Category: Nieuwe Muziek

Metronomy

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. We gaan het weekend zwoel in met de nieuwe single Night Owl van Metronomy‘s nieuwe album Summer 08. Een zomerse clip met tennisbaan in de Amerikaanse woestijn.

Francis & The Lights – Friends (feat Bon Iver)

Bon Iver heeft de midas touch, of zoals wij zeggen gouden handjes. Alles wat Justin Vernon en zijn bandgenoten aanraken wordt een succes. Het meest recente succesnummer waaraan Bon Iver hun medewerking verleenden is de nieuwe single van Francis & The Lights. Terwijl Bon Iver internationale faam geniet is Francis voor velen nog een onbekende grootheid, met de nadruk op onbekend. Francis is Francis Farewell Stalite -niet zijn echte naam vermoeden wij- een alternatieve rocker uit New York, die in de loop van zijn nu vier albums omspannende carrière steeds meer de r&b kant is opgeschoven, niet uit opportunisme maar uit liefde voor de beat. Francis heeft een stem die doet denken aan die van Peter Gabriel, ook zijn verzorgde producties met een late 80’s saus doen denken aan de Real World sound van Gabriel. Voor sommigen zal het een minpunt zijn dat de autotune niet is gespaard. Aan de ander kant geeft die manipulatie Vernon’s stem net die diep melancholieke ondertoon, die van Friends een potentiële evergreen maakt . Over een half jaar is Francis misschien nog steeds geen grootheid, maar onbekend zal hij ook zeker niet meer zijn.

Agnes Obel – Familiar

Emo is de term voor een punkvariant, waarin de zanger durft te zingen over zijn diepste gevoelens. De term zou veel beter op zijn plaats zijn om de muziek te omschrijven van Agnes Obel en veel haar haar regiogenoten. Op de een of andere manier hebben songs uit Scandinavië bijna allemaal een melancholieke ondertoon. Zelfs de hits van Abba zijn zelden helemaal onbezorgd. De gebruikelijke verklaring voor de collectieve weemoed van de nazaten van de Vikingen is de korte of non-existente zomer in de Noordelijke regionen. Een Deense zangeres als Agnes Obel zou minder last moeten hebben van zwaarmoedigheid. Het Deense klimaat is niet heel anders dan het onze, maar juist zij is de Koningin der Weemoed. Het is echter niet zo dat je sterk behoefte krijgt om een hulplijn te bellen bij het beluisteren van haar muziek. Integendeel, het effect is juist troostend, lauwerend. De wereld is een ondermaans tranendal, maar samen slaan we ons er wel doorheen. Zoiets is de uitwerking van de muziek van miss Obel. Ook van haar nieuwst release, het de single Familiar. Agnes is een relatieve laatbloeier, ze was al bijna 30 toen ze debuteerde en veel haast lijkt ze ook niet te hebben. Familiar is het voorafje van album nummer 3 dat nog geen titel of releasedatum heeft. Waarschijnlijk zal het album in de herfst uitkomen, een jaargetij dat prima bij past de muziek. Begin november komt ze weer spelen in de Paradiso. Mocht je daar bij willen zijn, bestel dat nu alvast je kaarten, want wij zijn lang niet de enigen die zich wel voelen bij de typisch Scandinavische klanken van Agnes Obel.

Courtney Barnett

Elke ochtend om acht uur serveren we je een nieuwe Video van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Elevator Operator van de Australische slacker rockster Courtney Barnett. De clip is een zoekplaatje. Wie herken je in de lift? We geven alvast een voorzetje; Jeff Tweedy van Wilco….

Parquet Courts – Human Performance

Parquet Courts kan weinig kwaad doen in ons land. Op Pinkpop waren ze een van de weinige lichtpuntjes op Down The Rabbit Hole waren ze een van de hoogtepunten. Human Performance is het derde album van de band uit New York in 3 jaar en laat een band horen die nog volop in de groei zit. Parquet Courts werkt in de gepatenteerde New Yorkse rock ‘n roll traditie, die welig tiert in de Big Apple sinds Lou Reed en John Cale de koppen bij elkaar staken en The Velvet Underground in het leven riepen. Human Performance is een bewust achteloos stukje muziek, ruisend als het nachtelijk verkeer op de Brooklyn Bridge en even tijdig en tijdloos als de graffiti op de metrowagons. Punk wordt 40 volgend jaar, maar is, zoals Parquet Courts laat horen met Human Performance nog springlevend.

