will Fall To Waste

Dat Mozes & The Firstborn de mosterd haalt in het verleden wil niet zeggen dat de band niet bij de tijd is. De garagerockers volgende huidige trend door snel achter elkaar met nieuwe songs te komen, ons radiomakers in verwarring achterlatend met de vraag, ‘wat is nou de single’? We vonden Great Pile Of Nothing al playlist waardig, maar dat nummer verbleekt toch een beetje bij de jongste release. All Will Fall To Waste is een wat weemoedig nummer -logisch met zo’n titel- dat door Melle Dielesen wordt gezongen alsof de geest van John Lennon in hem gevaren is. Mozes & The Firstborn is nu ruim drie jaar bezig en heeft bet wel wat bereikt in die tijd, maar de potentie is bij lange na nog niet gerealiseerd. All Will Fall To Waste is een gigantische stap in de goede richting. Het is een volwassen, uitgekristalliseerd nummer van een band, die in rap tempo zijn draai aan het vinden is. Het nieuwe, 2e album van de Nijmegenezen zal op 9 september het daglicht zien Niet lang daarna start de nieuwe tour, maar daarvoor al is de band hier en daar te aanschouwen.

p.s. het geluid van de wekker tegen het einde van het nummer hoort, staat zo op de plaat

Louis Berry – Nicole

Louis Berry is een digitale rockabilly zanger uit Liverpool. Berry oogt een beetje als Mr Spock, maar klinkt als het liefdeskind van Wanda Jackson en Bo Diddley. Op basis van zijn bio zou je denken dat Berry de blues had gekozen als uit te oefenen genre. Hij groeide op in armoede, zijn vader was junkie en een loopbaan als kruimeldief lonkte. Gelukkig was moeders nuchter en doortastend. Zij zorgde er voor dat Louis op het rechte pad bleef en toen hij zijn talent voor muziek ontdekte moedige zij hem aan. Zijn verleden en hoe anders het met hem had kunnen gaan, zijn onderwerpen van zijn songs, en de liefde natuurlijk. Als stijl heeft Berry gekozen voor de muziek, die mede door zijn naamgenoot Chuck is ‘uitgevonden’, rock & roll met een vleugje country en een scheutje blues. Best bijzonder voor iemand die opgegroeid is met hip hop. Het rock & roll licht zag Louis toen hij voor het eerst Elvis hoorde en Johnny Cash. Thuis in de UK wordt Louis wel met Jake Bugg vergeleken, een vergelijking die hij zelf erg mank vind gaan al is het maar omdat hij zijn songs helemaal zelf schrijft en zingt over de echte leven.

The Liquid Machine

De nieuwe Breekijzer op Pinguin On The Rocks komt uit Nederland! Uit Nijmegen om precies te zijn. De band heet The Liquid Machine en het viertal maakt stevige hardrock die naar grunge neigt. Het stel won in 2012 al de bandwedstrijd de Roos van Nijmegen waarop een EP volgde. Nu is het debuutalbum een maandje uit en dat klinkt goed. Daarom roepen wij de single Nowhere To Run uit als Breekijzer!

Stationschef 215: Young Art Festival

Young Art FestivalIn onze serie, ‘hoe baan ik me een weg door het festivalwoud’ presenteren we deze week het Young Art Festival in Beverwijk! De naam Young Art Festival zegt het al, dit is een festijn voor de avontuurlijke cultuurconsument.

We richten ons hier op het muzikale programma, maar het bijzondere aan het Young Art festival, dat dit jaar voor de 12e keer wordt georganiseerd is juist dat er heel veel verschillende culturele disciplines vertegenwoordigd zijn, van street art tot kookkunst, van poëzie tot fotografie maar ook theater, film en beeldende kunst hebben zo hun eigen plek op het festival.

Muziek is er in alle smaken en soorten. Naast nog onbekende grootheden als EUT en Ann White staan sterren in spe als LaGarçon en De Likt, snel opkomende bands als The Great CommunicatorsJack & The Weatherman en Thijs Boontjes Dans en Showorkest en ‘grote namen’ als My Baby en DeWolff. Voeg daar een batterij dj’s aan toe en je weet dat het prettig onrustig zal worden op 15 en 16 juli in Park Westerhout in Beverwijk.

Onder andere deze acts zullen te zien zijn op het Young Art Festival en de hele week te horen op Pinguin Radio.Young Art Festival

  1. Bökkers – Het Is Het Mooiste As Ze Jong Bin
  2. Indian Askin – Asshole Down
  3. Jack & The Weatherman – Written
  4. Canshaker Pi – Shaniqua
  5. De Likt – Ja Dat Bedoel Ik
  6. DeWolff –  Love Dimension
  7. The Indien – Summer Night
  8. My Baby – Seeing Red
  9. Thijs Boontjes Dans -En Showorkest – Alleen Naar de Kermis
  10. DeWolff – Sugar Moon
  11. Fake Billy & The False Prophets –  Rusty Trombone
  12. Indian Askin – Really Wanna Tell You
  13. Jack & The Weatherman – Free
  14. LaGarçon – Cool Feeçie   
  15. My Baby – Remedy
  16. Sinas – Wobbly Odyssey
  17. Starfish – No Rasta
  18. The Great Communicators – Motion
  19. The Indien – The One
  20. Thijs Boontjes Dans -En Showorkest – IJskoude Vrouw

AJJ – Goodbye Oh Goodbye

OK GO kan je als geen ander vertellen dat clips funest kunnen zijn voor muzikale ambities. Alhoewel nooit echt hoogvliegers maakte de band leuke liedjes die volledig werden overschaduwd door de bijbehorende clips. Miljoenen mensen bekeken de video’s, maar bijna niemand kocht de singles. AJJ (voorheen Andrew Jackson Jihad) maakte een vrij perfecte parodie op de OK GO clips, nu maar hopen dat het succes van het filmpje de potentie van het liedje niet in de weg staat. Want dat Goodbye Oh Goodbye een sterke song is die gehoord mag worden is een ding dat zeker is. AJJ is een punky folkband of vice versa uit Phoenix, Arizona. De band is in enigerlei vorm al bezig sinds 2004. Succes kwam in 2007 met het album, People Who Can Eat People Are The Luckiest People In The World. Humor is vanaf het begin een wapen. Ook het nieuwe album heeft een grappige titel, tenminste we nemen aan dat The Bible 2 humoristisch bedoeld is, maar met Amerikanen weet je dat nooit zeker. Ondanks zes studio-albums, vijf concertregistraties en 12 jaar op de teller heeft de ster van AJJ nooit aan deze kant van de oceaan geschenen. Goodbye Oh Goodbye zou daar wel eens verandering in kunnen brengen.