Petite Meller

In de serie Sex, Clips & Rock ‘n Roll zoeken we het vandaag zuidelijker op. In Frankrijk om precies te zijn. In het land van het EK en de Tour is Petite Meller een grote popster. Na haar vorige zomerhit Baby Love is daar nu Milk Bath. Merci!

Sofi Tukker – Drinkee

Pinguin Goes Disco! De beat waar Sofie en Tukker -het is een duo- ons op trakteren is dan ook onweerstaanbaar lekker. Drinkee is al ruim een jaar oud, maar nu pas voorzien van een video, waardoor de track ook buiten de clubs en dance-festivals is doorgedrongen. Als je de clip bekijkt op Youtube check dan ook even de live-filmpjes rechts. Dan zie je dat Sofi Tukker geen act is waarbij alles uit een doosje komt, Sofie zingt en speelt echt gitaar, maatje Tukker heeft een abstracte installatie laten bouwen, waarin hij zijn drumpads heeft geschroefd. Drinkee lijkt niet echt op, maar doet wel een beetje denken aan My Baby. Het duo komt uit New York en werkt nu een jaar of twee samen. Zij heet Sophie Hawley-Weld, zijn naam is Tucker Halpern. Hun stagenaam hebben ze behalve van hen zelf van Sophie Tucker, een Amerikaanse zangeres, die in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw furore maakte in het Burleske-circuit met haar ondeugende liederen. Op Drinkee zingt de bevallige Sofi overigens in het Portugees. Het duo stond vorige week nog op Pitch, helaas al om 17.00 uur, zodat meer mensen hun showtje hebben gemist dan meegemaakt. We hopen dat ze snel terugkomen en voorspellen dat het dan bomvol zal zijn.

Interview 77 Bombay Street: “Hier hebben wij altijd van gedroomd”

Afgelopen voorjaar waren ze vanuit onze hoofdstad vrijwel iedere dag ontzettend druk bezig met de promotie van Seven Mountains, het derde album van 77 Bombay Street. Niet vreemd dus dat bij Simri-RamonBuchli de scherpe randjes er nu wel zo ongeveer van af zijn. De bassist en mede-componist van de band, lijkt bijna te hallucineren van geluk dat er interesse wordt getoond in iets waar hij zelf voor de volle honderd procent achter staat, maar waar nu zelfs ook de doorgaans zo kille en zakelijke muziekwereld voor warm loopt.

Tekst Jeroen Bakker

De trip naar Nederland heeft iets weg van een gezellig familie-uitje. 77 Bombay Street bestaat namelijk uit vier broers. Samen met Joe, Esra en Matt startte Simri-Ramon Buchli acht jaar geleden de band in het Zwitserse Scharans. “We hebben daarvoor nog een paar jaar in Adelaide gewoond op de 77 Bombay Street. Het leek mijn moeder een goed idee om, voordat de oudste uit huis zou gaan, nog een jaar met z’n allen samen te zijn. Het werd iets langer maar het was een ontzettend leuke tijd waar we nog altijd met veel plezier aan terug denken. Nu weet je meteen hoe we aan onze naam zijn gekomen”, lacht Simri. De broers besloten al snel om te stoppen met studeren en werken om zich volledig op de muziek te kunnen storten.In 2011 verscheen Up In The Sky waarmee, hoofdzakelijk door succes in eigen land, twee maal platinum werd gehaald. Het vervolg Oko Town dat een jaar later uitkwam verkocht eveneens heel erg goed. Met het nieuwe Seven Mountains moet een doorbraak buiten de eigen landsgrenzen geforceerd kunnen worden. “Zowel in Duitsland als in Engeland hebben we een intensieve tournee achter de rug. Nu is Nederland aan de beurt en volgens mij is Paradiso op een paar kaarten na, helemaal uitverkocht”. Hij doelt op het optreden dat zaterdagavond (red. 18 maart 2016) in de kleine zaal zal plaatsvinden. Eerder op de dag zal er een ludieke actie plaatsvinden. “Via onze Facebook-pagina hebben we een prijsvraag lopen waarmee de fans een rondvaart in de grachten kunnen winnen. Wij zullen de muziek tijdens die tocht verzorgen”. Het is niet de eerste keer dat Simri enkele dagen in de hoofdstad verblijft. Hij bewaart goede herinneringen aan de eerdere bezoekjes. Uiteraard zijn de mensen hier heel vriendelijk en is de stad uitermate prettig om in rond te hangen. Simri klinkt heel ontspannen en het is duidelijk dat het bij het bezoek aan de stad niet alleen tot een middagje Rijksmuseum is gebleven.

De sfeer en manier van werken doet denken aan die van een moderne hippie-commune. Op het vorige album werd al hardop gedroomd over een denkbeeldige maatschappij waarin alleen maar gelukkige en blije mensen wonen. Op Seven Mountains is het niet veel anders. Wat wil je ook als je bedenkt dat het album is opgenomen aan de zonovergoten kust van Australië. De mix van vrolijke folk- en indierock heeft een inspirerende maar ook aanstekelijke uitwerking op de luisteraar. De live-optredens doen, naar verluidt, zelfs de grootste zuurpruim omtoveren in een opgewekte pretletter. “Het is iets wat wij blijkbaar uitstralen en overbrengen op het publiek. Het kost ons weinig moeite. Logisch toch? Wat is er leuker dan alleen maar plezier maken en fulltime bezig zijn met muziek. Hier hebben wij altijd van gedroomd”.
De sfeer binnen 77 Bombay Street heeft zich al vanaf het prille begin gekenmerkt door de enorme positieve instelling. Optimisme, harmonie en warmte zijn de handelsmerken van de band. Aangezien duidelijk leiderschap in de band ontbreekt, worden alle beslissingen op zeer democratische wijze bepaald. Zoiets moet toch vroeg of laat ontaarden in hevige meningsverschillen en zelfs ruzie? Simri legt het uit: “We weten precies wat we aan elkaar hebben en wat we wel of niet tegen elkaar kunnen zeggen. We hebben gemerkt dat we ons als band alleen verder kunnen ontwikkelen wanneer iedereen dat kan doen wat hem het beste ligt en waar hij zich prettig bij voelt. Iedereen heeft een bepaalde taak binnen de band maar mijn rol is hoofdzakelijk beperkt tot componeren, basgitaar spelen en enkele vocale bijdragen. De zakelijke beslissingen hoeven we tegenwoordig niet meer zelfstandig af te handelen en dat maakt alles een stuk eenvoudiger voor ons. Wij hoeven ons alleen maar op de muziek te concentreren”. Zelfs na meerdere pogingen lukt het niet om Simri uit de tent te lokken of zelfs iets gemeens te zeggen over zijn broers/collega’s.

In een Europa dat meer en meer verdeeld lijkt te raken en waarin haat langzaam de overhand begint te krijgen is het goed om te weten dat de positivo’s van 77 Bombay Street snel terug zullen keren om op diverse festivals het woord van hoop, optimisme en broederschap te prediken. Tot die tijd is het prima behelpen met de vele energieke en pakkende ‘feelgoodpopliedjes’ die we op het nieuwe album Seven Mountains vinden.

LIVEDATA 17/07 ParkCity Live, Heerlen (Sold Out) 31/07 Het Wasven ism De Effenaar, Eindhoven (Sold Out) 16/09 Patronaat, Haarlem

Bengale

Het is weer tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Met vandaag een Frans tintje, de Tour de France is tenslotte bezig. Uit Bordeaux komt Bengale, volgens hun een Electric City. Check de zwoele clip.